Home Blog Page 13

ACID DEATH interview (Σάββας Μπετίνης)

By

-

December 18, 2025

Acid Death

“Evolution through death”

Μετά από την προακρόαση, αλλά και την παρουσίαση της τελευταίας δισκάρας των ACID DEATH, “Evolution”, ήρθε η ώρα για το “3 στα 3”! Καλά καταλάβατε, ανακρίναμε τον Σάββα Μπετίνη, μπροστάρη, τραγουδιστή και ιδρυτικό μέλος των θρυλικών progressive deathsters, αναφορικά με τη κυκλοφορία, τις επερχόμενες συναυλίες του συγκροτήματος για τη προώθηση του και πολλά ακόμα. Απολαύστε τον!

Σάββα, καλησπέρα και καλωσόρισες στο ROCK HARD! “Evolution” το λοιπόν, άλλος ένας δίσκος σας που εισπράττει τόσο σπουδαίες κριτικές εντός και εκτός των τειχών, του ROCK HARD συμπεριλαμβανομένου! Τα θερμά μου συγχαρητήρια και από αυτό το βήμα.
Καλησπέρα Γιάννη! Για άλλη μια φορά – και ίσως πολύ πιο έντονα σε σχέση με το παρελθόν – εισπράττουμε τόσα πολλά θετικά σχόλια από τον κόσμο και τα περιοδικά για αυτή τη δουλειά. Ειλικρινά σας ευχαριστούμε όλους! Για εμάς αυτή είναι και η μεγαλύτερη πληρωμή στο όνειρό μας.

Το άλμπουμ είναι θεματικό, εξετάζοντας την εξέλιξη του ανθρώπου από διαφορετικές σκοπιές. Πως προέκυψε αυτό το θέμα από στιχουργικής άποψης; Είχατε κάποια αντίστοιχα άλμπουμ σαν “οδηγούς” ως προς την ανάπτυξη του concept στιχουργικά/μουσικά ή δράσατε πιο “ελεύθερα” ας το πούμε έτσι;
Η ιδέα για ένα θεματικό άλμπουμ ήρθε από τον Ντένη (κιθάρες), ο οποίος είχε στήσει μουσικά και το μεγαλύτερο ποσοστό του υλικού, ξεκινώντας από την περίοδο της καραντίνας. Το θέμα με το οποίο θα καταπιανόμασταν ήρθε από τον Κώστα (τύμπανα). Η αλήθεια είναι ότι ουδέποτε είχαμε καταπιαστεί με κάτι τέτοιο και ούτε είχαμε επαφή με κάποιο αντίστοιχο άλμπουμ, ώστε να έχουμε μια-κάποια ιδέα. Άρα πλέαμε σε αχαρτογράφητα νερά. Πραγματικά δεν ξέραμε το “πως…” και το “γιατί…” αλλά αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα αν πραγματικά θέλεις να δουλέψεις. Θα βρεις τον τρόπο! Έτσι λοιπόν ξεκινήσαμε να προβάρουμε τα νέα κομμάτια από τον Σεπτέμβριο του 2022 στη μουσική τους και ταυτόχρονα ξεκίνησε να διερευνείται το σύνολο των θεμάτων που θα παρουσιαστούν και ο τρόπος προσέγγισης. Αυτό το ανέλαβα εγώ, όχι γιατί είχα κάποια ιδέα αλλά γιατί ξεκίνησα να γράφω και πάνω στη γραφή βρήκα ένα μοτίβο που έβλεπα ότι άρχισε να δουλεύει. Πάντα σε συνεννόηση με τα υπόλοιπα παιδιά προέκυψαν 8 διαφορετικά θέματα, σύγχρονα και μη, με αρκετό κόπο βέβαια, με ξενύχτι, σκίσιμο χαρτιών, άπειρες ώρες περπατήματος μέσα στο σπίτι με το τσιγάρο στο χέρι – για να συγκεντρωθεί η σκέψη, καλά οι αντικαπνιστές μη βαράτε! – και το αποτέλεσμα ήταν σε δύο+ χρόνια το άλμπουμ να ολοκληρωθεί. Τα κομμάτια βέβαια από 8 έγιναν 12 με την προσθήκη των ιντερλούδιων που τοποθετήθηκαν ώστε να τονίσουν το νόημα του επερχόμενου κομματιού το οποίο συνοδεύαν. Άρα μπορουμε να πούμε σαν συμπέρασμα ότι, ναι, δράσαμε πιο “ελεύθερα” στο θέμα δημιουργίας.

Θα έλεγες ότι ο λιτός και απέριττος τίτλος, εκτός από το να υποδηλώνει το θέμα του άλμπουμ, αποτελεί και μια δήλωση για τους ίδιους τους ACID DEATH, δεδομένης της προοδευτικής σας φύσης;
Αυτό η αλήθεια είναι ότι δε μας πέρασε από το μυαλό, παρόλο που υπήρξε η ιδέα να “περάσουν” στο εξώφυλλο κατά κάποιο τρόπο στοιχεία από τα προηγούμενα άλμπουμ, αλλά, ναι, σίγουρα κατά βάθος ισχύει κάτι τέτοιο. Πάνω από όλα εμείς εξελιχθήκαμε μέσω αυτής της δουλειάς, γίναμε σαφώς καλύτεροι και ο τρόπος που το “Evolution” δουλεύτηκε υπήρξε ένα μεγάλο σχολείο για εμάς.

Ένα θεματικό άλμπουμ, εκ φύσεως, αποτελεί ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο. Ως εκ τούτου, αποτελεί και δίκοπο μαχαίρι η υλοποίηση του, άμα δεν δώσεις προσοχή στις λεπτομέρειες. Ποιες δυσκολίες συναντήσατε εσείς στην υλοποίηση του άλμπουμ; Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που θεωρείτε πως πήρατε από όλη αυτή τη διαδικασία;
Είναι πραγματικά ΔΥΣΚΟΛΟ το να καταπιαστείς με ένα θεματικό άλμπουμ! Το concept άλμπουμ είναι ίσως πιο απλό…περιγράφεις μια ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος, όπως τη φαντάζεσαι. Στο θεματικό άλμπουμ κινδυνεύεις να αναμασάς τα ίδια και τα ίδια και τελικά το αποτέλεσμα μετά από κόπο και χρόνο να είναι για πέταμα! Η δυσκολία στην περίπτωσή μας ήταν περισσότερο στιχουργική και λιγότερο μουσική, το να αποφύγεις αυτό το «αναμάσημα», αυτό το καταφεραμε. Στο μουσικό κομμάτι και κυρίως στο κομμάτι της παραγωγής ήταν το μεγαλύτερο Σχολείο για εμάς. Το στοίχημα ήταν να ακουστεί το “Evolution” διαφορετικό από το σύνολο των “well produced” δίσκων που κυκλοφορούν σήμερα. Να ακουστεί όμως και τόσο καλό που ακόμα και αν δεν αρέσει μουσικά σε κάποιον, ο ήχος και η δόμησή του τουλάχιστον να του μείνουν στο μυαλό. Το βασικό σε αυτή την άποψη ήταν το ότι το κομμάτι της παραγωγής το αναλάβαμε εξ ολοκλήρου εμείς, έχοντας σαν δεδομένο το ότι μετά από 35 σχεδόν χρόνια και 7 άλμπουμ συν τα άλμπουμ που βγάλαμε με τα παραπλεύρως σχήματα που ήταν ο καθένας μας από το 2001 έως το 2010… ε, κάτι έχουμε μάθει σε αυτό το κομμάτι.

Πόλος έλξης του άλμπουμ από εμπορικής άποψης, αναπόφευκτα, ήταν η συμμετοχή του James Murphy και του Kelly Shaefer στο “The gateway to knowledge”. Δύο θρύλων του Αμερικάνικου death metal. Ήταν οπαδικό όνειρο από παλιά για εσάς κάτι ανάλογο, ή προέκυψε σαν ιδέα κατά τη σύνθεση του κομματιού;
Το να έχουμε αυτούς του δύο καλλιτέχνες στο δίσκο ήταν πραγματικό Όνειρο Ζωής! Μιλάμε για ένα καλό κομμάτι της death metal σκηνής της Florida που – κακά τα ψέματα – μας στιγμάτισε τουλάχιστον στα πρώτα βήματά μας. Η ιδέα ήρθε από τον webmaster μας και ιδιοκτήτη του Altars Of Metal e-mag. Δημήτρη Πετράκη, ο οποίος είχε κάνει συνέντευξη με το καθένα τους. Η σκέψη ήταν από μέρους του “γιατί όχι;…”. Η πρώτη κρούση έγινε στον Kelly R Shaefer την άνοιξη του 2025 και ενώ είμασταν ήδη σε τροχιά ηχογράφησης, ενώ ο ίδιος ήταν σε tour με τους ATHEIST. Η πρώτη σκέψη ήταν “σιγά μην ασχοληθεί…”. Η απάντηση όμως ήταν “για στείλτε μου και τους στίχους και πείτε μου που και πώς θα θέλατε να πατήσω…”. Περιττό να σου πω πως αισθανθήκαμε! Αντιστοίχως με τον James Murphy η επαφή έγινε μόλις λίγες μέρες αργότερα, του άρεσε ιδιαίτερα το μέρος που θα έβαζε το solo του, καθώς και το γεγονός ότι θα συμμετείχε και ο Kelly. Το αξιοσημείωτο είναι ότι αυτοί οι δύο καλλιτέχνες, που ταυτόχρονα είναι και φίλοι, για πρώτη φορά βρίσκονται μαζί σε ένα κομμάτι και αυτό είναι το “The gateway to knowledge” και για τους φίλους που τυχόν δεν το έχουν ακούσει, το βρίσκουν εδώ:

Μουσικά, μιλάμε για τον πιο άμεσο δίσκο της δεύτερης περιόδου των ACID DEATH. Παρόλα αυτά, παραμένει πιστός στο progressive death metal στυλ της μπάντας. Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν να διατηρήσετε αυτή την ισορροπία;
Εδώ θα διαφωνήσω μαζί σου. Δεν είναι ο πιο “άμεσος”, είναι όμως έτσι δομημένος ώστε να έχει όλα τα στοιχεία που μας χαρακτήρισαν μέσα στα χρόνια ύπαρξής μας, χωρίς να υπάρχει υπερβολή ή “τυφλή” επίδειξη δεξιοτεχνίας. Αυτό δεν είναι εύκολο και κυρίως μπορείς εύκολα να “ξεφύγεις” προσπαθώντας απλά να δείξεις πόσο καλός είσαι – αν είσαι – σε αυτό που κάνεις, χάνοντας την ουσία και δημιουργώντας κάτι που τελικά…δεν απευθύνεται σε κανέναν. Βάλαμε πολλές φορές τους εαυτούς μας στη θέση του απλού ακροατή κατά τη διαδικασία παραγωγής του “Evolution” και αρκετές φορές αναθεωρήσαμε πριν καταλήξουμε στο τελικό αποτέλεσμα. Και αυτό μάλλον μας βγήκε σε καλό.

H ιστορία των ACID DEATH, χωρίζεται χοντρικά σε δύο εποχές, μια από το 1989 ως και το 2001 και μια, από το 2011, ως και τις μέρες μας. Στην πρώτη σας εποχή, βρήκατε τη “φωνή” σας μουσικά. Στην δεύτερη σας εποχή, με άλλα δεδομένα μπροστά σας, κερδίσατε νέους οπαδούς, καλύπτοντας παράλληλα και το χαμένο έδαφος. Θεωρείς ότι πλέον είναι πιο πρόσφορο το έδαφος για αυτό που κάνετε σε σχέση με τότε;
Πλέον σίγουρα. Πλέον ο κόσμος είναι “ανοιχτός” και δέχεται το διαφορετικό. Το πιο “έξω από τα νερά μου”. Στο παρελθόν αυτό ήταν ανέκδοτο…το “Pieces of mankind” στα ράφια του – τότε –Metropolis παρέμεινε ακίνητο, στα listening points το άκουγαν και γελούσαν – και έχω υπάρξει σιωπηλός μάρτυρας αυτού του γεγονότος, δυστυχώς. Έναν χρόνο μετά γινόταν στην Αγγλία δίσκος του μήνα σε περιοδικό που μοίρασε του άσσους και τα διπλά στις Ελληνικές μπάντες σαν να ήταν στραγάλια και ΤΟΤΕ, ερχόμενο ως εισαγόμενο προϊόν γνώρισε μια κάποια αναγνώριση. Τώρα, αυτά βέβαια ανήκουν στο παρελθόν. Αλλά τώρα ο κόσμος σε σημεία επιζητά να βρει το “διαφορετικό”.

Έχετε ανακοινώσει μια σειρά συναυλιών για τη προώθηση του άλμπουμ σε Γιάννενα, Αθήνα και Πάτρα. Σε Αθήνα και Πάτρα σας συνοδεύουν οι παλιοί γνώριμοι DEATH COURIER, ενώ την συναυλία στην Αθήνα, ανοίγουν οι KINETIC. Τόσο εσύ, όσο και ο Κώστας Αλεξάκης (drums), έχετε υπάρξει μέλη τους από τις αρχές τους το 2002 ως την επαναδραστηριοποίηση των ACID DEATH το 2011-2012. Ενδιαφέρουσα σύμπραξη! Τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτή τη βραδιά;
Αυτό θα σας αφήσουμε να το δείτε στις 15 Φλεβάρη στο Piraeus Academy! Και ναι, πραγματικά θα είναι ενδιαφέρον!

Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδια των ACID DEATH από εδώ και πέρα; Να περιμένουμε κάποιο video clip για το “Evolution”;
Κάτι ξέρεις εσύ! Εκτός από τα 2 lyric videos που κάναμε για τα “The gateway to knowledge” και το “Rise of salvation” ετοιμάζουμε και το official video clip που θα είναι για το “Coded dominion”. Για Ελλάδα αναμένουμε ακόμα κάποιες απαντήσεις για επιπλέον ημερομηνίες, φιλοδοξούμε μέχρι το καλοκαίρι του 2026 να φτάσουμε τα 5-6 live ανά την Ελληνική επικράτεια ενώ ταυτόχρονα έχουμε αρχίσει τις κρούσεις για ένα Ευρωπαϊκό tour από το φθινόπωρο. Το σίγουρο είναι ότι υπάρχει πολλή, πολλή δουλειά ακόμα μπροστά μας!

