Ο Σάκης Φράγκος, ξεκινά τον τέταρτο κύκλο του Rock Hard – The Pod και στο τρίτο επεισόδιο μας μιλά για την κατάσταση που διαμορφώνεται με την απόσυρση των παιδικών μας ηρώων, μετά τη σχετική δήλωση του David Coverdale, τον θάνατο του Ozzy Osbourne, αλλά και τη δήλωση του Ian Gillan σχετικά με την απώλειά όρασής του.
Ελάτε μαζί μας, στον τέταρτο χρόνο του Rock Hard – The Pod, γραφτείτε στο κανάλι μας και θα έρθουν πολλές ακόμα μεταλλικές ιστορίες.
Υπάρχει μία κοινότητα οπαδών εκεί έξω που παραμένουν στις επάλξεις, διατηρούν την πίστη και παραμένουν νοσταλγικά προσηλωμένοι σε ένα μουσικό ιδίωμα που για δεκαετίες μας έχει χαρίσει μεγάλες χαρές και συγκινήσεις. Περί hard rock το ανάγνωσμα, λοιπόν, και με το Shelter Me, ευελπιστούμε να δείξουμε ότι αυτή η μουσική παραμένει alive and kicking με πολύ αξιόλογες κυκλοφορίες, μερικές εκ των οποίων θα αναφέρουμε εδώ…let’s get rocked!
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “River of music: The power of duets Vol. 1” – Jim Peterik & The World Stage
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2025
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Frontiers
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Ron Nevison
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Jim Peterik – φωνητικά/κιθάρες
Phil X / Mike Aquino – κιθάρες
Denny Fongheiser / Ed Breckenfeld – ντραμς
Tony Franklin / Bob Lizik – μπάσο
Kim Bullard / Kim Peterik – πλήκτρα
O θρυλικός Jim Peterik επιστρέφει με τη νέα του δουλειά, αυτή τη φορά με το…όχημα των WORLD STAGE που τον βοηθά να αναπτύξει σε ένα ελαφρώς διαφορετικό ύφος συνθέσεις που δεν θα ταίριαζαν 100% σε μία κυκλοφορία των PRIDE OF LIONS. Με τη συνδρομή εξαιρετικών μουσικών, το “River of music: The power of duets Vol. 1” είναι ένα αψεγάδιαστο δείγμα AOR/power pop που φέρει τη σφραγίδα όλων αυτών των θρυλικών μουσικών. Μιλάμε για μορφές όπως οι Kevin Cronin (REO SPEEDWAGON), Jason Scheff (CHICAGO), Cathy Richardson (JEFFERSON STARSHIP), Toby Hitchcock (PRIDE OF LIONS) κ.α. που μετουσιώνουν το όραμα του Peterik ο οποίος για μία ακόμη φορά καταθέτει ορισμένα πολύ όμορφα τραγούδια.
Μεγάλη έκπληξη για μένα προσωπικά αποτελεί η παρουσία πίσω από την κονσόλα του τεράστιου παραγωγού Ron Nevison ο οποίος δεν χρειάζεται καμία απολύτως ιδιαίτερη σύσταση. 10 ντουέτα στο γνώριμο ύφος που μας έχει συνηθίσει ο Peterik αλλά σε ελαφρώς πιο soft μονοπάτια σε σχέση π.χ. με τους PRIDE OF LIONS. Σίγουρα θα θέλαμε να ακούγαμε λίγο περισσότερες κιθάρες αλλά δεν ήταν από την αρχή αυτός ο στόχος του Peterik ο οποίος από μόνος του είναι ικανός να ανεβάζει επίπεδο ακόμη και μία μέτρια σύνθεση.
7 / 10
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Trial by fire” – PETERIFIED
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2025
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Self-financed
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Victor Olsson
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Peter Johansson – φωνητικά
Mikael Johansson – κιθάρες
Mattias Ingvarson – πλήκτρα
Johan Wallerstedt – μπάσο
Anton Roos – ντραμς
Δύσκολα θα απογοητεύσουν οι Σουηδοί. Πρόκειται για μία σχεδόν νομοτελειακή διαπίστωση η οποία αποκτά ολοένα και μεγαλύτερο ειδικό βάρος όσο περνούν τα χρόνια. Και μπορεί αυτοί εδώ οι τύποι να έχουν ένα περίεργο όνομα αλλά πιστέψτε με η ποιότητα των συνθέσεων είναι τόσο υψηλή που δεν αφήνει κανένα απολύτως περιθώριο αμφισβήτησης. Μιλάμε για arena rock το οποίο «παντρεύεται» με μία ανεπαίσθητη (αλλά σίγουρα παρούσα) αίσθηση 80ς soundtrack που συναντά δύο κόσμους: από τη μία καταλαβαίνεις αμέσως ότι είναι μεν κάτι σύγχρονο αλλά ταυτόχρονα σου βγάζει και κάτι από early 80s όπου το FM rock μονοπωλούσε τα…ερτζιανά.
Σίγουρα θα ήθελα μία καλύτερη παραγωγή αλλά είναι τόσο καλά τα τραγούδια που σχεδόν το προσπερνάω. Ειλικρινά πιστεύω ότι αυτοί εδώ οι τύποι με τη σωστή καθοδήγηση ενός καλού management, μια ταιριαστή δισκογραφική εταιρεία και την κατάλληλη προώθηση έχουν όλα τα εχέγγυα να διαδραματίσουν μία αξιόλογη πορεία στο χώρο του melodic rock. Αν κάποιοι διακρίνουν στον ήχο κάποια συγγενικά στοιχεία με τους GATHERING OF KINGS, δεν θα κάνουν λάθος καθώς μιλάμε για την ίδια ομάδα πίσω από την παραγωγή του δίσκου.
8 / 10
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “1998 Live Hits” – Jimi Jamison
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2025
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Frontiers
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Jimi Jamison – lead φωνητικά
Jeff Adams – μπάσο, φωνητικά
Chris Adamson – κιθάρες
Hal Butler – πλήκτρα, φωνητικά
Pete Mendillo – ντραμς
Wes Henley – κιθάρες
A, ρε Jimi πόσο λείπεις από τη μουσική! Δε νομίζω ότι υπάρχει κανείς εκεί έξω που να μη νιώθει την αβάσταχτη απώλεια του Jimi Jamison από την ευρύτερη σκηνή του μελωδικού ήχου. Είναι και το γεγονός ότι έφυγε τόσο πρόωρα και απροσδόκητα που κάνει αυτή την απώλεια ακόμη πιο έντονη. Η παρακαταθήκη του είναι όμως τεράστια και η μουσική του θα μας συνοδεύει για πάντα ομορφαίνοντας τις ζωές μας. Και είναι κάτι τέτοιες κυκλοφορίες που μας θυμίζουν το μεγαλείο του καλλιτέχνη. Η Frontiers μας προσφέρει έναν ανεκτίμητης αξίας δίσκο ή αν προτιμάτε μία χρονοκάψουλα που αποτυπώνει σε υπερθετικό βαθμό τον Jimi Jamison στο απόγειο του. Το “1998 Live Hits” είναι ηχογραφημένο σε τρεις διαφορετικές πόλεις από την Αμερικάνικη solo tour του Jamison το 1998 και μιλάμε για ένα best-of πακέτο που σε μεταφέρει πίσω στο χρόνο στις ένδοξες μέρες των SURVIVOR αλλά και του…Baywatch με το θρυλικό “I’m Always Here”.
Η μπάντα βγάζει φωτιές, η παρέμβαση στο studio είναι ανύπαρκτη και η απόδοση του Jamison είναι απίστευτη. Και τι δεν θα έδινα, διάολε, να τον είχα δει σε εκείνη την περιοδεία. Το συναίσθημα, η ενέργεια και το πάθος από την ερμηνεία του Jamison είναι απαράμιλλα και ειλικρινά δεν γίνεται να μείνει κανένας ασυγκίνητος ακούγοντας τις συγκλονιστικές εκτελέσεις όλων των ύμνων των SURVIVOR. Με διαφορά μία από τις σημαντικότερες κυκλοφορίες της Frontiers από καταβολής της εταιρείας. Πολλά συγχαρητήρια!
9 / 10
Σάκης Νίκας
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Walls of Jericho” – HELLOWEEN
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1985
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Noise Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Harris Johns
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Kai Hansen
Κιθάρες – Michael Weikath / Kai Hansen
Μπάσο – Markus Grosskopf
Drums – Ingo Schwichtenberg
Τούτη εδώ η επέτειος είναι από τις πιο σημαντικές! Σε όλες τις αφίσες που αφορούν επερχόμενες συναυλίες των HELLOWEEN, βλέπουμε και ένα “40th anniversary”, οπότε η βασική ερώτηση είναι 40 χρόνια από τι; Όχι από τη δημιουργία της μπάντας, που δρομολογείται τόσο πίσω όσο το 1978, αλλά από την κυκλοφορία του πρώτου ομότιτλου EP καθώς και του πρώτου Full Length που ακούει στο όνομα “Walls of Jericho” και πρόκειται για έναν από τους πιο βαρυσήμαντους Metal δίσκους όλων των εποχών! Οι κολοκύθες μπορεί να πιστώνονται δίκαια τα περισσότερα εύσημα για την θέσπιση αυτού που αποκαλούμε σήμερα Ευρωπαϊκό Power Metal, αλλά πριν φτάσουν σε αυτό το σταθμό κάνανε μία στάση από το Speed ιδίωμα, με το “Walls of Jericho” να αποτελεί την πιο διαφορετική, ωμή, άγουρη και γρήγορη δουλειά του συγκροτήματος.
Επειδή πλέον η κυκλοφορία συναντάται κυρίως ως Special Edition με την προσθήκη κάποιων EP, σαν Full Length θεωρούμε τα τραγούδια από το “Ride the sky” μέχρι το “How many tears”. Στο εξώφυλλο δεν θα βρούμε κολοκύθες, αλλά τον Fangface να γκρεμίζει τα τείχη ενός κάστρου, το οποίο λειτουργεί και ως ένας συμβολισμός των προθέσεων της μπάντας. Μία μασκότ που δεν έμεινε για πολύ, καθώς υπήρχε ο φόβος ότι θα δημιουργήσει πολλούς συνειρμούς με τον Eddie των IRON MAIDEN. Για τον λόγο αυτό είναι η τελευταία φορά που εμφανίζεται σε άλμπουμ των HELLOWEEN, με τον αστερίσκο ότι αργότερα το σχέδιό του υιοθετήθηκε από τους GAMMA RAY, εξού και ότι είναι μία αρκετά γνωριμη φιγούρα που έχουμε δει πολλάκις.
Σε πιο μουσικά πράγματα τώρα, έχουμε να κάνουμε με την μοναδική κυκλοφορία των HELLOWEEN όπου ένας εκ των πατέρων του είδους, ο Kai Hansen, αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου τα φωνητικά. Σίγουρα οι Deris και Kiske είναι πιο τραγουδιστές, πατάνε πιο σωστά στις νότες και αντικειμενικά έχουν καλύτερες φωνές (ΦΩΝΑΡΕΣ, όχι απλά φωνές)… και εδώ βάζω ένα τεράστιο αλλά! Ο Kai βγάζει ένα πιο ωμό και ανέμελο συναίσθημα, έχει ταυτιστεί με το Power Metal, και είναι ο ορισμός της αποθέωσης όταν πιάνει το μικρόφωνο. Οπότε παρά το γεγονός ότι εδώ τον απολαμβάνουμε στην πιο άγουρη εκδοχή του (καμία σχέση με GAMMA RAY), ένα από τα χαρακτηριστικά του Metal είναι να μην δίνει λογαριασμό σε κανέναν και έτσι θα βγω και θα πω πως το Kai’s Medley ήταν η αγαπημένη μου στιγμή στις πρόσφατες συναυλίες τους και κανείς δεν θα μπορέσει να αναπαράξει την αγνή πώρωση των φωνητικών του δίσκου αυτού.
Οι Weikath και Grosskopf παραμένουν βασικά μέλη της σύνθεσης από τότε μέχρι και σήμερα και είναι ένας λόγος που ενώ η τόσο γρήγορη και τραχιά δομή των τραγουδιών δεν συνέχισε να τους ακολουθεί, υπάρχουν αρκετές λεπτομέρειες που μας κάνει να λέμε “αυτό είναι HELLOWEEN”. Πρώτο και κύριο οι μπασογραμμές του Markus οι οποίες ακούγονται πεντακάθαρα και αποπνέουν αυτόν τον happy Halloween αέρα που συναντάμε και στα Keepers. Επίσης παρά το Speed Metal της υπόθεσης, οι μελωδίες στα σόλο και τα leads πάνε και έρχονται, είναι δεδομένο ότι κάτι το ξεχωριστό κρύβεται καθώς δεν αρκούμαστε στο ‘μόνο γκάζι’.
