>
Μια μέρα μετά την γιορτή των ερωτευμένων, στο Κεραμεικό, έλαβε χώρα μια σχεδόν προμελετημένη συνάντηση (αρκούντως ερωτική ούτως ειπείν) της παλαιάς φρουράς του ελληνικού death metal. Λέμε “σχεδόν”, διότι οι ελαφρώς νεότεροι KINETIC ακύρωσαν λόγω τροχαίου ατυχήματος (να ευχηθούμε ΚΑΙ από αυτό το βήμα περαστικά) και την θέση τους πήραν οι SELEFICE στο πλευρό των Πατρινών DEATH COURIER και των progressive death metal πιονέρων ACID DEATH. Ο λόγος; Μα φυσικά, η ζωντανή παρουσίαση του νέου, εξαιρετικού πονήματος των τελευταίων “Evolution” στα πλαίσια της ελληνικής περιοδείας προώθησης του. Η έτερη σημειολογία της ημέρας εκείνης, ήταν η εξής: 15 Φεβρουαρίου 2011, ήταν η ημερομηνία επανεκκίνησης των ACID DEATH.
Αρκετά όμως με το παρελθόν, πάμε να δούμε τι έγινε στο Piraeus Club. Με μια ελάχιστη καθυστέρηση της τάξεως του 10λέπτου, οι SELEFICE πατάνε το πόδι τους στη σκηνή, με το “I will die in evil ways” από το “Where is the heaven” (1993). Από το μοναδικό τους full-length, τιμήθηκαν επίσης τα “Nothing but freedom” καθώς και το ομώνυμο κομμάτι. Στον αντίποδα η κυκλοφορία επανόδου “I met a God” EP (2019), εκπροσωπήθηκε από τα “Mora” και “Damned”. Το ιδιότυπο ατμοσφαιρικό/μελωδικό death metal που υπηρετούν, ήταν ωραία εισαγωγή στην βραδιά αυτή, ενώ ακούσαμε και καινούργιο υλικό: το “Innsmouth” και το “Θάνατε”, χωρίς περαιτέρω πληροφορίες του άμα σχεδιάζουν καινούργια κυκλοφορία ή κάτι τέτοιο.
7 χρόνια χωρίς κυκλοφορία και όταν έχεις επιστρέψει από κενό 25ετίας, είναι πάρα πολλά, κακά τα ψέματα και εύκολα το momentum χάνεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Εν αναμονή νεοτέρων το λοιπόν όταν και όποτε αυτά έρθουν.
Συνεχίζουμε, με τους σπουδαίους DEATH COURIER από την Πάτρα. Άλλη παλιά καραβάνα που επέστρεψε από την απραξία έχοντας δύο μέλη από τους έτερους Πατρινούς σφαγείς VERMINGOD να πλαισιώνουν τον αειθαλή frontman της μπάντας, Βασίλη Σουλα. Τόσο το “Perimortem” (2013) όσο και το “Necrotic verses” (2020), διαλύουν τα πάντα στο πέρασμά τους. Αμερικάνικης κοπής death metal, τίγκα στα blastbeats, αλλά και στα thrash-αριστά σημεία, είναι ό,τι πρέπει για την νέα φουρνιά ακροατών του death metal εν Ελλάδι, προκειμένου να μάθουν από που ξεκίνησαν κάποια πράγματα κάποτε αλλά και που βρίσκονται οι εν λόγω κύριοι σήμερα. Και το που βρίσκονται, είναι πολύ σπουδαίο. Κάτι που το μαρτυρά το πως “δένουν” το “Pillars of murk”, το “Mourning ecstasy”, “Remnants” ή το “Immune to burial” (από το “Necrotic verses”) με τα “Demise” και “Mindwarp” (από το “Demise”).