Σάββα, σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου, ήταν τιμή μου! Ο επίλογος είναι δικός σου!
Εμείς σαν μπάντα σε ευχαριστούμε, Γιάννη, για την ωραία κουβέντα και την παρουσίαση. Το “Evolution” είναι εδώ και περιμένει να το ακούσετε, να το σχολιάσετε και εμείς πάλι να συζητήσουμε μαζί σας τα σχόλιά σας! Και πάλι ευχαριστούμε πολύ!

https://www.aciddeath.net/

https://www.facebook.com/AcidDeathGR

https://www.youtube.com/user/aciddeathgr

https://www.instagram.com/aciddeathgr/

Γιάννης Σαββίδης

ANORIMOI – “Τερατογένεση” (Koufala Stellaki Records)

By

-

December 18, 2025

Anorimoi

Καλώς τους και ας άργησαν! Μετά από έξι χρόνια οι αγαπημένοι ANORIMOI επιστρέφουν δυναμικά με το έβδομο κατά σειρά άλμπουμ τους, το “Τερατογένεση”. Όσοι είχαν την εντύπωση ότι οι ANORIMOI είναι απλά μια parody μπάντα, είμαι σίγουρος ότι έχουν διαψευστεί πανηγυρικά καθώς τα μέλη της μπάντας είναι απίστευτοι παίκτες αλλά και οι στίχοι τους, πέραν το επιφανειακό χιούμορ τους, καταφέρνουν να προβληματίσουν τον ακροατή.

Στο νέο άλμπουμ προφανώς και οι ANORIMOI δεν ανακαλύπτουν τον τροχό αλλά συνεχίζουν με επιτυχία στο μονοπάτι που οι ίδιοι έχουν χαράξει. Έχω την εντύπωση όμως ότι εδώ έχουν ανέβει επίπεδο συνθετικά αλλά και τεχνικά. Οι κιθάρες του δίδυμου της συμφοράς Νεκροπεθαμένου / Σατριγιάννη είναι ΦΟΒΕΡΕΣ ενώ παράλληλα τα κομμάτια είναι καλοδουλεμένα και ακούγονται με φοβερό ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος. Για τους στίχους τώρα… τι να πούμε, τα παιδιά ζωγράφισαν πάλι! Εννοείται ότι θα γελάσετε μέχρι δακρύων, θα υπάρξουν στιγμές που θα ταυτιστείτε και θα συμπάσχετε με τον Τραμπάκουλα τραγουδώντας μαζί του τα εξαιρετικά ρεφραίν και ενδεχομένως να προβληματιστείτε με τα κακώς κείμενα που θίγουν, το σίγουρο όμως είναι ότι δεν θα βαρεθείτε καθόλου! Η μουσική είναι καθαρά heavy/ power υψηλού επιπέδου με όλα τα κομμάτια να ικανοποιούν απόλυτα. Προσωπικά μου αγαπημένα θα έλεγα τα “Μες στης Μυκόνου τα στενά”, “Σλατίνος εραστής” και “Νηστικές υπηρεσίες” που εντυπωσιάζουν από το πρώτο κιόλας άκουσμα με τα δυναμικά riffs τους ενώ επίσης πολύ ξεχωριστά για μένα ακούγονται “Το πουλί του Χίτσκοκ” και το “Κρίνο για να μην κριθείς”.

Το πολύ σημαντικό που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι ότι το “Τερατογένεση”, παρά το επιφανειακό του χιούμορ, δεν θα πρέπει να αντιμετωπιστεί έτσι αλλά σαν μία σοβαρή και προσεγμένη δουλειά, που έχει πολλά να πει.

Εν κατακλείδι, μουσικά το “Τερατογένεση” είναι το πιο… ώριμο μουσικά άλμπουμ των ANORIMOI, χωρίς να χάνει ούτε στο ελάχιστο την καφρίλα και το καυστικό χιούμορ που τους διακρίνει όλα αυτά τα χρόνια. Μια φοβερή δουλειά γεμάτη μεράκι και..χμ… αχαλίνωτο πάθος! Οι μυημένοι, ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. Οι ανυποψίαστοι…. You have been warned!

Και βέβαια, στις 19/12 όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Fuzz για απολαύσουμε τα κομμάτια του νέου έπους τους ζωντανά! Be there… or else!

8,5 / 10

Θοδωρής Κλώνης

ATHENS EXTREME FESTIVAL (Κύτταρο, 12-13/12/2025)

By

-

December 17, 2025

Athens Extreme — Athens Extreme Festival Day 2

Το τρίτο και ακόμα πιο εμφατικό Athens Extreme festival, από πλευράς προσέλευσης κόσμου, πέρασε στην ιστορία. Ένα ΜΕΓΑΛΟ κερδισμένο στοίχημα για την διοργάνωση που πρώτη φορά λάμβανε χώρα στο ιστορικό Κύτταρο, δείχνοντας ότι υπάρχει ξεκάθαρα ενδιαφέρον για τέτοιες κινήσεις από το κοινό. Επίσης, φάνηκε πως σοφά επιλέχθηκε αντί του Temple, διότι είχαμε μια άλφα άνεση παρά την ισχυρή προσέλευση. Επιπλέον, παρότι είχαμε μια κλίση προς το κλασσικό heavy/speed metal στη πρώτη μέρα, αυτό, προς ευχάριστη έκπληξή μου, δεν χάλασε κανέναν.

Ίσα-ίσα, άνοιξε τη βεντάλια ακόμα περισσότερο, μια και οι μπάντες που υπηρετούσαν αυτό το είδος, δέσανε πολύ όμορφα λόγω της γκαζωμένης φύσης τους, με την αισθητική του festival. Βάλτε και τις thrash μπάντες που λειτουργούσαν σαν τέλειος συνδετικός κρίκος και στις δύο μέρες και έχετε ένα πλήρως ισορροπημένο μουσικό “γεύμα”. Αρκετές αναφορές σε μάσες από τον υποφαινόμενο ωστόσο, πάμε να τα δούμε αναλυτικά και ένα-ένα:

ΜΕΡΑ ΠΡΩΤΗ – 12/12

Την ημέρα ανοίξανε οι SACRIFICIAL DEATH. Οι νεότεροι ηλικιακά του festival, ωστόσο άκρως άνετοι και φουλ δεμένοι. Το καταστροφικό death/thrash τους που αγαπάει εξίσου τους SLAYER, SODOM, KREATOR, LEGION OF THE DAMNED και DEATH (διασκευή σταθερή το “Zombie ritual” όσες φορές τους έχω δει), αποδίδεται κάθε φορά και καλύτερα, κάθε φορά πιο άρτια από πλευράς δεσίματος, άνεσης επί σκηνής και πάει λέγοντας.

Ακούσαμε από το επερχόμενο ντεμπούτο “Absolute katharsis” υλικό (“Flesh of deceit (death to humanity)”, “Baptized in blood and fear”, “Eternal damnation”, “Demise of the ritual”) που δείχνει για πόσα όμορφα πράγματα πάμε με το έμπα του 2026. Ο ήχος μπορεί να ήταν μπουκωμένος στην αρχή, αλλά αυτό δεν πτόησε τη μπάντα που έσκισε επί σκηνής. Εύφημος μνεία στον υπέροχο μπασίστα που ψύχωνε το κοινό και έκανε πολύ ωραίο “ντουέτο” με τον τραγουδιστή/κιθαρίστα φωνητικά. Εύγε!

Η συνέχεια, ερχόταν από τον Βορρά, με τους WHITE TOWER. Ήταν, να σημειωθεί εδώ, η πρώτη μου φορά που έρχομαι σε επαφή με τους κυρίους επί σκηνής. Ως εκ τούτου, ήμουν έτοιμος για το οτιδήποτε. Heavy/speed παιγμένο με μασίφ ACCEPT-ίλα (ειδικά στα φωνητικά), πρώιμους GRAVE DIGGER αλλά και μπόλικο γκάζι, για να ανοίξουν τα πρώτα pit. To περσινό τους “Night terror” είχε τη τιμητική του (“Banshee”, “Enforcer”, “Knife in the back”, “Malice and lust”, “Masters of menace”, “Tear up the night”, “Total evil”).

Παράλληλα, είχαμε επιλογές από το “Terminator” EP (“Schizophrenic attack”, ομώνυμο) συν ένα καινούργιο κομμάτι (“Saint’s revenge”), συν το “Go ahead make my day” single. Είχαν στο εναρκτήριο κομμάτι θέματα στον ήχο τους, ωστόσο αυτό δεν πτόησε κανέναν ενώ άμα κατάλαβα καλά, είχε σκάσει και κόσμος από τη συμπρωτεύουσα για να τους δει. Καλή μπάντα, με δυνατότητες για ακόμα περαιτέρω πράγματα.

Κάπως έτσι, φτάνουμε στην ώρα που οι EXARSIS, ανεβαίνουν πλήρως ανανεωμένοι στο σανίδι. Η εισαγωγή “Annihilation…proceed!!!” από το “The brutal state” με έκανε να περιμένω το “Mind poisoning” που ακολουθεί φυσικά στο δίσκο, ΑΜ ΔΕ! Πάρε καινούργιο κομμάτι, που ΣΑΡΩΝΕΙ τα πάντα στο πέρασμα του, όπως και άλλο ένα που παίχτηκε κατά τη διάρκεια του set. Τολμηρή κίνηση, με δύο κομμάτια που ναι μεν πατούσαν στο ύφος της μπάντας αλλά ήταν ακόμα πιο αιμοβόρα (μέχρι και blastbeats άκουσα), με μια έντονη death metal αύρα σε σημεία.

Η προσθήκη του καταστροφέα των δερμάτων Γιώργου Τσάφου, έχει σαφώς επιδράσει προς αυτή τη κατεύθυνση, οπωσδήποτε! Το circle pit άνοιξε ακόμα περισσότερο σε εκείνους με κομμάτια από το “The brutal state” (“Toxic terror”, “Surveillance society”, “Dying earth” – το τελευταίο, το οδήγησε ο μπασίστας Χρήστος Πούλος, ως είθισται στις συναυλίες τους), “The human project” (“False flag attack”) και “New war order” (“Chaos creation”, “General guidance”). Σαρωτικοί επί σκηνής, μια από τις κορυφαίες εμφανίσεις της βραδιάς αλλά και όλου του festival.

Για τις ανάγκες του επόμενου σχήματος, γυρνάμε το ρολόι πίσω στα 1985, όταν μια Γερμανική heavy/speed μπάντα, έβγαζε ένα δίσκο επ’ ονόματι “The enforcer” στον κόσμο. Η μπάντα αυτή, λέγονται WARRANT και ανέβηκαν στη σκηνή, προκειμένου να πάρουν κεφάλια. Και διάολε, δίδαξαν! Όλο το “The enforcer” από την αρχή μέχρι το τέλος, με μεγάλο κλου της εμφάνισης τον δήμιο που ερχόταν με τσεκούρι και μας έριχνε τάχα μου τσεκουριές, όπως και στη μπάντα!

Χιουμοριστική και φουλ διασκεδαστική πινελιά, που πρόσθεσε σε μια φοβερή, παλαιάς κοπής εμφάνιση. Σαν να σου λένε “έτσι γίνεται”. Αφιερώθηκε, το “Betrayer” στη μνήμη του τότε κιθαρίστα Thomas Klein (για την ιστορία, έγραψε κιόλας αυτό το κομμάτι ενώ ήταν το πρώτο EP και στο άλμπουμ) που έφυγε από τη ζωή στις αρχές του Νοέμβρη, σε μια πραγματικά όμορφη στιγμή που καταχειροκροτήθηκε.

Οι δε WARRANT, ευγνώμονες όσο λίγοι για το κοινό που ήταν από κάτω, το αντάμειψαν πλουσιοπάροχα με την απόδοση τους, μια και παίχτηκε υλικό από το EP “First strike” (“Satan”, “Scavenger’s daughter”, “Bang your head”), καθώς και υλικό από το φετινό “The speed of metal” (“Falling down”, “Demons”) που δείχνει ότι δεν είναι απλά μπάντα που πατάει αυστηρά στην νοσταλγία, αλλά έχει να πει και κάτι σήμερα. Τα σέβη μου!

Πάμε τώρα, στον headliner της βραδιάς. ENFORCER το λοιπόν, να παίζουν στην ολότητα του το “From beyond” για την επέτειο δεκαετίας. Κίνηση…νοσταλγίας (pun intended αυτή τη φορά) θα έλεγε κάποιος, ή απλά έκατσε ωραία με την headline εμφάνιση τους για μια ακόμα φορά σε ελληνικό έδαφος. Ως άνθρωπος που ήμουν και το 2015 στη περιοδεία αυτού του δίσκου, αλλά και άνθρωπος που γουστάρει αυτή τη μπάντα ως και αυτό το δίσκο (ο αγαπημένος μου κιόλας), νομίζω μου έκατσε κουτί να πρέπει να αξιολογήσω αυτή την εμφάνιση.

Αρχικά, η συγκίνηση του να παίζει ένας δίσκος στην ολότητά του που είχα να ακούσω κάποιο καιρό και να θυμάμαι απέξω όλα τα κομμάτια σχεδόν. Δεν μπορώ να πω το ίδιο για το “Zenith” ή το “Nostalgia” που ναι, τα θεωρώ μέτρια άλμπουμ στο σύνολό τους. Επιπλέον, το πόσο όμορφα μεγάλωνε μέχρι εκείνο το σημείο η μπάντα, φάνηκε στις επιλογές του “Death by fire” (“Death rides this night”, “Take me out of this nightmare”, “Mesmerized by fire”) αλλά και του “Diamonds” (“Midnight vice”, “Katana”, “Live for the night”).

Η απόδοση της μπάντας πραγματικά πολύ ωραία, φέρνοντας μνήμες από το τότε, με όμορφο τρόπο, παρότι η μπάντα έχει αλλάξει πολύ από τότε από πλευράς line up. Η δε αντίδραση του κοινού, μετέτρεψε το Κύτταρο σε κολαστήριο, με stagedives, crowdsurfs να δίνουν και να παίρνουν (άλλο ένα πράγμα που δεν άλλαξε στις συναυλίες τους). Οι μοναδικές εκπροσωπήσεις του “Nostalgia”, ήταν το αδιάφορο “Unshackle me” και το πραγματικά πολύ ωραίο ομώνυμο κομμάτι (που μεμονωμένα αγκαλιάστηκε από το κόσμο).