Να μιλήσουμε για tracklist; Όλα τα τραγούδια στέκονται σε πολύ καλό επίπεδο, άλλα λιγότερο π.χ. “Gorgar”, άλλα περισσότερο όπως το “Metal Invaders”, ή ΠΟΛΥ περισσότερο – ναι για σένα λέω “Heavy Metal (Is the law)”. Εκτός αυτών όμως ο δίσκος στεγάζει και δύο συνθέσεις που θεωρώ ότι έχουν θέση στα καλύτερα τραγούδια ολόκληρης της μουσικής μας! Στην υποκειμενική ερώτηση ποιο είναι το απόλυτο Heavy Metal τραγούδι οι απαντήσεις είναι ποικίλες, κάποιος θα μπορούσε να πει το “Painkiller”, άλλος το “Master of puppets”, εγώ θα έλεγα λοιπόν είτε “Ride the sky” ή το “How many tears”. ‘Υμνοι, σοκ, δέος και τα δύο. Ταχύτητα, μελωδίες, σόλο, κοπάνημα, χορταστική διάρκεια, πείτε μου τι τους λείπει. Σε όσες συναυλίες GAMMA RAY έχω πάει, δεν υπήρχε φορά που να άφησαν οι Έλληνες οπαδοί τον Hansen να φύγει από την σκηνή αν δεν έπαιζε το “Ride the sky”.
Το “Walls of Jericho” είναι λοιπόν το πρώτο πλήρες άλμπουμ της μεγαλύτερης ιστορικά Power Metal μπάντας, η οποία καθόρισε ένα ολόκληρο είδος, καθώς και πολλές γενιές μουσικών αλλά και οπαδών. Μπορεί να μην είναι καθαρό Power, αλλά έθεσε βάσεις για την συνέχεια. Εκτός των άλλων, γιατί αυτό μετράει, στόλισε τη βαριά μουσική με μερικά από τα καλύτερα τραγούδια που θα μπορούσε να έχει. Το καλοκαίρι που θα έρθουν, κάπου ανάμεσα στις υψηλές οκτάβες της φωνάρας του Kiske, το γρέζι και την ενέργεια του ανήσυχου και επίσης τραγουδισταρά Deris, θα περιμένω με τεράστια ανυπομονησία τη στιγμή που θα πιάσει μικρόφωνο το ιερό τοτέμ του Power Metal και θα τραγουδήσει έναν από τους ύμνους του άλμπουμ. Δίσκαρος φοβερός όχι γιατί είναι αψεγάδιαστος, αλλά γιατί οι ατέλειές του είναι τέλειες, και εννοείται πως μιλάμε για ορόσημο!
Παύλος Παυλάκης
Χρυσές εποχές για το death metal από το Gothenburg. Τα άλμπουμ που μας χάριζαν τα συγκροτήματα αυτής της πόλης, εκείνη την εποχή, πραγματικά ήταν ένα και ένα. Το “Whoracle” λοιπόν από τους IN FLAMES κυκλοφόρησε το 1997, αμέσως μετά το ανυπέρβλητο “The jester race” και πριν το εξαιρετικό “Colony” και ίσως είναι αυτός ο λόγος που ένα τόσο καλό άλμπουμ όπως αυτό, είναι λίγο ριγμένο στις επιλογές του κόσμου. Μια πληροφορία όμως που συνήθως μας διαφεύγει για το “Whoracle”, είναι πως το άλμπουμ είναι concept. Το άλμπουμ παρουσιάζει μια αφηγηματική πορεία που εκτείνεται από το παρελθόν και το παρόν μέχρι μια πιθανή και δυσοίωνη μελλοντική εκδοχή της Γης.
Επίσης το “Whoracle” είναι και το τελευταίο άλμπουμ που είχαν στη σύνθεση τους τον Glenn Ljungström (κιθάρα) και Johan Larsson (μπάσο), ενώ είναι και η τελευταία φορά που ο Björn Gelotte παίζει drums πριν γίνει μόνιμα κιθαρίστας, καθώς από το “Colony” και μετά ακολούθησε η μακρά περίοδος με τους Peter Iwers και Daniel Svensson στο μπάσο και στα drums αντίστοιχα.
Μουσικά οι κιθάρες πρωταγωνιστούν. Ένα γνώρισμα των IN FLAMES εκείνης της περιόδου, όπου οι μελωδίες και τα συνεχόμενα leads σαρώνουν. Και δεν είναι τυχαίο, καθώς στο “Whoracle” συγκεκριμένα, σε όλες τις συνθέσεις συμμετέχει ο Jesper Stromblad και στις περισσότερες ο Björn Gelotte, που αποτέλεσαν το καλύτερο συνθετικά κιθαριστικό διδυμο που είχε ποτέ το συγκρότημα.
Πάμε λοιπόν να βάλουμε τα τραγούδια σε μία προσωπική αξιολογική σειρά προτίμησης.
The “Whoracle” countdown:
Το ομώνυμο κλείσιμο είναι σχεδόν τελετουργικό. Οι κιθάρες κινούνται σε παράλληλες μελωδίες που φτάνουν σε παραδοσιακές σκανδιναβικές φράσεις, με λιγότερο death metal χαρακτήρα και περισσότερη συναισθηματική αφήγηση. Θα μπορούσε να σταθεί άνετα ως soundtrack ταινίας.
Αυτή η διασκευή των DEPECHE MODE αποτελεί μία πολύ ενδιαφέρουσα επιλογή για να μπει στο “Whoracle”. Δεν είναι από τις καλύτερες διασκευές που έχουμε ακούσει στο metal αλλά η θεματολογία της που αναφέρεται ως μια κριτική ματιά στο καπιταλιστικό σύστημα, όπου τα πάντα έχουν ένα κόστος, ταιριάζει πολύ καλά με το δυστοπικό concept του άλμπουμ.
Η μουσική εδώ είναι πιο ωμή και ο ρυθμός πιο groove. Ο αντίκτυπος που είχαν οι AT THE GATES στο ιδίωμα, σε αυτό το τραγούδι είναι φανερός. Ο Fridén κινείται σε πιο απότομες κραυγές, ενώ τα μελωδικά στοιχεία υπάρχουν αλλά είναι θαμμένα κάτω από πολύ σφιχτή ρυθμική κιθάρα.
Αυτό το τραγούδι εξερευνά την ιδέα πολλαπλών πιθανών κόσμων, μια σκέψη που ταιριάζει πολύ στο θεματικό πλέγμα του “Whoracle”. Είναι ένα κομμάτι γεμάτο μελωδία, κοφτά riffs και με ωραίες παύσεις στις κιθάρες για γέφυρες που έχουν μόνο πλήκτρα, δίνοντας μία διαφορετική νότα στην ατμόσφαιρα του τραγουδιού. Για ακόμα μία φορά πάντως τα leads στις κιθάρες είναι μαγικά.
Αυτό το τραγούδι φέρνει την πιο προοδευτική πτυχή των IN FLAMES. Από τις πιο μελωδικές στιγμές του άλμπουμ, με τις κιθάρες να χτίζουν θεματικά μοτίβα. Οι αλλαγές μέτρου είναι διακριτικές και ο Fridén ερμηνεύει τα κουπλέ με έναν ιδιαίτερο μονόλογο, προσθέτοντας growls μόνο στα ρεφρεν, προμηνύοντας την τεχνική που θα αναπτύξει αργότερα.
Όμορφο, μελωδικό, χωρίς υπερβολές, που χορεύει πάνω σε mid-tempo ρυθμό. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου, χάνει στην ποικιλομορφία ως σύνθεση, καθώς δεν έχει τις εναλλαγές ρυθμού και μελωδίας των υπόλοιπων τραγουδιών. Είναι όμως αυτή η μελωδία που ακολουθεί και στο ρεφρέν που σε κάνει να το αγαπάς μέσα στην απλότητά του.
Εισαγωγή κλασική με σφραγίδα IN FLAMES. Από αυτά τα leads που τα παρήγαγαν φασόν στα 90s,που συνόδευαν τα τραγούδια τους με μαεστρία. Ένα κομμάτι που έδειξε πού θα πήγαιναν οι IN FLAMES τεχνικά στα επόμενα χρόνια και με εκπληκτικό solo της κιθάρας στο κλείσιμο του, με το οποίο επισφράγισαν τον συνδυασμό του κλασικού heavy metal με το death metal.
Ένα instrumental με μεθυστικές μελωδίες, σχεδόν ονειρικές, όπου γνωστοποιούν από χιλιόμετρα μακριά τη σουηδική ταυτότητα τους. Είχαν οι άτιμοι κάποιες εμπνεύσεις στα instrumental τραγούδια τους (“The jester’s dance”, το ακουστικό medley στο “The jester race”, το “Dialogue with the stars” και το “Man made God”) που μας έστειλαν αδιάβαστους. Είπαμε, χρυσές εποχές.
Αυτή είναι η στιγμή της αποκάλυψης. Η καταστροφή του κόσμου είναι σε εξέλιξη και οι IN FLAMES συνδέουν αυτή την θεματολογία με ένα all-time favorite τραγούδι των οπαδών τους. Η μουσική είναι καταιγιστική. Riff που το θυμάσαι από το πρώτο άκουσμα, εναλλαγές ρυθμών, μελωδίες που σε κάνουν να χάνεσαι και υποδειγματικά leads. Θα μπορούσε να είναι το νούμερο ένα και δίκαια, αλλά είπαμε, η σειρά αξιολόγησης είναι προσωπική. Αναμφισβήτητα όμως είναι το νούμερο ένα single του άλμπουμ.
Όχι ότι δεν θα ήταν ψηλά στις προτιμήσεις μου το “Food for the Gods”, αλλά συνέβαλε πολύ και ένα γεγονός που έζησα από την ίδια την μπάντα. Η αγάπη μου για τους IN FLAMES είναι γνωστή, όπως γνωστό είναι ότι δεν είχαν πατήσει το πόδι τους στην Ελλάδα για χρόνια. Η πρώτη φορά που τους είδα στο Release Festival ήταν μπροστά σε ένα κοινό που δεν τους αγκάλιασε. Την επόμενη χρονιά, τον Σεπτέμβριο του 2024, έζησα αυτό που περίμενα και όταν το συγκρότημα ξεκίνησε το ταξίδι στο παρελθόν, από το “Whoracle” επέλεξαν τούτο εδώ το τραγούδι. Η ανατριχίλα μεγάλη, για ένα ατόφιο και μεστό melodic death metal κόμματο.
Κορυφαίο όχι μόνο του άλμπουμ αλλά και σημείο αναφοράς στην καριέρα των IN FLAMES. Μια εισαγωγή που σε ρουφάει με μελωδίες και leads που πλέκουν ένα υφαντό με άρτια τεχνική. Το “Jotun” είναι η τέλεια εισαγωγή για το “Whoracle”. Είναι το εναρκτήριο τραγούδι που μόλις το ακούς καταλαβαίνεις ότι έχεις στα χέρια σου ένα πάρα πολύ καλό άλμπουμ.
Δημήτρης Μπούκης
Μεγάλα ονόματα του σκληρού ήχου έχουμε αυτή την εβδομάδα αλλά και αρκετά ανερχόμενα. MEGADETH, DREAM THEATER, THERION, KATATONIA, 1914, THE OCEAN, ΒLACK STONE CHERRY, Einar Solberg (LEPROUS), γνωστά ονόματα όλα στον χώρο τους αλλά και το supergroup των ΒLACΚ SWAN, τους ανερχόμενους Τolkien inspired EYE OF MELIAN, τους RAVEN να διασκευάζουν ΜΕΤΑLLICA και τους δικούς μας BLACKEN και FACELESS ENVOY.
Καλή σας απόλαυση.
Το μουσικό video των MEGADETH για το νέο τραγούδι του συγκροτήματος “I Don’t Care” μόλις κυκλοφόρησε. Οι ασυμβίβαστοι thrash metal γίγαντες συνεργάστηκαν με τον σκηνοθέτη Keith J. Leman για το βίντεο, το οποίο συνδυάζει σκηνές της κουλτούρας του skate με δυναμικά πλάνα από τις εμφανίσεις του συγκροτήματος.
Ο ηγέτης των MEGADETH, Dave Mustaine, λέει για το “I Don’t Care”: “Πόσες φορές έχεις θελήσει να το πεις αυτό σε κάποιον; Ξέρω ότι το θέλεις! Βαθιά μέσα μας, αν είχαμε τα κότσια, θα λέγαμε σε περισσότερους ανθρώπους “Δεν με νοιάζει” πιο συχνά.”
