>
Δε νομίζω να χρειάζεται να πούμε πολλά για τους prog/deathsters ACID DEATH. Από τις μεγαλύτερες ελληνικές μπάντες του σκληρού ήχου, οι οποίοι έστω και μεταχρονολογημένα απολαμβάνουν το σεβασμό και την αναγνώριση που τους αξίζει. Τα δύο άλμπουμ μετά την επιστροφή τους στα μουσικά δρώμενα μετά από 11 χρόνια (2000-2011), τα “Eidolon” και “Hall Of Mirrors”, μας θύμισαν πόσο μεγάλη μπάντα είναι, έστω και αν σε σχέση με το παρελθόν είναι αρκετά διαφορετικοί (πιο μοντέρνοι). Τα άλμπουμ όμως που κράτησαν τη μπάντα ψηλά ακόμα και στα χρόνια που είχαν διαλυθεί, δεν είναι άλλα από τα “Pieces Of Mankind” (1998) και “Random’s Manifest” (2000). Η Copro Records, πριν μερικούς μήνες επανακυκλοφόρησε τους συγκεκριμένους δίσκους, σε remastered έκδοση, συν κάποια bonus κομμάτια.
“Pieces Οf Mankind”
Ο πρώτος full length δίσκος της μπάντας μετά από αρκετά demos, ένα split και ένα EP (το τρομερό “Apathy murders hope”). Σίγουρα το πιο «ωμό» άλμπουμ τους, αν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο για αυτή τη μπάντα. Η πολυπλοκότητα της μουσικής τους, ιδίως πίσω στα 90s ήταν εξωπραγματική. Οι DEATH συναντούν τους DREAM THEATER και οι CORONER τους CYNIC. Ένα περίεργο κράμα επιρροών, το οποίο έδενε εκπληκτικά. Παρόλα αυτά, το ευρύ κοινό δυσκολευόταν να «χωνέψει» αυτό το αποτέλεσμα. Συνδυασμός thrash riffs με tech death, με μελωδικά περάσματα, αλλά και «in your face» ξεσπάσματα, που απελευθερώνουν την επιθετικότητα της μπάντας. Χαρακτηριστικές μπασογραμμές αλά DEATH, εκπληκτικό tech drumming και πακτωλός από κιθαριστικά riffs, ντυμένα με τα χαρακτηριστικά φωνητικά του Σάββα, αλλά και αρκετές φορές με πλήκτρα. Κοντεύει μία εικοσαετία από την κυκλοφορία του, αλλά το “Pieces of mankind”, ίσως ακόμα και σήμερα, είναι πολύ μπροστά μουσικά από πολλά είδη μουσικής. Τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι τo “Reappearing freedom” με ένα χαρακτηριστικότατο tech riff, αλλά και τα “Frozen heart” και “A-I (Artifical Intelligence)”. Στο reissue περιέχονται και δύο bonus τραγούδια και συγκεκριμένα οι demo εκδόσεις των “Reappearing freedom” και “My Destination”.
8.5/10
“Random’s Manifest”
Στην αυγή των 00s, τρία χρόνια μετά το ντεμπούτο τους, κυκλοφορούν το κατά πολλούς καλύτερο άλμπουμ της καριέρας τους, το “Random’s Manifest”. Ένας δίσκος, του οποίου όταν παίζουν τραγούδια επί σκηνής, όπως τα “Psycho love”, “W.A.R. (Wrong and Right)”, “Curse the flesh” (με αρκετή «Σουηδίλα»), ακόμα γίνεται ο χαμός. Πιο μελωδικός δίσκος, για αυτό άλλωστε είναι και πιο αναγνωρίσιμος. Η επιθετικότητα υποχωρεί λίγο και δίνει τη θέση της σε πιο μελωδικές κιθάρες, ενώ καθαρά φωνητικά κάνουν την εμφάνιση τους και συγκεκριμένα του guest Λεωνίδα Χατζημιχάλη (IMMENSITY, ex- WHILE HEAVEN WEPT). Εξακολουθεί να σφύζει πολυπλοκότητας, ιδιαίτερα στις κιθάρες, αν και το ρόλο αυτό είχε επωμισθεί κυρίως ο Ντένις, αφού ο Θέμης Κατσιμίχας είχε αποχωρήσει από τη μπάντα και τη θέση του είχε πάρει ο Νίκος Ανδρεαδάκης. Ο Κώστας Τσομπάνος συνεχίζει το εκπληκτικό drumming, αν και προσωπικά προτιμώ αυτό του “Pieces of mankind”. Οι επιρροές εξακολουθούν να ναι οι ίδιες, αν και νομίζω οι CYΝΙC εδώ βγαίνουν λίγο πιο «μπροστά». Εντύπωση κάνει το instrumental “Misery colored yellow-black”, σε full jazz ρυθμούς! Όπως και στο προηγούμενο reissue, έτσι και εδώ, υπάρχουν δύο bonus τραγούδια, οι demo εκδόσεις των “Sense of annihilation” και “I walk by the moonlight”.
8/10
Τα “Pieces of Mankind” και “Random’s Manifest” είναι δύο διαμάντια του εγχώριου metal, τα οποία πάντα θα εξυμνούνται, ιδίως από τους λάτρεις των 90s. Οι ACID DEATH κουβαλάνε βαριά προίκα και ευτυχώς ή δυστυχώς, πάντα θα υπάρχει σύγκριση με ότι και αν κάνουν. Οι remastered εκδόσεις των συγκεκριμένων δίσκων, με τον αρκετά καλύτερο ήχο, βοηθούν ακόμα περισσότερο να αναδειχθούν αυτά τα άλμπουμ. Νομίζω οι «κολλημένοι» του τότε, τώρα θα δαγκώνουν τη γλώσσα τους, για την αμφισβήτηση της μπάντας εκείνη την εποχή.
Γιώργος Δρογγίτης