Και εδώ, έρχεται το μελανό σημείο μιας κατά τα άλλα πολύ καλής, επαγγελματικότατης συναυλίας. Όπως θυμάστε όσοι γνωρίζετε το κομμάτι, είναι μπαλάντα που έχει μια διπλή φωνητική αρμονία, σαν “γέφυρα” πριν το ρεφρέν. Ε, λοιπόν, κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα (δεν ξέρω ποιος), αντί να χρησιμοποιηθούν οι έτεροι έγχορδοι (κιθαρίστας, μπασίστας) για τη μια αρμονία, να την βάλουν playback στο ΠΛΕΟΝ εξώφθαλμο σημείο! Το αστείο, είναι πως στο ρεφρέν αυτό καθαυτό, χρησιμοποιήθηκαν ΚΑΝΟΝΙΚΑ οι δύο έτεροι έγχορδοι για δεύτερα φωνητικά!

Κάτι που σε κάνει να απορείς ποιος σκέφτηκε ότι ήταν καλή ιδέα να εκτεθεί έτσι η μπάντα! Κατά τα άλλα…”ήρθαμε να σας παίξουμε true fuckin’ metal”, έλεγε ο κύριος Olof Wikstrand. Δεν ξέρω για εσάς παιδιά, εγώ όταν ακούω για ατόφιο heavy metal, το playback είναι το τελευταίο που σκέφτομαι ως μέρος της συναυλιακής του απόδοσης και το κλείνω εδώ. Πάμε στη μέρα δύο.

ΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ – 13/12

Η δεύτερη και πιο ακραία μέρα, ξεκινάει με τους καλύτερους οιωνούς. Ολόφρεσκο συγκρότημα, με μόλις ένα EP “Access denied” (2023) και ένα full-length “Narcissistic compulsion” (2024) οι ALL SINS UNDONE, στη παρθενική τους ζωντανή εμφάνιση. Τρομακτικά δεμένοι και προβαρισμένοι, απέδωσαν με ακρίβεια το μοντέρνο thrash τους σχολής THE HAUNTED, SLAYER, ENFORCED, POWER TRIP ενώ τα φωνητικά του μπασίστα τους (παίκτης ολκής, γνώριμος από SICKENING HORROR μεριά), φέρνανε καθαρά σε death metal σχολής IMMOLATION. Άμα είναι έτσι τη πρώτη φορά (που δεδομένα υπήρχε άγχος), τη δεύτερη μας βλέπω να παίρνουν scalp. Μπράβο κύριοι!

Όπως έκαναν οι Κύπριοι VOMITILE για παράδειγμα, που ακολούθησαν! Οι κύριοι, ανοίξανε τα πρώτα circle pit με το VADER – meets – MALEVOLENT CREATION – meets – MORBID ANGEL ύφος τους και με επιλογές από τις τρεις τελευταίες τους κυκλοφορίες (“Mastering the art of killing” – 2014, “Pure eternal hate” – 2018, “Faces of terror” EP – 2025), μοίρασαν πτώματα δεξιά και αριστερά. Όπως τόνισαν και άτομα από τη παρέα μου, είναι το κοντινότερο στο οποίο είχαν ακούσει από Ελλάδα ή Κύπρο σε SKELETAL REMAINS. Από όταν τους είχα δει πριν 13 χρόνια, η εξέλιξη είναι αλματώδης!

Συγκινητική η επικοινωνία του μπροστάρη μπασίστα/τραγουδιστή με το κοινό, ειδικά όταν ευχαρίστησε τη διοργάνωση, το χώρο και ζήτησε χειροκρότημα για τις έτερες μπάντες που θα παίξουν εκείνη τη μέρα, καθώς και για τους ALL SINS UNDONE και κυρίως, όταν ευχαριστώντας εμάς για τη παρουσία μας, είπε “χωρίς εσάς, δεν είμαστε τίποτα εμείς εδώ”. Η σωστή νοοτροπία και καλό είναι κάτι τέτοια να επισημαίνονται, πέραν της μουσικής. Διότι αυτά σε πάνε πραγματικά μπροστά. Ήδη θέλω να τους ξαναδώ, να ξέρετε! Και headliners κάπου να γίνει το σώσε!

Ώρα τώρα για μια από τις ιστορικότερες και σπουδαιότερες thrash μπάντες μας. Τους MENTALLY DEFILED. Μετά από μια γερή ανάπαυλα από τα συναυλιακά δρώμενα, επέστρεψαν στο σανίδι, μόνο και μόνο για να αποδείξουν πως “ο παλιός, είναι αλλιώς”. Με μπροστάρη τον Γιώργο Μπάλιο (που τη προηγούμενη φορά, είχε πάρει κεφάλια με τους VIOLENT DEFINITION) και drummer τον Γιάννη Βότση, δεν χάνεις ποτέ. Ειδικά δε, όταν αποδίδεις το υλικό των κλασσικών αγαπημένων “The thrash brigade” και “Aptitude for elimination”!

Για την ιστορία, το set μοιράστηκε ως εξής μεταξύ των δύο δίσκων: “The thrash brigade” (“Necrohooligan”, “The thrash brigade”, “Mosh pit maniac”), “Aptitude for elimination” (ομώνυμο, “Merchants of hope”, “Thrash till afterlife”, “Fashion victim”) συν μια διασκευή στο συνώνυμο του είδους “Piranha” των EXODUS! To circle pit το σωστό, το ορθόδοξο, άνοιξε, τιμήθηκε, δοξάστηκε εις τους αιώνας των αιώνων αμήν. Το δε κασκόλ του Μπάλιου με το σύνθημα “THRASH METAL GEGEN NAZIS” ήταν ο ορισμός του “αυτά καλό είναι να γίνονται”.

Φτάνοντας προς τις τελευταίες ώρες του festival, ήρθε η ώρα για τους φίλους μας από την Ολλανδία. Πρώτο χτύπημα, από τους σπουδαίους εκπροσώπους του brutal death metal, SEVERE TORTURE. Μια μπάντα που έφτιαξε την δική της ιστορία στο είδος, παραμένοντας ωστόσο, τρομερά υποτιμημένη. Πριν 17 χρόνια είχαν έρθει μπροστά σε διψήφιο αριθμό ατόμων. Πλέον, παίζει σε ένα κατάμεστο Κύτταρο και από κάτω γίνεται σφαγή! Απόδοση τσιμέντο, riffs – ξυράφια δεξιά και αριστερά να πετσοκόβουν σβέρκους, το crowdsurfing να δίνει και να παίρνει, κάτσε καλά! Το λες και δικαίωση.

Τιμήθηκαν όλα τα άλμπουμ τους με τουλάχιστον ένα κομμάτι ως εξής: “Feasting on blood” (“Baptized in vaginal liquid”, “Feces for Jesus” – αφιερωμένα στη διοργάνωση και σε εμάς αντίστοιχα), “Misanthropic carnage” (“Impelled to kill”), “Fall of the despised” (“Endless strain of cadavers”), “Sworn vengeance” (“Buried hatchet”, “Dismal perception”), “Slaughtered” (“Feeding on cadavers”, “Grave condition”), το “Fisting the sockets” EP στην ολότητα του (αφιέρωσαν το “Entangled in hate” “στα αδέρφια μας τους ASPHYX”) και το τελευταίο “Torn from the jaws of death” (ομώνυμο, “The death of everything”, “Christ immersion”). Σφαγή και θάνατος!

Τέτοια εμφάνιση, ποια μπάντα άραγε θα μπορούσε να διαδεχθεί, χωρίς να είναι κατώτερη των περιστάσεων; Δεν ξέρω ποιον σκέφτηκες εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, εγώ όμως σκέφτηκα ήδη μια και αυτή η μια, θα έκλεινε μεγαλοπρεπώς το festival. ASPHYX κυρίες και κύριοι. Old school death metal λέγεται και είναι απλό. “The quest for absurdity”/”Vermin” από το “The rack” και ουρλιάζουμε “HORDES OF DISGUST” μαζί με τον ΤΙΤΑΝΑ του Ολλανδικού death metal (κυριολεκτικά και καλλιτεχνικά) Martin Van Drunen, με τον ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΑ Stefan Huskens να οδηγεί το μακελειό, τον Paul Bayens να ξερνάει riff-άρες και τον Alwin Zuur στις χαμηλές συχνότητες να κρατάει τα μπόσικα με τον Huskens.

Αρχοντικό set έτι μια φορά, η τρίτη για τον γράφοντα. Πιο αναλυτικά: “The rack” (“Wasteland of terror”, ομώνυμο), “Last one on earth” (ομώνυμο, “Asphyx (forgotten war)”), “Death…the brutal way” (ομώνυμο, “Scorbutics”), “Deathhammer” (ομώνυμο, “Into the timewastes”), “Incoming death” (“Forerunners of the apocalypse”, “It came from the skies”, “Division brandenburg”) και “Necroceros” (“The nameless elite”, “Molten black earth”, “Knights templars stand”). Σημειώνεται το ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ χιούμορ του Martin Van Drunen, παρόλο που σε ένα δύο κομμάτια το μικρόφωνο έκανε τα δικά του, όταν του το πήραν για να του δώσουν άλλο, όσο ήταν χωρίς μικρόφωνο, έκανε γκριμάτσες και λυθήκαμε στο γέλιο!

Γέλιο επίσης, όταν συστήνοντας τη μπάντα, σύστησε τον εαυτό του με μια απίστευτη φυσικότητα ως….Patrick Mameli! Επίσης, μέσα στο χαμό, είδα φυσικά και τον τραγουδιστή των VOMITILE να βουτάει στο κοινό, ενισχύοντας το κλίμα γιορτής! Κλείνοντας το set, με τα δύο ομώνυμα κομμάτια των δύο πρώτων δίσκων, κλείνοντας και το festival, οι ASPHYX αποχωρούν θριαμβευτικά από τη σκηνή του Κυττάρου, υποσχόμενοι πως θα επιστρέψουν (εικάζω με νέο δίσκο, 4 χρόνια είναι αυτά). Το τρίτο Athens Extreme festival, έχει περάσει στην ιστορία, ήδη σχεδιάζεται μαθαίνω το επόμενο, μαντεύω ότι μόνο θα μεγαλώνει αυτό το festival. Εμείς θα είμαστε με κάθε τρόπο εκεί. Εις το επανιδείν!

Υ.Γ.: Οι ASPHYX και SEVERE TORTURE, έκοβαν βόλτες τη δεύτερη μέρα, τσεκάροντας τα support δεξιά και αριστερά. Έτσι πρέπει να γίνεται!

Γιάννης Σαββίδης
Φωτογραφίες: Αποστόλης Ανδριώτης

SHELTER ME: The hard rock avenue! (Δεκέμβριος 2025: LYNCH MOB – GRAHAM BONNET BAND – GREYHAWK)

By

-

December 17, 2025

Shelter

Υπάρχει μία κοινότητα οπαδών εκεί έξω που παραμένουν στις επάλξεις, διατηρούν την πίστη και παραμένουν νοσταλγικά προσηλωμένοι σε ένα μουσικό ιδίωμα που για δεκαετίες μας έχει χαρίσει μεγάλες χαρές και συγκινήσεις. Περί hard rock το ανάγνωσμα, λοιπόν, και με το Shelter Me, ευελπιστούμε να δείξουμε ότι αυτή η μουσική παραμένει alive and kicking με πολύ αξιόλογες κυκλοφορίες, μερικές εκ των οποίων θα αναφέρουμε εδώ…let’s get rocked!

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Dancing with the devil” – LYNCH MOB
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2025
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Frontiers
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Chris Collier
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
George Lynch – κιθάρες
Gabriel Colon – φωνητικά
Jaron Gulino – μπάσο
Jimmy D’Anda – ντραμς

Θα είμαι απολύτως ειλικρινής. Δεν περίμενα πολλά πράγματα από το δισκογραφικό, κύκνειο άσμα των LYNCH MOB. Βλέπετε, τα τελευταία άλμπουμ των Αμερικανών ποιοτικά δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τους δύο πρώτα εξαιρετικά πονήματα τους με αποτέλεσμα να χάσουν την εμπιστοσύνη ακόμη και των πιο φανατικών οπαδών τους. Αν προσθέσουμε στην εξίσωση και το άθλιο εξώφυλλο που επέλεξαν για το “Dancing with the devil”, η όλη κατάσταση γινόταν ακόμη χειρότερη. Κι όμως ο George Lynch μας επιφύλασσε κάτι πολύ ικανοποιητικό για το τέλος των LYNCH MOB.

To “Dancing with the devil” ενέχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά στοιχεία του ήχου των LYNCH MOB έτσι όπως αυτός εκδηλώθηκε για πρώτη φορά την περίοδο 1990-1992. Blues-based hard rock με τα μελωδικά, κιθαριστικά περάσματα του Lynch στο επίκεντρο αλλά και τραγούδια που «μένουν» και σε προτρέπουν να τα προσέξεις ακόμη περισσότερο (κάτι που φάνταζε σχεδόν απαγορευτικό στις πρόσφατες δουλειές της μπάντας). Ακόμη και μετά τη μέση του δίσκου, όπου ο Lynch πειραματίζεται με πιο ψυχεδελικά/Zeppelin στοιχεία, δεν «χάνεσαι» και μπορώ να πω μάλιστα ότι για έναν περίεργο λόγο ταιριάζει με την όλη ροή του άλμπουμ.

Στο δια ταύτα, το “Dancing with the devil” αποτελεί ένα αξιοπρεπές κλείσιμο για την καριέρα των LYNCH MOB. Ας ελπίσουμε ότι ο Lynch θα συνεχίσει να μας προσφέρει απλόχερα για πολλά χρόνια το αστείρευτο ταλέντο του.

7,5 / 10

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Lost in Hollywood again (live)” – GRAHAM BONNET BAND
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2025
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Frontiers
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Graham Bonnet – φωνητικά
Conrado Pesinato – κιθάρες
Beth-Ami Heavenstone – μπάσο
Alessandro Bertoni – πλήκτρα
Francis Cassol – ντραμς

Ειλικρινά δεν ξέρω ποιον μπορούν να συγκινήσουν στην εποχή μας οι ζωντανές κυκλοφορίες καθώς η έλευση του διαδικτύου και η άμεση οπτικοακουστική πρόσβαση σε ένα live event (όπου και αν λαμβάνει χώρα εκείνο) έχει αφαιρέσει κάθε ίχνος μαγείας και προσμονής για ένα live άλμπουμ…από όπου και αν αυτό προέρχεται. Έχουν αλλάξει οι εποχές. Ωστόσο, κάποιοι παραμένουν αθεράπευτα ρομαντικοί -άλλωστε για αυτούς είναι η συγκεκριμένη στήλη- και επενδύουν ακόμη στις ζωντανές ηχογραφήσεις οι οποίες άλλωστε αποτελούν και ακρογωνιαίο λίθο του rock οικοδομήματος.

Προφανώς και ο Graham Bonnet δεν χρειάζεται συστάσεις, έτσι; Το εν λόγω live άλμπουμ καλύπτει με ικανοποιητικό τρόπο το σύνολο της πλούσιας καριέρας του και μάλιστα οι υψηλές απαιτήσεις που έχουμε για τα κλασικά τραγούδια των RAINBOW & MSG (κυρίως) καλύπτονται σε ένα μεγάλο βαθμό. Και μπορεί ο εμβληματικός τραγουδιστής να βρίσκεται στη δύση της καριέρας του αλλά η γρεζάτη χροιά προκαλεί ακόμη ανατριχίλα ενώ και η συνολική απόδοση της μπάντας είναι πάρα πολύ καλή. Το set list είναι προφανώς ένα best-of ενώ και η παραγωγή σου μεταφέρει το live feeling. Οπότε, το “Lost in Hollywood (again) live” αποτιμάται με ένα θετικό πρόσημο και έγκειται πλέον σε εσάς αν θα αγοράσετε ή όχι το δίσκο…

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Warriors of Greyhawk” – GREYHAWK
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2026
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Cruz Del Sur
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Anthony Corso – lead φωνητικά
Darin Wall – μπάσο, φωνητικά
Jesse Berlin – κιθάρες
Nate Butler – ντραμς
Rob Steinway – κιθάρες

Υπό κανονικές συνθήκες αυτοί εδώ οι τύποι δεν θα έπρεπε να απασχολούν τη στήλη μας αλλά είναι μία πολύ ιδιαίτερη περίπτωση. Ναι, αν με ρωτήσετε πρόκειται για μία αμερικάνικη power metal μπάντα που χρωστάει πολλά στον ήχο των RIOT (“Thundersteel” + “Privilege of power” εποχής) αλλά και σε νεότερα σχήματα όπως οι SUMERLANDS και οι TRAVELER έτσι για να αναφέρουμε δύο εξ αυτών. Ωστόσο, για έναν περίεργο και σχεδόν «αρρωστημένο» λόγο οι GREYHAWK εντάσσουν στον ήχο τους και ορισμένα AOR στοιχεία που μου κίνησαν το ενδιαφέρον.

Με ιδιαίτερη έμφαση στις κιθάρες (η metal πλευρά που λέγαμε) αλλά και στα anthemic refrains (η AOR πλευρά), οι GREAYHAWK καταφέρνουν να προσφέρουν ένα αξιόλογο υβρίδιο το οποίο βέβαια δεν ξέρω αν θα συγκινήσει ή θα αποξενώσει το κοινό των δύο στρατοπέδων αφού μπορεί να είναι ευδιάκριτες οι επιρροές αλλά δεν είναι καθόλου ευδιάκριτη η πορεία και ο τελικός ηχητικός προορισμός. Προσωπικά, πάντως, το βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον αν και ξεκάθαρα τα metal στοιχεία υπερτερούν του AOR προσανατολισμού. Όπως και να έχει, ίσως αξίζει να τους τσεκάρετε για τη διαφορετικότητα του όλου πράγματος.

7 / 10

Σάκης Νίκας

A day to remember… 16/12 [ROYAL HUNT]

By

-

December 17, 2025

Royal Hunt

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Moving target” – ROYAL HUNT
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1995
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Kick Music (Europe) / Teichiku Records (Japan) / Rondel Records (USA)
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: André Andersen
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – D.C. Cooper
Πλήκτρα – André Andersen
Κιθάρες – Jacob Kjaer / André Andersen
Μπάσο – Steen Mogensen
Drums – Kenneth Olsen

Η περίπτωση των ROYAL HUNT είναι άξια μελέτης. Ο André Andersen είχε το θράσος να παίξει Metal με σημείο βαρύτητας τα πλήκτρα στις αρχές των 90s, δημιουργώντας έναν ήχο όπου μέχρι και σήμερα καταφέρνει να ηχεί μοναδικός. Το “Moving target” του 1995 συνεισέφερε στον μέγιστο βαθμό ώστε να γίνει αυτή η μπάντα σπουδαία, αφού πρόκειται για μία εξαιρετική δουλειά μελωδικού Metal η οποία κατατάσσεται εύκολα στους ελίτ του είδους της. Παντρεύει πολλά είδη, όπως το Progressive, το Neoclassical, το AOR και το Hard Rock, ενώ έχει εμπλουτιστεί με στοιχεία τα οποία συναντάμε πολύ σπάνια στη βαριά μουσική, λόγου χάρη τα backing vocals με τα γυναικεία φωνητικά που χρησιμοποιούνται με έναν άκρως trademark τρόπο.

Οι Δανοί δεν ήταν ποτέ συγκρότημα του οποίου την ταυτότητα χαρακτήριζαν οι τραγουδιστές, άλλωστε έχουν περάσει 4 φωνές από αυτούς, αλλά με τον D.C. Cooper μπορούμε να πούμε πως χτύπησαν φλέβα χρυσού! Δεν είναι τυχαίο πως με αυτόν κυκλοφόρησαν τις καλύτερές τους δουλειές (“Moving target” και “Paradox”), οπότε η ένταξή του κρίνεται εκ των υστέρων ως μία άκρως επιτυχημένη κίνηση. Μάλιστα ο συγκεκριμένος δίσκος είναι και η παρθενική εμφάνιση του τραγουδιστή στην Metal δισκογραφία, οπότε δεν θα μπορούσε να κάνει καλύτερη εκκίνηση καριέρας. Με τις ικανότητές του, απογείωσε τις συνθέσεις του André σε άλλο επίπεδο. Και τι συνθέσεις έτσι;

Το tracklist είναι φανταστικό, με το ποδαρικό να γίνεται με μία από τις κορυφαίες στιγμές του συγκροτήματος, το “Last goodbye”. Μπροστά του η αλήθεια είναι πως τα υπόλοιπα τραγούδια θα έπρεπε να ωχριούν, αλλά είναι όλα τόσο πλούσια σε ωραίες μελωδίες, που οι συγκρίσεις πάνε αμέσως περίπατο. Στα 42 λεπτά μουσικής, δεν υπάρχουν γρήγορα beats ή έντονα ξεσπάσματα πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, με το Groove να κυριεύει τα πάντα. Δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα από το “Step by step”, κομμάτια σαν αυτό σπάνε το φράγμα του είδους και των περιορισμών κερδίζοντας τον άκρως κολακευτικό χαρακτηρισμό της “εκπληκτικής μουσικής”, τελεία! Παρεμπιπτόντως, μετά από αυτό ακολουθεί το instrumental “Autograph”, το οποιο εν αντιθέσει με το τι συμβαίνει στην πλειοψηφία τέτοιων τραγουδιών, όχι απλά δεν είναι βαρετό ή περιττό, αλλά κερδίζει επάξια τον τίτλο του highlight! Δεν χρειάζεται να αναφερθώ ονομαστικά σε όλο το δίσκο, αρκεί να πω πως δεν υπάρχει filler ούτε για πλάκα, ενώ δεν υπάρχει σύνθεση της οποίας τις μελωδίες δεν θα ήθελαν να έχουν σκαρφιστεί καλλιτέχνες ανεξαρτήτως ιδιώματος.

Το μεγάλο παράδοξο του “Moving target” είναι πως ενώ στιχουργικά αλλά και ηχητικά κρύβει μία μελαγχολία και μαυρίλα, καταφέρνει να ακούγεται για κάποιο λόγο ελπιδοφόρο και φωτεινό. Ακούγοντας μόνο τη μουσική του “1348”, δεν θα πήγαινε ποτέ το μυαλό κανενός πως η θεματολογία αφορά τη Μαύρη Πανώλη, παρόλα αυτά το ακούς και λες τι όμορφο τραγούδι! Ακραίο έτσι; Πάμε και σε ένα ωραίο trivia τώρα! Στο εξώφυλλο βλέπουμε κατεστραμμένα κτίρια της Κοπεγχάγης κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1945. Ο André βρήκε αυτήν ακριβώς τη φωτογραφία στα πράγματα του εκλιπόντος πατέρα του και του τράβηξε την προσοχή. Την κράτησε αυτούσια, πρόσθεσε απλά τον κόκκινο στόχο, και έτσι εμπνεύστηκε ο τίτλος του δίσκου. Είναι απίστευτο τι ιστορίες και προσωπικές λεπτομέρειες κρύβονται πίσω από μουσικές ακούμε τόσα χρόνια!

Κλείνουμε λοιπόν το κείμενο ενός άλμπουμ που έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με τα κύρια γνωρίσματα του Heavy Metal. Είναι όμως ένα άλμπουμ που χτίζει καριέρες και αποτελεί το πρώτο breakthrough για τους ROYAL HUNT, που τους άνοιξε την πόρτα σε αρκετές αγορές με πρώτη και καλύτερη την Ιαπωνία. Στην τελική, η πραγματική έννοια του προοδευτικού δεν είναι να σπάνε τα καλούπια και οι περιορισμοί; Εάν υπάρχουν ψυχές εκεί έξω που δεν έχουν ακούσει το “Moving target”, προτείνεται με κλειστά μάτια και ανοιχτό μυαλό, ως ένας από τους πιο όμορφους μη επιθετικούς δίσκους που ζουν κάτω από τη σκεπή του Metal.

Παύλος Παυλάκης

Weekly Metal Meltdown (6-12/12, EPICA, THERION, AXEL RUDI PELL and many more)

By

-

December 15, 2025

Weekly 6-12-12

Για ακόμα μια εβδομάδα η στήλη συλλέγει και προτείνει αρκετά νέα clips από επερχόμενες κυκλοφορίες. Έτσι παρακάτω έχουμε τραγούδια από τους EPICA, THERION (live), ULVER, τη νέα μπάντα του κιθαρίστα των SAXON Doug Scarratt, τους VENGER, Axel Rudi Pell, EDENBRIDGE, INDUCTION, BLACK LUNG, την συνύπαρξη των VISIONS OF ATLANTIS/WARKINGS, UNVERKALT και PORT NOIR. Μουσική για όλα τα γούστα πραγματικά!

Οι BLACK LUNG κυκλοφορούν το εναρκτήριο κομμάτι “Traveler” ως το πρώτο single από το επερχόμενο νέο ολοκληρωμένο άλμπουμ των Αμερικανών heavy psych rockers, “Forever Beyond”. Το πέμπτο άλμπουμ από το συγκρότημα από τη Βαλτιμόρη έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 6 Μαρτίου μέσω της Magnetic Eye Records.
Οι BLACK LUNG σχολιάζουν το “Traveler”: “Αυτό το τραγούδι αφορά την εξάρτηση από το άγχος και την κατάθλιψη, σχεδόν σαν μια υπερδύναμη”, γράφει ο τραγουδιστής και κιθαρίστας David Cavalier. “Νομίζεις ότι είναι τα πράγματα που θα σε κρατήσουν ασφαλή και σε εγρήγορση. Στην πραγματικότητα, είναι το εντελώς αντίθετο. Το τραγούδι αγγίζει επίσης την ιδέα του να ζεις σε έναν άμεμπτο κόσμο. Ριζοσπαστική αποδοχή των ανθρώπων και του ποιοι είναι. Μουσικά, αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια. Το κάναμε όσο το δυνατόν πιο δυναμικό και κάθε τμήμα μοιάζει με τη δική του στιγμή.”
Το τρίο των βετεράνων από τη Βαλτιμόρη έχει τελειοποιήσει τη συνταγή του μουσικού πυραυλικού καυσίμου τους, που προέρχεται από stoner doom, ψυχεδελικό rock και άλλα φλογερά συστατικά. Το μοναδικό μείγμα των BLACK LUNG καθοδηγεί κάθε κομμάτι με σαγηνευτικές μελωδίες, μελωδικά riff, δυνατούς ρυθμούς και τις απαράμιλλες φωνητικές χορδές του Dave Cavalier που το παίρνουν σπίτι. Κάθε τραγούδι στο “Forever Beyond” πετυχαίνει τέλεια το στίγμα του.

Photo by Erik Mårtensson

Οι Σουηδοί θρύλοι του symphonic metal THERION, αποκαλύπτουν ένα νέο live single με τίτλο “To Mega Therion”, προσφέροντας τη δεύτερη γεύση από το επερχόμενο live άλμπουμ «Con Orquesta», που θα κυκλοφορήσει σε φυσική μορφή στις 30 Ιανουαρίου μέσω της Napalm Records! Αρχικά κυκλοφόρησε στο περίφημο άλμπουμ “Theli” του 1996, αυτή η νέα ορχηστρική έκδοση του “To Mega Therion” σε συνεργασία με την Orquesta Sinfonica Nacional de México, παρουσιάζει το μνημειώδες τραγούδι με ένα ακόμη πιο επικό φως από πριν.
Μετά τις δύο ευρωπαϊκές εμπειρίες, ο ιθύνων νους των THERION, Christofer Johnsson, ήταν αβέβαιος για το αν θα έφερνε ποτέ ξανά στη ζωή κάποιο άλλο ορχηστρικό ζωντανό project. Τελικά, η απόφασή του αποδείχθηκε κάτι παραπάνω από αξιόλογη. Μαζί με την Orquesta Sinfonica Nacional de México, το συγκρότημα έδωσε ένα ασύγκριτο συμφωνικό metal θέαμα, εμπλουτίζοντας κλασικά κομμάτια με νέες ενορχηστρώσεις και επεκτείνοντας το ηχητικό τους σύμπαν σε μεγαλοπρεπές, ορχηστρικό στυλ. “Στο παρελθόν, η ιδέα μας ήταν περισσότερο σαν οι THERION να γίνονται κλασικοί, με το συγκρότημα και τη συμφωνική ορχήστρα να συναντώνται ισότιμα. Έτσι, κάναμε μια πλήρως ορχηστρική εκδοχή ενός τραγουδιού και η μουσική ήταν μοιρασμένη σχεδόν 50/50 μεταξύ του να παίζουν τραγούδια των THERION και των κλασικών αποσπασμάτων που αναδιατάσσονταν για το συγκρότημα και την ορχήστρα”, αναπολεί ο Johnsson. “Αυτή τη φορά, ωστόσο, ήθελα να ακολουθήσω μια διαφορετική προσέγγιση. Κάλεσα έναν διάσημο μαέστρο και συνθέτη από το Μεξικό για να επανερμηνεύσει τα τραγούδια μας προσθέτοντας νέες ενορχηστρώσεις και επεκτείνοντας τα πρωτότυπα με την ορχήστρα. Έγραψαν επίσης μερικές νέες εισαγωγές και μικρά ενδιάμεσα, καθιστώντας αυτή μια πραγματικά αυθεντική μεξικανική ερμηνεία του THERION ζωντανά με ορχήστρα THERION, ενώ η τεράστια “Draconian Trilogy” και η “Via Nocturna” ξεδιπλώνονται με νέο ορχηστρικό μεγαλείο”.