Το “I Don’t Care” είναι το δεύτερο single από το επερχόμενο ομώνυμο άλμπουμ των MEGADETH, που αναμένεται στις 23 Ιανουαρίου. Η συνέχεια του “The Sick, The Dying… And The Dead!” θα κυκλοφορήσει μέσω της Tradecraft του Mustaine στη νέα δισκογραφική εταιρεία BLKIIBLK της Frontiers Label Group.
Οι Σουηδοί δεξιοτέχνες της μελαγχολικής βαρύτητας KATATONIA, παρουσίασαν μια στοιχειωτικά όμορφη ερμηνεία του κλασικού κομματιού των KISS “A World Without Heroes”! Τιμώντας το πνεύμα του πρωτότυπου άλμπουμ του 1981 (“Music from the Elder”), το συγκρότημα το μεταμορφώνει σε ένα βαθιά ατμοσφαιρικό ηχοτοπίο, που μεταφέρεται από τα αδιαμφισβήτητα συγκινητικά φωνητικά του Jonas Renkse. Παραμένοντας πιστοί στο πνεύμα του πρωτότυπου, μεταμορφώνοντάς το με τη δική τους ατμόσφαιρα και τα βαθιά συγκινητικά φωνητικά του Jonas Renkse, το συγκρότημα γεφυρώνει τους κόσμους της κλασικής rock και της σύγχρονης μελαγχολίας.
H κυκλοφορία του single συμπίπτει με την έναρξη της περιοδείας τους σε Ευρώπη και Βρετανία το 2025 με τους EVERGREY και KLORG.
Mε την Νapalm Records υπέγραψαν οι EYE OF MELIAN, το συμφωνικό project εμπνευσμένου από τον Tolkien, που ίδρυσαν ο Martijn Westerholt (DΕLAIN) και η Φινλανδή τραγουδίστρια Johanna Kurkela (AURI). Παράλληλα με αυτή τη συναρπαστική συνεργασία, το συγκρότημα αποκαλύπτει το νέο του άλμπουμ “Forest of Forgetting” που έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 20 Φεβρουαρίου.
Ονομασμένο από ένα ισχυρό αρχέγονο πνεύμα τραγουδιού από τον κόσμο του J.R.R. Tolkien, οι EYE OF MELIAN αντλούν βαθιά από τη μυθική του παράδοση και την ενσωματώνει στο μουσικό τους σύμπαν. Το “Forest of Forgetting” παρουσιάζει ένα μαγευτικό masterclass συμφωνικής αφήγησης, τόσο καθηλωτικό και ονειρικό που η πραγματικότητα παρασύρεται απαλά. Ως μια πρώτη ματιά σε αυτόν τον μαγεμένο κόσμο, το συγκρότημα κυκλοφορεί το single “Blackthorn Winter”. Αιθέριο και κινηματογραφικό, το κομμάτι αποτυπώνει τον χαρακτηριστικό ήχο των EYE OF MELIAN, που θυμίζει μουσική επένδυση ταινίας: πλούσια ενορχήστρωση, κομψές μελωδίες και μια απόκοσμη ατμόσφαιρα που προσκαλεί τους ακροατές να ξεπεράσουν το πέπλο και να εισέλθουν σε σφαίρες καθαρής φαντασίας.
Η Johanna Kurkela για το τραγούδι “Blackthorn Winter”: “Το τραγούδι «Blackthorn Winter» κατέληξε να γίνει ένα πολύ προσωπικό τραγούδι για μένα, αφού έγραψα τους στίχους για τη ζωή εδώ στη Φινλανδία, όπου ο χειμώνας μοιάζει σαν να μην τελειώνει ποτέ και το καλοκαίρι είναι η καλύτερη μέρα του χρόνου”.
Μόλις ολοκλήρωσαν την τέταρτη υποψηφιότητά τους για Grammy, οι DREAM THEATER κυκλοφόρησαν ένα live video για το “Night Terror”, το τραγούδι που ήταν υποψήφιο για την καλύτερη metal ερμηνεία από το φετινό τους άλμπουμ “Parasomnia. Το video αποτελεί μια προεπισκόπηση της επερχόμενης ταινίας συναυλίας και άλμπουμ του συγκροτήματος, “Quarantième: Live à Paris”, ηχογραφημένο κατά τη διάρκεια της sold-out περιοδείας τους για την 40ή επέτειο στο Adidas Arena στο Παρίσι.
Σε μια δήλωση που αναγνωρίζει την υποψηφιότητα, οι DREAM THEATER δήλωσαν: “Είμαστε πραγματικά ταπεινοί και ευγνώμονες που λαμβάνουμε την τέταρτη υποψηφιότητά μας για Grammy. Μετά από 40 χρόνια μαζί, εξακολουθεί να σημαίνει πολλά. Όταν ξεκινήσαμε να γράφουμε το “Night Terror”, μας φάνηκε ξεχωριστό σε προσωπικό επίπεδο, οπότε το να το βλέπουμε να έχει τέτοια απήχηση είναι κάτι που δεν θεωρούσαμε δεδομένο. Ευχαριστούμε την Ακαδημία γι’ αυτήν την τιμή και συγχαρητήρια σε όλους τους υποψηφίους φέτος”.
Το “Quarantième: Live à Paris” κυκλοφορεί στις 28 Νοεμβρίου μέσω της Inside Out Music/Sony Music και περιλαμβάνει ένα set που καλύπτει όλη την καριέρα του, όπως τα “Metropolis Pt. 1”, “Panic Attack”, “Octavarium” και “Pull Me Under”. Η κυκλοφορία συνεχίζει την δυναμική των πρόσφατα κυκλοφορημένων live βίντεο για τα “Overture 1928 / Strange Déjà Vu” και “Barstool Warrior”.
Οι THERION ανακοινώνουν το live άλμπουμ τους “Con Orquesta”, το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 30 Ιανουαρίου μέσω της Napalm Records. Οι Σουηδοί πρωτοπόροι του συμφωνικού metal έγραψαν ιστορία για άλλη μια φορά το 2024, εμφανιζόμενοι ζωντανά με πλήρη ορχήστρα, 17 χρόνια μετά τις τελευταίες μνημειώδεις συναυλίες τους αυτού του είδους. Μετά τις αξέχαστες εμφανίσεις τους στη Ρουμανία (2006) και την Ουγγαρία (2007), το θρυλικό συγκρότημα επέστρεψε στην ορχηστρική σκηνή με εντυπωσιακό τρόπο για την πρώτη τους εμφάνιση σε arena, γοητεύοντας ένα sold-out πλήθος 11.000 ατόμων στο Mexico City Arena. Αυτή η μνημειώδης εμφάνιση θα μείνει για πάντα χαραγμένη στην κληρονομιά του συγκροτήματος , ζωντανεύει όμως για τους θαυμαστές ως περιορισμένη φυσική κυκλοφορία και είναι διαθέσιμη με εκπληκτική λεπτομέρεια σε DVD και BluRay.
Το πρώτο single που κυκλοφορεί είναι η εκτέλεση του “The Rise of Sodom and Gomorrah”. Αναμφισβήτητα το μεγαλύτερο τραγούδι των THERION το οποίο έχει συγκεντρώσει σχεδόν οκτώ εκατομμύρια streams στο Spotify, αυτό το ξεχωριστό κομμάτι που κυκλοφόρησε αρχικά στο “Vovin” του 1998, δείχνει εντυπωσιακά την τέχνη του συγκροτήματος. Συνδυάζοντας το metal με την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα του Μεξικού, αυτή η ερμηνεία του αγαπημένου τραγουδιού είναι πραγματικά μοναδική.
Οι THERION για το “The Rise of Sodom and Gomorrah”: “Το “The Rise of Sodom and Gomorrah” είναι το πιο δημοφιλές τραγούδι μας και ήταν μια προφανής επιλογή για αυτήν την εκδήλωση. Αλλά είναι επίσης ένα από τα πιο κατάλληλα τραγούδια για να ερμηνευτούν ζωντανά με ορχήστρα”.
To παρακολουθούμε παρακάτω:
Ας αφήσουμε τους Γερμανούς, εν προκειμένω τους THE OCEAN από το Βερολίνο, να διατηρήσουν το απόκοσμο σκοτάδι, αλλά να προσθέσουν ένα επίπεδο λαβυρινθώδους μουσικής πολυπλοκότητας στον φόρο τιμής τους με τη μορφή του κομματιού των NINE INCH NAILS “Even Deeper”. Ο συναρπαστικός τους φόρος τιμής είναι το τρίτο single από το συνοδευτικό άλμπουμ “Best of Nine Inch Nails Redux” που θα κυκλοφορήσει παράλληλα με την επερχόμενη έκδοση της σειράς MER Redux Series “The Downward Spiral Redux”. Και τα δύο tribute άλμπουμ έχουν προγραμματιστεί για κυκλοφορία στις 28 Νοεμβρίου.
Σχόλιο των THE OCEAN για το “Even Deeper”: “Όταν οι NINE INCH NAILS κυκλοφόρησαν το διπλό άλμπουμ “The Fragile” το 1999, ήταν ένας δίσκος που μας άνοιξε τα μάτια από πολλές απόψεις”, γράφει ο κιθαρίστας Robin Staps, αναφέροντας τον πρώην τραγουδιστή τους Loïc Rossetti με τον οποίο το συγκρότημα ηχογράφησε αυτόν το φόρο τιμής: “Το καθαρό εύρος αυτού του άλμπουμ, η παραγωγή που συνδυάζει τα παχιά ηλεκτρονικά με σπασμένα, οργανικά και ακουστικά στοιχεία που είναι σκόπιμα ελαφρώς εκτός συντονισμού, κανείς άλλος δεν το είχε κάνει έτσι πριν. Αρχικά, θέλαμε να διασκευάσουμε το “The Great Below”, αλλά κάποιος είχε ήδη επιλέξει αυτό το κομμάτι, γεγονός που έκανε το “Even Deeper” τη δεύτερη επιλογή μας. Εκ των υστέρων, ήμασταν τυχεροί με αυτό. Είναι το τέλειο κομμάτι για εμάς και μου αρέσει να πιστεύω ότι καταφέραμε να το κάνουμε δικό μας, τιμώντας παράλληλα το πρωτότυπο. Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον Simen από τους SPURV και στον Ορέστη από τους PLAYGROUNDED για τη συνεισφορά τους στο τρομπόνι και τα συνθεσάιζερ. Αυτό είναι επίσης ένα αντίο, ένα μεγάλο ευχαριστώ, και ένα χαιρετισμό στον Loïc, καθώς ήταν το τελευταίο κομμάτι που ηχογραφήσαμε μαζί του στα φωνητικά πριν την παραίτησή του από την μπάντα!
Καινούριο τραγούδι από τους BLACKEN με τίτλο “Breaking me down”. Η παραγωγή είναι του Φώτη Τάμπα (φωνή, κιθάρα). Τη μίξη και το mastering ανέλαβε για άλλη μια φορά ο Bob Katsionis, ενώ το artwork είναι του Michail R. Vozniak.
Το “Breaking me down” αποτελεί το πρώτο δείγμα της δεύτερης ολοκληρωμένης δουλειάς των BLACKEN η οποία αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2026.
Οι FACELESS ENVOY επιστρέφουν με το “Ga-Ra”, ένα συγκλονιστικό νέο single που συνδυάζει τη σύγχρονη επιθετικότητα με μελωδική ακρίβεια. Το κομμάτι επεκτείνει το alternative death metal της μπάντας, που αναπτύχθηκε στην Αθήνα, συνδυάζοντας γρανιτένια riffs, δυναμική φωνητική αλληλεπίδραση και αδιάκοπο groove. Οι ακροατές που “ζουν” ανάμεσα στους GOJIRA, τους SEPUTURA και τους ORBIT CULTURE θα βρουν έναν φρέσκο παλμό εδώ.
Το “Ga-Ra” αποτυπώνει τα βασικά θέματα της μπάντας, το χάος, την οργή, την ενότητα, και στη συνέχεια τους οδηγεί μέσα από μυώδεις ενορχηστρώσεις και ένα ρεφρέν που διαπερνά το βάρος των χαμηλών συχνοτήτων. Ηχογραφημένο στο Sound Symmetry Studio στην Αθήνα, το single μεταφέρει την αμεσότητα ενός live room, σφιχτό ρυθμικό κλείδωμα και γραμμές κιθάρας που κινούνται από οδοντωτές chugs σε widescreen μελωδία.
“Εδώ έρχονται οι σπάταλοι, δεν είπαν ποτέ ψέματα”.