Το άλμπουμ επανόδου “Perimortem” είχε τη μερίδα του λέοντος (“Deprive the deceased”, “Worman”, “Relics and ornaments”, “Devour the moments”, “Rostov ripper”), κάτι που χαροποίησε ιδιαίτερα τον γράφοντα, μια και με αυτό τους έμαθε σε πραγματικό χρόνο! Φυσικά, δεν παρέλειψαν όπως και οι SELEFICE να ευχαριστήσουν τους ACID DEATH για τη πρόσκληση, με τους οποίους τους συνδέει φιλία δεκαετιών. Μετά από μια τέτοια σαρωτική εμφάνιση, θέλουμε λίαν συντόμως νέο δίσκο, να χάσουμε το σβέρκο μας! (το αυτό ισχύει και για τους VERMINGOD, βεβαίως βεβαίως – έτσι για να μην ξεχνιόμαστε!)
Και κάπως έτσι, φτάνουμε στη μπάντα που ο καινούργιος της δίσκος (και τέταρτος μετά την επανασύνδεση προ 15ετίας), όχι μόνο βγήκε, όχι ξεπούλησε αβέρτα η πρώτη παρτίδα CD, αλλά που παραδίδει μαθήματα του πως να κάνεις μια επάνοδο στα πράγματα κερδίζοντας το χαμένο έδαφος αλλά και νέους οπαδούς στη πορεία. ACID DEATH και “Evolution” στην ολότητά του κυρίες και κύριοι. Σχεδόν, δηλαδή, γιατί δεν παίχτηκε το “Fallen empires”. Το άλμπουμ σε συναυλιακές συνθήκες αποκτά άλλη δυναμική (είναι και κάποια κομμένα και ραμμένα για live, όπως το “Coded dominion” ή το “Shadows of our despair”), ενώ οι εισαγωγές σε συνδυασμό με τα προσεκτικά ετοιμασμένα video, προσέδιδαν μια άλλη νότα στην συνολική εμπειρία του δίσκου επί σκηνής. Ένας δίσκος που έμπρακτα αγκαλιάστηκε και φάνηκε στις ένθερμες αντιδράσεις του κόσμου στο άκουσμα του.
Το έτερο μισό του 80λεπτου set των ACID DEATH, αποτελούνταν από κομμάτια του παρελθόντος: το ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟ “Apathy murders hope” που κάθε φορά κλείνει παραδοσιακά το set τους, το “Our shadows” από το “Pieces of mankind” (ένα “Frozen heart” την άλλη φορά παρακαλώ – ευχαριστώ), το προσωπικό μου αγαπημένο του “Random’s manifest”, “Psycho love”, ενώ από το πρόσφατο παρελθόν είχαμε το “Supreme act of heroism” (από το “Hall of mirrors”) και τα “Godless shrines”, ”Reality and fear” (από το “Primal energies” – το τελευταίο ξεχωρίζει για το σαντούρι του!). Μόνο το “Eidolon” έμεινε χωρίς εκπροσώπηση, αλλά χαλάλι για μια φορά! Όλα αυτά, σε ένα βάθος 35ετίας περίπου, έδεναν τόσο αρμονικά, τόσο αβίαστα. Πράγμα πολύ σημαντικό και καίριο για μια μπάντα που έχει πράγματα να πει. Κανένα κομμάτι δεν ήταν “φτωχός συγγενής” που λέμε.
Φυσικά, δια στόματος Σάββα, έγινε αναφορά όχι μόνο στις δύο έτερες μπάντες με τις οποίες μοιράστηκαν τη σκηνή, όχι μόνο σε όλους εμάς που τους τιμήσαμε, όχι μόνο στα 15 χρόνια που συμπληρώθηκαν από την επάνοδο, αλλά και στους KINETIC που ατύχησαν και δεν μπόρεσαν να παίξουν εν τέλει. Το δε τελευταίο μου έκανε κιόλας πολύ καλή εντύπωση, μια και δείχνει το καλό κλίμα που υπήρχε και υπάρχει μεταξύ τους. Στις 12 ακριβώς, η πλήρης αυτή βραδιά έλαβε τέλος, με τους ACID DEATH να μας χιλιοευχαριστούν και εμείς να παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής. Και εις άλλα, με υγεία!
Γιάννης Σαββίδης
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη
