Αν υπάρχει σήμερα μια μπάντα που δείχνει ξεκάθαρα πως το σύγχρονο metal δεν έχει πει την τελευταία του λέξη, αυτή είναι οι ORBIT CULTURE. Ειλικρινά δεν έχω ιδέα πόσοι έχουν πάρει χαμπάρι τι έχουν κάνει αυτά τα παιδιά, ειδικά από το 2020 και έπειτα. Το μόνο σίγουρο είναι πως έχουν όλα τα φόντα για να βγουν στο αφρό και να κατακτήσουν το mainstream metal στερέωμα. Οι Σουηδοί έχουν καταφέρει να συνδυάσουν μία απίστευτη βαριά groove-ιά, ατμόσφαιρα και ταυτότητα σε ένα κράμα melodic death metal ήχου, που όμως δεν μοιάζει με κανέναν άλλο. Με το “Death above life”, το πέμπτο τους άλμπουμ που κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες, δείχνουν πως πλέον δεν έχουν τίποτα να αποδείξουν, μόνο να επιβεβαιώσουν ότι βρίσκονται ανάμεσα στις πιο δημιουργικές μπάντες της γενιάς τους.
Ο δίσκος ανοίγει με το “Inferna”, ένα επτάλεπτο μανιφέστο όπου τα riffs πέφτουν σαν καταιγίδες και οι μελωδίες διαπερνούν τα πάντα. Η φωνή του Niklas Karlsson είναι ο καταλύτης. Άγρια, επιβλητική, αλλά και εκφραστική όταν χρειάζεται, μεταφέρει απόλυτα το βάρος και την ένταση των συνθέσεων. Οι κιθάρες πλέκουν ένα ηχητικό τείχος, με τη ρυθμική βάση να θυμίζει βιομηχανική μηχανή αλλά και μελωδικές γραμμές που τονίζονται από εφέ και δημιουργούν μία μεγαλοπρεπή και επική ατμόσφαιρα. Το “Bloodhound” συνεχίζει πιο επιθετικά, με industrial αναφορές και ρυθμούς που πνίγουν τον ακροατή, ενώ το “Inside the waves” ανοίγει πιο μελωδικά, με ένα ρεφρέν που σου καρφώνεται στο μυαλό χωρίς να χάνει την επιθετικότητά του. Στο “The tales of war”, που αποτέλεσε και ένα από τα single του άλμπουμ, οι ORBIT CULTURE βαδίζουν στο γνώριμο τους ύφος με φουλ groove ρυθμό και επικό ρεφραίν με κινηματογραφική ατμόσφαιρα, κάτι που επαναλαμβάνεται στο mid-tempo “Hydra”. To “Nerve” μας επαναφέρει στα έξαλα κουπλέ με τα μελωδικά ρεφραίν και το “The storm” εκπλήσσει με το βασικό του riff, που αν όχι αντιγράφει, κινείται πανομοιότυπα με riff που θα ακούγαμε από τους AMON AMARTH, παρόλα αυτά είναι μία πάρα πολύ καλή προσθήκη.
Η παραγωγή τους είναι για ακόμα μία φορά πυκνή, σχεδόν ασφυκτική αλλά με την καλή έννοια. Υπάρχει όγκος στον ήχο και βάθος, χωρίς να μπουκώνει όμως από το ακραίο στοιχείο τους, όπως τα πολλά blast και τους χαμηλούς τόνους στις κιθάρες. Κάθε στοιχείο υπάρχει εκεί που πρέπει και όλα ακούγονται με ακρίβεια.
Αν σε κάτι το “Death above life” υστερεί είναι στο γεγονός πως υπάρχει παρόμοια δομή στα τραγούδια αλλά η ποικιλομορφία στις συνθέσεις τα κάνει να ξεχωρίζουν. Δεν είναι ένας εύκολος δίσκος. Δεν χαρίζεται, δεν προσπαθεί να σε καλοπιάσει. Είναι όμως ειλικρινής και άμεσος. Οι ORBIT CULTURE, με όλες τις επιρροές τους, από METALLICA μέχρι τα συγκροτήματα του Gothenburg, δεν ψάχνουν απλώς να ακολουθήσουν ένα ρεύμα αλλά χτίζουν το δικό τους. Και το κάνουν εδώ και χρόνια με μεθοδικότητα, τόλμη, πάθος και έναν ήχο που δύσκολα ξεχνιέται. Με το “Nija” του 2020 εκτιμούσα ότι ήρθε η στιγμή να κάνουν το μεγάλο τους βήμα. Μιλάμε άλλωστε για ένα άλμπουμ που πέντε χρόνια μετά το θεωρώ 10/10. Με το “Death above life”, οι Σουηδοί συνεχίζουν ακάθεκτοι μετά το “Descent” και δεν βρίσκω λόγο να μην περάσουν στο επόμενο επίπεδο. Πράξτε τα δέοντα και δώστε τους μια ευκαιρία. Τα παιδιά το αξίζουν.
Την Παρασκευή 31 Οκτωβρίου θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε στη σκηνή του Temple τους Ιταλούς PONTE DEL DIAVOLO, οι οποίοι στο πρώτο μισό της τρέχουσας δεκαετίας έχουν καταφέρει να κάνει αίσθηση με τη συνολική τους παρουσία. Τη βραδιά θα ανοίξουν οι CHURCH OF THE SEA, οι οποίοι φέτος κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους LP, “Eva”, και αποτελούν το πιο ταιριαστό σχήμα της σκηνής μας ως support.
Είναι, ίσως, η πιο ιδιότυπη μπάντα στο χώρο του black metal, έχοντας έντονα doom στοιχεία αναμεμιγμένα με αντίστοιχα new wave και post punk. Έχοντας κυκλοφορήσει 3 EPs – “Mystery of mystery” (2020), “Sancta Menstruis” και “Ave Scintilla!” (2022) – κυκλοφόρησαν πέρσι το ντεμπούτο τους full length άλμπουμ, “Fire Blades from the tomb”. Ο αντίκτυπος του ήταν τόσο μεγάλος που με ανάγκασε να προγραμματίσω ταξίδι στην Ιταλία να τους δω. Αρχικά είχα κανονίσει να τους δω στο Κόμο και στη Φλωρεντία τον περσινό Σεπτέμβριο, αλλά και οι δύο συναυλίες ακυρώθηκαν επειδή έκλεισαν τα club, τα οποία θα τους φιλοξενούσαν. Έτσι κανόνισα να τους δω τον φετινό Φεβρουάριο στη Μάντοβα, που είναι κοντά στο Μιλάνο.
Η εμφάνισή τους στο Arci Tom club δικαιολόγησε πλήρως την ανάγκη μου να τους δω επί σκηνής και πραγματικά ήταν εμπειρία ζωής. Ο ήχος ήταν φοβερός με τα δύο μπάσα των Kratom και Abro δίνανε έναν φοβερό όγκο και να διαπλέκονται άψογα με την κιθάρα του Nerium και το σταθερό παίξιμο στα drums από τον Segale Cornuta. Όμως πρωταγωνίστρια όπως ήταν αναμενόμενο ήταν η τραγουδίστριά τους, Elena “Erba del diavolo” Camusso. Η σκηνική της παρουσία μαγνήτιζε και η ερμηνευτική της ικανότητα ήταν πολύπλευρη απογειώνοντας κάθε κομμάτι του setlist. Και το setlist τους είχε κομμάτια από τα EPs τους πέρα από το LP. Ο new wave ύμνος “Un bacio a mezzanotte” μας έκανε να χορέψουμε στους ρυθμούς του, ενώ το “La razza” ήταν σίγουρα το highlight της εμφάνισης τους με την αποπνικτική ατμόσφαιρα στην αρχή και την καταιγιστική του κορύφωση μετά. Σημαντικό ήταν ότι έπαιξαν και δύο νέα κομμάτια από το επερχόμενο δεύτερο άλμπουμ τους, το οποίο θα κυκλοφορήσει στις αρχές του 2026.
Αυτή η εμφάνιση μου δικαιολόγησε πλήρως τον αντίκτυπο που έχει δημιουργήσει το ντεμπούτο τους, φέρνοντας τους στο line up μεγάλων φεστιβάλ όπως το Roadburn και το Inferno. Μάλιστα στο Roadburn τους δόθηκε η ευκαιρία να παρουσιάσουν όλο το album και τα 3 EPs σε δύο ξεχωριστές εμφανίσεις.
Ήταν μια βραδιά με πολλά συγκροτήματα και οι PONTE DEL DIAVOLO ήταν headliners. Έτσι είχα την ευκαιρία να μιλήσω εκτενώς μαζί τους και με ανοικτό μικρόφωνο.
Πότε ξεκίνησατε;
Elena: Το 2020 και ηχογραφήσαμε το πρώτο μας EP δύο μέρες πριν το lockdown του κορονοϊού. Μετά κλειστήκαμε και βγάλαμε τη μουσική μας στο internet. Ο κόσμος άρχισε να ακούει τη μουσική μας χωρίς καμία προώθηση και χωρίς συναυλίες.
Το παράξενο με την περίπτωση σας είναι ότι δεν ηχογραφήσατε κάποιο demo στην αρχή, αλλά κατευθείαν ένα αυτοχρηματοδοτούμενο EP. Όλο αυτό που έγινε στο internet σας έδωσε την ώθηση να ηχογραφήσετε δύο ακόμα αυτοχρηματοδοτούμενα EPs. Η εξέλιξη σας σε αυτές τις κυκλοφορίες είναι ραγδαία. Πιστεύατε ότι μετά το τρίτο EP ήσασταν έτοιμοι να ηχογραφήσετε ένα full length άλμπουμ; Πώς προέκυψε η συνεργασία σας με τη Season Of Mist;
Elena: Δεν είχαμε κάποια προσφορά όταν είχαμε ξεκινήσει να ετοιμάζουμε το άλμπουμ. Στο μεταξύ η Season of mist ήρθε σε επαφή μαζί μας. Εμείς δεν είχαμε στείλει τίποτα σε εκείνους. Ο graphic designer της Season Of Mist είχε πάρει τα δύο πρώτα EPs και έψαχνε το τρίτο γιατί είχε γίνει sold out. Έτσι μιλούσαμε στο internet και τον ρώτησα για το αν ενδιαφέρεται το αφεντικό του. Abro: Έτσι άκουσε το αφεντικό της εταιρίας τις κυκλοφορίες μας και είπε «η παραγωγή είναι σκατά αλλά η μουσική είναι καλή». Elena: Συγκεκριμένα μας είπε: «Συμφωνείτε μαζί μου ότι η παραγωγή είναι χάλια»; Μας πήρε τηλέφωνο ενώ ήταν σε περιοδεία και πήγαινε στη Δανία όταν μιλήσαμε. Ήταν λίγο αγχωτικό όλο αυτό αλλά όλα πήγαν καλά.
Από το υλικό των EPs φαίνεται σαν να προσπαθούσατε να βρείτε την ταυτότητα σας. Στο πρώτο δεν υπήρχε κανένα ίχνος black metal, ενώ στο δεύτερο έχετε ξεκάθαρα new wave στοιχεία στο “Un bacio a mezzanotte”.
Elena: Μάλλον η ταυτότητα της μπάντας είναι ότι μιξάρουμε τον σκοτεινό ήχο γενικά, δηλαδή gothic rock, post punk και μια πλευρά του black metal μαζί με doom. Abro: Ουσιαστικά χτίζουμε τα κομμάτια. Πότε δεν λέμε «ας το κάνουμε black metal». Elena: Βάζουμε όλα τα διαφορετικά στυλ μουσικής που μας αρέσουν.
Πως γράφετε τα κομμάτια σας;
Abro: Όλα γίνονται στις πρόβες. Ερχόμαστε με ιδέες και τις εξελίσσουμε όλοι μαζί μέχρι να ολοκληρωθεί ένα κομμάτι.
Είχατε εξαρχής αποφασίσει να έχετε δυο μπάσα;
Elena: Ναι, ήταν απόφαση εξαρχής όταν ξεκινήσαμε την μπάντα με τον Abro.
Είχατε αλλαγή στο δεύτερο μπάσο στο ντεμπούτο σας. Ποια είναι η διαφορά που έχετε πλέον στη χρήση τους με την προσθήκη του Kratom;
Kratom: Η προηγούμενη μπασίστρια του γκρουπ έπαιζε τεχνικά, ενώ εγώ παίζω με δύναμη χρησιμοποιώντας πένα. Έτσι αφήνω στον Abro να αποδώσει τις μπασογραμμές, ενώ εγώ θέλω να δίνω όγκο στον ήχο μας.
Το video clip σας για το “Covenant” είναι πραγματικό έργο τέχνης. Μπορείτε να μας πείτε γι’ αυτό;
Elena: Ήταν δική μου ιδέα να γυριστεί εκεί και η πρωταγωνίστρια είναι χορεύτρια. Της ζήτησα να συμμετάσχει και το αποτέλεσμα μας ικανοποιεί πλήρως, αντίθετα από το πρώτο μας video clip για το “Demone”
Ποιες είναι οι επιρροές σου σαν τραγουδίστρια; Σε πολλά σημεία θυμίζεις έντονα την ερμηνευτική προσέγγιση της Diamanda Galas.
Elena: Μου αρέσει πολύ η new wave/gothic σκηνή και κυρίως οι SIOUXSIE AND THE BANSHEES. Σίγουρα και η Diamanda Galas με έχει επηρεάσει και είναι πραγματικά φοβερή.