To βλέπουμε παρακάτω:
Λίγο πριν την κυκλοφορία του νέου τους άλμπουμ “Viribus Unitis” (σημαίνει “με τις ενωμένες δυνάμεις”), οι Ουκρανοί death metal battalions 1914 κυκλοφορούν ένα τελευταίο συναρπαστικό single. Το “1918 Pt 3: ADE (A Duty to Escape)” επιστρατεύει τα στοιχειωτικά σκοτεινά φωνητικά του Aaron Stainthorpe (πρώην των MY DYING BRIDE, HIGH PARASITE) στην ηχητική τους καταιγίδα. Συνδυάζοντας μαυρισμένο death-doom με ζωντανή ιστορική αφήγηση, προσφέρουν μια συντριπτική απεικόνιση αντίστασης και επιβίωσης. Ακολουθούμε τον πρωταγωνιστή του concept άλμπουμ, τον Ivan, μέσα από την απόδρασή του από την καταστροφική αιχμαλωσία σε νέες φρικαλεότητες πολέμου – ασυμβίβαστες, υποβλητικές και αξέχαστες.
Συνεχίζοντας το χρονικό του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι 1914 μετατοπίζουν ελαφρώς την εστίασή του, από την ακατέργαστη απεικόνιση του θανάτου και της καταστροφής σε θέματα συντροφικότητας, αντοχής και συναισθηματικών τοπίων όσων υπέμειναν τις φρικαλεότητες. Ενώ προηγούμενες κυκλοφορίες όπως το “The Blind Leading the Blind” (2018) και το “Where Fear and Weapons Meet” (2021) επικεντρώνονταν στη ματαιότητα και την οριστικότητα του πολέμου, το “Viribus Unitis” εξερευνά τους ανθρώπινους δεσμούς που σφυρηλατούνται υπό την πίεση και τη δύναμη όσων επέστρεψαν: «σπασμένοι», αλλαγμένοι, αλλά ακόμα ζωντανοί.
Οι southern hard rockers από το Kentucky BLACK STONE CHERRY, θα κυκλοφορήσουν ένα ολοκαίνουργιο EP, με τίτλο “Celebrate”, ψηφιακά στις 6 Μαρτίου μέσω της Mascot Records. Το επίσημο μουσικό βίντεο για το δεύτερο single του EP, το ομώνυμο κομμάτι “Celebrate”, μπορείτε να το δείτε παρακάτω.
Οι BLACK STONE CHERRY είναι ένα συγκρότημα με την κυριολεκτική έννοια του όρου. Ηard rockers με τεράστια καρδιά. Τέσσερις καταξιωμένοι τραγουδοποιοί με rock, metal, roots, blues, soul και hip hop στο αίμα τους. Παλιοί φίλοι με μια ενστικτώδη, συμπονετική αίσθηση για το τι νιώθει ο ένας ο άλλος.
Οι BLACK STONE CHERRY σχολιάζουν το νέο single και το clip: “Διασκεδάσαμε πολύ σκαρφιζόμενοι την ιδέα για το βίντεο του “Celebrate”. Eίχαμε μια τηλεφωνική επικοινωνία με τον σκηνοθέτη Kyle Loftus και συζητήσαμε όλοι μαζί ιδέες μέχρι που καταλήξαμε σε κάτι που μας ενθουσίασε όλους. Θέλαμε το video να δείξει πώς είναι να είσαι κολλημένος σε κάτι, είτε πρόκειται για μια βαρετή δουλειά είτε για το ίδιο σου το κεφάλι, και πώς κάθε μικρή ευκαιρία μπορεί να οδηγήσει σε μια μικρή νίκη. Το ίδιο το τραγούδι αφορά τον εορτασμό κάθε μικρού πράγματος στη ζωή, ακόμα κι αν πρόκειται απλώς για το να τα βγάλεις πέρα η μέρα. Το βίντεο βγήκε καταπληκτικό με έναν καταπληκτικό ηθοποιό/μουσικό, τον Aaron Paulsen, ως πρωταγωνιστή και μας πιάνει ρίγος κάθε φορά που το βλέπουμε. Το κομφετί στο τέλος ήταν ένα από τα κύρια αιτήματά μας, καθώς θέλαμε να δείξουμε οπτικά πώς είναι να γιορτάζεις νοητικά μέσα στο μυαλό σου”.
Η Silver Lining Music θα κυκλοφορήσει το “No Life ‘Till leather-A tribute to Kill’ Em all” των MΕΤΑLLICA” αυτές τις ημέρες. Το τέταρτο single από τη συλλογή all-star είναι η διασκευή των RAVEN στο “Metal Militia”.
Το “No Life ‘Til Leather – A Tribute To Kill ‘Em All των METALLICA” ενώνει τους αγαπημένους των METALLICA, τους συνομηλίκους τους και τις επόμενες γενιές. Η πρώτη πραγματική περιοδεία των METALLICA ήταν με τους RAVEN το 1983, στο διάσημο εγχείρημα “Kill ‘Em All For One”. Έτσι, είναι ταιριαστό που οι RAVEN εμφανίζονται στο άλμπουμ με την δυναμική και αδιάλλακτη ερμηνεία τους στο “Metal Militia”. Με αδιάκοπη ενέργεια και ακατέργαστη ακρίβεια, οι RAVEN διοχετεύουν την αγριότητα του πρωτότυπου, ενώ παράλληλα σφραγίζουν τη δική τους αδιαμφισβήτητη ταυτότητα στο κομμάτι, μια τολμηρή δήλωση που αποτυπώνει το πνεύμα και την ένταση ολόκληρου του άλμπουμ.
“Είμαστε πολύ χαρούμενοι και ευτυχείς που μας ζητήθηκε να συμμετάσχουμε σε αυτόν τον φοβερό φόρο τιμής στους παλιούς μας συνεργάτες “, σχολιάζει ο συνιδρυτής τραγουδιστής και μπασίστας των RAVEN, John Gallagher. “Η διασκευή μας περιλαμβάνει πολλά πράγματα, όπως θα ακούσετε, στην καλύτερη παράδοση των ίδιων των παιδιών, αλλά νομίζω ότι αποτυπώσαμε αυτό το «γρύλισμα» των METALLICA…. Ειδικά αλλάζοντας μερικά βασικά στοιχεία! Με τον Mark στα φωνητικά, σήμερα όλα αποκαλύπτονται!”.
Όταν ρωτήθηκε ποιες ήταν οι σκέψεις του για τους METALLICA εκείνη την εποχή, ο John είπε: “Ναι, ήταν καλοί. Ήταν ενεργητικοί. Ήταν σαν παρέα, κάτι που είναι πάντα ελκυστικό γιατί ήμασταν, προφανώς, σαν παρέα. Δεν ήταν η νοοτροπία ενός ατόμου που ξεκινάει μια μπάντα και βγάζει διαφημίσεις και έχει μια ομάδα μισθοφόρων να έρχονται. Δεν υπήρχε τίποτα από αυτά. Ο John συνέχισε: “Μας είπαν στην περιοδεία, “Μας αρέσει το άλμπουμ σας “All For One” επειδή έχετε διευρύνει τον ήχο σας χωρίς να κάνετε συμβιβασμούς σε αυτό που είστε”. Σκέφτηκα, “Α, λοιπόν, υποθέτω ότι το κάναμε. Εντάξει”. Έτσι έκαναν περίπου το ίδιο πράγμα. ‘Έπαιξαν το “Fade To Black”, το οποίο ήταν, όπως, “Αυτό είναι πολύ ωραίο. Αυτό είναι διαφορετικό”. Μερικά τραγούδια με πιο αργό ρυθμό, ακόμα γρήγορα πράγματα, αλλά λίγο ανακατεμένα.
Ο Einar Solberg των LEPROUS ολοκλήρωσε πρόσφατα τις ηχογραφήσεις πάνω στο επερχόμενο δεύτερο solo άλμπουμ του, τη συνέχεια του “16” του 2023. Την Παρασκευή αποκάλυψε το πρώτο του νέο solo κομμάτι από τότε που κυκλοφόρησε, με τη μορφή του τολμηρού και δυναμικού “Stella Mortua”, το οποίο ηχογραφήθηκε μαζί με την Ορχήστρα της Νορβηγικής Ραδιοφωνίας.
Εκτός από την όμορφη ενορχήστρωση, ο Einar συνοδεύεται για άλλη μια φορά από τον ντράμερ Keli Guðjónsson (AGENT FRESCO) και τον βιολονίστα Chris Baum (BENT KNEE) μαζί με τους νεοφερμένους Jed Lindgard στο μπάσο και Pierre Daniel στην κιθάρα. Το κομμάτι μιξαρίστηκε από τον Adam Noble (NOTHNG BUT THIEVES , BIFFY CLYRO) και η παραγωγή έγινε σε συμπαραγωγή με τον David Castillo.
Ο Einar σχολιάζει: “Το Stella Mortua” είναι ένα από τα πιο σκοτεινά και μεγαλοπρεπή κομμάτια που έχω γράψει ποτέ, μια σύντηξη progressive metal και κινηματογραφικής ενορχήστρωσης, ηχογραφημένη από την απίστευτη Ορχήστρα της Νορβηγικής Ραδιοφωνίας. Εξερευνά πώς ο φθόνος και η ανασφάλεια μπορούν να ευδοκιμήσουν ήσυχα κάτω από την επιφάνεια της επιτυχίας. Σε αυτόν τον κόσμο, οι δαίμονες φορούν σμόκιν και η υπερηφάνεια σιγά σιγά μετατρέπεται σε παράλυση.
To ακούμε παρακάτω:
Το all-star hard rock συγκρότημα BLACK SWAN με τους Robin McAuley (MCAULEY SCHENKER GROUP), Reb Beach (WINGER, WHITESNEKE), Jeff Pilson (FOREIGNER, ex-DOKKEN) και Matt Starr (Ace Frehley, MR.BIG) , είναι ενθουσιασμένοι που ανακοινώνουν την κυκλοφορία ενός νέου στούντιο άλμπουμ, με τίτλο “Paralyzed”, το οποίο έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 13 Φεβρουαρίου μέσω της Frontiers Music Srl.
Οι BLACK SWAN κυκλοφορούν σήμερα ένα ακόμη απόσπασμα από το άλμπουμ, το “If I Was King”, που ακολουθεί το “The Fire And The Flame”. Ο Reb Beach περιέγραψε το νέο single: “Το If I Was King είναι ένα από τα αγαπημένα μου επειδή έχει όλα τα στοιχεία ενός καλού τραγουδιού των BLACK SWAN. Είναι δυνατό με υπέροχα riffs κιθάρας και εκρηκτικά φωνητικά, αλλά αυτό το ρεφρέν έχει κάποιες διαφορετικές συγχορδίες από το συνηθισμένο. Μου κολλάει πραγματικά στο μυαλό”.
Ο Jeff Pilson πρόσθεσε: “Αυτό το τραγούδι δείχνει πραγματικά τους ΒLACK SWAN στα καλύτερά του. Υπέροχες μελωδίες και στίχοι, καυτές κιθάρες και δυνατοί ρυθμοί. Και περιμένετε μέχρι να δείτε το video!!!”. “Αυτό το κομμάτι δίνει τον τόνο για το τι θα ακολουθήσει με τις σκοτεινές και βαριές συγχορδίες έναρξης, χτίζοντας ένταση σε μια μεγάλη μελωδική χορωδία που είναι η πεμπτουσία των BLACK SWAN. Δείτε το video και αφήστε το να σας τραβήξει!”, συνέχισε ο Robin McAuley. Το “If I Was King» ρίχνει το γάντι και είναι αυτό που είναι το BLACK SWAN. Rock μουσική υψηλής ενέργειας με εκπληκτικές μελωδίες, στίχους και μουσικότητα. Ο Robin είναι τόσο ταλαντούχος στο να δημιουργεί εικόνες με τους στίχους του βασισμένους στη μουσική που δημιουργούν ο Jeff και ο Reb, αυτό είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα”, είπε ο Matt Starr.
Ραντεβού την επόμενη εβδομάδα.
