ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Inhuman Rampage” – DRAGONFORCE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Roadrunner Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Karl Groom
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – ZP Theart
Κιθάρες – Herman Li / Sam Totman
Μπάσο – Adrian Lambert
Πλήκτρα – Vadim Pruzhanov
Drums – Dave Mackintosh
20 χρόνια μετά την κυκλοφορία του “Inhuman Rampage” και λόγω του κειμένου που διαβάζετε αυτή τη στιγμή, έβαλα να ξανακούσω τον δίσκο ώστε να δω αν στα χρόνια που πέρασαν άλλαξε κάτι από την -αρνητική- άποψη που είχα σχηματίσει τότε. Ως ακροατής του παραδοσιακού European power metal, όπως αυτή ορίστηκε τα τελευταία 30-35 χρόνια από τους HELLOWEEN, τους GAMMA RAY, τους HAMMERFALL, τους STRATOVARIUS, τους BLIND GUARDIAN ή ακόμη και τους RHAPSODY, προσεγγίζω το “Inhuman Rampage” των DRAGONFORCE με συγκεκριμένες απαιτήσεις: μελωδία με ουσία, επικές συνθέσεις, δραματουργία, και – πάνω απ’ όλα – τραγούδια που μένουν. Δυστυχώς, ο τρίτος δίσκος των Βρετανών εξακολουθεί να ακούγεται κατά τη γνώμη μου περισσότερο με άσκηση επίδειξης ταχύτητας και τεχνικής παρά με ένα ολοκληρωμένο power metal άλμπουμ.
Από τα πρώτα κιόλας λεπτά γίνεται σαφές ότι το “Inhuman Rampage” βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε ένα στοιχείο: την υπερβολική ταχύτητα. Τα τύμπανα τρέχουν ασταμάτητα, οι κιθάρες πνίγονται σε ατελείωτα, σχεδόν «καρτουνίστικα» leads και solos και οι συνθέσεις σπάνια παίρνουν ανάσα να ακουστεί μια κανονική ιδέα ή μελωδία. Εκεί που το παραδοσιακό power metal χτίζει ένταση και κορύφωση, οι DRAGONFORCE επιλέγουν μόνιμα ένα neverending «τρεχαλητό» αφαιρώντας κάθε αίσθηση πραγματικής δυναμικής ή δραματουργίας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, δεν είναι η ταχύτητα καθαυτή, αλλά η επανάληψη. Τα κομμάτια μοιάζουν μεταξύ τους σε επικίνδυνο βαθμό: ίδια δομή, παρόμοια riffs, πανομοιότυπα breaks / solos που κρατούν περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Ακόμα και το super-hit του album, το opener “Through the Fire and Flames”, πέρα από την εντυπωσιακή εισαγωγή, καταλήγει σε μια κουραστική επίδειξη δεξιοτεχνίας χωρίς πραγματικό συνθετικό βάθος.
Στο παραδοσιακό power metal, η μελωδία δεν είναι απλώς γρήγορη, αλλά όπως κάποτε μας έμαθαν οι Hansen/Weikath, πρέπει να είναι και αξέχαστη. Να σου μένει, να την θυμάσαι, να την σιγοτραγουδάς στο μυαλό σου μόλις την ακούσεις. Στο “Inhuman Rampage”, οι μελωδικές γραμμές χάνονται μέσα στον καταιγισμό νοτών. Τα φωνητικά του ZP Theart, αν και τεχνικά αξιοπρεπή, συχνά ακούγονται «στριμωγμένα», προσπαθώντας να ακολουθήσουν συνθέσεις που δεν αφήνουν χώρο για έκφραση ή συναίσθημα. Πάντα εν τω μεταξύ μου ακούγονταν κάπως σαν να ηχογραφήθηκαν σε ταχύτητα 1.0 και κάποιος στη μίξη να πάτησε το κουμπί «1.25». Πιστεύω ότι καταλαβαίνετε τι εννοώ. Η παραγωγή βέβαια είναι αρκετά καλή και νομίζω ότι το γεγονός της ακριβής και καλογυαλισμένης παραγωγής καθώς και του σωστού marketing από πλευράς της εταιρείας τους οδήγησε τους DRAGONFORCE στο να ξεχωρίσουν από άλλες μπάντες της εποχής. Ποτέ πχ. δεν κατάλαβα ποιο ακριβώς ποιοτικό χαρακτηριστικό τους διαχώρισε τόσο πολύ από πλευράς δημοτικότητας σε σχέση ας πούμε με τους… DRAGONLAND που 2-3 χρόνια πριν είχαν κυκλοφορήσει το “Starfall” που δεν θυμάται σχεδόν κανείς σήμερα. Ίσως τα παραπάνω που είπαμε, σε συνδυασμό με την -ακόμη πιο-αυξημένη ταχύτητα.
Το αποτέλεσμα τελικά θυμίζει περισσότερο video game soundtrack που κάποιος έβαλε να παίξει σε γρηγορότερη ταχύτητα παρά ένα κανονικό metal άλμπουμ με ταυτότητα. Το Inhuman Rampage δεν είναι κακός δίσκος με την αντικειμενική έννοια του όρου, είναι όμως απομακρυσμένος από το πνεύμα του παραδοσιακού ή αν θέλετε του «πραγματικού» power metal, αν υποθέσουμε ότι όντως υπάρχει κάτι τέτοιο. Αντί για επικολυρικές συνθέσεις μελωδικής ανάτασης, προσφέρει μια αδιάκοπη τεχνική επίδειξη που με σημερινούς όρους περισσότερο θα έμοιαζε με …τρολάρισμα του είδους. Αυτή είναι μια ακόμη σκέψη που από τότε έκανα για αυτή τη μπάντα: ότι κατά βάση τερμάτισαν κάθε πλευρά του συγκεκριμένου ήχου με σκοπό να ξεχωρίσουν, δημιουργώντας μάλιστα και μια αντίστοιχη μόδα τότε -που ευτυχώς δεν κράτησε πολύ-. Για όσους βλέπουν το power metal ως ένα sophisticated μουσικό είδος που συνδυάζει τεχνική, συνθετική και συναισθηματική αριστεία και τραγούδια που αντέχουν στον χρόνο, ο δίσκος αυτός δεν περνάει το κριτήριο της ποιότητας που αυτές θα όριζαν.
Δημήτρης Μελίδης