Με ποιες μπάντες θα θέλατε να περιοδεύσετε;
Elena: Με τους ROTTING CHRIST και τους ULVER.
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Warning of Danger” – OMEN ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1985 ΕΤΑΙΡΙΑ: Metal Blade ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Brian Slagel ΣΥΝΘΕΣΗ:
J.D. Kimball – Φωνή
Kenny Powell – Κιθάρα
Steve Wittig – Τύμπανα
Jody Henry – Μπάσο
Η κόμπρα σε κοιτάει κατάματα και τα μάτια του ερπετού είναι ο οιωνός για τον κίνδυνο που παραμονεύει.
Είναι Οκτώβριος του 1985. Το Heavy Metal ζει τις πιο μεγάλες του δόξες. Είναι μια χρονιά που oι μεταλλάδες προσπαθούν να συνέλθουν από τα δισκογραφικά χαστούκια που βγαίνουν το ένα μετά το άλλο από όλες τις εμβληματικές μπάντες του χώρου. Οι OMEN έχουν δείξει τη βαρβαρική τους διάθεση από το ντεμπούτο τους “Battle cry”. Τώρα επιδίδονται σε ένα άκομψο σεμινάριο U.S. Power Metal. To “Warning of Danger” ορμάει και δεν παίρνει αιχμαλώτους. Οι συνθέσεις πολύ πιο δουλεμένες, οι μελωδίες πιο δραματικές και σκοτεινές και η καυλ**ική βραχνάδα στη φωνή του J.D. Kimball δείχνει τι σημαίνει πολεμικός metal τραγουδιστής. Εδώ η θεματολογία δεν μοιάζει τόσο με τα dark fantasy τσεκουράτα μονοπάτια του “Battle cry”.
Eδώ οι ΟΜΕΝ έχουν μπει πιο βαθιά στη δεκαετία της 80s αισθητικής. Τα αμαρτωλά μεσαιωνικά καταγώγια και τα αιματοβαμμένα πεδία μάχης δίνουν τη θέση τους σε σκοτεινά επικίνδυνα σοκάκια της μεγαλούπολης όπου καραδοκούν κυβόργια έτοιμα να τερματίσουν την ύπαρξή σου. Μην ξεχνάμε ότι το “Terminator” έχει κυκλοφορήσει μόλις ένα χρόνο πριν και είναι παραπάνω από εμφανές το πως επηρέασε την τετράδα από το Λος Άντζελες. Cyborg Lust. Φυσικά δεν λείπουν και οι κλασσικές επικές στιγμές με κομμάτια όπως το “Make me your king” με τις Αρθουριανές αναφορές του και το “Hell’s Gates” που μοιάζει με αφιέρωση στους πεσόντες στις ρωμαϊκές αρένες. Γνωστό και αγαπητό θέμα για τους ΟΜΕΝ.
Δεn θα μπω σε ανάλυση καθενός από τα κομμάτια γιατί κάθε ένα είναι για βιβλίο. Τι να πρωτοπιάσω. “Ruby eyes of the serpent”? “Don’t Fear the night”; To ομώνυμο; Τα ρίφ του Kenny Powell ζωγραφίζουν στο δίσκο και οι εναλλαγές στις συνθέσεις είναι μνημειώδεις. 40 χρόνια μετά βάζεις το “Warning of Danger” και είναι τόσο λυσσασμένος o ήχος που νιώθεις σα να βγήκε σήμερα. Καταλαβαίνεις ακόμα γιατί μέσα στις δεκαετίες που ακολούθησαν κάθε battlevest που σέβεται τον εαυτό του είχε σε μια ξεχωριστή γωνιά το χαρακτηριστικό ΟΜΕΝ ραφτό. Η συνθετική δεινότητα είναι στο αποκορύφωμα και γι’ αυτό αποτέλεσαν κομβική επιρροή των περισσότερων συγκροτημάτων που προσπάθησαν να ακολουθήσουν το μονοπάτι του U.S. Power. Γιατί η ωμότητα και η μελωδικότητα ισορροπούν απόλυτα ενώ οι ιδιαίτερες δομές εναλλάσσονται με ταχύτητα και ορμή.
Από ανθρώπους που έζησαν εκείνη την εποχή ακούς ότι όταν κυκλοφόρησε το “Warning of Danger” ήταν μία heavy metal αποκάλυψη. Το “Battle Cry” είχε δημιουργήσει μεγάλο θόρυβο στο underground, αλλά το “Warning of Danger” έδειξε ότι οι OMEN δεν ήταν πυροτέχνημα.
Η Metal Blade χρησιμοποίησε το δίσκο ως “πλατφόρμα” αντιμετωπίζοντάς τον ως μια κυκλοφορία που θα κουβαλήσει το όνομα της εταιρείας προωθώντας τον σε fanzines, compilation κασέτες κλπ. Αυτό είχε τη σημασία του για να αρχίσει να χτίζεται η εταιρεία στον κολοσσό που θα τη γνώριζαν τις μετέπειτα δεκαετίες οι οπαδοί του σκληρού ήχου. Υπόψη ότι την παραγωγή του άλμπουμ είχε αναλάβει το ιδρυτικό μέλος της Metal Blade, Brian Slagel. Εντωμεταξύ όταν ακούει κάποιος τις παραγωγές των 80s καμιά φορά τις απολαμβάνει νοσταλγικά και μπορεί να τους προσδίδει μια γραφικότητα. Η παραγωγή του “Warning of Danger” όμως είναι ακατέργαστη μεν, αψεγάδιαστη δε. Όλα τα όργανα ακούγονται φυσικά και παιγμένα από ανθρώπους και η δεξιοτεχνία τους σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Μίλησα για τον Kenny αλλά δεν μπορώ να μην αναφέρω τον Jody Henry του οποίου το μπάσο αναπνέει στις συνθέσεις και τις αναδεικνύει ακολουθώντας το καταιγιστικό παίξιμο του Steve Wittig στα τύμπανα.
Σαράντα χρόνια μετά, το “Warning of Danger” αποτελεί όχι μόνο έναν εκπληκτικό δίσκο αλλά ένα σημείο αναφοράς για το metal. Δεν ήταν ποτέ “mainstream”. Δεν χρειάστηκε να είναι. Ανήκει στην κάστα εκείνων των άλμπουμ που μιλούν απευθείας στην καρδιά του οπαδού. Άντεξε στο χρόνο και απέδειξε την αξία του. Οι ΟΜΕΝ δεν ακολούθησαν μόδες φρου φρου και αρώματα αλλά παρέμειναν πιστοί στο αξίωμα : Live by the sword, Die by the blade. Δεν είναι τυχαίο που τα τελευταία χρόνια εξακολουθούν να αποθεώνονται. Είναι οι αθάνατες συνθέσεις και είναι και αυτή η “αντρίκια φωνή” που δείχνει τον “άλλο” δρόμο στο power metal.. Και αν σίγησε το 2003 ο τιτάνας Kimball κάτι παράξενο συνέβη που έχει μια ειδική σημασία για τη χώρα μας. Κάπου στον ελληνικό νότο ένας νεαρός οπαδός των ΟΜΕΝ με γρεζάτη, αλήτικη και συνάμα επική φωνή ανέλαβε το μικρόφωνο του ιστορικού συγκροτήματος. Και από όσους πέρασαν μόνο εκείνος θυμίζει κάτι από εκείνη την παλιά σκονισμένη και αιματοβαμμένη αισθητική. Έτσι μπορούμε ακόμα να σκίζουμε τα λαρύγγια μας στις συναυλίες και να ουρλιάζουμε:
O νέος δίσκος των PARADISE LOST, έχει κυκλοφορήσει εδώ και κάποιες εβδομάδες και ο Σάκης Φράγκος, είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με τον τραγουδιστή του συγκροτήματος, Nick Holmes. Μίλησαν για τη δημιουργική μιζέρια, τα ρίσκα της καριέρας τους, την επιλογή να κάνει ο Greg Mackintosh την παραγωγή του δίσκου και οτιδήποτε έχει να κάνει με το “Ascension”, σε μία απολαυστική συζήτηση.
O τίτλος του νέου σας δίσκου, που βγήκε στις 19 Σεπτεμβρίου, λέγεται “Ascension” που σημαίνει “ανύψωση”. Ανέκαθεν όμως η μουσική σας άκμασε μέσω της μελαγχολίας. Είναι ένας ειρωνικός τίτλος ή υποδηλώνει μια αλλαγή προσέγγισης σχετικά με το πως βλέπετε την ζωή και τον κόσμο; Η αλήθεια είναι ότι ανέκαθεν μου άρεσε αυτή η λέξη και το νοητικό της πλαίσιο που έχει να κάνει με το πως να γίνει καλύτερος κάποιος μέσα στα περιορισμένα χρονικά όρια της ζωής και με τα μέσα που η ίδια η ζωή δίνει στον καθένα, ενώ την ίδια στιγμή πρέπει να αντιμετωπίσει όλες τις αρνητικές δυνάμεις που βαίνουν εναντίον του. Είναι σαν να κάνεις ισορροπία πάνω σε τεντωμένο σχοινί ενώ την ίδια στιγμή έχεις κάποιον από πίσω σου που σε σπρώχνει συνεχώς για να πέσεις. Βασικά έχει να κάνει με τον αγώνα που κάνουμε όλοι μας για να καλυτερέψουμε την ζωή μας όσο γίνεται περισσότερο. Αν και προσωπικά δεν πιστεύω στην μεταθανάτια ζωή, πάντα με ενδιέφερε να μάθω τι είναι αυτό που κάνει τους άλλους να πιστεύουν αυτήν την ιδέα, αλλά να μην πιστεύουν σε κάτι άλλο. Από τότε που ξεκίνησε η μπάντα, πάντα είχα αυτές τις απορίες στο μυαλό μου, κι έτσι έχουν αποτυπωθεί στους στίχους μου, αν και όσο μεγαλώνω αρχίζω να τις βλέπω από μια διαφορετική σκοπιά. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει κάποια κεντρική ιδέα πίσω από τον τίτλο, δεν έχουμε κάνει έναν δίσκο concept.
Έχεις πει ότι σου είναι διασκεδαστικό να γράφεις για την μιζέρια. Μήπως έχεις ανακαλύψει ένα καινούργιο είδος μιζέριας που δεν είχες εξερευνήσει πριν; Είναι διασκεδαστικό όντως, αλλά δεν είναι καθόλου διασκεδαστικό να ζεις μέσα στην μιζέρια. Αν και ακούγεται οξύμωρο, η μελαγχολική μουσική και θεματολογία μπορεί να μας ανυψώσει το κέφι, μπορεί να χρησιμέψει ως μέθοδος απόδρασης από την πραγματικότητα αλλά το να ζεις μέσα στην δυσπραγία και να είσαι πραγματικά μίζερος δεν είναι καθόλου ωραίο. Όταν τελειώνω τους στίχους ενός τραγουδιού, τους βάζω σε ένα συρτάρι και δεν τους ξανακοιτάω, γιατί εάν ζούσα την ζωή μου έτσι όπως την περιγράφω στους στίχους μου, μάλλον δεν θα ήμουνα ζωντανός τώρα. Ανέκαθεν ήθελα να γράφω με ποιητικό τρόπο (αν και αυτό θα το κρίνουν οι άλλοι) για το πως αντιμετωπίζουμε τα κακά πράγματα που μας συμβαίνουν στην ζωή και τι μας ωθεί να αντιδρούμε με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο στα γεγονότα της ζωής. Δεν μου αρέσει να διαβάζω στίχους όπου όλα είναι άσπρο-μαύρο, όλα είναι ξεκάθαρα και μπορείς να καταλάβεις ευθέως τι θέλει να πει ο στιχουργός. Εάν θέλω να διαβάσω τις ειδήσεις, θα διαβάσω την εφημερίδα. Προτιμώ να διαβάζω λέξεις που πάνε με την μουσική του κομματιού, που κυλάνε με την μελωδία ακόμα κι αν μας φαίνονται ότι δεν βγάζουν νόημα εξαρχής.
OGreg (Mackintosh)έκανε μόνος του την παραγωγή του δίσκου. Πως αποφασίσατε να έχετε ένα μέλος του γκρουπ ως παραγωγό αντί να έχετε έναν εξωτερικό παραγωγό; Αισθάνεστε πιο άνετα έτσι, με ένα γνωστό πρόσωπο να σας καθοδηγεί αντί με έναν ξένο; Οι παραγωγοί πιο πολύ ασχολούνται με τις ενορχηστρώσεις ή με ενναλακτικές ιδέες σχετικά με τις μελωδίες ή τον ήχο, οπότε εμείς δεν χρειαζόμαστε κάποιον άλλο για να μας καθοδηγεί. Έχουμε μια εμπειρία δεκαετιών, ξέρουμε τι ήχο θέλουμε να έχουμε, δεν χρειαζόμαστε κανένα ενορχηστρωτή γιατί ξέρουμε να το κάνουμε από μόνοι μας. Όταν μια μπάντα είναι στην αρχή, τότε, ναι, χρειάζεται κάποιον παραγωγό έμπειρο να τους καθοδηγήσει, αλλά μια μπάντα σαν κι εμάς, όχι. Νομίζω ότι με έναν καλό ηχολήπτη, που ξέρει την μπάντα, ξέρει τα τραγούδια, έχει καλό αυτί, και, ακόμα καλύτερα, είναι φαν του είδους, τότε όλα τα άλλα μπορούν να γίνουν από την μπάντα. Επίσης, την σήμερον ημέρα, που όλα γίνονται ψηφιακά, είναι πιο εύκολες οι ηχογραφήσεις και μπορούμε να αποκτήσουμε καλά αποτελέσματα σε μικρό χρονικό διάστημα χωρίς να χρειάζεσαι εφτά ώρες για να πιάσεις τον σωστό ήχο σε μια κιθάρα.
Τώρα ξέρετε ακριβώς τι θέλετε και πως να το καταφέρετε, όχι όπως στις αρχές σας που χρειαζόσασταν κάποιον σαν το RhysFulber (FRONT LINE ASSEMBLY, FEAR FACTORY, MACHINE HEAD) για παράδειγμα, για να σας καθοδηγήσει. Προσωπικά, μου αρέσει να ακούω την γνώμη ανθρώπων που δεν ανήκουν στην μπάντα, αλλά θα πρέπει να προέρχονται από ένα background σαν το δικό μας. Πάντως έχουμε φτάσει στο σημείο όπου πια δεν χρειαζόμαστε έναν παραγωγό.
Όλο το άλμπουμ έχει ένα φανταστικό flow. Μου δείχνει μια μπάντα που ξέρει που βρίσκεται, τι θέλει και που θέλει να πάει. Βλέπεις αυτήν την δουλειά ως μια ρετροσπεκτίβα όλης της καριέρας σας ή ως ένα φυσικό αποτέλεσμα των συνηθειών σας ως μουσικοί; Το ρωτάω γιατί μου φαίνεστε μια μπάντα που είναι όχι μόνο συνεπής με τις αρχές της αλλά και που διασκεδάζει δημιουργώντας μελαγχολική μουσική με μίζερους στίχους. Όταν ξαναηχογραφήσαμε το ‘Icon’, ήταν σαν ένα ταξίδι μέσα στο χρόνο, πίσω σε εκείνη την εποχή και σε εκείνη την νοοτροπία που είχαμε. Κατά κάποιο τρόπο, μας χρησίμεψε ως έμπνευση για τον καινούργιο δίσκο· όχι για να αντιγράψουμε κάτι από τότε, αλλά για να θυμηθούμε τον τρόπο προσέγγισης που είχαμε τότε στην σύνθεση, Έκτοτε, έχουμε μάθει και κάνει πολλά και διαφορετικά πράγματα, αλλά σίγουρα θέλαμε να επανακτήσουμε κάτι από την ατμόσφαιρα εκείνου του δίσκου. Κάτι παρόμοιο θα μπορούσα να πω και για το ‘Shades of God’, ένα άλμπουμ που αν και δεν έτυχε της προσοχής που του άξιζε, εξακολουθεί να είναι ένα από τα αγαπημένα όλων μας στην μπάντα. Εννοείται ότι όταν ξεκινάμε να δουλεύουμε σε έναν καινούργιο δίσκο, ποτέ δεν μπαίνουμε στην διαδικασία να προσπαθήσουμε να κάνουμε κάτι παρόμοιο με τους πιο επιτυχημένους μας δίσκους· πάντα κοιτάζουμε μπροστά. Ασκούμε σκληρή κριτική στους εαυτούς μας, οπότε εάν αυτό που κάνουμε εγκρίνεται από εμάς πρώτα, τότε σχεδόν σίγουρα θα αρέσει και στους οπαδούς μας.
Photo by Elena Vasilaki
Από τότε που ξεκινήσατε, έχουν υπάρξει αμέτρητα καινούργια στυλ και τάσεις στο metal. Προσπαθείτε συνειδητά να τα αποφεύγετε όλα αυτά ή κατά κάποιο τρόπο τα ενσωματώνετε στην μουσική σας… ή απλά αδιαφορείτε; Το τελευταίο. Αν και είναι σημαντικό το να ξέρει κάποιος σχετικά με τις νέες τάσεις στην μουσική, ειδικά εάν συνειδητοποιήσει ότι η μουσική του δεν ακούγεται και δεν αγοράζεται πια από κανέναν, αλλά εξίσου σημαντικό είναι το να μην ακολουθεί κάποιος τυφλά τις μόδες και να πηγαίνει όπου φυσά ο άνεμος, γιατί από καλλιτεχνική άποψη, αυτό ισοδυναμεί με το φιλί του θανάτου. Εμείς, ως μπάντα, ενδιαφερόμαστε να δούμε τι υπάρχει στην αγορά, τι κάνουν οι άλλες μπάντες και τι καινούργιες ενδιαφέρουσες τάσεις υπάρχουν, αλλά όταν έχει να κάνει με την μουσική μας, ακολουθούμε μόνο το ένστικτό μας. Όταν ξεκινάς μια μπάντα, συνήθως στις συνεντεύξεις οι δημοσιογράφοι σου λένε ότι ακούγεστε σαν την τάδε ή την δείνα μπάντα. ‘Όσο περνά ο καιρός όμως, οι αναφορές σε άλλες μπάντες σταματάνε γιατί έχεις δημιουργήσει πια τον δικό σου ήχο, κι αυτό ακριβώς έχει συμβεί σε εμάς. Είναι σαν να υπάρχουμε πια μέσα σε ένα δικό μας οικοσύστημα.
Στο παρελθόν θα μπορούσαν να πούνε ότι σε κάποια κομμάτια ακούγεστε σαν αυτό ή εκείνο το συγκρότημα, αλλά τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια τουλάχιστον, αυτό πια δεν ισχύει. Είναι κάτι που το κερδίσατε με το σπαθί σας… Η αλήθεια είναι ότι σε κάποια μέρη κομματιών μας, μας αρέσει να κλείνουμε το μάτι προς κάποιες άλλες μπάντες που μας έχουν επηρεάσει, το κάνουμε επίτηδες και είναι και διασκεδαστικό.
Ένα από τα χαρακτηριστικά των PARADIOSE LOST είναι το γεγονός ότι, εκτός από την θέση του ντράμερ, η σύνθεση της μπάντας έχει παραμείνει πάντα η ίδια. Μέχρι ποιο σημείο έχει επηρεάσει αυτό το γεγονός την μουσική σας; Είναι η εμπιστοσύνη μεταξύ των μελών ένας παράγοντας-κλειδί για την επιβίωση της μπάντας για πάνω από τρεις δεκαετίες; Είναι βασικό για μία μπάντα να μην αλλάζει συχνά μέλη, εάν θέλει να θεωρείται από τον υπόλοιπο κόσμο ως όντως μια μπάντα, και δεν είναι καλό και για την ίδια την μπάντα. Εάν κοιτάξεις πίσω στην ιστορία του rock, όλες οι μεγάλες μπάντες δεν είχαν και πολλές αλλαγές στην σύνθεσή τους. Όσον αφορά εμάς, η δυναμική πάντα ήταν η ίδια: ο Greg συνθέτει κι εγώ γράφω τους στοίχους, οπότε δεν νομίζω ότι αυτό το θέμα θα μας επηρέαζε μουσικά. Πάντως είναι ωραίο να ξέρεις ότι μπορείς να εμπιστεύεσαι κάποιον μετά από τόσα πολλά χρόνια· η σταθερότητα είναι πολύ σημαντική για την επιβίωση μιας μπάντας.
Η περιστρεφόμενη πόρτα της θέσης του ντράμερ, ξαναέφερε τον JeffSinger, έναν πρώην μέλος της μπάντας. Επηρέασε αυτό το γεγονός τον ήχο του δίσκου; Ο Guido Montanarini ήταν εκείνος που έπαιξε στον δίσκο και ο Jeff ξαναμπήκε στην μπάντα όταν ξεκινήσαμε την περιοδεία τον περασμένο Απρίλιο. Ποτέ δεν χάσαμε την επαφή με τον Jeff όποτε ήταν σαν να είχε επιστρέψει μετά από ένα σύντομο διάλλειμα κι ας είχε λείψει τόσα χρόνια. Όσο μεγαλώνουμε, τόσο πιο γρήγορα μας φαίνεται ότι περνά ο καιρός.
Εάν έπρεπε να περιγράψεις τον δίσκο σε κάποιον που δεν σας έχει ξανακούσει ποτέμέσω ενός από τα κομμάτια του άλμπουμ, πιο θα διάλεγες ως το πιο αντιπροσωπευτικό; Νομίζω ότι αντανακλαστικά θα διάλεγα το “Serpent on the Cross”, με το οποίο αρχίζει ο δίσκος, αν και περιέχει πολλά μέρη με μελωδικά φωνητικά, περιέχει όλα τα αναγνωρίσιμα στοιχεία μας. Σε επίπεδο μεγαλοπρέπειας, όμως, θα διάλεγα το “Salvation”.
Photo by Elena Vasilaki
Ξέρεις, όταν μου έφτασε ο δίσκος και το έβαλα να το ακούσω, περνούσε η γυναίκα μου από το δωμάτιο όταν έπαιζε το “Serpent on the Cross”, και με ρώτησε εάν ήταν αυτός ο καινούργιος σας δίσκος. Εκεί κατάλαβα ότι είχατε καταφέρει από την πρώτη κιόλας νότα να αναπαράγετε το τυπικό και άμεσα αναγνωρίσιμο vibe της μπάντας. Ο ήχος της κιθάρας του Greg είναι ο πυρήνας της μπάντας. Ανέκαθεν είχε ένα χαρακτηριστικό, και πολύ προσωπικό, στυλ παιξίματος και την στιγμή που αρχίζει να παίζει, αμέσως ξέρεις ότι είναι αυτός.
Υπήρξαν κάποιου είδους εμπειρίες από το side–projectHOST που έκανες με τον Greg, που θελήσατε να εμπεδώσετε σε αυτόν τον δίσκο; Για μένα δεν ίσχυσε κάτι τέτοιο αλλά επειδή ο Greg τρελαίνεται να πειραματίζεται κι επειδή είχαμε ήδη συνθέσει κάποια κομμάτια για αυτόν τον δίσκο πριν ξεκινήσουμε το side-project, νομίζω τα “Lay a Wreath Upon the World” και “Savage Days”, μετά το HOST, δεν μας αρέσανε και τόσο κι έτσι αποφασίσαμε να επιβάλλουμε σημαντικές αλλαγές πάνω τους. Είναι τα δύο τραγούδια που μοιάζουν λιγότερο με τα υπόλοιπα του δίσκου κι αυτό μου αρέσει γιατί προσδίδουν μια ισορροπία στον δίσκο. Όταν έχεις πέντε χρόνια στην διάθεσή σου, είναι φυσικό να θέλεις αλλά και να μπορείς να προσδώσεις μια ηχητική ποικιλίαστον δίσκο. Όταν υπάρχουν στενά χρονικά όρια, οι δίσκοι συνήθως ακούγονται ομοιόμορφοι από την αρχή μέχρι το τέλος γιατί δεν υπάρχει χρόνος για πειραματισμούς.
Πιστεύεις ότι η επαναηχογράφηση του ‘Icon’ βοήθησε στην δημιουργία της ατμόσφαιρας αυτού του δίσκου; Δεν ήταν μια στιγμιαία έμπνευση που μας έκανε να βγάλουμε ξανά αυτό το vibe από μέσα μας. Ήταν μια διαδικασία που βγήκε με φυσικό τρόπο μιας που μετά την επαναηχογράφηση ο Greg θέλησε να ξαναδοκιμάσει εκείνο τον συγκεκριμένο στυλ αλλά μέσα από το φίλτρο όλης της μετέπειτα εμπειρίας. Από την στιγμή που ο Greg άρχισε να κάνει demos, αυτομάτως κι εγώ ξαναγύρισα σε εκείνο το στυλ φωνητικών γιατί έτσι ταίριαζε. Ήταν ενδιαφέρον να επαναπροσεγγίσω ένα φωνητικό στυλ που είχα χρόνια να χρησιμοποιήσω.
Νομίζεις ότι η μπάντα θα είχε κρατήσει για τόσα χρόνια εάν δεν είχατε ρισκάρει με δίσκους όπως το ‘Host’ ή ακόμα και με το‘OneSecond’; Είναι δύσκολη η απάντηση γιατί υπάρχουν ακόμα μπάντες που ξεκίνησαν την ίδια χρονική περίοδο με εμάς αλλά δεν έχουν αλλάξει στο στυλ τους. Νομίζω ότι η απάντηση βρίσκεται στην ποιότητα των κομματιών. Εάν το κοινό ακούει το ίδιο τραγούδι μετά από δεκαετίες και μέσα του ξυπνάνε τα ίδια συναισθήματα όπως και τότε ή το κάνει να νιώθει νοσταλγία, τότε αυτό για μένα είναι το πιο σημαντικό, κι όχι το στυλ που παίζεις. Στην δικιά μας περίπτωση, σίγουρα η αλλαγές μας βοήθησαν, αλλά υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες όπως η τύχη. Εμείς ξεκινήσαμε στην κατάλληλη χρονική στιγμή, στο κατάλληλο σημείο, κάτι που μας επέτρεψε να αντέξουμε το πέρασμα του χρόνου και να παραμείνουμε στην προτίμηση του κοινού. Υπάρχει ακόμα μεγάλη ζήτηση για τις παλιές μπάντες· κοίτα τι γίνεται π.χ. με τους IRON MAIDEN που ζουν την πιο επιτυχημένη φάση της καριέρας τους.
Προσωπικά, νομίζω ότι το ίδιο ισχύει και για εσάς…
Η αλήθεια είναι ότι το metal με το οποίο μεγάλωσε η δικιά μας η γενιά, αφού είχε παραμεριστεί κάπως τις δύο προηγούμενες δεκαετίες από άλλα στυλ στο μέταλ, τώρα έχει επιστρέψει και το κοινό ανακαλύπτει ξανά όλες τις μεγάλες μπάντες του παρελθόντος. Η ζήτηση για συναυλίες είναι τεράστια· όταν ήμουν μικρός, μπορούσαμε να δούμε μπάντες ζωντανά μόνο Παρασκευές και Σάββατα, ενώ τώρα είναι κάθε μέρα. Αυτό μας βοήθησε κι εμάς φυσικά να είμαστε παρόντες τόσα χρόνια.
Εάν μπορούσες να εξαλείψεις μια λανθασμένη αντίληψη σχετικά με εσάς, ποια θα ήταν; Μια πολύ κοινή είναι ότι όλοι μας στην μπάντα είμαστε μίζεροι, αλλά αυτό δεν με πειράζει, γιατί έτσι δεν χρειάζεται να υποκρινόμαστε μπροστά σε άλλους ότι είμαστε ευτυχισμένοι. Είμαστε όπως όλος ο κόσμος, με τις καλές στιγμές του και με τις κακές. Όταν κάθομαι να γράψω στίχους, το μυαλό μου είναι σε μια συγκεκριμένη, σκοτεινή φάση η οποία όμως αλλάζει με το που τους ολοκληρώνω. Μετά είμαι πάλι ο Nick που του αρέσει να λέει αστεία, να τα πίνει με τους φίλους του, να πηγαίνει σε συναυλίες, κτλ. Είναι σαν αναβοσβήνω ένα διακόπτη στον εγκέφαλο. Δεν νομίζω ότι κανένας από εμάς που κάνουμε τέτοιου είδους μουσική, είμαστε συνέχεια βουτηγμένοι στην μιζέρια. Είναι ένα είδος απόδρασης από την πραγματικότητα.
Photo by Elena Vasilaki
Θυμάμαι όταν παίξατε στο ChaniaRockFestival το 2023. Είχαμε πάει μαζί για φαγητό και μετά θέλατε να φάτε παγωτό. Μπήκαμε λοιπόν ο Greg, oAaron κι εγώ σε ένα μίνι-μάρκετ και κάποιοι οπαδοί που ήταν μέσα, δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι αντί να είστε βουτηγμένοι στην μιζέρια, απολαμβάνατε την ζωή με παγωτά. Κάποιοι μάλιστα, ενώ φορούσαν μπλουζάκια PARADISELOST, ούτε καν σας αναγνώρισαν γιατί δεν μπορούσαν να σας φανταστούν να κάνετε κάτι τόσο καθημερινό και ευχάριστο. Δέκα άτομα πέρασαν από μπροστά σας κι ούτε καν σας πρόσεξαν! Πόσο μου αρέσει που χρησιμοποιούν το παγωτό ως τον μετρητή κλίμακας doom: εάν σου αρέσουν τα παγωτά, τότε δεν είσαι doomy. Από πότε ένα παγωτό θεωρείται ως μη doomy;
Η φρεσκάδα του παγωτού αντιτίθεται στην καυτή κόλαση όπου ζείτε και βασιλεύτε.. Παγωτά και ωραίος καιρός είναι απαγορευτικά για εμάς από ότι φαίνεται. Παρεμπιπτόντως, ήταν ένα πολύ ωραίο ταξίδι εκεί, τα περάσαμε τέλεια.
Εάν θυμάμαι καλά, μου είπατε ότι πρέπει να ήταν είτε η πρώτη είτε η δεύτερη φορά που σας είχε τύχει ο χώρος της συναυλίας να ήταν ακριβώς απέναντι από το ξενοδοχείο σας. Ναι, είδα τον Geoff Tate από το μπαλκόνι του δωματίου μου και δεν μπορούσα να το πιστέψω και μετά του είπα ότι αισθανόμουν σαν να είχα θέση VIP. Θα προτιμούσα να παίζαμε πριν από εκείνον γιατί έτσι θα μπορούσα να τον είχα απολαύσει με κάποιες μπύρες παραπάνω.
Πως είδες το RockwaveFestival όπου παίξατε την ίδια μέρα με τον KingDiamond; Ήταν πολύ ωραία γιατί έκανε λιγότερη ζέστη από άλλες χρονιές και τόσο η μπάντα του όσο και οι τεχνικοί του, όλοι τους πολύ καλά παιδιά. Σε όλα τις συναυλίες που παίξαμε μαζί, πάντα υπήρχε μια ωραία ατμόσφαιρα. Σάκης Φράγκος
Απομαγνητοφώνηση: Γιώργος Γκούμας
Το Release Athens 2026 υποδέχεται τους Limp Bizkit τη Δευτέρα 15 Ιουνίου, στην Πλατεία Νερού. Μετά από δεκαετίες προσμονής, η θρυλική μπάντα – βασικός πυλώνας της έκρηξης του nu-metal και ένα από τα πιο επιτυχημένα ονόματα στην ιστορία του σκληρού ήχου – έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα για ένα από τα πλέον αναμενόμενα shows των τελευταίων ετών.
Περισσότερα ονόματα θα ανακοινωθούν σύντομα!
Στα τέλη των 90s, ελάχιστα συγκροτήματα μπορούσαν να συνδυάσουν με τόση επιτυχία το groove του hip hop και του funk με την ωμή ενέργεια του hard rock και του heavy metal. Οι Limp Bizkit, με ηγέτη τον χαρισματικό Fred Durst, το πέτυχαν και σφράγισαν με τον τρόπο τους τον ήχο μιας ολόκληρης γενιάς.
Τα άλμπουμ “Significant Other” (1999) και “Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water” (2000) καθόρισαν την πορεία τους, ενώ ύμνοι όπως τα “Counterfeit”, “Nookie”, “Break Stuff”, “Rollin’ (Air Raid Vehicle)”, “Re-Arranged”, “My Generation”, “My Way” και η διασκευή στο “Behind Blue Eyes” των The Who- κυριάρχησαν παντού και παραμένουν σημεία αναφοράς της nu-metal εποχής.
Από τα μέσα των ’00s μέχρι σήμερα, οι Limp Bizkit έχουν διανύσει μια πορεία γεμάτη ανατροπές: παύσεις και επανενώσεις, νέους δίσκους, μια σειρά θρυλικών shows (όπως αυτό στο Lollapalooza το 2021), αλλά και τις εκρηκτικές περιοδείες των τελευταίων ετών σε Ευρώπη και Αμερική που απέδειξαν αφενός πως η ενέργεια τους παραμένει αμείωτη και αφετέρου πως στο ήδη πολυάριθμο κοινό τους έχουν προστεθεί νέοι φανατικοί φίλοι σε ολόκληρο τον κόσμο.
Δυστυχώς, στις 18 Οκτωβρίου 2025, λίγο πριν το επόμενο σκέλος της παγκόσμιας περιοδείας τους, ο μπασίστας Sam Rivers – ιδρυτικό μέλος και παλμός του γκρουπ – έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο κενό αλλά και μια ανεκτίμητη μουσική κληρονομιά.
Με σεβασμό στη μνήμη του, οι Fred Durst, John Otto, Wes Borland και DJ Lethal, αποφάσισαν να συνεχίσουν το ταξίδι τους με την ίδια ορμή και το ίδιο πάθος που τους καθιέρωσε. Έτσι κι αλλιώς, το μουσικό του αποτύπωμα ζει σε κάθε νότα και κάθε συναυλία τους.
Στις 15 Ιουνίου, θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε να ανεβαίνει στη σκηνή της Πλατείας Νερού ένα γκρουπ που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή. Ετοιμαστείτε για μια εκρηκτική εμφάνιση, μια εμπειρία που υπόσχεται να γράψει ιστορία.
Όλες οι πληροφορίες (τιμές, πρόγραμμα, πρόσβαση) στο releaseathens.gr
Διάθεση εισιτηρίων ΑμεΑ:
Το Φεστιβάλ φροντίζει για την πρόσβαση Ατόμων με Αναπηρία, προσφέροντας ειδικό χώρο με ανεμπόδιστη θέα προς τη σκηνή. Ο ειδικός χώρος είναι προσβάσιμος με αμαξίδιο, διαθέτει καθίσματα, ξεχωριστές τουαλέτες & δωρεάν parking.
Για την αγορά εισιτηρίων ΑμεΑ, παρακαλούμε να προωθήσετε το αίτημά σας ηλεκτρονικά στο support@releaseathens.gr, επισυνάπτοντας την κάρτα αναπηρίας σας. Για την είσοδό σας στους χώρους ΑμεΑ, η κάρτα αυτή θα χρειαστεί να επιδειχθεί κατά την άφιξή σας στο Φεστιβάλ.
Με πολλά και πάλι καινούργια κομμάτια επιστρέφει η στήλη και αυτή την φορά έχουμε ολοκαίνουργια tracks από FOO FIGHTERS, HALLAS, INDUCTION, AD INFINITUM, Charlotte Wessels, HALO EFFECT, VALIANT STEEL, HELLPIPER, BLUT AUS NORD και τους ΤESTAMENT να διασκευάζουν το “Seek and Destroy” των ΜΕΤΑLLICA. Το πως και το γιατί τα διαβάζετε και τα ακούτε φυσικά στις παρακάτω γραμμές.
Mε καινούργιο κομμάτι επέστρεψαν οι rockers FOOFIGHTERS ένα από κομμάτια που θα περιλαμβάνονται στον νέο τους δίσκο που θα βγει την επόμενη χρονιά. Το “Asking for a friend” το ακούμε παρακάτω και η μπάντα προχώρησε στην παρακάτω ανακοίνωση δια μέσου του αρχηγού της μπάντας Dave Grohl:
“Από την επιστροφή μας στη σκηνή στο San Luis Obispo πριν από πέντε εβδομάδες, μας υπενθύμισαν γιατί αγαπάμε και είμαστε για πάντα αφοσιωμένοι στο να κάνουμε αυτό το πράγμα με τους FOO FIGHTERS. Από το να επανενωθούμε ως συγκρότημα και να κοιτάξουμε μια λίστα με τραγούδια 30 ετών για να ξεπεράσουμε, μέχρι να ξανασκεφτούμε τις εκτελέσεις με την απίστευτη ευλογία του ενός και μοναδικού Ilan Rubin πίσω από τα τύμπανα, μέχρι να επανασυνδεθούμε με τους καταπληκτικούς θαυμαστές μας και να τους ανατινάξουμε με ό,τι έχουμε (ανεξάρτητα από το μέγεθος του χώρου) γιατί δεν θα ήμασταν εδώ χωρίς αυτούς, Έχουμε τον πιο σταθερό πυρήνα. Και ο ήλιος επιτέλους ανατέλλει στον ορίζοντα. Αλλά τίποτα από αυτά δεν θα ήταν ολοκληρωμένο χωρίς νέα μουσική για να μοιραστούμε από τον Pat, τον Nate, τον Chris, τον Rami, τον Ilan και εμένα. Το “Asking for a Friend” είναι ένα τραγούδι για όσους περίμεναν υπομονετικά στο κρύο, βασιζόμενοι στην ελπίδα και την πίστη για να εμφανιστεί ο ορίζοντάς τους. Ψάχνοντας για «απόδειξη» όταν κρέμεσαι από μια ευχή μέχρι να λάμψει ξανά ο ήλιος. Ένα από τα πολλά τραγούδια που θα ακολουθήσουν…”.
Παράλληλα με το νέο αυτό κομμάτι, το σχήμα ανακοίνωσε την επερχόμενη περιοδεία του στην Αμερική με τους QUEENS OF THE STONE AGE.
Η Silver Lining Music θα κυκλοφορήσει την συλλογή “No Life ‘Til Leather – A Tribute to Metallica’s Kill ‘Em All” στις 14 Νοεμβρίου. Το τρίτο single από την all-star συλλογή είναι από τους thrash metal θρύλους ΤΕSTAMENT που διασκευάζουν το “Seek & Destroy” και το παρακολουθούμε παρακάτω.
Το “No Life ‘Til Leather – a tribute to Metallica’s Kill ‘Em All” ενώνει τους αγαπημένους των METALLICA, τους συνομηλίκους τους και τις γενιές που ακολούθησαν. Η επιρροή που είχαν οι DIAMOND HEAD και οι SAXON στους γίγαντες του thrash είναι καλά τεκμηριωμένη. Εν τω μεταξύ, οι TESTAMENT σφυρηλάτησαν την καριέρα τους στα metal χαρακώματα της Καλιφόρνια μαζί με το συγκρότημα, οπότε είναι ταιριαστό να εμφανίζονται σε αυτή τη συλλογή, παραδίδοντας μια εκρηκτική απόδοση του κομματιού που ξεσηκώνει τα πλήθη από την πρώτη μέρα.
“Διασκεδάσαμε διασκευάζοντας το “Seek and Destroy” σχολιάζει το μακροχρόνιο μέλος και τραγουδιστής Chuck Billy. Τραγούδια σαν αυτό ξεκίνησαν ένα Κίνημα!”.