Το βρετανικό heavy metal συγκρότημα VENGER που ιδρύθηκε από τον κιθαρίστα των SAXON, Doug Scarratt, και από τον James Fogarty (OLD FOREST, πρώην IN THE WOODS), με τους Franz Bauer (ROADWOLF) και Sven Rothe (NATTEHIMEL), κυκλοφορούν το δεύτερο single τους, “Navigate the Labyrinth”. Το κομμάτι προέρχεται από το ντεμπούτο άλμπουμ τους, “Times of Legend” που θα κυκλοφορήσει στις 9 Ιανουαρίου μέσω της Silver Lining Music.
Το video για το “Navigate the Labyrinth” βασίζεται σε ένα φανταστικό παιχνίδι κονσόλας από τον κόσμο των Venger, ένα μέρος όπου το κλασικό Heavy Metal ακμάζει και τα 16-bit gaming είναι η κορωνίδα της οικιακής ψυχαγωγίας.
“Το βίντεο αφηγείται την ιστορία της στιγμής που το συγκρότημα έλαβε ένα μυστηριώδες πακέτο από τη δεκαετία του 1980. Περιείχε ένα φανταστικό παιχνίδι υπολογιστή που περιέγραφε λεπτομερώς την ιστορία του Θησέα και του Μινώταυρου”, εξηγεί ο Fogarty. “Είσαι ο Θησέας, ο θρυλικός πολεμιστής της Αρχαίας Ελλάδας. Η αγάπη σου για την όμορφη πριγκίπισσα Αριάδνη έχει εξοργίσει τον πατέρα της, τον βασιλιά Μίνωα! Ως τιμωρία, σε έχουν ρίξει στον λαβύρινθο. Ένας υπόγειος λαβύρινθος γεμάτος δαίμονες, καλικάντζαρους και τέρατα. Για να ολοκληρώσεις το ταξίδι σου πίσω στο φως, πρέπει να βρεις και να πολεμήσεις τον πανίσχυρο Μινώταυρο. Ετοιμαστείτε για τη μάχη της ζωής σας!”.

Photo by Haavard Joergensen

Οι ULVER προσφέρουν το επόμενο single “They’re Coming! The Birds!” από το επερχόμενο νέο άλμπουμ του εκλεκτικού νορβηγικού cult συγκροτήματος “Neverland”, το οποίο έχει προγραμματιστεί για ψηφιακή κυκλοφορία στις 31 Δεκεμβρίου 2025 και για φυσική κυκλοφορία στις 27 Φεβρουαρίου του 2026.
Το “Neverland”, το δέκατο τέταρτο στούντιο άλμπουμ των ULVER, είναι ο ήχος μιας απόδρασης. Ένα ταξίδι σε ανεξερεύνητες χώρες. Μετά από τρία άλμπουμ , “The Assassination of Julius Caesar” (2017), “Flowers of Evil” (2020) και “Liminal Animals” (2024) –που βασίζονται σε πιο παραδοσιακές δομές τραγουδιών και παραγωγής, το “Neverland” σηματοδοτεί ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία του σεβαστού συγκροτήματος από το Όslo.
“Με το “Neverland” αγκαλιάσαμε ένα πιο ‘punk’ πνεύμα, περισσότερο όνειρο, λιγότερη πειθαρχία, πιο ελεύθερο, απλά”, σχολιάζει το συγκρότημα για τη δημιουργική διαδικασία πίσω από το άλμπουμ. Εκρήξεις συνθεσάιζερ από την αυγή και συριγμοί ήχου στήνουν την ατμόσφαιρα, πριν οι λύκοι αρχίσουν να σκάβουν στη δυναμική της ατμοσφαιρικής ηρεμίας και του αναρχικού μυστικισμού. Ονειρεμένες και μεταφορικές υφές εξελίσσονται σε trippy κρουστικές ενέργειες, και καθώς το άλμπουμ ξεδιπλώνεται, ανοίγεται ένας πλούσιος και ζωντανός, και κατά καιρούς εξωτικός χώρος. Εκτός από μερικές επαναλαμβανόμενες μακρινές φωνές και φωνητικά κοψίματα, το “Neverland” είναι ένα σε μεγάλο βαθμό ορχηστρικό άλμπουμ, που θυμίζει τη διάθεση και τη δομή εκείνου του τόπου όπου οι ήχοι IDM των τελών της δεκαετίας του ’90 συναντούσαν τις περιπλανώμενες δομές του post-rock.

Photo by Phrenetica

Εφόσον πάντα έσπρωχναν την περίπλοκη ισορροπία που ορίζει το post metal, οι Έλληνες UNVERKALT τώρα βυθίζονται στο μαύρο από κάτω. Το επερχόμενο τρίτο άλμπουμ τους και το πρώτο από τότε που υπέγραψαν με την Season of Mist, βυθίζεται στις βαθύτερες και πιο σκοτεινές ρίζες της ανθρωπότητας. Το “Héréditaire” σηκώνει το πέπλο από την καταραμένη μας ύπαρξη. Αυτό που προκύπτει είναι η πιο βαριά και εγκάρδια προσφορά του συγκροτήματος.
“Στόχος μας ήταν πάντα να συνδυάσουμε πιο απαλά, πιο ρομαντικά στοιχεία με ακραίο χάος. Με το “Héréditaire” αυτή η ώρα έχει έρθει”, λέει ο κιθαρίστας και βασικός συνθέτης των UNVERKALT, Θέμης Ιωάννου. “Αυτό το άλμπουμ είναι ένας θρήνος για αυτό που είναι πολύ παλαιότερο από την ίδια μας την ύπαρξη. Μιλάει για αυτό που αναζητά μέσα από γενιές, αναζητώντας μια απάντηση σε ένα διαδεδομένο ερώτημα: Τι κουβαλάμε που δεν ήταν ποτέ δικό μας;”
Καθώς ξεκινούν αυτή τη σκοτεινή κατάβαση, σήμερα κυκλοφορούν ένα στοιχειωτικό video για το συγκλονιστικό κύριο single. Αν και ξεκινάει ως αργή καύση, το εναρκτήριο τραγούδι του άλμπουμ “Die AusLöschung” αναδύεται από την καταιγιστική ομίχλη ως το πρώτο τραγούδι του συγκροτήματος που συνδυάζει τα ουράνια καθαρά φωνητικά της Δήμητρας Καλαβρέζου με τα σκληρά, κολασμένα φωνητικά.
“To “Die AusLöschung” είναι ταυτόχρονα ζοφερό και καθηλωτικό” λέει η Καλαβρέζου. “Σκαλισμένο σε μαυρισμένες υφές και υπνωτικό ρυθμό, το τραγούδι διοχετεύει τόσο την προσωπική όσο και τη συλλογική κατάρρευση, θέτοντας τον τόνο για αυτό που πρόκειται να ακολουθήσει”. To ακούμε παρακάτω:

Photo by Aslak Junttu | Grimvisions

Μετά την δυναμική επιστροφή τους με το single “Redshift” νωρίτερα φέτος, το σουηδικό alternative rock συγκρότημα PORT NOIR συνεχίζει να χτίζει δυναμική με το ολοκαίνουργιο single τους “Complicated” που κυκλοφόρησε μέσω της Inside Out Music. Το κομμάτι σηματοδοτεί το επόμενο βήμα στο ανανεωμένο δημιουργικό κεφάλαιο του συγκροτήματος και ενισχύει τη θέση τους στην προοδευτική μουσική σκηνή.
Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ τους “Cuts” του 2022, οι PORT NOIR προχωρούν βαθύτερα στον ηχητικό χώρο που έχουν χαράξει εδώ και χρόνια: Σχηματισμένοι στο Södertälje της Σουηδίας, το τρίο έχει κερδίσει τη φήμη για τον συνδυασμό rock , εναλλακτικών και pop επιρροών με μια σκοτεινή, κινηματογραφική χροιά. Δημιούργησαν μια ξεχωριστή χροιά με τον ήχο τους που είναι ταυτόχρονα οικεία και εκτεταμένη.
Το “Complicated” χρησιμεύει ως μια φυσική εξέλιξη αυτής της ταυτότητας. Εκεί που το προηγούμενο υλικό υπαινίσσεται ευρύτερους ορίζοντες, αυτό το νέο single κλειδώνει στα μελωδικά ένστικτα του συγκροτήματος, προσθέτοντας παράλληλα ένα βαρύτερο υπόγειο ρεύμα που δίνει στο τραγούδι επιπλέον βαρύτητα. Το συγκρότημα σχολιάζει για το νέο single: “Το “Complicated” είναι το κομμάτι σε αυτό το άλμπουμ που βασίζεται πιο ξεκάθαρα σε αυτό που εξερευνήσαμε με το “Cuts”. Έχει την ίδια μελωδική ορμή και ατμοσφαιρική ροή, αλλά με λίγο περισσότερο βάρος που μας φάνηκε σωστό καθώς το γράφαμε. Αυτό το τραγούδι δημιουργήθηκε με έναν τρόπο που μας φάνηκε ειλικρινής και κοντά σε αυτό που μας αρέσει να δημιουργούμε, και είμαστε ενθουσιασμένοι που επιτέλους θα το μοιραστούμε”. Το ακούμε παρακάτω:

Photo by Kai Hoffmann

O Γερμανός βιρτουόζος κιθαρίστας Αxel Rudi Pell θα κυκλοφορήσει το νέο του άλμπουμ με τίτλο “Ghost Town” στις 20 Mαρτίου του 2026.
Δεν χρειάζεστε ούτε εγκυκλοπαίδεια ούτε δορυφορική πλοήγηση για να απολαύσετε τη μουσική του κιθαρίστα, συνθέτη και ιθύνοντα νου του συγκροτήματος, Axel Rudi Pell. Γιατί αυτό που ισχύει για τους περισσότερους επιτυχημένους μουσικούς ισχύει και για τον Pell: Τα τραγούδια του χαρακτηρίζονται από την τυπική, αδιαμφισβήτητη υπογραφή του, ένα υβρίδιο δυνατών κιθαριστικών riff και πιασάρικων μελωδιών, που παρουσιάζονται από μια λαμπρή μπάντα που αποτελείται από τον Αμερικανό τραγουδιστή Johnny Gioeli, τον πρώην ντράμερ των RΑΙΝBOW, Bobby Rondinelli, τον μπασίστα Volker Krawczak και τον πληκτρά Ferdy Doernberg. Και παρόλο που ο Pell εντυπωσιάζει τους θαυμαστές του με αυτό το εντυπωσιακό μείγμα για πάνω από 35 (!) χρόνια, τα άλμπουμ του πάντα περιλάμβαναν μια σειρά από εκπλήξεις ή και αξιοσημείωτες συνεργασίες. Η τρέχουσα δουλειά του “Ghost Town” δεν αποτελεί εξαίρεση, με τον Axel Rudi Pell να έχει προσθέσει άλλα έντεκα αριστουργήματα στη μακρά λίστα των εξαιρετικών τραγουδιών του.
Ανάμεσα στα τραγούδια, ξεχωρίζει ένα: το “Breaking Seals” περιλαμβάνει ένα εντυπωσιακό ντουέτο με πρωταγωνιστή τον frontman Johnny Gioeli μαζί με τον Γερμανό θρύλο του heavy metal Udo Dirkschneider. Αυτή η συνεργασία είναι η απόλυτη πρωτιά στην καριέρα του Pell και μια επιπλέον απόδειξη του μεγάλου σεβασμού που απολαμβάνει ο κιθαρίστας μεταξύ των συναδέλφων του μουσικών.
Ο Axel Rudi Pell έκανε ο ίδιος την παραγωγή των έντεκα τραγουδιών στο “Ghost Town”, με τον Tommy Geiger (BLIND GUARDIAN, HELLOWEEN), ο οποίος ήταν επίσης υπεύθυνος για τη μίξη, παρέχοντας πολύτιμη υποστήριξη μηχανικής κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων στα Blind Guardian Studios στο Grefrath.
Το ντεμπούτο single “Ghost Town” είναι ο τέλειος πρώτος εκπρόσωπος του νέου άλμπουμ, ενός στοιχειωτικού uptempo αριθμού, πολύ πιασάρικου, πολύ εστιασμένου που θυμίζει το στυλ των πρώιμων κλασικών τραγουδιών των RAINBOW.

