>
«Από πότε είναι αυτή η εφημερίδα;», που έλεγε και ο Τιτάνας Μπέζος στο ρόλο του δικηγόρου Αλέξανδρου Θεοτοκάτου. Αναφέρομαι χαριτολογώντας, φυσικά, σε μια νέα δισκογραφική δουλειά του Axel Rudi Pell ο οποίος συνεχίζει απτόητος το θεάρεστο έργο του κυκλοφορώντας το…ίδιο άλμπουμ τα τελευταία 22 (τουλάχιστον χρόνια)! Ξέρετε τι εννοώ. Όλοι οι δίσκοι του έχουν πάνω-κάτω την ίδια δομή, τα κομμάτια θυμίζουν στάνταρ κάτι από τις προηγούμενες δουλειές του, τα κιθαριστικά μέρη είναι μελωδικά και αψεγάδιαστα, το rhythm section όπως πάντα στιβαρό, η παραγωγή κρυστάλλινη και ογκώδης και ο Gioeli όπως πάντα εντυπωσιακός. Το ίδιο ισχύει και με το “Ghost town”.
Μετά από όλα αυτά, θα αναρωτηθεί ενδεχομένως κάποιος – και πολύ σωστά- που είναι το κακό σε όλα αυτά; Ξεκάθαρα η απάντηση είναι μία: πουθενά! Δεν υπάρχει κάτι κακό. Υπάρχει όμως ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, μία μονοτονία που προφανώς όχι μόνο δεν συμμερίζεται ο Pell αλλά είναι και εκνευριστικά αντίθετος σε όλο αυτό. Μη με παρεξηγείτε. Δηλώνω απερίφραστα μεγάλος οπαδός του Γερμανού κιθαρίστα…άλλωστε και μόνο το γεγονός ότι τιμάει την παράδοση και κληρονομιά του Blackmore για μένα φτάνει και περισσεύει. Στεναχωριέμαι, λοιπόν, να βλέπω να συρρικνώνεται ολοένα και περισσότερο η βάση των οπαδών του λόγω ακριβώς αυτής της εμμονής του στα ίδια…και τα ίδια. Ας μη κρυβόμαστε. Αν θέλουμε να βάλουμε να ακούσουμε κάτι από Axel Rudi Pell, κατά 99% θα επιλέξουμε κάτι από το “The masquerade ball” και πίσω.
Πάντως, το “Ghost town” έχει πραγματικά στιγμές που ξεχωρίζουν όπως το πολύ μελωδικό (και σκοτεινό μαζί) “Guillotine walk”, το φανταστικό ντουέτο με το Στρατηγό Udo Dirkschneider στο “Breaking seals” (το οποίο φέρνει στο νου κάτι από το συνθετικό στυλ του “Mission No X”) και τη χαρακτηριστική μπαλάντα “Towards the shore”. Ύστερα από αρκετές ακροάσεις, θα έλεγα μάλιστα ότι ο Pell μπορεί να επαναλαμβάνεται αλλά τουλάχιστον αυτή τη φορά καταφέρνει να προσθέσει και μερικά στοιχεία στη δομή των συνθέσεων που προσδίδουν θα λέγαμε και έναν αέρα ανανέωσης. Μακάρι να μπορούσαμε να πούμε το ίδιο και για το εξώφυλλο που μοιάζει με σχεδόν όλα τα υπόλοιπα.
7,5 / 10
Σάκης Νίκας