To “A Tribute to Metallica’s Kill ‘Em All” είναι ένας κολοσσιαίος εορτασμός του πιο ιστορικού ντεμπούτου άλμπουμ στην ιστορία του heavy metal, που επανασχεδιάστηκε από τους θρύλους που το ενέπνευσαν και τις γενιές που ήρθαν στο πέρασμά του! Βετεράνοι όπως οι SAXON, οι DIAMOND HEAD και οι MOTORHEAD, (τρία από τα αγαπημένα συγκροτήματα των METALLICA) ενώνονται με ανερχόμενα αστέρια όπως ο TAILGUNNER και οι Σουηδοί prog metallers SOEN για να δημιουργήσουν ένα who’s-who heavy μουσικής, με κάθε ερμηνευτή να δανείζει τον μοναδικό του ήχο σε ένα κλασικό κομμάτι. Οι συνεισφορές από τους γίγαντες του thrash TESTAMENT, τον πρώην μπασίστα των MEGADETH David Ellefson, και τους βασικούς άξονες του New Wave of British Heavy Metal TYGERS OF PAN TANG, δείχνουν ότι η εταιρεία κοιτάζει πέρα από τους δικούς της καλλιτέχνες για να συγκεντρώσει το καλύτερο δυνατό line up. Στο line up των super star συμμετέχουν οι θρυλικοί RAVEN (κλείνοντας με το βροντερό “Metal Militia”) που ήταν μέρος της πρώτης περιοδείας των METALLICA και RAVEN “Kill ‘Em All For One” του 1983.
To πλήρες setlist του δίσκου είναι το παρακάτω:
Hit the lights (TAILGUNNER)
The four horsemen (THE ALMIGHTY)
Motorbreath (SOEN)
Jump In the Fire (TYGERS OF PAN TANG)
(Anesthesia) – Pulling Teeth (David Ellefson)
Whiplash (MOTORHEAD)
Phantom lord (SAXON)
No remorse (DIAMOND HEAD)
Seek & Destroy (TESTAMENT)
Metal militia (RAVEN)
Photo by FranzSchepers
Οι οραματιστές του power metal INDUCTIONσυνεχίζουν την ασταμάτητη άνοδό τους με την κυκλοφορία του ηλεκτρισμένου ομότιτλου κομματιού και βίντεο ”Love Kills”, από το επερχόμενο στούντιο άλμπουμ τους “Love Kills!” που αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 6 Φεβρουαρίου 2026 μέσω της Reigning Phoenix Music. Νιώστε το κύμα: Το “Love Kills” είναι ένας άγριος ύμνος που πάλλεται από ακατέργαστο συναίσθημα και ασταμάτητη ενέργεια. Το κομμάτι αποτυπώνει τόσο τον πόνο όσο και τη δύναμη της πτώσης της αγάπης, γιορτάζοντας την ανθεκτικότητα που αντέχει ακόμα και όταν η φλόγα φαίνεται να πεθαίνει. Με τρομερά φωνητικά, βροντερά riffs και κινηματογραφικό συναίσθημα, το “Love Kills” μας υπενθυμίζει ότι ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές, το φως της αγάπης δεν σβήνει ποτέ πραγματικά.
Ο κιθαρίστας και τραγουδοποιός Tim Kanoa Hansen μοιράζεται: “Η αγάπη σκοτώνει… Αλλά δεν πρόκειται να πεθάνει ποτέ. Αυτό το απλό σύνθημα ενέπνευσε το μεγαλύτερο μέρος του επερχόμενου τρίτου άλμπουμ των INDUCTION, γι’ αυτό και έγινε το ομώνυμο κομμάτι. Είναι βαθιά προσωπικό, γεμάτο ακατέργαστο συναίσθημα, αλλά δίνει επίσης ένα μήνυμα δύναμης: η ζωή συνεχίζεται πάντα και εμείς είμαστε οι κύριοι της μοίρας μας. Όσο σκοτεινές κι αν είναι οι μέρες, η αγάπη πάντα θα επιστρέφει. Όπως έγραψε κάποτε ο C. Joybell : «Η αγάπη, είμαι πεπεισμένος, βρίσκεται στο σκοτάδι. Είναι το κερί τη νύχτα»”.
Το Σουηδικό rock κουιντέτο HALLAS είναι περήφανο που μοιράζεται το πρώτο single “The Emissary» από το τέταρτο ολοκληρωμένο δίσκο τους “Panaroma” το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 30 Ιανουαρίου 2026. Το νέο άλμπουμ θα κυκλοφορήσει μέσω της δικής τους δισκογραφικής εταιρείας Äventyr Records.
“Κατά κάποιο τρόπο, το “Panorama” ακούγεται οικείο: ένα ευφάνταστο υβρίδιο progressive rock της δεκαετίας του ’70 και heavy metal με απόηχους τόσο της folk όσο και της ψυχεδέλειας, μαζί με εννοιολογικό περιεχόμενο. Κατά μια άλλη έννοια, δεν έχετε ξανακούσει έναν δίσκο σαν αυτόν από τους ΗΑLLAS. Η αυτοπεποίθηση δεν ήταν ποτέ τόσο εμφανής. Επιρροές από διαφορετικές κατευθύνσεις συγκρούονται, και μερικές φορές συγκρούονται, συμβάλλοντας στην αίσθηση ότι το αναμενόμενο καταλήγει σε θαυμασμό για αυτό που ακούς. Με το νέο τους άλμπουμ οι HALLAS εδραιώνουν και διευρύνουν την εικόνα του τι είναι το συγκρότημα, αλλά και τι μπορεί να είναι το rock. Αυτή τη φορά, διερευνώνται διαφορετικές οπτικές γωνίες σε ένα σενάριο σχετικά με το εάν η ανθρωπότητα είναι ικανή να κατανοήσει μια άποψη διαφορετική από τη δική της. Αντικατοπτρίζει την εποχή μας, αλλά, με τον τυπικό τρόπο του σχήματος σκηνοθετείται σε έναν φανταστικό, μακρινό κόσμο”.
Ακούμε το καινούργιο εξάλεπτο τους κομμάτι παρακάτω:
Photo by Tim Tronckoe
H CharlotteWessels (ex- DELAIN) ενώνει τις δυνάμεις της με τον Asger Mygind των VOLA για το στοιχειωμένο νέο single “Backup Plan”, ένα οικείο ντουέτο μεταξύ ζωής και θανάτου. Αρχικά εμφανιζόταν ως μπόνους κομμάτι σε επιλεγμένες εκδόσεις βινυλίου του “The Obsession” που είχε κυκλοφορήσει το 2024, το τραγούδι βρίσκεται τώρα στο επίκεντρο ως μια όμορφα δημιουργημένη συνεργασία που συγχωνεύει τις χαρακτηριστικές φωνές και των δύο καλλιτεχνών σε μια μαγευτική αρμονία που παραμένει πολύ μετά το τέλος του. Μετά την εμφάνιση της Charlotte και της μπάντας της στην περιοδεία Friend of a Phantom Tour των VOLA το 2024, αυτή η κυκλοφορία όχι μόνο επανενώνει τα δύο σχήματα αλλά σηματοδοτεί και την πρώτη επέτειο του “The Obsession”, μια κατάλληλη στιγμή για να αφήσουμε το “Backup Plan” να βγει στο φως.
Το “Backup Plan” θα βρίσκεται στην “The Obsession (Deluxe Edition)” που θα κυκλοφορήσει αυτές της ημέρες από την Napalm Records. Η κυκλοφορία θέτει τις βάσεις για μια συναρπαστική χρονιά, καθώς η Charlotte Wessels θα συμμετάσχει με τους EPICA και AMARANTHE στην εκτεταμένη περιοδεία τους Arcane Dimensions σε όλη την Ευρώπη το 2026.
Photo by Stefan Heilemann
Η ελβετική/γερμανική modern metal μπάντα AD INFINITUM κάνει ένα ακόμη τολμηρό βήμα στην καθοδήγηση της ταυτότητάς της με το εντυπωσιακό νέο single της “Regicide” που κυκλοφόρησε λίγο πριν την πρώτη της ευρωπαϊκή περιοδεία ως headliner με τους SEVEN SPIRES και τους TULIP ως support acts που ξεκινά αυτές τις ημέρες.
Το νέο τραγούδι “Regicide” που κυκλοφόρησε σήμερα αναδεικνύει τις εξαιρετικές φωνητικές ικανότητες της Melissa Bonny, συνδυάζοντας pop αισθητική, μοντέρνα riff, σφιχτά grooves και εθιστικές μελωδίες, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά τη θέση του συγκροτήματος στην πρώτη γραμμή του είδους του. Η Bonny συνεχίζει να λάμπει ως μία από τις πιο ταλαντούχες τραγουδίστριες της νέας γενιάς, χωρίς καμία αμφιβολία!
Οι AD INFINITUM για το “Regicide”:
“Καθώς προετοιμαζόμαστε να ξεκινήσουμε την πρώτη μας ευρωπαϊκή περιοδεία, είμαστε ενθουσιασμένοι που μπορούμε να εκπλήξουμε τους οπαδούς μας με ένα ολοκαίνουργιο τραγούδι. Το “Regicide” συνδυάζει τα σκοτεινά ηχοτοπία του Abyss με μια πιο τολμηρή πιο επαναστατική ενέργεια”.
Photo by Heilemania
Οι Γερμανοί symphonic metallers BEYOND THE BLACK είναι ενθουσιασμένοι που μοιράζονται το τέταρτο single από το πολυαναμενόμενο επερχόμενο στούντιο άλμπουμ τους “Break The Silence” το οποίο πρόκειται να κυκλοφορήσει στις 9 Ιανουαρίου 2026 μέσω της Nuclear Blast Records. Το έκτο ολοκληρωμένο άλμπουμ των BEYOND THE BLACK είναι ένα concept άλμπουμ που έχει τις ρίζες του στο μελωδικό metal με ethno επιρροές, εξερευνά θέματα επικοινωνίας, εσωτερικής δύναμης, ανθεκτικότητας και της επιτακτικής ανάγκης επανασύνδεσης σε έναν διχασμένο κόσμο.
Η πιασάρικη uptempo μελωδία single “Can You Hear Me” βλέπει την τραγουδίστρια των BEYOND THE BLACK, Jennifer, να συνεργάζεται με τον Asami από το ιαπωνικό power metal συγκρότημα LOVEBITES για ένα σαγηνευτικό και υμνικό ντουέτο. Θεματικά, το τραγούδι πραγματεύεται τις δυσκολίες επικοινωνίας σε έναν όλο και πιο θορυβώδη και παραπλανητικό κόσμο και υπογραμμίζει το παγκόσμιο μήνυμά του τραγουδώντας τόσο στα ιαπωνικά όσο και στα αγγλικά. Παράλληλα με το single κυκλοφόρησε ένα μουσικό βίντεο κινουμένων σχεδίων, το οποίο μπορείτε να παρακολουθήσετε παρακάτω.
Η τραγουδίστρια Jennifer Haben σχολίασε: “Το Can You Hear Me είναι ένα τραγούδι για την κοινή λαχτάρα για αληθινή σύνδεση, δύο φωνές από διαφορετικούς κόσμους που διαπερνούν τον θόρυβο ενός υπερσυνδεδεμένου αλλά αποσυνδεδεμένου κόσμου για να ακουστούν πραγματικά”.
Ο Asami (LOVEBITES) πρόσθεσε: “Είμαι πραγματικά ενθουσιασμένος που είμαι μέρος του “Can You Hear Me”. Είναι ένα δυνατό τραγούδι και η συνεργασία μεταξύ χωρών και πολιτισμών ήταν μια εμπνευσμένη εμπειρία. Ελπίζουμε το μήνυμα να φτάσει στους ανθρώπους παντού”.
Photo by Linda Florin
Το σουηδικό melodic death metal συγκρότημα THEHALOEFFECT συνεχίζει να αποκαλύπτει κομμάτια από το επερχόμενο EP διασκευών “We Are Shadows” που θα κυκλοφορήσει στις 21 Νοεμβρίου.
Κάθε μέλος του συγκροτήματος έχει επιλέξει ένα αγαπημένο του τραγούδι για να το διασκευάσει, και αυτή τη φορά είναι η σειρά του κιθαρίστα Niclas Engelin. Η επιλογή του: το κλασικό τραγούδι του 1985 “Dance With The Devil” από το θρυλικό supergroup PHENOMENA, με τους Glenn Hughes, Mel Galley (WHITESNAKE) και Cozy Powell, μεταξύ άλλων.
Η εκδοχή των THE HALO EFFECT μεταμορφώνει το εμβληματικό κομμάτι σε μια συντριπτική, μελωδική καταιγίδα, με τα άγρια γρυλίσματα του Mikael Stanne και την χαρακτηριστική ένταση της κιθάρας της μπάντας να δίνουν νέα πνοή στο διαχρονικό τραγούδι.
Ο Niclas Engelin θυμάται την διαχρονική επίδραση του τραγουδιού:
“Με χτύπησε κεραυνός στην 7η τάξη, όταν δανείστηκα το άλμπουμ των PHENOMENA από τον φίλο μου Emil Olsen. Το τραγούδι “Dance With The Devil” με εντυπωσίασε πολύ και ηχογράφησα ολόκληρο το άλμπουμ σε κασέτα, την οποία έπαιξα μέχρι να γίνει σκόνη».
Το “We Are Shadows” θα περιλαμβάνει μοναδικές επανερμηνείες που επέλεξε προσωπικά κάθε μέλος των THE HALO EFFECT, αναδεικνύοντας τις ποικίλες επιρροές πίσω από ένα από τα πιο αναγνωρισμένα σύγχρονα metal συγκροτήματα της Σουηδίας.