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Storm of the light’s bane” – DISSECTION
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1995
ΕΤΑΙΡΙΑ: Nuclear Blast
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Dan Swanö
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Jon Nödtveidt – Φωνητικά, κιθάρες
Johan Norman – Κιθάρες
Peter Palmdahl – Μπάσο
Ole Öhman – Τύμπανα
Ξεκινώντας, αυθόρμητα έρχονται κάποιες σκέψεις, που αφορούν την τραγική, ιδιαίτερη όσο και απόλυτα εμπνευσμένη μορφή του Jon Nödtveidt. Ενός “καταραμένου” μουσικού που στο τέλος, καταδίκασε τον ίδιο του τον εαυτό στον θάνατο, ακολουθώντας τα πιστεύω του, τα οποία μπορεί να μην βγαίνουν αυτούσια στην μουσική του, είναι οπωσδήποτε όμως κομμάτια αυτής της “παλαβής” και σκοτεινής δημιουργικής μεγαλοφυΐας του. Ένα κομμάτι της μεγαλοφυΐας αυτής, είναι ένα από τα άλμπουμ που χαριτολογώντας κάποιοι κατατάσσουν στα “άλμπουμ με τα μπλε εξώφυλλα”, σαν ένα κοινό χαρακτηριστικών σπουδαίων για το ιδίωμα δίσκων.
Υπάρχουν λοιπόν δίσκοι που ξεπερνούν τη χρονική στιγμή της κυκλοφορίας τους και μένουν για πάντα ως σημεία αναφοράς. Το “Storm of the light’s bane” των DISSECTION, είναι ένας από αυτούς. Κυκλοφόρησε το 1995, σε μια εποχή που το black metal είχε ήδη αποκτήσει τον δικό του χαρακτήρα, ενώ το death metal είχε εξελιχθεί σε κάτι πιο ώριμα επιθετικό. Κι όμως, αυτό το άλμπουμ ήρθε να ενώσει δύο κόσμους και να δημιουργήσει κάτι πραγματικά ξεχωριστό.
Οι DISSECTION δεν προσπάθησαν απλώς να γράψουν έναν ακόμη ακραίο δίσκο. Εδώ έβαλαν ψυχή, μελωδία και σκοτεινή ατμόσφαιρα, χωρίς να χάσουν ίχνος από την επιθετικότητα που απαιτεί το είδος. Το αποτέλεσμα παραμένει μέχρι σήμερα ένας από τους σημαντικότερους σταθμούς στο black/death metal και ένα έργο που πολλοί μουσικοί συνεχίζουν να μνημονεύουν ως πηγή έμπνευσης.
Ο Jon είχε ξεκάθαρο όραμα. Ήθελε μουσική που να πηγάζει από το σκοτάδι, όχι απλώς με κραυγές και ταχύτητα, αλλά με συνθέσεις που έχουν δομή, συναίσθημα και χαρακτήρα. Στο “Storm of the light’s bane” αυτό γίνεται απόλυτα κατανοητό. Η κιθαριστική δουλειά είναι από τις πιο προσεγμένες και εμπνευσμένες που έχουν ακουστεί στο είδος. Οι μελωδίες μπλέκονται με τα riffs με τρόπο που σε τραβάει και δεν σε αφήνει, δημιουργώντας μια αίσθηση επικής, κρύας ομορφιάς.
Το άλμπουμ ξεκινά με το “At the fathomless depths”, μια μικρή instrumental εισαγωγή που βάζει αμέσως τον ακροατή στο κλίμα. Από την πρώτη κιόλας στιγμή, γίνεται φανερό ότι εδώ έχουμε κάτι καλοδουλεμένο. Ακολουθεί το “Night’s blood”, ένα κομμάτι που αναδεικνύει όλο το μεγαλείο της μπάντας. Οι αλλαγές, οι μελωδίες, και η απόλυτη συνοχή του είναι εντυπωσιακές. Είναι από αυτά τα τραγούδια που καταλαβαίνεις σε λίγα λεπτά γιατί ο δίσκος αυτός θεωρείται μνημειώδης.
Το ίδιο συμβαίνει σε όλη τη διάρκεια του δίσκου. Το “Unhallowed” ακολουθεί με ένα πιο επιβλητικό ύφος, ενώ το “Where dead Angels lie” αποτελεί ίσως την κορυφή του άλμπουμ. Ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια των DISSECTION, με μια μελαγχολική αλλά δυνατή μελωδία που έχει χαραχτεί στη μνήμη πολλών.
Το “Storm of the light’s bane” είναι ένας δίσκος χωρίς αδύναμες στιγμές. Το “Thorns of crimson death” απλώνεται πιο αργά, δίνοντας χώρο στην ατμόσφαιρα να αναπνεύσει. Το “No dreams breed in breathless sleep” κλείνει το άλμπουμ με τρόπο που αφήνει μια αίσθηση ολοκλήρωσης, σαν ένα τελετουργικό που φτάνει στο τέλος του, όπως ακριβώς ξεκίνησε, χωρίς λόγια, μόνο μουσική. Η συνοχή του δίσκου είναι κάτι πραγματικά σπάνιο. Δεν υπάρχουν υπερβολές, ούτε δείχνει ποτέ πρόθεση εντυπωσιασμού απλώς για τον εντυπωσιασμό. Ό,τι υπάρχει εδώ είναι απολύτως αναγκαίο.
Ο ήχος του δίσκου βοήθησε επίσης στη μεγάλη του κληρονομιά. Η παρουσία του Dan Swanö, αποτελεί την απόλυτη επιβεβαίωση αυτού, ο οποίος εκτός των άλλων, προσφέρει και κάποια φωνητικά στον δίσκο. Η παραγωγή έχει την απαραίτητη καθαρότητα για να αναδεικνύονται οι κιθάρες, αλλά παραμένει αρκετά ωμή ώστε να μη χάνεται το πνεύμα του black metal. Οι DISSECTION βρήκαν μια ισορροπία που ελάχιστοι έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα. Είναι ένας δίσκος σκληρός, αλλά και όμορφος. Άγριος, αλλά και προσεγμένος. Ένας συνδυασμός που αποδεικνύει πόσο μεγάλο ήταν το όραμα της μπάντας.
Το “μπλε” εξώφυλλο, μια μοναδική δημιουργία του αριστοτέχνη Necrolord (κατά κόσμον Kristian Wåhlin), χρειάζεται την δική του ξεχωριστή αναφορά, καθώς συμπληρώνει στο απόλυτο το μεγαλείο του περιεχομένου.
Αυτό το άλμπουμ δεν έμεινε απλώς ως καλός δίσκος του είδους. Άφησε τεράστιο αποτύπωμα. Συγκεκριμένα, έδειξε ότι το ακραίο metal μπορεί να έχει βάθος, να μην περιορίζεται σε χαοτικό θόρυβο και τυφλή ταχύτητα. Με σπάνια μαεστρική ικανότητα, οι DISSECTION παντρεύουν τη μελωδία με τη βαρβαρότητα, χωρίς να φαίνεται η παραμικρή σύγκρουση ανάμεσά τους. Αυτό άνοιξε τον δρόμο για αμέτρητες μετέπειτα μπάντες που προσπάθησαν να ακολουθήσουν το πρότυπο που τέθηκε εδώ. Άλλες επιτυχώς, άλλες όχι.
Επιπλέον, υπάρχει και η αύρα του μυστηρίου και του σκοτεινού ρομαντισμού που συνοδεύει πάντα τους DISSECTION. Όχι επιφανειακά, αλλά βαθιά μέσα στη μουσική τους. Στίχοι που μιλούν για το σκοτάδι ως δύναμη, όχι ως φολκλόρ τρόμου. Αυτή η προσέγγιση έδωσε στην μπάντα έναν χαρακτήρα μοναδικό. Δεν ήταν άλλο ένα black metal συγκρότημα που απλώς προσπαθεί να προκαλέσει. Υπήρχε φιλοσοφία, ιδέα και πίστη σε αυτό που έκαναν. Και στο τέλος το πλήρωσαν. Ακριβά.
Παρότι οι DISSECTION δεν πρόλαβαν να κυκλοφορήσουν πολλά άλμπουμ, το “Storm of the light’s bane” μαζί με το “The somberlain” είναι αρκετά για να τους φέρουν στην κορυφή της ιστορίας του ακραίου metal. Πολλοί δίσκοι έχουν αγαπηθεί, αλλά λίγοι έχουν μείνει τόσο έντονα στο πέρασμα του χρόνου. Κάθε ακρόαση, ακόμη και τόσα χρόνια μετά, δείχνει πως αυτά τα έργα δεν έχουν χάσει τίποτα από τη δύναμη και τη γοητεία τους.
Σήμερα, όταν κάποιος αναφέρεται στους πιο σημαντικούς δίσκους του black/death metal, το όνομα του “Storm of the light’s bane” έρχεται σχεδόν πάντα πρώτο. Και όχι άδικα. Είναι ένας δίσκος που συνδυάζει πάθος, τεχνική, σκοτάδι και μελωδία σε τέλειες αναλογίες. Ένα έργο που σε χτυπάει στο συναίσθημα, χωρίς ποτέ να χαλαρώνει την επιθετικότητά του.
Ένα ταξίδι σε μια παγωμένη, αλλά πανέμορφη πλευρά του metal. Ένας δίσκος που δεν γερνάει, δεν ξεπερνιέται και παραμένει για πάντα ένα από τα πιο λαμπρά επιτεύγματα του ακραίου ήχου.
Φανούρης Εξηνταβελόνης
Το Release Athens 2026 υποδέχεται τους Saxon, την Παρασκευή 10 Ιουλίου, στην Πλατεία Νερού. Οι εμβληματικοί Βρετανοί θα βρεθούν στη σκηνή μαζί με τους headliners Helloween, σε μια ανεπανάληπτη βραδιά που ενώνει δύο θρύλους του ευρωπαϊκού metal – δημιουργούς ενός ήχου που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στο είδος.
Περισσότερα ονόματα θα ανακοινωθούν σύντομα.
Με ιστορία που εκτείνεται πάνω από τέσσερις δεκαετίες, οι Saxon παραμένουν ένα από τα πλέον καθοριστικά και επιδραστικά ονόματα του heavy metal. Η θρυλική αυτή βρετανική μπάντα αποτελείται σήμερα από τους Peter “Biff” Byford (φωνητικά), Brian Tatler και Doug Scarratt (κιθάρες), Nibbs Carter (μπάσο) και Nigel Glockler (drums).
Τη δεκαετία του ‘80, αναδείχθηκαν σε πρωταγωνιστές της ευρωπαϊκής metal σκηνής, έχοντας οκτώ άλμπουμ στο UK Top 40 και σημειώνοντας πάνω από 20 εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως με δίσκους–ορόσημα όπως τα “Wheels of Steel” (1980), “Strong Arm of the Law” (1980) και “Denim and Leather”, άλμπουμ που πλέον θεωρούνται ακρογωνιαίοι λίθοι του κλασικού heavy metal.
Πενήντα χρόνια μετά το ξεκίνημά τους, οι Saxon συνεχίζουν να αποδεικνύουν ότι παραμένουν στην κορυφή. Η πιο πρόσφατη κυκλοφορία τους, “Hell, Fire and Damnation” (2024), ψηφίστηκε από τους αναγνώστες του Metal Hammer στα δέκα κορυφαία metal άλμπουμ της χρονιάς, επιβεβαιώνοντας ότι η δημιουργική τους φλόγα καίει πιο δυνατά από ποτέ.
Το 2024, η μπάντα περιόδευσε μαζί με τους Judas Priest και έκλεισε τη σκηνή του Hellfest παίζοντας μετά τους Metallica — μια θριαμβευτική εμφάνιση που κυκλοφόρησε πρόσφατα επίσημα με τον τίτλο “Eagles Over Hellfest”. Με μια σχεδόν sold-out περιοδεία ήδη στο ενεργητικό τους μέσα στο 2025, οι Saxon συνεχίζουν ασταμάτητα να σηκώνουν ψηλά τη σημαία του heavy metal και ετοιμάζονται να προσφέρουν στο ελληνικό κοινό μια εμφάνιση που θα μείνει αξέχαστη.
Follow Saxon:
Η διάθεση των εισιτηρίων συνεχίζεται, προς 60€. Οι επόμενες φάσεις θα ανακοινωθούν στην πορεία.
Επίσης, διατίθεται περιορισμένος αριθμός VIP εισιτηρίων, προς 125€.
Στη συγκεκριμένη κατηγορία περιλαμβάνονται οι εξής προνομιακές παροχές:
Παράλληλα, είναι διαθέσιμη μια ειδική προσφορά για όσες και όσους επιθυμούν να παρακολουθήσουν δύο ημέρες του φεστιβάλ, επωφελούμενοι από μία σημαντική έκπτωση:
Helloween, Saxon & more tba (10/7, Πλατεία Νερού) + Sabaton, Savatage, Epica (25/7, Πλατεία Νερού) προς 90€ (όφελος 30€)
Διάθεση εισιτηρίων:
Τηλεφωνικά στο 211770000
Online / releaseathens.gr + more.com
Φυσικά σημεία: https://www.more.com/el/physical-spots/
Όλες οι πληροφορίες (τιμές, πρόγραμμα, πρόσβαση) στο releaseathens.gr
Διάθεση εισιτηρίων ΑμεΑ:
Το Φεστιβάλ φροντίζει για την πρόσβαση Ατόμων με Αναπηρία, προσφέροντας ειδικό χώρο με ανεμπόδιστη θέα προς τη σκηνή. Ο ειδικός χώρος είναι προσβάσιμος με αμαξίδιο, διαθέτει καθίσματα, ξεχωριστές τουαλέτες & δωρεάν parking.
