Το “Break the silence” βρίσκει τους BEYOND THE BLACK σε μια περίοδο δημιουργικής αυτοπεποίθησης, όπου το συμφωνικό ύφος δεν χρησιμοποιείται απλώς για εντυπωσιασμό, αλλά ως εργαλείο αφήγησης. Είναι ένα concept άλμπουμ με βάση το μελωδικό metal και διακριτές ethno επιρροές, που εξερευνά τη σημασία της επικοινωνίας, την εσωτερική δύναμη και την αντοχή, αναδεικνύοντας παράλληλα την επιτακτική ανάγκη επανασύνδεσης των ανθρώπων σ’ έναν βαθιά διχασμένο κόσμο. Οι BEYOND THE BLACK χτίζουν έναν ηχητικό και συναισθηματικό χώρο όπου η ένταση και η ευαισθησία συνυπάρχουν και εναλλάσσονται μεθοδικά. Η βασική ιδέα είναι η μετάβαση από την εσωτερική σιωπή στην εξωτερίκευση και αυτό αποτυπώνεται τόσο στη δομή όσο και στις ερμηνείες.
Το συγκρότημα ανοίγει το άλμπουμ με μια διάθεση ανοδική, όπως υπαινίσσεται και ο τίτλος “Rising High”. Εκεί ακούγεται καθαρά ο γνώριμος πυρήνας της μπάντας: μελωδικά και σταθερά riffs, συμφωνικά πλήκτρα που στηρίζουν αντί να καλύπτουν τις κιθάρες και ένα ρεφρέν που μένει εύκολα στο αυτί. Αυτή η δυναμική αρχή δίνει ενέργεια, αλλά ταυτόχρονα προετοιμάζει το έδαφος για πιο εσωτερικές στιγμές που ακολουθούν, δείχνοντας από νωρίς ότι ο δίσκος θα κινηθεί ανάμεσα σε δύο καταστάσεις, την εξωστρέφεια και την ενδοσκόπηση.
Η ένταση δεν μένει συνεχώς ψηλά. Σε αρκετά σημεία ο ρυθμός πέφτει και το βάρος μεταφέρεται στο συναίσθημα. Τραγούδια όπως το “The art of being alone” κινούνται σε πιο ήπιους τόνους, με απλούστερες ενορχηστρώσεις και μεγαλύτερη έμφαση στη φωνή. Η Jennifer Haben τραγουδά πιο χαμηλά και άμεσα, χωρίς επίδειξη δύναμης. Αυτές οι ήσυχες φάσεις κάνουν τις δυνατές κορυφώσεις που ακολουθούν να ακούγονται πιο ουσιαστικές, γιατί έχει προηγηθεί μια στιγμή ευαισθησίας και ανθρώπινης αδυναμίας.
Το πιο κομβικό, ίσως, κομμάτι του άλμπουμ είναι το ομώνυμο “Break the silence”. Το κομμάτι ξεκινά συγκρατημένα και χτίζεται βήμα-βήμα μέχρι να φτάσει σε ένα μεγάλο ξέσπασμα. Οι χορωδίες και τα πλήκτρα δεν μπαίνουν για απλό εντυπωσιασμό, αλλά για να μεγαλώσουν σταδιακά τον χώρο του ήχου και να δώσουν την αίσθηση ότι κάτι κλειστό ανοίγει. Είναι παράδειγμα της γενικότερης λογικής του δίσκου, που προτιμά τη σταδιακή ανάπτυξη αντί για απότομες εκρήξεις.
Παράλληλα, η θεατρική πλευρά του συγκροτήματος παραμένει παρούσα. Το “La vie est un Cinéma” δίνει περισσότερη κίνηση και ρυθμό, με σχεδόν χορευτική βάση κάτω από τα συμφωνικά στρώματα. Υπενθυμίζει ότι η ιστορία που αφηγείται ο δίσκος δεν είναι μόνο εσωτερική διαδικασία αλλά και εξωστρεφής πράξη.
Το κλείσιμο με το “Weltschmerz” είναι χαμηλών τόνων και πιο στοχαστικό. Δεν επιλέγει εντυπωσιακό φινάλε αλλά μια ήρεμη κατάληξη που δίνει αίσθηση αποδοχής μετά την εσωτερική διαδρομή. Αυτή η επιλογή συνοψίζει τη λογική του άλμπουμ: η λύση έρχεται μέσα από καθαρότητα και όχι από θόρυβο.
Συνολικά, το “Break the silence” κερδίζει μέσα από τη ροή και τη συνοχή του. Από την αρχική ενέργεια του “Rising high”, στο άνοιγμα του “Break the silence”, στις πιο εσωτερικές στάσεις του “The art of being alone” και στην ήρεμη εκτόνωση του “Let there be rain”, μέχρι το στοχαστικό τέλος του “Weltschmerz”, ο δίσκος ακούγεται σαν μια ενιαία πορεία. Οι BEYOND THE BLACK δεν αλλάζουν ριζικά κατεύθυνση, αλλά εξελίσσουν τον ήχο τους με περισσότερη συγκέντρωση και βάθος. Είναι ένας δίσκος που λειτουργεί καλύτερα όταν ακούγεται ολόκληρος και αποκαλύπτει λεπτομέρειες κάθε φορά που επιστρέφεις σε αυτόν, προσφέροντας ένα σταθερό και καθαρό μουσικό μήνυμα αντί για μια στιγμιαία εντύπωση.
Το “Break the Silence” είναι βήμα μπροστά σε ωριμότητα και συνοχή σε σχέση με τα πρόσφατα τους, χωρίς όμως να σπάει ριζικά τα όρια του είδους. Η μπάντα δείχνει εξέλιξη στην ενορχήστρωση και στη δραματουργία των τραγουδιών: περισσότερο βάρος στην αφήγηση και την ατμόσφαιρα, λιγότερη ανάγκη για εντυπωσιακά τρικ. Ώριμο και μεστό σαν δουλειά που κερδίζει με τις επαναλήψεις. Λίγο συντηρητικό αν ψάχνεις ριζικές καινοτομίες.
8 / 10
Πέτρος Καραλής