To παρακολουθούμε παρακάτω:
Το “War In Heaven” σηματοδοτεί την εντυπωσιακή επιστροφή των Eλλήνων VALIANTSENTINEL ως το πρώτο single από το επερχόμενο συμφωνικό power metal έπος τους “Neverealm” που θα κυκλοφορήσει στις 16 Ιανουαρίου 2026 από την Theogonia Records.
Σφυρηλατημένο από ατσάλι και φωτιά, το κομμάτι εξαπολύει μια ουράνια σύγκρουση μελωδίας και δύναμης, όπου θεϊκές δυνάμεις και θνητές συγκρούονται σε μια καταιγίδα από riffs, ορχηστρική μεγαλοπρέπεια και υψίφωνες φωνές. Με την καθοδήγηση του κιθαρίστα και συνθέτη Δημήτρη Σκόδρα, το “War In Heaven” ενσαρκώνει την ουσία του “Neverealm”: ένα καθηλωτικό ταξίδι σε μυθικούς κόσμους και διαχρονικούς αγώνες, με κινητήρια δύναμη τις κινηματογραφικές ενορχηστρώσεις και το καθαρό power metal πνεύμα.
Οπτικά ζωντανεμένο από τον Bob Katsionis για την Progressive Vision Group, το video ενισχύει τα μεγαλειώδη θέματα του τραγουδιού με μια εντυπωσιακή, αφηγηματική αισθητική που συνδυάζει φαντασία, μάχη και φως.
Ως πρώτη γεύση από το “Neverealm”, το “War In Heaven” δίνει τον τόνο για αυτό που υπόσχεται να είναι μία από τις καθοριστικές ελληνικές power metal κυκλοφορίες του 2026. To παρακολουθούμε παρακάτω:
Ως δεύτερη ματιά στον απέραντο ηχητικό κόσμο του επερχόμενου 16ου άλμπουμ τους, οι Γάλλοι avent garde blacksters BLUTAUSNORD παρουσιάζουν το δεύτερο single “The Ordeal”, συνοδευόμενο από ένα εντυπωσιακό βίντεο του Alex Moreán (AVERSIO HUMANITATIS). Χαρακτηριστικό του επερχόμενου άλμπουμ “Ethereal Horizons”, το κομμάτι διατρέχει εξωπραγματικές διαστάσεις χρησιμοποιώντας ένα συνδυασμό στοιχείων που έχουν καθορίσει την απαράμιλλη μπάντα σε κάθε εποχή: ουράνια leads, λεπτές βιομηχανικές αποχρώσεις, διακριτικές χορωδίες και το φασματικό, υποσυνείδητο γρύλισμα του ηγέτη Vindsval.
O Vindsval σχολιάζει: “Το “The Ordeal” αναφέρεται τόσο στην κρίση, όχι απαραίτητα θεϊκή, όσο και στον πόνο. Κάθε βαθιά πνευματική διαδρομή περιλαμβάνει μια μορφή δοκιμασίας. Δεν μπορείς να αποφύγεις αυτόν τον πόνο. Η αναζήτηση της κατανόησης, της ανύψωσης, του νοήματος της ύπαρξής μας σημαίνει αναπόφευκτα την αντιμετώπιση των δικών μας ατελειών και μιας ορισμένης εσωτερικής αγωνίας. Αλλά αυτός ο πόνος δεν είναι μάταιος, είναι απαραίτητος για τη μεταμόρφωση και την υπέρβαση. Η θρησκεία, και ευρύτερα η πνευματικότητα, δεν είναι από μόνη της μαρτύριο. Αντικατοπτρίζει την αέναη εσωτερική πάλη μεταξύ της σκιάς και του φωτός μας”.
Το 16ο άλμπουμ “Ethereal Horizons” είναι η πλήρης υλοποίηση των BLUT AUS NORD: πλουσιότερο, βαθύτερο, μεγαλοπρεπέστερο, πιο αινιγματικό και ταυτόχρονα πιο ανθρώπινο από ποτέ. Συνδυάζοντας το γήινο και το φουτουριστικό ως δοχείο για τον σκοτεινό ονειροπόλο, που πετάει και ανυψώνεται σε ζωντανά βασίλεια. Απολαύστε το πρώτο single που αποκαλύφθηκε, «Shadows Breathe First», και το καθηλωτικό οπτικό του συνοδευτικό παρακάτω:
Photo by Sethpicturesmusic
Οι HELLRIPPER, η σκωτσέζικη μπάντα blackened thrash metal που είναι εμμονική με τους αίγαγρους και πρόσφατα υπέγραψε συμβόλαιο με την Century Media Records, επιστρέφει με ένα ολοκαίνουργιο single με τίτλο “Kinchyle (Goatkraft And Granite)”.
Ο ιθύνων νους των HELLRIPPER, κιθαρίστας/τραγουδιστής και συνθέτης James McBain, σχολίασε: “Το “Kinchyle” είναι η πολεμική κραυγή του McBain και μια κατάλληλη πρώτη γεύση από το επερχόμενο άλμπουμ. Στιχουργικά, το κομμάτι είναι εμπνευσμένο από την εμπειρία μου μεγαλώνοντας στο βορειοανατολικό τμήμα της Σκωτίας, στο Αberdeen (η Πόλη του Γρανίτη), και αντανακλά το πώς είναι να νιώθεις παγιδευμένος σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον. Ήθελα να δείξω μια πλευρά της Σκωτίας που δεν είναι απαραίτητα η μαγική «καρτ ποστάλ» που πολλοί άνθρωποι φαντάζονται όταν σκέφτονται τη χώρα. Μουσικά, το κομμάτι έχει πολύ HΕLLPIPPER ήχο και είναι το πιο “rock” τραγούδι που έχω γράψει εδώ και αρκετό καιρό, αν και υπάρχουν μερικά νέα στοιχεία που διασκέδασα να πειραματίζομαι. Το κομμάτι επηρεάστηκε από συγκροτήματα όπως οι TANK οι RUNNING WILD και οι MOTORHEAD, καθώς και από συγκροτήματα όπως οι OPETH και οι WITHERSCAPE. Συνολικά, είναι ένα πολύ προσωπικό τραγούδι, τόσο από άποψη στίχων όσο και από άποψη μουσικών επιρροών. Ελπίζω να σας αρέσει… All Hail the Goat!”
To ακούμε παρακάτω:
Το βράδυ της 25ης Οκτωβρίου στο Floyd, οι THE RASMUS ανέβηκαν στη σκηνή με την αυτοπεποίθηση μιας μπάντας που ξέρει ακριβώς τι θέλει να προσφέρει. Από την πρώτη νότα του “Rest in Pieces”, ο χώρος γέμισε σκοτεινή, ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα· τα φώτα κινήθηκαν σε ψυχρούς τόνους, ενώ ο Lauri Ylönen, σταθερός και συγκεντρωμένος, κράτησε το βλέμμα του κοινού με ένα μίγμα έντασης και μυστηρίου. Κάθε του φράση είχε βαρύτητα, κάθε παύση στιγμάτιζε τη στιγμή και η φωνή του μετακινήθηκε άψογα ανάμεσα στην ευθραυστότητα του “Guilty” και την αποφασιστικότητα του “No Fear”. Το rhythm section, με τον Eero Heinonen στο μπάσο και ο Aki Hakala στα τύμπανα έδιναν σταθερό ρυθμικό υπόβαθρο, γεμίζοντας τον χώρο με συνοχή και δύναμη, ενώ η κιθάρα της Emppu Suhonen προσέθετε μελωδικά στρώματα που ενίσχυαν τον ήχο χωρίς να αποσπούν την προσοχή από τον frontman.
Καθώς η συναυλία προχωρούσε με τα “Time to Burn”, “Justify” και “Bullet”, φάνηκε η ικανότητα της μπάντας να χτίζει ένταση σταδιακά: τα riffs έκοβαν την ανάσα, τα τύμπανα και το μπάσο κρατούσαν τον χώρο ζωντανό και οι στίχοι του Ylönen κυλούσαν σαν αφήγηση. Οι κινήσεις του ήταν υπολογισμένες αλλά εκφραστικές και το βλέμμα του προς το κοινό κάλυπτε κάθε γωνία του χώρου. Στα «Still Standing» και «Shot», η σκηνική αλληλεπίδραση έγινε πιο έντονη: η μπάντα κινήθηκε σαν ενιαίο σώμα, κάθε μέλος προσέχοντας να συνυπάρχει αρμονικά με τα υπόλοιπα, χωρίς να επιδιώκει την υπερβολή.
Μια ξεχωριστή και ευαίσθητη στιγμή της βραδιάς ήρθε με το «October & April»: τα φώτα χαμήλωσαν, η ένταση υποχώρησε για να αφήσει χώρο στο συναίσθημα, και η Emilia “Emppu” Suhonen ανέλαβε διακριτικά να μοιραστεί τα φωνητικά, προσθέτοντας τρυφερότητα και αρμονία στην εκτέλεση χωρίς να αφαιρεί τίποτα από την κεντρική παρουσία του Ylönen, αντικαθιστώντας τρόπον τινά την Anette Olzon που έκανε τα φωνητικά στη στούντιο εκτέλεση. Ακολούθησαν τα «First Day of My Life», «Jezebel», «Creatures of Chaos», όπου για πολλοστή φορά έγινε αναφορά από τον Ylönen για το νησί της Φολεγάνδρου όπου γράφτηκε το κομμάτι αυτό, καθώς και το μισό άλμπουμ… Για την συνέχεια «Not Like the Other Girls», «Falling», «Banksy», κομμάτια που εναλλάσσονταν σε δυναμικές κορυφώσεις και μελωδικά περάσματα, κρατώντας το κοινό συνεχώς σε εγρήγορση. Στο «Livin’ in a World Without You» η ένταση κορυφώθηκε, ενώ τα φώτα άλλαζαν ρυθμικά με το tempo, δημιουργώντας ένα σχεδόν κινηματογραφικό αποτέλεσμα. Οι THE RASMUS έδειχναν απόλυτα δεμένοι, σαν να είχαν ξαναβρεί τον εσωτερικό ρυθμό που τους είχε αναδείξει στις αρχές των 2000s, μα αυτή τη φορά με ωριμότητα και αυτοπεποίθηση. Κάθε κομμάτι είχε τη δική του ενέργεια: οι κιθάρες έδιναν ενέργεια και υφή στις συνθέσεις, το rhythm section μετέδιδε σταθερό παλμό και ο Ylönen κυριαρχούσε με την φωνή του, ερμηνεύοντας το κάθε συναίσθημα με ακρίβεια.
Το φινάλε πριν το encore, με τα «In the Shadows» και «Weirdo», άφησε τον χώρο να σείεται από τις φωνές των θεατών που τραγουδούσαν μαζί. Το encore ξεκίνησε με το «Sail Away», ένα πιο ήρεμο αλλά γεμάτο συναίσθημα κομμάτι εκτελεσμένο από τον Ylönen με την ακουστική του κιθάρα, που προετοίμασε το κοινό για το τελευταίο χτύπημα, το «Love Is a Bitch», όπου η μπάντα απέδειξε ξανά την σκηνική της αρτιότητα: δυναμικά riffs, ακριβής ρυθμός και η συνολική ενέργεια του συγκροτήματος πλημμύρισαν για μια τελευταία φορά τον χώρο. Το κοινό, συμμετέχοντας ενεργά, έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της παράστασης.
Η εμφάνιση στο Floyd απέδειξε ότι οι THE RASMUS παραμένουν μια μπάντα που συνδυάζει συναίσθημα, ένταση και ακριβή σκηνική παρουσία. Ο Lauri Ylönen παραμένει η καρδιά και η ψυχή της μπάντας, με την Emilia “Emppu” Suhonen και τα υπόλοιπα μέλη να υποστηρίζουν και να εμπλουτίζουν τον ήχο, δημιουργώντας ένα live που δεν είναι απλώς αναδρομικό, αλλά ζωντανά εξελισσόμενο.
Όταν έσβησαν τα φώτα, ο ήχος των χειροκροτημάτων συνέχισε να γεμίζει τον χώρο. Οι THE RASMUS έδειξαν γιατί παραμένουν ζωντανή δύναμη πάνω στη σκηνή: γιατί έχουν καταφέρει να μετατρέψουν τη μελαγχολία τους σε ενέργεια και τη σιωπή τους σε ένταση. Οι THE RASMUS παραμένουν μια μπάντα που συνδυάζει συναίσθημα, ένταση και δυναμική σκηνική παρουσία, και απέδειξαν πως μερικές μπάντες ουσιαστικά δεν φεύγουν ποτέ από τη μνήμη μας.