Για την αγορά εισιτηρίων ΑμεΑ, παρακαλούμε να προωθήσετε το αίτημά σας ηλεκτρονικά στο support@releaseathens.gr, επισυνάπτοντας την κάρτα αναπηρίας σας. Για την είσοδό σας στους χώρους ΑμεΑ, η κάρτα αυτή θα χρειαστεί να επιδειχθεί κατά την άφιξή σας στο Φεστιβάλ.
Oι ANTHRAX θα είναι οι special guests της πολυαναμενόμενης τεράστιας συναυλίας των IRON MAIDEN!
ΣΑΒΒΑΤΟ 23 ΜΑΪΟΥ 2026
ΟΑΚΑ
Οι θρυλικοί Anthrax έχουν κερδίσει επάξια τον δικό τους ξεχωριστό θρόνο στο πάνθεον των σπουδαιότερων συγκροτημάτων του σκληρού ήχου μετρώντας πια σχεδόν 45 χρόνια
στην εμπροσθοφυλακή της metal σκηνής.
Αδιαπραγμάτευτο μέλος των Big-4 (στο πλάι των Metallica των Slayer και των Megadeth) από το 1981 όταν και σχηματίστηκαν από τον Scott Ian μέχρι και σήμερα δουλεύουν αδιάκοπα με έναν και μόνο σκοπό: Να μην απογοητεύσουν ποτέ τους αμέτρητους οπαδούς τους.
Τα κατορθώματα τους σπουδαία με τις πωλήσεις των albums τους να ξεπερνούν τα 10 εκατομμύρια, τις υποψηφιότητες για μουσικά βραβεία (ανάμεσα σε αυτά και Grammys) να αποδεικνύουν έμπρακτα την καλλιτεχνική τους αξία και οι headline εμφανίσεις στα μεγαλύτερα φεστιβάλ του πλανήτη να είναι το επιστέγασμα των λυσσαλέων και ισοπεδωτικών συναυλιών που έδιναν από τα 80s μέχρι και σήμερα.
Από το Armed and Dangerous και το θρυλικό Spreading the Disease, μέχρι το εκρηκτικό Among the Living, κάθε τους δίσκος αποτελεί ένα ξεχωριστό και σπουδαίο κεφάλαιο στην ιστορία του thrash metal.
Με τον Joey Belladonna στα φωνητικά, οι Anthrax έδωσαν νέα πνοή στο είδος, ενώ δεν φοβήθηκαν ποτέ να πειραματιστούν με την κοσμοϊστορική μουσική τους σύμπραξή με τους Public Enemy να παραμένει σημείο αναφοράς. Ακολούθησαν οι επιτυχίες των State of Euphoria και Persistence of Time, με riffs που σημάδεψαν μια ολόκληρη γενιά.
Μέχρι το τελευταίο επίσημο album τους το For All Kings οι Anthrax δεν σταμάτησαν λεπτό να δίνουν πολλούς και καλούς λόγους στους φανς τους να τους ακολουθούν πιστά σε κάθε τους βήμα.
Το Σάββατο 23 Μαΐου θα ανέβουν στη σκηνή του ΟΑΚΑ στο πλευρό των Iron Maiden χαρίζοντάς μας μια ανεπανάληπτη live εμπειρία!
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Slaughter of the soul” – AT THE GATES
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1995
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Earache
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Fredrik Nordstrom
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Tomas “Tompa” Lindberg
Κιθάρες – Jonas Björler
Κιθάρες – Martin Larsson
Μπάσο – Anders Björler
Drums – Adrian Erlandsson
Τα συναισθήματά μου είναι ανάμικτα. Από τη μια, η απόλυτη χαρά του να γράφω για τον δίσκο – ορισμό του μελωδικού death metal στο μυαλό μου, το “Slaughter of the soul” των AT THE GATES, που κλείνει στρογγυλές τρεις δεκαετίες, από την άλλη, η θλίψη που όλο αυτό γίνεται στον απόηχο της απώλειας του μπροστάρη των Σουηδών πιονέρων Tomas “Tompa” Lindberg. Επειδή όμως, ο Tompa της καρδιάς μας, θα ήθελε να συνεχίσουμε να δοξάζουμε το όνομα τους εις τους αιώνας των αιώνων, οφείλουμε να γράψουμε τις περισσότερες αράδες που μπορούμε, ουρλιάζοντας τους στίχους που έγραψε, στην απέλπιδα προσπάθεια, να μας ακούσει ο ίδιος εκεί ψηλά όπου βρίσκεται. Οπότε όσα γραφτούν, από τούτο το σημείο και ως το τέλος, είναι για σένα, εκεί ψηλά. Σε ευχαριστούμε.
Το μνημειώδες τρίτο full-length “Terminal spirit disease” (1994) για το οποίο σας έγραψε ο Δημήτρης Μπούκης πέρυσι, έκανε το κρίσιμο βήμα για τους AT THE GATES. Με την έξοδο του Alf Svensson και την είσοδο του Martin Larsson, οι Σουηδοί θα έγραφαν πιο άμεσες δομές, μη θυσιάζοντας το πόσο τεχνικά είναι τα riffs, ούτε το πόσο καταστροφικοί μπορούσαν να γίνουν, βαραίνοντας παράλληλα έτι περαιτέρω τον ήχο τους. Δεν ήταν δα και τυχαίο ότι οι ίδιοι στις συνεντεύξεις της εποχής, δήλωναν ότι το καινούργιο υλικό που έγραφαν ήθελαν να είναι μια καθόλα βελτιωμένη εκδοχή όσων έκαναν στο “Terminal spirit disease”. Ενδιάμεσα, μεσολάβησε η μετάβαση από την Peaceville, στην Earache, μια και η πρώτη ήταν μικρή για να τους κρατήσει πλέον.
Τοποθεσία Fredman studios, στο Goteborg της Σουηδίας. Δίσκος υπ’ αριθμόν τέσσερα στα σκαριά υπό το άγρυπνο βλέμμα του Fredrik Nordstrom. Η Earache, τους έδωσε γύρω στις 5-6 βδομάδες ηχογραφήσεων σε σχέση με τις 2-3 βδομάδες που έδινε ως τότε, η Peaceville. Αυτό, φυσικά, έδωσε την άπλα στο συγκρότημα να φτιάξει το αποτέλεσμα που θέλει, με τους ίδιους, να έχουν θέσει ψηλά τον πήχη. Όταν λες “θέλω να βγάλω το δικό μου “Reign in blood” ή “Bonded by blood” και να σταθώ δίπλα σε αυτούς που με μεγάλωσαν”, είναι πάρα πολύ λεπτή η γραμμή ανάμεσα στην υπέρβαση και τη γελοιοποίηση και πρέπει ΦΥΣΙΚΑ το υλικό σου να είναι και ανάλογο των λέξεων σου. Σε ποια από τις δύο κατηγορίες θα έπεφταν οι AT THE GATES, στο ντεμπούτο τους στην κραταιά Earache;
Η απάντηση δίνεται στις 14 Νοεμβρίου 1995 με το τέταρτο άλμπουμ που λέγεται “Slaughter of the soul”. Θέλω να κάνεις εικόνα κάποια πράγματα αγαπητέ αναγνώστη. Ζεις τότε. Μπαίνεις στο δισκάδικο. Παίρνεις τον “Slaughter of the soul”, πας στο σπίτι, τον βάζεις να παίξει, κάθεσαι αναπαυτικά και λες “χμμ, ελπίζω αυτοί οι Σουηδοί να έβγαλαν κάτι ανάλογο του “Terminal spirit disease”…το καλό που τους θέλω!”. Ακούς θόρυβο στην αρχή. Έναν βιομηχανικό και ψυχρό θόρυβο και μια φωνή σαν μέσα από ασύρματο να λέει τα εξής:
We are blind…to the worlds within us…waiting to be born
Και τότε τέσσερα σκασίματα στα πιατίνια δίνουν το σύνθημα. ΤΕΛΕΙΩΣΑΤΕ, ΕΝΑΣ ΠΡΟΣ ΕΝΑΝ. “Blinded by fear” και το σφυροκόπημα έχει ξεκινήσει. Ένας Tompa που σκίζει το λαρύγγι του στα δύο, στην πλέον θυμωμένη του ερμηνεία σε δίσκο, μια μπάντα που σαρώνει σε ΑΥΣΤΗΡΑ (σχεδόν) υψηλές ταχύτητες, θέτοντας τον πήχη για το μελωδικό death metal, όταν αυτό δικαιολογεί και τα δύο του συνθετικά στον ύψιστο βαθμό. Η γέφυρα με τα αρπίσματα πριν το solo είναι σεμινάριο σύνθεσης και σύλληψης. Και εκεί που τις έχεις καλοφάει και τρεκλίζεις, έρχεται δεύτερο χτύπημα, με πέντε σκασίματα αυτή τη φορά…..”GO”. Το ομώνυμο κομμάτι. Κομμένο και ραμμένο για να καταστρέφει σβέρκους, συναυλιακούς χώρους και ό,τι έχει το θράσος να στέκεται ακίνητο. Άλλωστε στο λέει καθαρά:
THERE WON’T BE ANOTHER DAWN, WE’LL REAP AS WE HAVE SOWN
Η γκρουβάτη παραλλαγή του βασικού riff συνθλίβει σπονδυλικές στήλες με άνεση, δείχνοντας παράλληλα, ένα μοτίβο του δίσκου. Μικρές ή και μεγαλύτερες γουστόζικες πινελιές, που υποδεέστερα συγκροτήματα θα αγνοούσαν συνθετικά, εστιάζοντας στεγνά στο ψυχρό κοπάνημα. Αλλά, φυσικά οι AT THE GATES ανήκουν στα ανώτερα συγκροτήματα του ευρύτερου ακραίου ήχου, οπότε κάτι τέτοια δεν τα αφήνουν στη τύχη τους. Νιώθω πως τόσο εδώ όσο και στον προκάτοχο συμπύκνωσαν χρονικά τη πληροφορία που έδιναν στις πρώιμες δουλειές, έτσι ώστε ναι μεν το υλικό να είναι πιο σύντομο, αλλά και πιο πηχτό και γεμάτο ουσία. Το “Cold” με τα πιο τεχνικά του περάσματα, αλλά και με το γκρουβάτο του μπάσιμο, το επιβεβαιώνει αυτό. Χώρια η σολάρα μεγατόνων του ΤΙΤΑΝΑ Andy LaRocque.
Μια σολάρα που ο Anders Björler, κατόπιν παραδοχής του, ακόμα και σήμερα δεν μπορεί να αναπαράξει ακριβώς επί σκηνής, δείγμα της ταπεινοφροσύνης του, καθώς και της αδιαμφισβήτητης κλάσης του Andy LaRocque ως παίκτη και συνθέτη. Κάπου εκεί, έρχεται το “Under a serpent sun” και μπαίνει σε πιο mid-tempo ταχύτητες, σαρώνοντας τα πάντα (ακόμα θυμάμαι τη σπασμένη κάσα το 2013 στο Rockwave!) προτού πάρει μπρος και γκαζώσει για τα καλά! Και κάπου εκεί, σοφά και στρατηγικά, σκάει το πρώτο ιντερλούδιο του δίσκου. “Into the dead sky”. Μια ακουστική σύνθεση για δύο κιθάρες (συν ελάχιστα τύμπανα sample-αρισμένα), τόσο εύθραυστη που γίνεται σχεδόν ρομαντική (ή απλά ο γράφων είναι αγαπούλης και τα σκέφτεται όλα τοιουτοτρόπως).
Και κάπου εκεί, μετά το όπλισμα περιστρόφου από το “Reservoir dogs” του Quentin Tarantino, μπαίνει το mid-tempo riff του επόμενου κομματιού, προτού μαρσάρει δίχως έλεος διακοπτόμενο μόνο από τις ακόλουθες απεγνωσμένες λέξεις: UTOPIA, LOST IN CHAOS, AS THE SKY TURNS BLACK. “Suicide nation” ή αλλιώς, πως να γράψεις ένα τόσο θυμωμένο κομμάτι για ένα τόσο ευαίσθητο θέμα. Αυτό το “CONTROOOOOL” που βγαίνει από τα σωθικά του Tompa, άμα δεν σε ανατριχιάζει, δεν ξέρω, μάλλον έχεις πεθάνει και δεν το ξέρεις! Και καπάκια γκρούβα που οδηγεί στο “World of lies”, το καταστροφικό ετούτο άσμα (ποιο από όλα θα μου πεις…) που κλείνει το μάτι στους DARK ANGEL ειδικά στο κουπλέ! Σφαγή ολκής, με το εισαγωγικό γκρουβάτο riff να επανέρχεται στη μέση, διαλύοντας ό,τι έχει μείνει από τον έρμο τον σβέρκο.