Photo by Tim Tronckoe

Οι γίγαντες της συμφωνικής metal μουσικής EPICA κυκλοφορούν με υπερηφάνεια το εκρηκτικό νέο τους single “Avatar -The Final Incarnation”, ένα κομμάτι που ασχολείται με την τελική ενσάρκωση (Avatar) για να απαλλάξει τον κόσμο από την αδικία και να αποκαταστήσει την αλήθεια και την αγνότητα. Το single συνοδεύεται από ένα εκπληκτικό visualizer με artwork παρμένο απευθείας από το επερχόμενο EPICA Oracle Card Set του συγκροτήματος, που θα κυκλοφορήσει παγκοσμίως στις 7 Ιανουαρίου.
Ο αρχηγός του σχήματος Mark Jansen μοιράζεται πληροφορίες για την έμπνευση πίσω από το κομμάτι: “Στην Ινδουιστική φιλοσοφία, ο Kalki αντιπροσωπεύει το τελικό avatar που αποκαθιστά την ισορροπία στο τέλος της εποχής. Αυτή η ιδέα της απελευθέρωσης από τους κύκλους, μέσω της αυτοπραγμάτωσης, της αποσύνδεσης από τις επιθυμίες και της εσωτερικής μεταμόρφωσης, αντηχεί βαθιά μέσα μου. Το “Avatar” διοχετεύει αυτό το ταξίδι προς την απελευθέρωση, κάτι ταυτόχρονα ισχυρό και παγκόσμιο.”
Η Simone Simons προσθέτει: “Ανυπομονούμε απόλυτα να ξεκινήσουμε την ευρωπαϊκή περιοδεία. Το να μοιραζόμαστε τη σκηνή με τους απίστευτους θαυμαστές μας κάθε βράδυ είναι η καρδιά αυτού που κάνουμε, και αυτό το νέο τραγούδι σίγουρα θα σας ζεστάνει για το ταξίδι που πρόκειται να κάνουμε μαζί”.
Επίσης, στις 7 Ιανουαρίου, το συγκρότημα θα κυκλοφορήσει το “Aspiral Oracle” ένα όμορφα κατασκευασμένο deluxe boxset που περιέχει μια τράπουλα oracle 12 καρτών (μία κάρτα ανά τίτλο τραγουδιού και μία επιπλέον κάρτα καλλιτέχνη που ονομάζεται «The Map»), ένα εγχειρίδιο με ένα λεπτομερές φύλλο κανόνων και μια εκπληκτική θήκη θυμιάματος, όλα σχεδιασμένα και γλυπτά από τον Hedi Xandt, ο οποίος προηγουμένως δημιούργησε το artwork για το “Aspiral”. Αυτό το set κουτιών είναι πραγματικά απαραίτητο, καθώς θα σας δώσει βαθύτερη γνώση του νοήματος όλων των τραγουδιών τoy “Aspiral”, αλλά μπορεί επίσης να χρησιμεύσει ως εργαλείο που μπορεί να σας καθοδηγήσει στο προσωπικό σας ταξίδι.

Photo by Schwaighofer Art

Ετοιμαστείτε για μάχη! Οι VISIONS OF ATLANTIS και οι WARKINGS ενώνονται για ένα δυνατό κοινό single, το “Pirates & Kings”, σφυρηλατώντας τα όπλα τους για την επερχόμενη ομώνυμη περιοδεία τους ως co-headline. Με μια σαρωτική διπλή φωνητική δύναμη και εμπνευσμένους στίχους, το κομμάτι αναδεικνύει τα δυνατά σημεία τόσο των συμφωνικών πειρατών όσο και των πολεμιστών του power metal. Ξεκινώντας αμέσως με το συναρπαστικό ρεφρέν, οι VISIONS OF ATLANTIS και οι WARKINGS δημιουργούν έναν απαράμιλλο ύμνο μάχης. Το “Pirates & Kings” πυροδοτεί τη μάχη, να είσαι γενναίος ή να φύγεις!
Η τραγουδίστρια των VISIONS OF ATLANTIS, Clémentine Delauney για το τραγούδι “Pirates & Kings”: “Δεν είναι πλέον καιρός για διχασμό ή ανταγωνισμό. Όταν οι απειλές και οι εντάσεις αυξάνονται, η απάντηση είναι να ενωθούμε και να γίνουμε σύμμαχοι. Αυτή η χρονιά τελειώνει με φόβο και σκοτεινές προβολές. Η επόμενη χρονιά αφορά την επίδειξη της σωστής αντίδρασης. Οι τύραννοι δεν θα επικρατήσουν, η χειραγώγηση δεν θα λειτουργήσει. Θα δούμε μέσα από το παραπέτασμα καπνού και θα διεκδικήσουμε τη δική μας αλήθεια. Πιστεύουμε ότι η ενότητα είναι δύναμη. Αυτή είναι μια εποχή για συνεργασία, για να ανοιχτούμε στους άλλους και για να συγκεντρώσουμε ψυχές με παρόμοιο τρόπο σκέψης. Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα πάντα όταν στεκόμαστε με τη φυλή μας και η φυλή μας μεγαλώνει. Καλωσορίζουμε νέους πολεμιστές και ασπίδες-παρθένες στο πλοίο. Οι Πειρατές και οι Βασιλιάδες ξεκινούν το κίνημα, ηγούμενοι της επίθεσης. Τώρα είναι η σειρά σας να συμμετάσχετε στο κάλεσμα. Αψηφήστε τον φόβο σας, φέρτε έναν φίλο και κρατήστε τη θέση σας για την πιο επική περιπέτεια, ένα μέρος όπου σφυρηλατείται ένας νέος κόσμος, όπου το θάρρος τιμάται, όπου τα συναισθήματα είναι βαθιά και όπου η δύναμή σας είναι πραγματική”.
Οι WARKINGS προσθέτουν:
“Όταν οι παλίρροιες του χάους φουσκώνουν και οι άνεμοι ψιθυρίζουν για πόλεμο, οι βασιλιάδες πρέπει να κοιτάξουν πέρα από τους δικούς τους θρόνους. Έτσι, ενώσαμε τις δυνάμεις μας με τους VISIONS OF ATLANTIS, πολεμιστές της απέραντης θάλασσας, για να υπενθυμίσουμε στον κόσμο ότι η ενότητα είναι το ισχυρότερο όπλο. “Πειρατές & Βασιλιάδες” είναι η συμφωνία που σφραγίζουμε στη φωτιά και την καταιγίδα”.

Το αυστριακό συμφωνικό metal συγκρότημα EDENBRIDGE κυκλοφορεί σήμερα ένα νέο single. Το ομώνυμο τραγούδι “Set The Dark On Fire” προέρχεται από το επερχόμενο άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει στις 16 Ιανουαρίου από την Steamhammer.
Με το ομώνυμο τραγούδι “Set The Dark On Fire”, οι EDENBRIDGE παρουσιάζουν ένα από τα πιο γρήγορα τραγούδια τους. Το συγκρότημα συνεχίζει να μεταδίδει αυτοπεποίθηση χωρίς να αρνείται τα σκοτεινά θέματα. Τα τραγούδια είναι πιο γήινα και πιο συναισθηματικά από ποτέ, σε πολλές περιπτώσεις ακόμη πιο επιθετικά, αλλά ποτέ καταστροφικά. Η μεταμορφωτική δύναμη της φωτιάς διατρέχει σαν νήμα ολόκληρο το άλμπουμ, κάνοντας κυριολεκτικά τον ακροατή να νιώσει τις σπίθες.
H Sabine Edelsbacher δήλωσε: “Ως δύναμη που χτίζει γέφυρες στο μουσικό σύμπαν, υποστηρίζουμε τον μετασχηματισμό και όχι την κλιμάκωση. Βλέπουμε τους εαυτούς μας ως παρατηρητές εξωτερικών γεγονότων και αφιερωνόμαστε στα υποκείμενα ζητήματα – την εσωτερική ανάπτυξη και τη δική μας αποτελεσματικότητα. Όταν το χάος βασιλεύει έξω, μην μπλέκεσαι, αλλά πήγαινε στο σημείο μηδέν, το κέντρο. Η πύρινη δύναμη του ήλιου ανατέλλει αμέσως μέσα σου ως διορατικότητα και έμπνευση. Συνδεδεμένος με τον εσωτερικό σου ήλιο, ανατέλλεις σαν φοίνικας από τις στάχτες”.
To ακούμε παρακάτω:

Photo by Franz Schepers

Μετά το προηγούμενο single “Love Kills”, το ομώνυμο κομμάτι του επερχόμενου, πολυαναμενόμενου άλμπουμ τους, οι πρωτοπόροι της power metal μουσικής INDUCTION κυκλοφόρησαν ένα ακόμα video για το έξαλλο νέο single “Steel And Thunder”! Το τραγούδι είναι ένας βροντερός φόρος τιμής στο επικό κλασικό sci-fi “Terminator”, εμποτισμένο με σκληρή ενέργεια και φουτουριστικό σκοτάδι, συνδυάζοντας συντριπτικά riffs κιθάρας με κινηματογραφική ένταση.
“Σοβαρά… ποιος δεν αγαπά τη σειρά Terminator; Το “Steel And Thunder” είναι ο φόρος τιμής μας ακριβώς σε αυτό”, λέει ο κιθαρίστας και τραγουδοποιός των INDUCTION, Tim Kanoa Hansen. “Ο Terminator έπαιξε τεράστιο ρόλο στη διαμόρφωση της αγάπης μου για την sci-fi και συνεχίζει να εμπνέει τους INDUCTION τόσο οπτικά όσο και μουσικά. Νομίζω ότι αυτό το τραγούδι αποτυπώνει πραγματικά αυτή την ατμόσφαιρα. Δυναμώστε το και δείτε μόνοι σας, αλλά μην με κατηγορείτε αν νιώθετε σαν την Ημέρα της Κρίσης στο σαλόνι σας και τον Skynet να αναπνέει στον λαιμό σας”.
“Για μένα αυτό το άλμπουμ κουβαλάει πολύ ακατέργαστο και προσωπικό συναίσθημα. Η ζωή πάντα προχωρούσε μπροστά, και ακόμη και στις πιο σκοτεινές στιγμές, η αγάπη πάντα έβρισκε τον δρόμο της πίσω. Με το “Love kills!” εξερευνούμε την ομορφιά και τη σκληρότητα του έρωτα σε ένα φουτουριστικό power metal πλαίσιο. Είναι INDUCTION στη μεγαλύτερη, πιο τολμηρή και πιο διασκεδαστική μας εμφάνιση μέχρι σήμερα” αναφέρει ο Tim Kanoa Hansen.
Το “Love kills!” θα κυκλοφορήσει στις 6 Φεβρουαρίου μέσω της Reigning Phoenix.

Ραντεβού την επόμενη εβδομάδα.

Οι Katatonia επιστρέφουν στην Αθήνα την Παρασκευή 8 Μαΐου, στο Floyd!

By

-

December 15, 2025

Katatonia

Οι Katatonia επιστρέφουν στην Αθήνα την Παρασκευή 8 Μαΐου, στο Floyd Live Music Venue.

Οι μελαγχολικοί Σουηδοί «βασιλιάδες» του metal, με τη μοναδική τους ικανότητα να μετατρέπουν τη σκοτεινή εσωστρέφεια σε καθηλωτική συναυλιακή εμπειρία, μάς καλούν σε ένα νέο κεφάλαιο της τεράστιας ιστορίας τους.

Η διάθεση των εισιτηρίων ξεκινά την Τετάρτη 17/12 στις 10:00, με πρώτη τιμή τα 35€, για περιορισμένο αριθμό. Οι επόμενες φάσεις προπώλησης θα ανακοινωθούν στην πορεία.

Ξεκινώντας από τη Στοκχόλμη το 1991, συστήθηκαν στη death/doom σκηνή, κυρίως μέσα από το επιδραστικό “Brave Murder Day”. Από τότε έως σήμερα, όμως, δεν αρνήθηκαν ποτέ την εξέλιξη, αψηφώντας είδη και στεγανά και εδραιώνοντας έναν απόλυτα αναγνωρίσιμο ήχο, με goth, shoegaze, alternative και prog στοιχεία, πάντα σε ζοφερά και βαθιά μελωδικά τραγούδια. Δίσκοι όπως τα “The Great Cold Distance”, “Viva Emptiness”, “Last Fair Deal Gone Down”, “Brave Murder Day” και “Night Is The New Day” στέκουν ως αμετακίνητοι ογκόλιθοι στην ιστορία του metal.

Περισσότερα από τριάντα χρόνια μετά, οι Katatonia επανεφευρίσκουν τους εαυτούς τους με τον εξαιρετικό φετινό τους δίσκο “Nightmares as Extensions of the Waking State”, σηματοδοτώντας μια νέα εποχή και ίσως την πιο προσωπική δημιουργία του τραγουδιστή, ιδρυτή και βασικού συνθέτη τους, Jonas Renkse, ο οποίος δηλώνει υπερήφανος για το αποτέλεσμα.

Η εξέλιξη υπήρξε πάντα βασικό χαρακτηριστικό τους, με το συναίσθημα και την ατμόσφαιρα να παραμένουν σε πρώτο πλάνο – μαζί, φυσικά, με τη χαρακτηριστική φωνή του Jonas – κάτι που δυσκολεύει διαχρονικά κάθε προσπάθεια να «φορεθούν» στους Katatonia εύκολες ταμπέλες.

Στον φετινό δίσκο «συστήνονται» και οι δύο νέοι κιθαρίστες, Nico Elgstrand και Sebastian Svalland, οι οποίοι αντικατέστησαν τον Roger Öjersson και τον συνιδρυτή της μπάντας Anders Nyström, μετακινώντας εκ νέου τον ήχο σε πιο guitar-heavy μονοπάτια. Τραγούδια όπως τα “Thrice”, “In the Event Of” και “Wind of No Change” έχουν ήδη βρει θέση στις ζωντανές εμφανίσεις τους και αποδεικνύουν πως οι Katatonia παραμένουν γενναίοι, ευαίσθητοι και ταυτόχρονα σκοτεινοί και καταιγιστικοί – μια μεγάλη μπάντα που συνεχίζει ακάθεκτη, με νέο αίμα στη σύνθεσή της.

Follow Katatonia

Official | Facebook | YouTube | Instagram | Spotify | Bandcamp

Διάθεση εισιτηρίων:

Τηλεφωνικά στο 2117700000

Online more.com / Floyd.gr

Φυσικά σημεία: Καταστήματα Νova, Public, Ευριπίδης, Yoleni’s, Viva Spot Τεχνόπολης.