ONOMA ΑΛΜΠΟΥΜ: “To Mega Therion” – CELTIC FROST ETOΣ KYKΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1985 ΕΤΑΙΡΙΑ: Noise ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Horst Müller, Thomas Gabriel “Warrior” Fischer ΣΥΝΘΕΣΗΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά, κιθάρες – Thomas Gabriel “Warrior” Fischer
Mπάσο – Dominic Steiner
Τύμπανα – Reed St. Mark
Την 1η Ιουνίου του 1984 το δίδυμο Warrior/Ain έκανε το πλάνο του για τις κυκλοφορίες της μπάντας που θα διαδεχόταν τους HELLHAMMER. Οι τίτλοι των κυκλοφοριών είχαν προκαθοριστεί και το όνομα του πρώτου τους full length άλμπουμ τους θα ήταν “To megatherion”. Αυτό, όμως, που δεν περίμεναν ήταν να ηχογραφηθεί χωρίς τον Ain στο μπάσο στο δεύτερο μισό του Σεπτεμβρίου του 1985. Το αποτέλεσμα, όμως, ήταν μεγαλειώδες, καθιστώντας τον δίσκο ορόσημο για την εξέλιξη του ακραίου ήχου συνολικά. Οι μπασογραμμές του Dominic Steiner δεν τους άφησε ικανοποιημένους και γι’ αυτόν το λόγο με την επανείσοδο του Ain στην μπάντα μπήκαν στη διαδικασία επαναηχογράφησής του. Το εγχείρημα δεν αγκαλιάστηκε από την Noise, η οποία σταμάτησε τις ηχογραφήσεις πριν ολοκληρωθούν. Το αποτέλεσμα θα ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακό αν αναλογιστούμε τον ήχο που είχε το “Tragic serenades” EP, που έχει μέρος του εγχειρήματος και αποτελεί για τους φανατικούς τους οπαδούς την ηχητικά καλύτερή τους κυκλοφορία.
Για εξώφυλλο ήθελαν το έργο “Satan I” του Giger, συμπατριώτη τους και διάσημου για τη δουλειά του στις ταινίες “Alien” εκείνη την περίοδο. Ο Giger τους χάρισε το έργο να το χρησιμοποιήσουν, ζητώντας τους να χρησιμοποιήσουν και το –αδημοσιεύτο- “Victory III”, το οποίο κόσμησε τη gatefold έκδοση του βινυλίου.
Αυτή η σύμπραξη έχει μείνει στην ιστορία και στιγμάτισε τους CELTIC FROST, αποτελώντας την απαρχή μιας φιλίας που κράτησε για πάντα.
Το πομπώδες ορχηστρικό intro, ” Innocence and wrath”, είναι αρχέτυπο όσων επέλεξαν να έχουν intro σε κάποια extreme metal κυκλοφορία τους.
Η απόκοσμη ατμόσφαιρά τους διανθίζεται από τα εμβόλιμα γυναικεία φωνητικά της Claudia-Maria Mokri στα “The usurper”, “Circle of the tyrants” και “Necromantical screams”. Στο τελευταίο μάλιστα υπέδειξαν πως μπορεί κανείς με ευφυή και περίτεχνο τρόπο να αξιοποιήσει τα γυναικεία φωνητικά σε ένα extreme metal κομμάτι.
Όλη αυτή η avant garde ηχητική που είναι εμβόλιμη στον δίσκο με την εκτεταμένη χρήση των tympani, δεν ήταν παρά ο προπομπός για το “Into the pandemonium”, στο οποίο ξανασυνεργάστηκαν δύο χρόνια με την Mokri, δίνοντας πνοή στο ατμοσφαιρικό metal για πρώτη φορά. To instrumental “Tears in a prophet’s dream” ήταν ακριβώς το σημείο του δίσκου που έδειχνε ότι ο πειραματισμός είναι και θα είναι κύριο χαρακτηριστικό τους έκτοτε.
Η ένταση και η ακρότητα στις πριμαριστές κιθάρες του Warrior αποκτούν άλλη διάσταση με τα εκπληκτικά τύμπανα του Reed St. Mark, παρουσιάζοντας ένα άλμπουμ που ανάγεται στην κατηγορία των έργων. Στο αργόσυρτο “Dawn of Meggido” αποκτούν άλλη διάσταση τα riffs τους, παρουσιάζοντας με εκπληκτικό τρόπο την υποβλητική ατμόσφαιρα του δίσκου.
Ο αντίκτυπος τότε ήταν τρομακτικός, εδραιώνοντας τους ως πρωτοπόρους του thrash σε μια περίοδο που ο χώρος βομβαρδιζόταν από δίσκους που έγραψαν ιστορία.
Όμως το άλμπουμ αυτό με τον ελληνικό τίτλο ήταν επιδραστικό και για τo death και black metal, τα οποία διαδέχτηκαν το thrash τα επόμενα χρόνια στο ακραίο metal..Οι λόγοι είναι πάρα πολλοί, αλλά ο κυριότερος είναι η επιδεξιότητα που είχαν οι CELTIC FROST να ακροβατούν ανάμεσα στην ακρότητα, την ατμόσφαιρα και τις avant garde τάσεις τους.
Το Release Athens Festival συμπληρώνει 10 χρόνια από το ξεκίνημά του, και από αυτή τη γιορτή δεν θα μπορούσαν να λείψουν ορισμένα από τα κορυφαία ονόματα του σκληρού ήχου. Το 2026 θα παρουσιάσει δύο ημέρες αφιερωμένες, κατά βάση, στο power metal (και όχι μόνο), με headliners δύο σπουδαίες μπάντες που έχουν τιμήσει το φεστιβάλ με την παρουσία τους πριν από μερικά χρόνια.
Οι Helloween θα ηγηθούν του lineup την Παρασκευή 10 Ιουλίου, στην Πλατεία Νερού. Μετά την επική εμφάνισή τους στην ίδια σκηνή, το 2023, οι Γερμανοί πρωτοπόροι του power metal επιστρέφουν για ένα απολαυστικό show με όλες τις μεγάλες επιτυχίες τους.
Οι Sabaton, δυνατότεροι από ποτέ, θα κλείσουν το φεστιβάλ το Σάββατο 25 Ιουλίου, στην Πλατεία Νερού, τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη τους εμφάνιση εκεί. Μαζί τους, οι Savatage, οι οποίοι επιστρέφουν στην Αθήνα μετά από πολλά χρόνια, ως ιδανικοί co-headliners, σε ένα lineup που συμπληρώνουν οι – τόσο αγαπημένοι στη χώρα μας – εκπρόσωποι του symphonic metal, Epica.
Περισσότερα ονόματα θα ανακοινωθούν σύντομα.
Οι Helloween αποτελούν ένα από τα πιο καθοριστικά σχήματα που αναδείχθηκαν στο περιβόητο “metal boom” των 80s. Το συγκρότημα από το Αμβούργο εξελίχθηκε γρήγορα σε μια από τις κορυφαίες δυνάμεις του είδους, με τα θρυλικά “Keeper of the Seven Keys Part I and Part II” να διαμορφώνουν το καλούπι του ευρωπαϊκού power metal και να εδραιώνουν τη θέση της μπάντας στη συνείδηση των metalheads σε όλον τον κόσμο.
Η συνέχεια ήταν το ίδιο εντυπωσιακή. Με 15 χρυσούς και 6 πλατινένιους δίσκους και πάνω από δέκα εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως, οι Helloween διατηρούνται στην πρώτη γραμμή του metal εδώ και δεκαετίες. Με την πολυπόθητη επιστροφή των Michael Kiske και Kai Hansen στο γκρουπ και τη σταθερή παρουσία των Weikath και Grosskopf, το συγκρότημα άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο με την κυκλοφορία του ομώνυμου δίσκου το 2021, ο οποίος κατέκτησε την πρώτη θέση στα charts.
Πέρσι, οι Γερμανοί θρύλοι γιόρτασαν την 40ή επέτειό τους με τον διάδοχο του επιτυχημένου εκείνου album. Το “Giants & Monsters” είναι ο δεύτερος δίσκος μετά την επανένωση του γκρουπ και υπενθύμισε, για μία ακόμη φορά, γιατί θεωρούνται Masters of Power Metal.
Στα περισσότερα από 25 χρόνια από την ίδρυσή τους, οι Sabaton έχουν πρωταγωνιστήσει σε μεγάλα φεστιβάλ, έχουν γεμίσει στάδια και έχουν αποκτήσει μια λεγεώνα πιστών οπαδών σε όλο τον κόσμο.
Από το ντεμπούτο άλμπουμ τους το 2005 μέχρι σήμερα, έχουν κυκλοφορήσει μια σειρά από σπουδαίους δίσκους που έχουν κατακτήσει τα charts σε διάφορες χώρες, έχουν πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα και έχουν αποδείξει ότι το power metal μπορεί να είναι τόσο εκπαιδευτικό όσο και συναρπαστικό, μετατρέποντας ιστορικές μάχες και ηρωικές στιγμές σε metal anthems.
Τώρα, ετοιμάζονται για μια ακόμα τεράστια περιοδεία, έχοντας μόλις κυκλοφορήσει το “Legends”, τον 11ο δίσκο της καριέρας τους, και με αυτές τις ιστορίες θα επιστρέψουν στην Πλατεία Νερού για ένα ακόμα εκρηκτικό ταξίδι στο χρόνο.
Οι Savatage ανήκουν στα πιο καινοτόμα και επιδραστικά συγκροτήματα της αμερικανικής metal σκηνής. Ξεκινώντας από τη Φλόριντα, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, οι αδελφοί Jon και Criss Oliva δημιούργησαν μια μπάντα που θα επαναπροσδιόριζε τα όρια του σκληρού ήχου. Με αξεπέραστους δίσκους όπως τα “Hall of the Mountain King”, “Gutter Ballet” και “Streets: A Rock Opera”, πραγματικά καθόρισαν τη σκηνή του progressive metal.
Η τραγική απώλεια του Criss Oliva, το 1993, δεν σταμάτησε τη δημιουργική πορεία της μπάντας, η οποία συνέχισε να παράγει αριστουργήματα, όπως το “Dead Winter Dead” και “The Wake of Magellan”, αφήνοντας έτσι μια πλούσια κληρονομιά που αποτέλεσε καθοριστική επιρροή για αμέτρητα συγκροτήματα.
Οι Epica αποτελούν μια από τις πιο σημαντικές μπάντες του σύγχρονου symphonic metal. Από την ίδρυσή τους, το 2002, από τον κιθαρίστα Mark Jansen, το ολλανδικό συγκρότημα έχει καταφέρει να συνδυάσει τις εντυπωσιακές και πολύπλοκες ενορχηστρώσεις με τον μαγικό κόσμο του σκληρού ήχου.
Με την Simone Simons στα φωνητικά, οι Epica έχουν κυκλοφορήσει μια σειρά από σπουδαία άλμπουμ – όπως τα “The Divine Conspiracy”, “Design Your Universe” και “The Holographic Principle” – και έχουν καθιερωθεί ως μια από τις πιο σημαντικές μπάντες της σκηνής.
Φέτος, κυκλοφόρησαν έναν ακόμα υπέροχο δίσκο, το “Aspiral”, το οποίο αποθεώθηκε από κοινό και κριτικούς, αποδεικνύοντας ότι βρίσκονται στην πιο δημιουργική περίοδο της ιστορίας τους.
Η διάθεση των εισιτηρίων και για τις δύο ημέρες ξεκινάει την Πέμπτη 30 Οκτωβρίου, στις 12:00, προς 60€. Οι επόμενες φάσεις θα ανακοινωθούν στην πορεία.
Επίσης, διατίθεται περιορισμένος αριθμός VIP εισιτηρίων, με πρώτη τιμή τα 125€.
Στη συγκεκριμένη κατηγορία περιλαμβάνονται οι εξής προνομιακές παροχές:
Ξεχωριστή υπερυψωμένη περιοχή διαμορφωμένη με stands & stools για όλους
Open-bar
Ξεχωριστή πύλη εισόδου
Ιδιωτικό parking
Ξεχωριστές τουαλέτες
Αναμνηστικό δώρο
Ταυτόχρονα, γίνεται διαθέσιμη μια ακόμα ειδική προσφορά για όσες και όσους επιθυμούν να παρακολουθήσουν και τις δύο αυτές ημέρες:
Helloween & more tba (10/7, Πλατεία Νερού) + Sabaton, Savatage, Epica (25/7, Πλατεία Νερού) προς 90€ (κέρδος 30€)
Όλες οι πληροφορίες (τιμές, πρόγραμμα, πρόσβαση) στο releaseathens.gr
Διάθεση εισιτηρίων ΑμεΑ:
Το Φεστιβάλ φροντίζει για την πρόσβαση Ατόμων με Αναπηρία, προσφέροντας ειδικό χώρο με ανεμπόδιστη θέα προς τη σκηνή. Ο ειδικός χώρος είναι προσβάσιμος με αμαξίδιο, διαθέτει καθίσματα, ξεχωριστές τουαλέτες & δωρεάν parking.
Για την αγορά εισιτηρίων ΑμεΑ, παρακαλούμε να προωθήσετε το αίτημά σας ηλεκτρονικά στο support@releaseathens.gr, επισυνάπτοντας την κάρτα αναπηρίας σας. Για την είσοδό σας στους χώρους ΑμεΑ, η κάρτα αυτή θα χρειαστεί να επιδειχθεί κατά την άφιξή σας στο Φεστιβάλ.