Τώρα για το ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ “Unto others” με το μοναδικό του ρεφρέν (MY JUDAS WINDOW STAYS SHUT – SHUT FOREVERMORE), τι να πω που να μην το αδικεί; Ότι η μελωδία κάτω από το ρεφρέν είναι όπως θα έπρεπε πάντα να είναι το μελωδικό death metal; Ότι ακόμα και σήμερα όπου παίζεται, σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα του; Χώρια τα πιο σύντομα, οριακά 2,5 λεπτών έκαστο περίπου “Nausea” και “Need” αποτελούν τις χαριστικές μπουνιές και νοκ άουτ τύπου “Rocky” στον δύσμοιρο ακροατή που τις δέχεται την μια μετά την άλλη. Το μεν “Nausea” η μπάντα, ήθελε να είναι το δικό της “Altar of sacrifice” και ως ένα μεγάλο βαθμό, το πετυχαίνει. Το δε “Need” αποτελεί το τιτάνιο φινάλε ενός απίστευτου δίσκου, ενός μνημειώδους δημιουργήματος με τον Tompa να λυσσομανάει στο μικρόφωνο για μια τελευταία φορά:
FOR WE ARE ENSLAVED, FOREVER ENSLAVED!
Και το φινάλε, έρχεται αμέσως μετά, με τη σύνθεση που ο Anders Björler προόριζε για ταινίες τρόμου που γύριζε τότε, η οποία όχι μόνο μπήκε στο δίσκο σαν κλείσιμο, έδωσε το τίτλο της και στο υπερχορταστικό box-set που βγήκε το 2008, το οποίο σκιαγραφούσε την επανένωση των Σουηδών. “The flames of the end” λοιπόν, ορχηστρικό σβήσιμο με feedback από κιθάρες στο βάθος. Η ιστορία μετά από εδώ, λίγο πολύ γνωστή. Περιοδείες, κόντρα περιοδείες (η τελευταία με NAPALM DEATH το ‘96), η Earache να τους πιέζει να βγάλουν γρήγορα διάδοχο, η αποχώρηση των αφών Björler και η (ευτυχώς προσωρινή) διάλυση τους. Τώρα, ο αντίκτυπος του “Slaughter of the soul” δεν μετριέται με λόγια. Μετριέται στις στρατιές μπαντών που γέννησε τα τελευταία 30 χρόνια. Ας αρχίσουμε ανά υπό-ιδιώματα.
ΌΛΟ το metalcore/NWOAHM, τους χρωστάει την ύπαρξη του, δίχως ίχνος υπερβολής. Προφανώς, ΚΑΘΕ μελωδική death metal μπάντα που βγήκε έκτοτε και σέβεται τον εαυτό της, το έχει ευαγγέλιο. Χώρια που είναι μια από τις ελάχιστες μπάντες του μελωδικού death metal, που χαίρουν άκρατου σεβασμού ακόμα και από τους πλέον ούγκανους και πιουρίστες. Σε αυτό φυσικά, βοήθησε και η άκρως οπαδική φιγούρα της σκηνής που λέγεται Tomas Lindberg. Όποια πέτρα κι αν σήκωνες στο ακραίο underground, ήταν από κάτω και είχε φίλους παντού. Επιπλέον, κάθε μα κάθε ακρόαση του “Slaughter of the soul” ανά τα χρόνια, δεν γερνάει ούτε για μια στιγμή το άλμπουμ. Απεναντίας, δείχνει τη διαχρονικότητά του, τη σημασία του, αλλά και την φρεσκάδα που το διέπει και θα το διέπει μέχρι τέλους. Αυτά.
SLAUGHTER OF THE SOUL, SUICIDAL FINAL ART
CHILDREN BORN OF SIN, TEAR YOUR SOUL APART
Did you know that?
– Ιστορική επανέκδοση του 2002, με bonus διασκευές σε SLAUGHTER LORD (“Legion”), SLAYER (“Captor of sin”) και NO SECURITY (“Bister verkligheten”), με κομμάτι από τα sessions του “Slaughter of the soul” (“The dying”) που δεν μπήκε μέσα, αλλά και με ένα demo του ‘95 (“Unto others”, “Suicide nation”). Το δε demo, ήταν αυτό που στάλθηκε σε διάφορες εταιρείες πριν καταλήξουν στην Earache. Μάλιστα, αναφέρεται στις σημειώσεις του δίσκου, ότι μια μεγάλη εταιρεία τότε, απέρριψε το demo αυτό. Το πως ακούς αυτό το demo και το απορρίπτεις βέβαια, είναι ένα μυστήριο!
– Στην ίδια επανέκδοση, η μπάντα παρέχει επακριβώς τα χαρακτηριστικά των ηχείων και τους ενισχυτές τους οποίους χρησιμοποίησε για να πετύχει τον κιθαριστικό τόνο του άλμπουμ, αφήνοντας όμως τις ρυθμίσεις ως μυστήριο για όσους γενναίους θέλουν να τον προσεγγίσουν!
– Ο δίσκος έχει παιχτεί στην ολότητα του σε επετειακή περιοδεία με MUNICIPAL WASTE και DEAD HEAT. Χώρια που η πλειοψηφία των κομματιών του, ποτέ δεν έφυγαν από το set των AT THE GATES.
– Αξίζει τέλος, να δείτε το ντοκιμαντέρ της Earache για τη δημιουργία του “Slaughter of the soul”, με πολλές ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για το άλμπουμ αυτό. Βρίσκεται στην dual disc έκδοση του 2006, ενώ υπάρχει και στο YouTube.
Γιάννης Σαββίδης
«Όταν η ψυχή πηγαίνει στην κόλαση…»
Άλλη μία συνέντευξη από το έντυπο Rock Hard, με αφορμή την επανηχογράφηση του “Stormblast” των DIMMU BORGIR, ακριβώς πριν από 20 χρόνια και την είχε κάνει η Μαριλένα Σμυρνιώτη. Διαβάστε την άποψη του Silenoz, λίγο πριν την κυκλοφορία του, πάντα με φωτογραφίες εποχής!
Οι DIMMU BORGIR επιστρέφουν δριμύτεροι με μία ακόμη αμφιλεγόμενη κίνηση. Μετά από περίπου δύο χρόνια σιγής μας σερβίρουν το “Stormblast”, επανηχογραφημένο και τέλεια επαναδουλεμένο. Το πράγμα όμως δεν σταματάει εδώ, καθώς η προώθηση που γίνεται ξεπερνάει κάθε προηγούμενο, ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως μιλάμε απλώς για μία επανακυκλοφορία. Και αναρωτιέμαι τώρα εγώ: αλήθεια, μιλάμε απλώς για άλλη μία επανακυκλοφορία; Είναι δεοντολογικό να επεμβαίνει κανείς με τόσο δραστικό τρόπο σε ένα παλιό, κλασικό πλέον άλμπουμ; και στο κάτω-κάτω, γιατί ειδικά το “Stormblast”, που ομολογουμένως δεν ανήκει και στις καλύτερες στιγμές του συγκροτήματος; Καινούριο άλμπουμ από τους DIMMU BORGIR θα δούμε επιτέλους; Ο Silenoz απαντάει.
Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να σε ρωτήσω: Γιατί το “Stormblast”;
Δεν ήμασταν καθόλου ικανοποιημένοι με τον ήχο του άλμπουμ. Ήταν θαμμένος και αδύναμος, πράγμα το οποίο αδικούσε πάρα πολύ τα κομμάτια, τα οποία ήταν πολύ καλά. Τότε δεν είχαμε ούτε τα μέσα ούτε το χρόνο να κάνουμε μία τέτοια δουλειά, βιαζόμασταν να τελειώσουμε, συνέβησαν διάφορα τα οποία οδήγησαν στο αποτέλεσμα που ακούς. Αφού είχαμε λοιπόν τη δυνατότητα, αποφασίσαμε να επανηχογραφήσουμε ολόκληρο το άλμπουμ, να το κάνουμε όπως θα θέλαμε να ακούγεται.
Δηλαδή σε αυτό το αποτέλεσμα στοχεύατε και τότε και το μόνο που σας είχε εμποδίσει ήταν τα διαθέσιμα μέσα;
Τότε ήταν διαφορετικά τα πράγματα, και όσον αφορά στα μέσα που είχαμε στη διάθεσή μας και όσον αφορά στην ποιότητα των κυκλοφοριών. Σίγουρα θέλαμε κάτι πολύ καλύτερο από το τελικό αποτέλεσμα του πρώτου “Stormblast”. Πιστεύω πως αυτή τη στιγμή έχει τον ήχο που θα έπρεπε να είχε πάντα.
Το “Stormblast” δεν είναι όμως το μόνο άλμπουμ στην ιστορία σας με άσχημη παραγωγή…
Σε όλα τα άλμπουμ όμως υπάρχει μία ισορροπία ανάμεσα στον ήχο και τις συνθέσεις. Ακούγοντας το “Stormblast” εκ των υστέρων, πραγματικά ντρεπόμασταν για το αποτέλεσμα. Είναι το άλμπουμ με τον πιο αδύναμο ήχο, πράγμα το οποίο «θάβει» τα κομμάτια.
Λάβατε όμως εξαιρετικά δραστικά μέτρα. Θα μπορούσατε να έχετε απλώς επέμβει στο μιξάρισμα.
Χρειαζόμασταν κάτι πολύ περισσότερο. Το πρόβλημα στον ήχο του άλμπουμ δεν ήταν απλώς στο μιξάρισμα. Ήταν κάτι πολύ περισσότερο. Μόνο επανηχογραφώντας το θα το φέρναμε στο σημείο που πρέπει να είναι: ένα από τα καλύτερα άλμπουμ που έχουμε γράψει.
Καθώς δεν έχω παρά ένα χάρτινο promo στα χέρια μου, με ποιους ανθρώπους συνεργαστήκατε για την επανηχογράφηση;
Πήγαμε στα Abyss studios, είπαμε στον Peter Tagtgren τι σκοπεύαμε να κάνουμε και, καθώς τον ενδιέφερε η ιδέα, κάναμε τις ηχογραφήσεις εκεί. Έχουμε συνεργαστεί στο παρελθόν μαζί του και τα πηγαίνουμε πολύ καλά. Εγώ και ο Shagrath επανηχογραφήσαμε τα περισσότερα όργανα. O Mustis βέβαια έγραψε τα δικά του μέρη, ενώ στα drums μας βοήθησε ο Hellhammer, πράγμα το οποίο έδωσε μεγάλη ώθηση στον ήχο.
Κάνατε καμία αλλαγή στις συνθέσεις;
Όχι. Δεν έγινε σχεδόν καμία παρεμβολή. Μείναμε πιστοί στις αρχικές συνθέσεις.
Τώρα θα γίνω ο δικηγόρος του διαβόλου, αλλά πολλοί ίσως θεωρήσουν πως όλες αυτές οι επεμβάσεις ισοπεδώνουν το συναίσθημα του άλμπουμ.
Δεν νομίζω πως ισχύει αυτό. Αντίθετα θεωρώ πως το “Stormblast” απέκτησε τη δύναμη που θα έπρεπε να είχε εξ αρχής. Δηλαδή θεωρώ πως πράγματα τα οποία δεν ακούγονταν καλά ή δεν ταίριαζαν πριν, τώρα μπαίνουν στη θέση τους. Τώρα δηλαδή μπορεί κανείς να συλλάβει σε μεγαλύτερο βαθμό το συναίσθημα του άλμπουμ. Πάρε για παράδειγμα την εισαγωγή του “Alt lys in svunnet hen”. Είναι υπερβολικά χαρούμενη και θετική. Όχι αυτό ακριβώς που θέλαμε να περάσουμε! Από εκεί και πέρα, μπορεί κάποιος να ακούσει την παλιά και την καινούρια έκδοση και να προτιμήσει την προηγούμενη. Δεν είναι κακό αυτό. Πάντως εκτός από το “Stormblast” με πολύ καλύτερο ήχο, θα υπάρχουν επίσης δύο επιπλέον κομμάτια και ένα DVD από την εμφάνισή μας στο Ozzfest – όλα αυτά στην τιμή ενός κανονικού άλμπουμ. Νομίζω πως είναι καλή ευκαιρία.