OCCULT OVER ATHENS – MIRROR, PASSAGE, STYGIAN PATH (Piraeus Club Academy, 6 Δεκεμβρίου 2025)

By

-

December 12, 2025

Passage

Πολύ ωραία η βραδιά, ανήμερα της εορτής του Αγίου Νικολάου, για τους φίλους του ελληνικού metal. «Ζεστή», «οικογενειακή», που θύμισε άλλες εποχές. Για όσους ήταν παρόντες και ξέρουν, δε χρειάζεται περαιτέρω επεξήγηση, σίγουρα έχουν καταλάβει ποιες είναι οι «εποχές» στις οποίες αναφέρομαι. Αλλά για όσους είναι μικροί ηλικιακά, να εξηγήσω πως μιλάμε για τη δεκαετία του ’90, μέχρι «βαριά-βαριά» τη χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, σημαδιακό έτος για πάμπολλους λόγους τελικά. Τότε που πηγαίναμε με τους φίλους μας στις συναυλίες των δικών μας συγκροτημάτων για να περάσουμε ένα όμορφο βράδυ και να πιούμε τη μπύρα μας. Τότε που όλα μας φαίνονταν, ίσως, πολύ «μεγαλύτερα» από όσο στην πραγματικότητα ήταν.

Λογικό που λες να υπήρχε τέτοιο κλίμα, εκείνο το Σάββατο. Κλίμα που το δημιουργούν πρωτίστως οι μπάντες σε συνδυασμό με τις παρέες, την συνεισφορά όμως του μέρους στο οποίο εμφανίζονται, μόνο αμελητέα δεν τη λες. Και για το “Occult over Athens”, το οποίο δεν ξέρω αν θα έχει συνέχεια ή ήταν μια διοργάνωση «μια κι έξω», μπορεί το Piraeus Club Academy να δείχνει εκ πρώτης όψεως μικρό, απεδείχθη όμως ιδανική «έδρα» για τέτοιου είδους «ματς».

Ολοκληρώνοντας τις «ποδοσφαιρικές» παρομοιώσεις, που δεν τις λες και τόσο ταιριαστές, πρώτοι «πάτησαν χορτάρι» οι STYGIAN PATH. Πρόκειται για το ένα από τα δύο ελλαδίτικα συγκροτήματα της βραδιάς, που κυκλοφόρησαν αμφότερα φέτος τις παρθενικές τους δουλειές. “The Lorekeeper” λοιπόν για τους STYGIAN PATH και μόνο θετικές οι εντυπώσεις μου. Καταρχάς, πέραν των μουσικών πλαισίων, με «κέρδισαν» με την πρώτη διότι είχαν μια συνεσταλμένη στάση/συμπεριφορά επί σκηνής – ειδικά ο τραγουδιστής – που έδειξε ανθρώπους χαμηλών τόνων. Όχι σαν ορισμένους που καβαλάνε καλάμι κι ας έχουν κυκλοφορήσει δίσκους που δεν κάνουν ούτε για φρίσμπι…

Δεύτερον, με θεματολογία εμπνευσμένη από τη μυθολογία, τον χώρο του φανταστικού αλλά και από ιστορικά θέματα, το heavy/power metal της πεντάδας είναι όμορφο, προσεγμένο και ακούγεται τόσο retro, όσο πρέπει. Και ως retro, έχει ένα έντονο “late 90s–early 00s vibe”, που λένε και στα χωριά, στοιχείο που εντείνει τη ρομαντική διάθεση υπό την οποία το αντιλαμβάνεσαι και το ακούς. Σε αρκετούς μάλιστα, όσους δηλαδή ήταν παρόντες στο ξεκίνημα της αναγέννησης του επικού metal 25-30 χρόνια πριν, σίγουρα θα χτυπήσει και κάποιες πιο… ευαίσθητες χορδές.

Πολύ ωραίες επικολυρικές μελωδίες, ιδιαίτερα φωνητικά με δική τους χροιά (πολύ σημαντικό αυτό), αναφορές στους BLIND GUARDIAN, WARLORD και σε δικά μας επικά σχήματα όπως οι BATTLEROAR, AIRGHED LAMH και REFLECTION (οι ευαίσθητες χορδές που έλεγα πιο πάνω), επαρκής τεχνική κατάρτιση, «μεσαιωνικό» συναίσθημα… Ειλικρινά, δε βλέπω τον λόγο αυτή η μπάντα να μην πετύχει και να μην διαγράψει μια αξιοπρόσεκτη πορεία στον χώρο της, υπό την προϋπόθεση να συνεχίσει να δουλεύει σωστά και να αποβάλει το έντονο τρακ. Παιδιά, χαλαρώστε!

Άλλωστε κομμάτια σαν τα “Prometheus”, “Tides of Time” (ας το ακούσει ο Hansi Kürsch μπας και θυμηθεί τα ένδοξα χρόνια της μπάντας του) και “Rhapsody XXII: The Eagle and the Lion”, μπορούν εύκολα να παίξουν ρόλο οδηγού για το μέλλον. Extra credit για την αξιόλογη διασκευή που επιχείρησαν στο “Days of high adventure”. Οι DOOMSWORD δεν είναι «εύκολη υπόθεση»! Αυτά από/για τους STYGIAN PATH και εγώ πλέον ακούω το “The Lorekeeper” με ακόμη πιο θετική διάθεση.

Συνέχεια με τους PASSAGE, την έτερη νεότατη, με έτος ίδρυσης το 2022, μπάντα του billing. Τους κύριους οικοδεσπότες του “Occult over Athens”, μιας και τούτο ήταν δική τους ιδέα και ουσιαστικά μια πρώτης τάξεως αφορμή για να παρουσιάσουν επισήμως το ομώνυμο, φετινό τους ντεμπούτο. Περί του «τι και πως» σχετικά με τους PASSAGE, αν θέλαμε να τους περιγράψουμε, μια φράση θα ήταν υπέρ το δέον αρκετή: Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι «οι Έλληνες PORTRAIT» και να είμαστε καλυμμένοι.

Βέβαια, καθώς έχουμε το χούι να τα κάνουμε όλα ακόμη πιο λιανά, θα συμπληρώσουμε πως λατρεύουν καταρχήν τους MERCYFUL FATE και σε δεύτερο χρόνο συγκροτήματα σαν τους SATAN, ATTIC και HELL, ακολουθώντας και την ανάλογη στιχουργική κατεύθυνση. Η εκκίνηση δεν ήταν τόσο πολύ με το μέρος τους, μιας και «νέκρωσε» το μικρόφωνο του τραγουδιστή, ωστόσο στην πορεία «ανένηψε» κι ο ήχος, ο οποίος κυμαινόταν καθόλη τη βραδιά σε πολύ καλά επίπεδα, έδωσε το «ελεύθερο» στο γκρουπ να μας δείξει τις αρετές του.

Το “Passage” είναι ένα θεατρικό άλμπουμ, με ιδιαίτερο ηχόχρωμα, ωραία τραγούδια (μεταξύ αυτών, τα “Tempter from Heaven”, “Fates reveal”, “Eternal frost” και “Dawning war” παίζουν αρκετά στις λίστες – συλλογές μου) και αποδόθηκε σε ικανοποιητικό βαθμό. Ακόμη, βρίσκω θετικό το ότι οι PASSAGE δεν κάνουν εκπτώσεις στις νότες, προς χάρη του μυστικιστικού ύφους. Δεν είναι δηλαδή θιασώτες του «περισσότερο image, λιγότερη μουσική», όπως γίνεται ουκ ολίγες φορές. Αν δε, βελτιώσουν την σκηνική τους παρουσία αποκτώντας περισσότερη κίνηση και άνεση – κάτι που θα γίνει, αφού είμαστε ακόμη στην αρχή – έχουν όλα τα φόντα ώστε να εξελιχθούν σε μια από τις θετικά ξεχωριστές περιπτώσεις της ελληνικής σκηνής.

Επίσης θεωρώ ότι προϊόντος του χρόνου θα αποκτήσει καλύτερο χειρισμό της φωνής και περισσότερες ανάσες ο τραγουδιστής τους, ο οποίος έχει κι αυτός πολύ «χτυπητή» και συνάμα ταιριαστή χροιά για το metal με την έντονα θεατρική και σκοτεινή αισθητική που θέλουν να παίξουν, οπότε θα αποκτήσουν άλλο ένα «ατού» στα χαρακτηριστικά τους. Όπως και στους STYGIAN OATH, τους εύχομαι τα καλύτερα για την συνέχεια. Εμένα, τουλάχιστον, δείχνουν να με πείθουν από νωρίς. Άξιοι και στην προσπάθειά τους να διασκευάσουν CANDLEMASS και το “At the gallow’s end”.

Και φτάνουμε στους τυπικούς headliners. Για όσους ακολουθούν πιστά, ακούν και μελετούν όχι μονάχα το New Wave Of Traditional Heavy Metal (το γνωστό μας NWOTHM) αλλά και το ευρύτερο κίνημα αναβίωσης του vintage/retro rock και metal ήχου, οι MIRROR αποτελούν ένα από τα καλύτερα σχήματα των τελευταίων δέκα ετών, από το 2015 δηλαδή που μπήκε ο «θεμέλιος λίθος» με το ομώνυμο, καταπληκτικό τους ντεμπούτο. Τα “Pyramid of terror” και “The day bastard leaders die” που ακολούθησαν ήταν μάλιστα τόσο καλά που αν ρωτήσουμε τους οπαδούς του group ποιο θεωρούν το καλύτερο της τριάδας, πιθανότατα να αρνηθούν να προβληματιστούν τόσο πολύ, ώστε να καταλήξουν σε μια απάντηση!

Εμφάνιση ειδικού σκοπού μα και ειδικής φύσεως λοιπόν για τους Κυπρίους, αφού ήταν καλεσμένοι μεν σε τούτη την άτυπη γιορτή, αλλά το κάλεσμα μετουσιώθηκε και στο πρώτο τους εν Ελλάδι headline show. Για τη μουσική και τους στίχους των MIRROR, τι να πούμε που δεν το έχουμε πει και τι να πούμε που να περιγράφει στο 100% την ταυτότητα και την ποιότητά τους. Κοίταξε… Με μια μικρή ίσως δόση υπερβολής, μικρή όμως, μουσικά οι Κύπριοι καταπίνουν αμάσητη την συντριπτική πλειοψηφία των μπαντών του NWOTHM, μαζί με τα κουκούτσια. Στιχουργικά δε, επειδή η «γραμμή» που ακολουθούν είναι αυτή του occult, κάνουν την επίσης πλειοψηφία όσων καμώνονται για μάγιστροι, τέκνα του Κακού και εκπρόσωποι επί γης των καταχθονίων δυνάμεων (τσουτσουριάσαμε), να μοιάζουν περισσότερο με παιδάκια που τραγουδούν την «Τσιγκολελέτα» στον βρεφονηπιακό σταθμό «Φωτεινή Ηλιαχτίδα», παρά με όλα τα προαναφερθέντα. Αντιλαβού;

Στο φανταστικό/φαντασιακό (γιατί τέτοια σύμπαντα, εξελίσσονται σε φαντασιώσεις πραγματικές) σύμπαν όπου ενώνεται το heavy metal των MERCYFUL FATE, πρώιμων IRON MAIDEN και εξίσου πρώιμων CLOVEN HOOF με το hard rock των DEEP PURPLE, RAINBOW και SCORPIONS του Uli Roth, οι MIRROR είναι οι αδιαφιλονίκητοι βασιλείς. Δεν έχουν αντίπαλο, δεν έχουν όμοιο. Αν αυτή η μπάντα ήταν από τη Γερμανία ή την Αγγλία, τώρα θα προσκυνούσε όλος ο «γλόμπος». Η σκηνική τους παρουσία, απόρροια πολυετούς πείρας τόσο του συνόλου όσο και κάθε μέλους ξεχωριστά, πάντα θα εγγυάται ένα άψογο σε όλα του, live. Ήχο είχαν αυτόν που έπρεπε και ήμασταν διπλά τυχεροί, αφού τους πετύχαμε σε τρομερή φόρμα, μετά από την ηγετική τους εμφάνιση στο The Abyss Festival στην Σουηδία. Ειδικά ο Δημήτρης Μαυρομάτης στα φωνητικά, ήταν από άλλο ανέκδοτο!

Βρεθήκαμε στην Κόλαση (“Infernal deceiver”), σε πύργους μαύρης μαγείας (“Black magic tower”), είδαμε πλάσματα πέραν πάσης φαντασίας και στοιχειωμένα πλοία να αναδύονται από τα άδυτα των θαλασσών (“Masters of the deep”, “Galleon”), βιώσαμε αρχαίες τσιγγάνικες κατάρες (“Curse of the gypsy” – το αγαπημένο μου ολόκληρης της δισκογραφίας τους), ακούσαμε ψυχές αδίκων να ουρλιάζουν (“Souls of Megiddo” – τι τίτλος!), ανταμώσαμε δερματοντυμένους ήρωες των δρόμων (“Heavy king”, “Running from the law”)… τι άλλο να ζητήσουμε;

Ίσως μεγαλύτερο set και όχι δώδεκα κομμάτια σε μια μόλις ώρα, αλλά είπαμε, πέσαμε σε εμφάνιση ειδικού σκοπού. Το περιορισμένο της ώρας βέβαια, είχε και ένα καλό: Μηδαμινές, σχεδόν, παύσεις. Τι τα θες, τι τα γυρεύεις… αν πατάς το “pause” μεταξύ των τραγουδιών, χάνεται όλη η έξαψη! Το live είχε τέτοια εξαιρετική ροή, που δε γινόταν να πάρουμε τα μάτια μας από την σκηνή. Και το εντελώς party finale, με το γκρουπ να κερνά/ποτίζει ζιβανία (ένα παραδοσιακό κυπριακό απόσταγμα που είναι σαν το ούζο αλλά δεν είναι ούζο) το κοινό, ήταν ό,τι πιο ταιριαστό για να κλείσει όπως πρέπει η βραδιά.

Έχω δει πολλές φορές τους MIRROR και είμαι σίγουρος πως ποτέ δε θα βαρεθώ να τους βλέπω. Στα μάτια μου, όταν παίζουν, αντικατοπτρίζεται ο απόλυτος συνδυασμός της άψογης επαγγελματικότητας με το αυθόρμητο συναίσθημα του οπαδού. Αυτό λοιπόν θα ευχηθώ, εν είδει επιλόγου, όχι μόνο για τους STYGIAN PATH και PASSAGE που συμπλήρωσαν την τριάδα του “Occult over Athens”, αλλά και για κάθε σχήμα που ασχολείται ή θέλει να ασχοληθεί με τον «σκληρό ήχο» στη χώρα μας: Να συμπεριφέρεται με άψογο επαγγελματισμό, χωρίς να χάνει τον οπαδισμό του.

