>
Εντάξει, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την μυστηριώδη έλξη που ασκεί η λέξη “lung” στα συγκροτήματα. Δεν ξέρω αν έχουν την πεποίθηση ότι χρησιμοποιώντας για άλλη μια φορά την λέξη θα καταφέρουν να ξεχωρίσουν, ή θεωρούν ότι το να μπουν σε αυτό το κλαμπ καταφέρνουν να διακριθούν με κάποιο τρόπο. Όχι ότι έχει και καμία σημασία βέβαια, αλλά στην εποχή όπου το πιο hot όνομα είναι οι GREEN LUNG, οι εν λόγω κύριοι προσπερνάνε τους συντοπίτες τους hardcorάδες IRON LUNG, και πλησιάζουν περισσότερο στους psych heavy rockers FARFLUNG και SPACESLUG. Εννοείται πως στα δύο τελευταία συγκροτήματα δεν σχετίζονται ετυμολογικά με την λέξη lung, αλλά το μυαλό κάνει τις περίεργες συνδέσεις του, ενώ η μουσική έρχεται να τις επιβεβαιώσει.
Έτσι λοιπόν, για να πάρουμε τα δύο προαναφερθέντα συγκροτήματα σαν σημείο αναφοράς στη σκηνή της heavy rock, το συγκρότημα από την Βαλτιμόρη απομακρύνεται από το πιο αργό doom των SPACESLUG, αλλά δεν καταφέρνει να φτάσει της αστρική ταχύτητα των FARFLUNG. Μένει κάπου στη μέση, όπως οι KING BUFFALO ένα πράγμα, αλλά με μικρότερη δυναμική στις συνθέσεις τους, και σαφώς μικρότερο εκτόπισμα. Βέβαια αυτό το τελευταίο στοιχείο ενδέχεται να αλλάξει, καθώς το “Forever Beyond” μοιάζει να είναι η αφορμή που θα οδηγήσει τη μπάντα ένα βήμα παραπάνω, αφού στην αναπόφευκτη σύγκριση με το παρελθόν, σε αυτόν τον δίσκο θα ακούσουμε πιο μελωδικές γραμμές στις κιθάρες, πιασάρικους ρυθμούς στα ντραμς και τα φωνητικά του Dave Cavalier να προσθέτουν αυτό το κάτι παραπάνω στο ήδη εξαιρετικό μουσικό σύνολο.
Μένοντας λίγο παραπάνω στον Cavalier και τους στίχους του, θα ανακαλύψουμε την βαθιά κοινωνικοπολιτική προέκτασή τους (όχι τόσο συχνή σε αυτό το είδος) και την σθεναρή αντίθεσή του σε όλη αυτή την γελοία MAGA ιδέα που κατακλύζει τις Ηνωμένες Πολιτείες (και όχι μόνο). Αλλά ας επιστρέψουμε στα της μουσικής. Με οδηγούς τα “Traveler”, “Forever beyond me” και “Death & Co.” η μπάντα μαθαίνει πως είναι να περνάς από τα αλώνια στα σαλόνια. Δεν είναι μόνο οι ιδέες και τα riffs, αλλά μια γενικότερη αίσθηση ότι ξέρουν τι κάνουν, κι αυτό το κάνουν καλά. Για παράδειγμα στο “Dark waves” (2022), μπορεί να απολάμβαναν αυτό το πιο μουντό, αργό και ίσως πιο ακατέργαστο παίξιμο, όμως το κοινό στο οποίο απευθύνονταν ήταν σαφώς πιο περιορισμένο. Για να γίνω πιο σαφής, το underground τους χαρακτήριζε σε κάθε έκφανση της ύπαρξής τους.
Τώρα, αυτό που μένει είναι να αποδειχθεί αν η διαφαινόμενη επιτυχία θα επιβεβαιωθεί. Αν θα καταφέρουν να ξεχωρίσουν από τις ορδές των αντίστοιχων μουσικών σχημάτων αποκτώντας την απήχηση που επιθυμούν. Εντάξει, καταλαβαίνω για να πετύχεις στην αναγνωρισιμότητα πολλές φορές δεν χρειάζεσαι καλή μουσική. Ωστόσο οι BLACK LUNG παίζουν καλή μουσική, δίνουν στο αυτί του μέσου ακροατή αυτό που θέλει να ακούσει.
7,5 / 10
Νίκος Ζέρης