Αν σκεφτείς πως το αποτέλεσμα είναι τελείως διαφορετικό, θα μπορούσε κάλλιστα κάποιος να ακούσει τα δύο άλμπουμ παράλληλα.
Ναι, είναι όντως αρκετά διαφορετικά. Υπάρχουν επίσης και δύο επιπλέον κομμάτια στην καινούρια έκδοση του άλμπουμ. Το ένα είναι το “Sorgens kammer – del II”, για το οποίο θα γυρίσουμε και video clip. Πρόκειται για μία συρραφή από παλιά riffs τα οποία μέχρι τώρα δεν είχαμε χρησιμοποιήσει σε κομμάτι. Το άλλο κομμάτι είναι το “Abmaktslave”, ένα από τα πιο παλιά κομμάτια που έχουμε γράψει το οποίο επίσης δεν κυκλοφόρησε ποτέ και το οποίο βρήκαμε τυχαία σε μία παλιά κασέτα. Θεωρήσαμε ταιριαστό για το συγκεκριμένο άλμπουμ να μη γράψουμε καινούρια κομμάτια, αλλά να δουλέψουμε πάνω σε παλιές ιδέες. Αυτό ταιριάζει καλύτερα στο πνεύμα της επανακυκλοφορίας.
Δεν νομίζεις πως γίνεται υπερβολικά μεγάλη προώθηση για ένα άλμπουμ το οποίο, στο κάτω-κάτω, δεν είναι παρά επανακυκλοφορία;
Το έχω προσέξει! Είναι όντως πολύ παράξενο αυτό. Πριν από λίγες μέρες ήμουν στη Γερμανία στα γραφεία της Nuclear Blast κι έδινα συνεντεύξεις. Η εταιρεία έχει ρίξει μεγάλο βάρος στην προώθηση αυτού του άλμπουμ, γι’ αυτό άλλωστε μας είπαν να γυρίσουμε και το video clip.
Ίσως γι’ αυτό να ευθύνεται και ο καιρός που έχει μεσολαβήσει από το “Death cult Armageddon”. Λείψατε για αρκετό καιρό και η Nuclear Blast βιάζεται να σας προωθήσει.
Ίσως. Κουραστήκαμε πολύ με τις περιοδείες για το “Death cult Armageddon” και αποφασίσαμε γυρνώντας να κάνουμε ένα διάλειμμα, να ηρεμήσουμε λίγο, ώστε να προετοιμαστούμε για τη συνέχεια.
Οι DIMMU BORGIR τι κάνουν;
Καλά είναι! Θα αρχίσουμε να δουλεύουμε πάνω στο καινούριο άλμπουμ αφού ολοκληρώσουμε το βιντεοκλίπ του “Sorgens kammer – del II”, κάτι που υπολογίζω πως θα γίνει στο τέλος της χρονιάς.
Θα μπορούσες να μου δώσεις κανένα στοιχείο; Έχεις κάτι στο μυαλό σου;
Όχι, γιατί δεν έχουμε τίποτα έτοιμο. Αυτό που θα γίνει κατ’ αρχήν, είναι ότι όλοι θα φέρουν το υλικό που έχουν γράψει και από εκεί και πέρα θα ξεκινήσει η σύνθεση των κομματιών. Είναι ακόμη πολύ νωρίς για να σου πω οτιδήποτε.
Με ντράμερ τι θα κάνετε;
Νομίζω πως θα συνεχίσουμε έτσι, χρησιμοποιώντας δηλαδή session ντράμερ. Μέχρι τώρα αυτό έχει δουλέψει πολύ καλά για εμάς. Στο επόμενο άλμπουμ ντραμς θα παίξει ο Hellhammer. Εκτός του ότι είναι πολύ καλός ντράμερ, μένει επίσης πολύ κοντά. Ανά πάσα στιγμή θελήσουμε να κάνουμε πρόβα, μπορούμε απλώς να του τηλεφωνήσουμε.
Αυτές οι συνεχείς αλλαγές έχουν καμία επίδραση στη μουσική σας;
Όχι. Η μουσική γράφεται κυρίως από τον Shagrath και από εμένα – και τον Mustis βέβαια, ο οποίος γράφει τα δικά του μέρη. Δεν έχει συμμετάσχει ποτέ μέχρι τώρα drummer στη σύνθεση των κομματιών μας, γι’ αυτό και δεν έχουμε τέτοιο πρόβλημα. Εκεί που επεμβαίνουν οι ντράμερ είναι στις ενορχηστρώσεις.
Από το “Puritanical Euphoric…” και μετά ο ήχος σας άλλαξε δραματικά. Πού αποδίδεις εσύ αυτήν την αλλαγή;
Δεν νομίζω πως άλλαξε δραματικά, δεν θα έλεγα κάτι τέτοιο. Η αλλαγή στον ήχο μας οφείλεται κυρίως στην αλλαγή των μηχανημάτων που χρησιμοποιούσαμε κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων. Αλλάξαμε στούντιο και παραγωγό, από τα Abyss πήγαμε στα Fredman Studios και δουλέψαμε στην παραγωγή με τον Fredrik Nordstrom. Δεν υπήρξε καμία ριζική αλλαγή, δεν άλλαξε ο τρόπος με τον οποίο γράφουμε κομμάτια, ούτε και οι επιρροές μας. Πιστεύω πως υπάρχει μία ομαλή εξέλιξη προς τα εμπρός στη δουλειά μας.
Είστε από τα λίγα συγκροτήματα που πράγματι έχουν κατορθώσει, ακόμη και μετά από τόσο άλμπουμ, με κάθε κυκλοφορία σας να κάνετε ένα βήμα μπροστά. Αυτό δεν είναι εύκολο.
Και βέβαια δεν είναι εύκολο αυτό. Τα περισσότερα συγκροτήματα σε κάποιο σημείο της καριέρας τους συνήθως πέφτουν σε ένα τοίχο, φτάνουν σε ένα τέλμα. Επαναπαύονται σε ό,τι έχουν δημιουργήσει μέχρι εκείνο το σημείο, αρχίζουν να επαναλαμβάνονται και να στερεύουν. Δεν νομίζω πως έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο και ελπίζω να μη φτάσουμε! Προσπαθούμε κάθε καινούρια κυκλοφορία να έρχεται σαν φυσική εξέλιξη της προηγούμενης, χωρίς όμως να μένουμε στάσιμοι.
Τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος φαίνεται να είναι εξαιρετικά εργατικά τον τελευταίο καιρό. Τι γνώμη έχεις για τις δουλειές των LAMENTED SOULS, ARCTURUS και OLD MAN’S CHILD;
Θυμάμαι πως είχα πρωτοακούσει LAMENTED SOULS γύρω στο ’94- ’95, όταν είχαν βγάλει τα πρώτα demo κομμάτια τους. Με είχαν εντυπωσιάσει πάρα πολύ, γιατί ήταν σίγουρα κάτι το τελείως διαφορετικό. Τα φωνητικά του Simen είναι τρομερά. Δεν έχω ακούσει τίποτα δικό τους από τότε. Τα καινούριο άλμπουμ των ARCTURUS σκοτώνει! Όσο για το “Vermin” των OLD MAN’S CHILD, είναι επίσης καταπληκτικό. Οι OLD MAN’S CHILD έχουν έναν ξεχωριστό ήχο. Αν και δεν μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς τις κιθάρες τους τεχνικές, έχουν έναν πολύ χαρακτηριστικό ήχο και ένα προσωπικό στιλ που πάντα μου άρεσε πάρα πολύ.
Μου φαίνεται πως από τότε που μπήκε ο Galder στους DIMMU BORGIR, οι κιθάρες σας άρχισαν να αποκτούν στοιχεία από OLD MAN’S CHILD ενώ οι OLD MAN’S CHILD άρχισαν να μοιάζουν όλα και πιο πολύ στους DIMMU BORGIR!
(Γελώντας) Λες; Ίσως έχεις δίκιο. Με τον Galder γνωριζόμαστε πάρα πολλά χρόνια και έχουμε κοινά ακούσματα. Και οι δύο έχουμε thrash καταβολές. Μεγαλώσαμε με αυτού του είδους τη μουσική και μερικές φορές αυτό βγαίνει έντονα στον τρόπο με τον οποίο γράφουμε, ίσως ακόμη περισσότερο όταν συνεργαζόμαστε. Εγώ πάντως βρίσκω τον εαυτό μου να βάζει όλο και περισσότερα thrash στοιχεία στα riffs που γράφω.
Side projects
Εν τω μεταξύ, τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος βρίσκονται συνεχώς σε κίνηση. Εσύ ασχολήθηκες με τίποτα αυτό το διάστημα;
Αναφέρεσαι σε μουσική, έτσι;
Ναι.
Έχω σχηματίσει ένα project με το δεύτερο κιθαρίστα των OLD MAN’S CHILD (σ.σ. στον Jardar αναφέρεται) και τον Tony Laureano στα drums, τo οποίο ονομάζεται INSIDIOUS DISEASE. Έχουμε αρκετά κομμάτια έτοιμα, δεν έχουμε κυκλοφορήσει όμως τίποτα ακόμη. Αυτή τη στιγμή δουλεύουμε πάνω στο πρώτο μας demo. Ο σκοπός είναι να βρούμε εταιρεία για να αρχίσουμε να γράφουμε και το πρώτο μας άλμπουμ.
Σας δυσκολεύει καθόλου το γεγονός ότι ο Tony είναι τόσο μακριά;
Ο Tony είναι πολύ καλός ντράμερ, με καταπληκτική μνήμη. Αρκεί να ακούσει ένα κομμάτι λίγες φορές για να μπορέσει στη συνέχεια να το βγάλει. Έπαιξε ντραμς για τους DIMMU BORGIR στην Αμερικάνικη περιοδεία, επειδή ο Reno Kilerich (VILE, EXMORTEM, PANZERCHRIST) είχε πρόβλημα με τα χαρτιά του και χρειαζόμασταν κάποιον που να μπορεί να μάθει γρήγορα τα κομμάτια.
Δηλαδή η ιδέα για τους INSIDIOUS DISEASE γεννήθηκε τότε;
Με τον Jardar γνωριζόμαστε πολλά χρόνια, πριν τους OLD MAN’S CHILD ακόμη. Παίζουμε που και που μαζί μουσική κι εγώ πάντα είχα αρκετές ιδέες οι οποίες δεν ταίριαζαν στους BORGIR. Κάπως έτσι ξεκίνησε η ιδέα να σχηματίσουμε ένα project στο οποίο θα μπορούμε να παίζουμε τη μουσική που μας αρέσει. Όλα τα άλλα συνέβησαν στην πορεία.
Και για τι είδους μουσική μιλάμε;
Θα ήθελα να σου πω death metal, αλλά δεν είναι κάτι που μπορώ να εκφράσω με σιγουριά ακόμη. Δεν έχει νόημα να βάλω ταμπέλα τώρα, τη στιγμή που είναι τόσο νωρίς για να πω οτιδήποτε καθώς δεν έχουμε καλά-καλά τελειώσει το πρώτο μας demo ακόμη. Θα είναι πάντως κάτι διαφορετικό από τους DIMMU BORGIR. Μπάσο θα παίζει ο Shane Embury των NAPALM DEATH, δεν θυμάμαι αν στο ανέφερα…
Μιλάμε δηλαδή για all-star συγκρότημα!
Αν και αυτό δεν έχει καμία σχέση με αυτό που είχαμε στο μυαλό μας, μπορώ να καταλάβω γιατί οι εταιρίες οι ο Τύπος ίσως το αντιμετωπίσουν έτσι. Το μόνο που επιθυμούμε εμείς πάντως είναι μέσα από αυτό το συγκρότημα να εκφράσουμε κάτι διαφορετικό.
Μάλιστα. Από εδώ και πέρα ποια είναι τα σχέδια;
Τώρα ετοιμαζόμαστε να γυρίσουμε ένα video clip για το “Sorgens kammer – del II” το οποίο θα σκηνοθετήσει ο Patric Ullaeus της Σουηδικής Revolver Film Company. Αμέσως μετά, γύρω στο Δεκέμβρη, θα αρχίσουμε να δουλεύουμε πάνω στο επόμενο άλμπουμ των DIMMU BORGIR.
Ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη! Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να προσθέσεις;
Εγώ σε ευχαριστώ! Ελπίζω να περάσουμε κάποια στιγμή πάλι από τη χώρα σας, γιατί όταν είχαμε έρθει στην Ελλάδα είχαμε περάσει καταπληκτικά!
Μαριλένα Σμυρνιώτη