Αυτά τα ολίγα. Ευχαριστούμε διά τον χρόνο σας και εις το επανιδείν!

Ανταπόκριση: Δημήτρης Τσέλλος
Φωτογραφίες: Ελένη Κανέλλου (@eleni.knll)

ΥΓ 1: Λες ο επερχόμενος δίσκος των MIRROR που είναι στα «σκαριά», να είναι όντως ο χαμένος δίσκος μεταξύ του “Melissa” και του “Don’t break the oath”; Τί μας είπε εδώ ο αρχηγός;

ΥΓ 2: Τάσο, τώρα που γυρίζει, διασκευάστε το “Gates of Gehenna”, βάλτε το bonus track να μην ξέρουμε που να κρυφτούμε.

ΥΓ 3: Διοργανωτές, με όλη την καλή διάθεση, δείτε λίγο το φαινόμενο των καθυστερήσεων. Πάλι τρία τέταρτα αργότερα της αναγραφόμενης ώρας, άνοιξαν οι πόρτες.

AVANTASIA (Toyosu PIT, Tokyo, 19/11/2025)

By

-

December 11, 2025

Avantasia

Μπορεί αυτή η ιστορία να έχει ανέβει νωρίτερα, όμως οι εντυπώσεις ήταν νωπές και δεν ήθελα να υπερβάλλω με συναισθήματα, από το διήμερο στο Τόκιο με τους AVANTASIA. Βλέπετε, δεν ήταν μόνο η συναυλία, αλλά γενικότερα δυο μέρες γεμάτες συζητήσεις, φαγητό, βόλτες στην μεγαλούπολη, διάφορες ιστορίες και βέβαια πολύ γέλιο. Συχνά, αναφερόμασταν στο φετινό εγχείρημα του Rock Hard festival στην Τεχνόπολη, αφού μέλη του θιάσου του Tobias Sammet ήταν μαζί μας το Σεπτέμβριο και ήταν όλοι τους πραγματικοί πρεσβευτές της. Αυτή ήταν η πρώτη συναυλία του δεύτερου σκέλους της παγκόσμιας περιοδείας των AVANTASIA, προωθώντας μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες του 2025, το “Here be dragons”, που είναι και ό,τι καλύτερο έχουν βγάλει εδώ και αρκετά χρόνια.

Η ανανέωση του line-up, έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό, με νέους συνεργάτες να έχουν αρχίσει να μονιμοποιούνται, οπότε ο θίασο εμφανίστηκες δίχως κάποιους από τους τραγουδιστές που για χρόνια συνόδευαν τον Tobi. Κάποιοι βέβαια, απλά δεν κατάφεραν να παρευρεθούν, όπως ο Eric Martin λόγω… διαβατηρίου, ή ο Bob Catley, ενώ ο Michael Kiske περιοδεύει με τους HELLOWEEN, όπως κάνει κι ο Geoff Tate με την μπάντα του. Πώς θα ακούγονται λοιπόν όλοι οι ύμνοι και ποιοι θα κληθούν να τους ερμηνεύσουν;

Αυτό, το πρώτο παγωμένο βράδυ του φετινού χειμώνα, σε μια από τις τεχνητές περιοχές της Ιαπωνικής πρωτεύουσας, οι Γερμανοί ζέσταναν γρήγορα το κοινό. Άνοιξαν με το χιτάκι “Creepshow” και βούτηξαν αμέσως στο παρελθόν με το αξεπέραστο “Reach out for the light” και την εκπληκτική φωνή της Adrienne Cowan (SEVEN SPIRES) να συνοδεύει τον Tobias. Από εκεί και πέρα, ακούμπησαν πάνω σε κάθε βήμα της 25αετούς πορείας τους, δίνοντας όμως βάση περισσότερο στο “Scarecrow” και στο πρόσφατο “Here be dragons”.

Είχαν περάσει πάνω από 5 χρόνια από την τελευταία τους εμφάνιση εδώ και ο κόσμος έδειχνε στο συγκρότημα, πόσο τους έλειψε. Το σόου των AVANTASIA διήρκησε σχεδόν 150 λεπτά και πραγματικά δεν θυμάμαι να έκανε κοιλιά σε κάποιο σημείο. Δεν ξέρω τι να πρωτοαναφέρω, αφού δεν χόρταινα με “Shelter from the rain”, “The toy master” (α ρε Alice Cooper), το αγαπημένο μου “Avalon”. Κάποια σύντομα και πιασάρικα όπως το “Dying for an Angel” με τον Herbie Langhans (ex-FIREWIND) και το “Lost in space”, άλλα έπη σαν το “The scarecrow” και το “Avantasia”. Προσωπικά, μια από τις κορυφαίες στιγμές ήταν το “Death is just a feeling”. Δυνατές εμφανίσεις έκαναν οι τρεις Σκανδιναβοί της παρέας. Ο Tommy Karevik (KAMELOT), ο πάντα παρών Ronnie Atkins (PRETTY MAIDS), και ο νεότερος Kenny Leckremo (H.E.A.T.), ο οποίος ήταν καταιγιστικός, τόσο στο “Against the wind”, αλλά και στο υπόλοιπα που συμμετείχε. Αποκορύφωμα το “No return” που ακούστηκε μετά από δυο δεκαετίες σχεδόν και το medley “Sign of the cross” με το “The seven Angels” που έκλεισε η βραδιά αφήνοντας τα μυαλά μας στο πάτωμα.

Είναι ξεχωριστό να βλέπεις τον Tommy Karevik να τραγουδά μαζί με τον Ronnie Atkins και τον Herbie Langhans, όσο και τον Leckremo να χτυπά διαστημικές νότες αναγκάζοντας τον Sammet να τον προσφωνήσει ως το μουσικό τέκνο του Dickinson με τον Kiske, ανάμεσα σε πολλά γέλια. Ο ενθουσιασμός του Σουηδού ήταν απίστευτος και αργότερα, σχεδόν χοροπηδούσε από την χαρά του. Μου έλεγε με γουρλωμένα μάτια, πόσο ιδιαίτερο ήταν για τον ίδιο να ερμηνεύσει το “No return” ιδιαίτερα, ένα από τα πιο αγαπημένα του τραγούδια, με τα οποία έκανε μαθήματα μικρότερος.

Τόσο η Adrienne με το τεράστιο εύρος και την φοβερή ένταση στην φωνή της, όσο και η αιθέρια φωνή της Chiara Tricarico (η οποία έφτασε στο πέμπτο τραγούδι, απευθείας από το αεροδρόμιο, αφού έχασε την πτήση της λόγω κάποιου προβλήματος στο διαβατήριό της), δίνουν άλλη διάσταση. Είτε κάνουν δεύτερα φωνητικά, είτε στα ντουέτα τους με τον Tobias Sammet, μαγνητίζουν το κοινό. Μαζί τους βέβαια ήταν και οι γνωστοί μας Felix Bohnke (ex-EDGUY) στα τύμπανα, Andre Neygenfind στο μπάσο που είναι μόνιμα μέλη και στους MASTERS OF CEREMONY του Sascha Paeth (HEAVENS GATE) τους οποίους φιλοξενήσαμε τον Σεπτέμβριο στο φεστιβάλ.

Καταπληκτικές εμπειρίες με αξέχαστες στιγμές και αγαπημένη μουσική.

Ήταν τόσο έντονη ατμόσφαιρα στο Toyosu PIT, όσο και backstage με τους πάντες να χαμογελούν και να έχουν τρομερή διάθεση, παρά το jetlag, τα λαθάκια, αφήνοντας πίσω τους και όποιες αναποδιές προέκυψαν με διαβατήρια, καθυστερήσεις και όργανα που – ευτυχώς – έφτασαν την τελευταία στιγμή. Όχι μόνο αποζημίωσαν με τον καλύτερο τρόπο τους περίπου 3000 οπαδούς τους, παίζοντας 21 τραγούδια σε δυόμισι ώρες αλλά το ευχαριστήθηκαν και οι ίδιοι, επιστρέφοντας στην Ιαπωνία μετά από 6 χρόνια.

Την επόμενη μέρα, εγώ αναχώρησα νωρίς για την βάση μου, ενώ λίγο αργότερα όλοι οι ΑVANTASIA πήραν την πτήση τους για την πόλη του Μεξικού, για το Λατινοαμερικάνικο μέρος αυτής της περιοδείας.

Κείμενο, φωτογραφίες: Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης

Absinthe Green LIVE @ Piraeus Club Academy, Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2025

By

-

December 11, 2025

Absinthe

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ABSINTHE GREEN LIVE, Παρασκευή 12/12/25 για την κυκλοφορία του OF LOVE AND PAIN, στο Piraeus Club Academy, Special guests: NARCOSIS, DEEPDIVE

Οι Absinthe Green ανεβαίνουν στη σκηνή του Piraeus Club Academy αυτη την Παρασκευή 12 Δεκεµβρίου 2025 για ένα µοναδικό album release show στην Αθήνα. Στο πλαίσιο του album release tour τους µε αφετηρία την Αγγλία, η µπάντα επιστρέφει δυναµικά στην Ελλάδα για να γιορτάσει την κυκλοφορία του ντεµπούτου άλµπουµ της, “Of Love and Pain”.

Με εκρηκτική σκηνική παρουσία και έναν ήχο που κινείται ανάµεσα στο alternative metal και το dark hard rock, οι Absinthe Green προσφέρουν µια εµπειρία όπου η µελωδία συναντά την ένταση και οι στίχοι χτυπούν κατευθείαν στο συναίσθηµα. Το “Of Love and Pain”, σε παραγωγή του Hiili Hiilesmaa (HIM, The 69 Eyes, Apocalyptica), µόλις κυκλοφόρησε και παρουσιάζεται ζωντανά µε όλη την ωµή του δύναµη.

Special guests oι Narcosis, µε τον συναρπαστικό heavy/grunge ήχο τους, και οι DeepDive, εκρηκτικοί στο alternative metal τους, θα δωσουν από νωρίς τον τόνο για µια βραδιά γεµάτη ένταση.

Την Παρασκευή 12 Δεκεµβρίου το “Of Love and Pain” ζωντανεύει εκεί όπου ανήκει: στη σκηνή. Μην το χάσετε.

📅 Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου, οι πόρτες ανοίγουν 20:00

📍Piraeus Club Academy, Πειραιώς 105, Γκάζι

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ:
https://www.more.com/gr-el/tickets/music/absinthe-green-live-in-athens

👉 Προπώληση: 12€

👉 Την ημέρα του event στην πόρτα: 15€

ABSINTHE GREEN

Οι Absinthe Green ξεκίνησαν το 2016 ως προσωπικό project της Ειρήνης ‘Absinthe Green’ στο Dortmund της Γερµανίας και από το 2019, µε τη συµµετοχή των Harry Mason, Villy Pirris και Panos Economakis, αποτελούν πλήρη µπάντα. Η µουσική τους συνδυάζει alternative metal, hard rock και pop στοιχεία, µε εκρηκτικές κιθάρες, groovy ρυθµούς και φωνητική ένταση που χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά.

Το ντεµπούτο τους άλµπουµ, “Of Love and Pain”, σε παραγωγή του καταξιωµένου Hiili Hiilesmaa, κυκλοφόρησε τον Σεπτέµβριο του 2025 και εξερευνά τις αντιφάσεις της ανθρώπινης εµπειρίας -αγάπη και πόνο, φως και σκοτάδι, καταστροφή και δηµιουργία- σε ένα συναισθηµατικά φορτισµένο και δυναµικό µουσικό ταξίδι.

Με κάθε live, οι Absinthe Green προσφέρουν µια συναρπαστική εµπειρία, όπου η ένταση συναντά τη µελωδία και οι στίχοι αγγίζουν την ψυχή.

Official Website: https://absinthegreen.com
Social Links: https://linktr.ee/AbsintheGreen

NARCOSIS

Από τα βάθη της underground σκηνής της Αθήνας, οι Narcosis ξεχωρίζουν ως ένα από τα πιο συναρπαστικά heavy/grunge rock συγκροτήµατα της Ελλάδας. Με εκρηκτική ενέργεια και βαριές κιθάρες, καθιερώθηκαν µε το ντεµπούτο άλµπουµ τους “Road to Infinity” (2015) και εδραίωσαν τη θέση τους στη σκηνή µε το “Leap of Faith”(2020). Ο ήχος τους συνδυάζει τη σκληρή λυρικότητα των Nirvana µε τον µινιµαλισµό των Queens of the Stone Age, δηµιουργώντας µια «καταιγίδα της ερήµου» από groove, παραµόρφωση και ένταση, διανθισµένη µε στοιχειωτικές µελωδίες. Στις ζωντανές εµφανίσεις τους µεταφέρουν την ενέργεια του στούντιο στη σκηνή, δίπλα σε καταξιωµένα ελληνικά και διεθνή ονόµατα, επιβεβαιώνοντας την αυθεντικότητα και τη δύναµη του ήχου τους.

Social Links: https://linktr.ee/Narcosis

DEEPDIVE

Με έδρα την Αθήνα, οι DeepDive είναι µια alternative metal µπάντα γνωστή για τον ξεχωριστό ήχο τους και τις εκρηκτικές live εµφανίσεις. Σχηµατίστηκαν το 2022 και συνδυάζουν βαριά κιθαριστικά riffs, δυναµικά τύµπανα, επιβλητικές µπασογραµµές και καθηλωτικά φωνητικά, εµπλουτισµένα µε ατµοσφαιρικά πλήκτρα. Το 2023 κυκλοφόρησαν τρία singles και το πρώτο τους EP “Dystopia” (2024), ενώ το 2025 παρουσίασαν τον πρώτο τους full-length δίσκο, εξερευνώντας πιο σκληρούς και πειραµατικούς ήχους. Με την ενέργεια και τον πειραµατισµό τους, οι DeepDive συνεχίζουν να µαγνητίζουν το κοινό και να εδραιώνουν τη θέση τους στην underground σκηνή της Αθήνας και πέρα από αυτήν.

Social Links:
https://linktr.ee/deepdiveband.official

1...121314...2,761 Page 13 of 2,761

https://noc.ezhellas.com:44450/live
Rock Hard Radio
rock hard greece