ONOMA ΑΛΜΠΟΥΜ: “Rapture of the deep” – DEEP PURPLE ETOΣ KYKΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2005 ΕΤΑΙΡΙΑ: Edel ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Michael Bradford ΣΥΝΘΕΣΗΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Ian Gillan
Κιθάρες – Steve Morse
Mπάσο – Roger Glover
Πλήκτρα – Don Airey
Τύμπανα – Ian Paice
Τον Σεπτέμβριο του 2003, οι θρυλικοί DEEP PURPLE κυκλοφόρησαν το 17ο άλμπουμ τους, το έντονα αμφιλεγόμενο “Bananas”. Επρόκειτο για έναν δίσκο που δεν κατάφερε να σηκώσει –επαρκώς επάξια – το βαρύ και ασήκωτο όνομα του συγκροτήματος, πελαγοδρομώντας στα charts ανά τον κόσμο και οδηγώντας, εξαιτίας της εμπορικής δυστοκίας του, στην λύση της συνεργασίας τους με τον δισκογραφικό κολοσσό EMI. Όπως αποκάλυψε και ο θρυλικός τραγουδιστής τους, Ian Gillan, «στην περιοδεία του Bananas Πουλήσαμε πάνω από 150 χιλιάδες εισιτήρια στο Ηνωμένο Βασίλειο…η βρετανική θυγατρική της ΕΜΙ τύπωσε μόνο 18 χιλιάδες αντίτυπα του άλμπουμ, που ξεπούλησαν.. όταν τους ρωτήσαμε γιατί δεν τυπώνουν μερικές ακόμα χιλιάδες – εφόσον υπάρχει τεράστια ζήτηση εκεί έξω – η απάντηση ήταν έπιασαν την πρόβλεψη που ήθελαν και εκεί τελείωσαν την συζήτηση».
Το συγκρότημα είχε περάσει διάφορα στάδια ανανέωσης και προσαρμογής σε νέα δεδομένα, κυρίως λόγω της απεμπλοκής του μαέστρου Jon Lord, ο οποίος αποχώρησε λόγω κόπωσης μετά από πολλά χρόνια συνεχόμενων – και απαιτητικών – περιοδειών και ηχογραφήσεων. Την θέση του πίσω από τα πλήκτρα των PURPLE πήρε ένας άλλος τεράστιος μουσικός, βετεράνος πλέον και αυτός, ο τεράστιος Don Airey, που, κυριολεκτικά μέχρι εκείνο το σημείο είχε παίξει με την αφρόκρεμα του σκληρού ήχου (και όχι μόνο), συμπεριλαμβανομένων και των RAINBOW του Ritchie Blackmore.
Μέσα σε αυτό το κλίμα και ενόψει της νέας τάξης πραγμάτων, οι DEEP PURPLE ανασυντάχθηκαν, ξεκινώντας από το κομμάτι της δισκογραφικής. Χωρίς να χαθεί χρόνος μετά την περιοδεία του “Bananas”, έκλεισαν μία συμφωνία με την γερμανική εταιρεία Edel από το Αμβούργο, συνεργασία που κρατάει μέχρι και σήμερα.
Με την σύνθεση Mk VIII, δηλαδή τους «παλιούς» Ian Gillan (φωνητικά), Roger Glover (μπάσο) και Ian Paice (ντραμς) συν τους «νεότερους» Steve Morse (κιθάρα) και Don Airey (πλήκτρα), οι PURPLE μπήκαν στο στούντιο τον Μάρτιο του 2005 για να ξεκινήσουν δουλειά, ξανά με τον παραγωγό Michael Bradford – που ήταν μαζί και στο “Bananas” – πάνω στο 18ο άλμπουμ τους, που τιτλοφορήθηκε “Rapture of the deep”.
Αυτή η έκφραση προέρχεται από τον κόσμο των καταδύσεων και αποδίδεται στον πασίγνωστο Γάλλο ωκεανογράφο Jacques Cousteau. Περιγράφει την νάρκωση αζώτου, ήτοι την προοδευτική εμφάνιση συμπτωμάτων μέθης ή νάρκωσης κατά την έκθεση του δύτη σε περιβάλλον αυξανόμενης ατμοσφαιρικής πίεσης. Το άζωτο σε μεγάλη μερική πίεση δρα όπως τα αναισθητικά αέρια κατά τη γενική νάρκωση που παρέχεται για ιατρικούς σκοπούς. Όπως το περιέγραψε ο Gillan «είναι σαν να βρίσκεσαι σε μία κατάσταση ευφορίας…μεθυσμένος και μαστουρωμένος ταυτόχρονα», ενώ ο Glover τόνισε την διπλή έννοια της φράσης: «Ο κίνδυνος είναι ότι βρίσκεσαι σε έκσταση, βρίσκεσαι σε μια κατάσταση αγνής χαράς και ευδαιμονίας… και θέλεις να είσαι μέρος αυτής, οπότε βγάζεις τη μάσκα σου και πεθαίνεις». Έτσι, αυτή η επιστημονική έκφραση μετατράπηκε σε ποιητική, αποτυπώνοντας μια αίσθηση ευφορικού αποπροσανατολισμού και βαθιάς, υποσυνείδητης σκέψης που ενέπνευσε τα θέματα του άλμπουμ.
Αυτή την φορά, η μπάντα είχε δέσει περισσότερο και ξεκίνησε εκ βάθρων να χτίζει το νέο άλμπουμ, καταλήγοντας να ξοδέψει περίπου πέντε εβδομάδες προβάροντας και ηχογραφώντας στα Chunky Style Studios στο Los Angeles. Με χαλαρότητα αλλά στόχο, με αυτοπεποίθηση αλλά χωρίς υπερβολές, οι PURPLE κατάφεραν να ξαναβρούν την χημεία τους. Πολύ περισσότερο σε αυτά τα καλοστημένα, «ζωντανά» sessions του παραγωγού Bradford, όπου οι δύο πυλώνες του ήχου του συγκροτήματος, Morse και Airey δείχνουν να δένουν ξεκούραστα στα μεταξύ τους κομμάτια. Ο αυθορμητισμός των live τους που προέκυψε κατά τις ηχογραφήσεις είναι διάχυτος στο τελικό αποτέλεσμα, με τους Glover και Paice να βρίσκονται στα τυφλά μεταξύ τους, ενώ ο Gillan αφήνει το επιβλητικό του αποτύπωμα, τραγουδώντας μέσα στις δυνατότητές του, μεν, με το γνωστό χιούμορ και οξυδέρκειά του, δε. Στο τέλος, κατέληξαν με το πιο αξιόλογο και ισορροπημένο υλικό που είχαν να επιδείξουν εδώ και χρόνια. Και σε μία παράλληλη νότα, τον Ιούλιο του 2005, εμφανίστηκαν και στην φιλανθρωπική συναυλία Live 8, συγκεκριμένα στον Καναδά, με headliner τον Neil Young και εμφανίσεις από πρώην μέλη των RUN-DMC, AEROSMITH και CARS καθώς και ένα set των TRAGICALLY HIP.
Το άλμπουμ ανοίγει με το “Money talks”, με ένα βαθύ και απειλητικό groove από τους Airey και Glover. Η σαρδόνια ερμηνεία του Gillan – όπου εδώ ερμηνεύει σε όλο το φωνητικό του εύρος – σχολιάζει την διαχρονικά παρατηρούμενη απληστία και την υποκρισία, με τον Morse να ελίσσεται κιθαριστικά ανάμεσα στον βηματισμό των υπολοίπων. Έπειτα, στο ομώνυμο τραγούδι, “Rapture of the deep”, το συγκρότημα περνά σε μία πιο εξωτική, σχεδόν μεσανατολίτικη χροιά, προσφέροντας μας ένα από τα δυνατότερα κομμάτια τους για τον 21ο αιώνα και αντηχώντας κάπου την ατμόσφαιρα του επικού “Perfect strangers”. O Gillan πλοηγεί τον ακροατή με σιγουριά πάνω στη θάλασσα μελωδιών και διαθέσεων που δημιουργούν οι Morse και Airey, σε ένα άκρως «κινηματογραφικό» τραγούδι. Όλο αυτό ξεκίνησε από μία προτροπή του Ian Paice στον Don Airey να συνεχίσει πάνω σε ένα παιχνίδι με τα πλήκτρα του, που είχε έναν πιο ανατολίτικο χαρακτήρα. Το τραγούδι κυκλοφόρησε και ως single την ίδια χρονιά.
Στο “Clearly quite absurd”, η διάθεση αλλάζει τελείως, με την μελαγχολία να έρχεται στο προσκήνιο. Ένα τραγούδι που επιδεικνύει την πιο συναισθηματική πλευρά της μπάντας, σε ένα κλίμα αυτογνωσίας και τρυφερότητας. Το “Don’t let go” που συνεχίζει το άλμπουμ είναι σαφώς πιο ανάλαφρο, με αυτό το μίγμα blues και ολίγη funk που οι DEEP PURPLE δουλεύουν πολύ καλά και με τον Morse να το κάνει να φαίνεται πολύ εύκολο με την φυσικότητα του παιξίματος του. Παρόμοια είναι η φάση και με το “Back to back”, που προωθεί το πνεύμα των PURPLE ακόμα πιο εμφατικά, στα κλασικά παιχνίδια κιθάρας-πλήκτρων, που τόσο πολύ αγαπήσαμε στο παρελθόν.
Το “Kiss tomorrow goodbye” είναι από τις πιο «σκληρές» στιγμές του δίσκου, αρκετά κοντά στις παλιές μέρες του συγκροτήματος, με πρωτεργάτες τους Morse και Paice. Παρομοίως και το “Junkyard blues”, που θα μπορούσε να είχε γραφτεί σε κάποια από τα δυναμικά και αυθόρμητα jams των PURPLE από τις αρχές των 70s. Μαζί με αυτά, στο ίδιο ύφος, έχουμε και το “Wrong man”, ένα από τα πιο υποτιμημένα τραγούδια του άλμπουμ, θεωρώ.
Το ζευγάρι που κλείνει το άλμπουμ, “Before time began” και “Girls like that”, επιδεικνύει το εύρος των δυνατοτήτων του Mk VIII. Το πρώτο έχει το prog στοιχείο σε αφθονία, ατμοσφαιρικό και φιλοσοφικού τύπου αναζητήσεις, με τους Morse και Airey να δίνουν το μουσικό πάτημα κάτω από την ενδοσκόπηση του Gillan. Το δεύτερο ελαφρύνει το κλίμα με σκανδαλιάρικο τρόπο. Τέλος, αξίζει να γίνει μνεία στο bonus – σε κάποιες εκδόσεις του άλμπουμ – τραγούδι “MTV”, όπου ο Gillan αστειεύεται με το γεγονός ότι πολλά μουσικά κανάλια και ραδιόφωνα ασχολούνται με τους βετεράνους του rock πολύ επιφανειακά και χωρίς να έχουν κάνει καλά και την μελέτη τους, περιορίζοντας καριέρες δεκαετιών σε τρία τραγούδια.
Η υποδοχή του “Rapture of the deep” από τους fans, το οποίο κυκλοφόρησε πριν δύο δεκαετίες, ήταν βελτιωμένη σε σχέση με το “Bananas”, αν και όχι με δραματικό τρόπο. Μουσικά, υπήρξε σαφής εξέλιξη, συνθετικά κυρίως, με την κυκλοφορία να ενισχύεται από την άριστη παραγωγή του Michael Bradford. Η υψηλότερη θέση στα charts ήρθε στην Γερμανία (νο. 10), στην Ιαπωνία πάτωσε στο νο. 240, ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο πήγε στο χαμηλό νο. 81 του γενικού καταλόγου επιτυχιών, αλλά στο νο. 3 του εξειδικευμένου chart UK Rock & Metal Albums και στο νο.8 του UK Independent Albums. Στις ΗΠΑ κατέγραψε μόνο μία μέτρια παρουσία, στο νο. 43 του επίσης εξειδικευμένου Billboard US Independent Albums.
Αν και το “Rapture of the deep” δεν τα πήγε και πολύ καλά σε πωλήσεις, έδωσε στο συγκρότημα την ευκαιρία να βγει στον δρόμο, σε μία κίνηση που εξελίχθηκε σε ένα πολυετή μαραθώνιο συναυλιών, παίζοντας πάνω από 500 live σε πάνω από 50 χώρες, μεταξύ 2005-2011, με θέση headliner σε περισσότερα από 30 φεστιβάλ, μεταξύ αυτών από δύο φορές στο ιστορικό Montreux Jazz Festival και τις σύγχρονες εκδοχές του Monsters of Rock. Tην γιγάντια παγκόσμια περιοδεία τους την έκλεισαν στην χώρα μας, με εμφανίσεις σε Ηράκλειο, Αθήνα, Πάτρα, Θεσσαλονίκη και Ιωάννινα. Είχαν, φυσικά προηγηθεί οι εμφανίσεις τους στο Θέατρο Βράχων τον Ιούλιο του 2006 και ξανά εμφανίσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη τον Ιούλιο του 2009, στο πλαίσιο αυτής της πολυετούς περιπλάνησης τους ανά τον κόσμο. Στις εμφανίσεις αυτές, ο Roger Glover δεν ήταν παρών για προσωπικούς λόγους και αντικαταστάθηκε από τον πρώην μπασίστα των Jamiroquai, Nick Fyffe.
Το “Rapture of the deep” είναι μία από τις αξιόλογες παραγωγές των DEEP PURPLE στον αιώνα που διανύουμε. Είναι πιο σκοτεινός και περιπετειώδης δίσκος από το “Bananas”, απλά συνθετικά καλύτερο και πιο ισορροπημένο σαν μουσική πρόταση. Δεν είναι ότι λείπουν και οι όχι τόσο καλές στιγμές. Όμως, αν μη τι άλλο, αποτελεί τεκμήριο των υψηλών προδιαγραφών ενός συγκροτήματος που ακόμα και μετά την απώλεια βασικών μελών τους, κατάφεραν να ακούγονται εφευρετικοί και μοντέρνοι σε μία περίοδο που η μουσική βιομηχανία, το hard rock και τα ιστορικά συγκροτήματα του άλλαζαν με ραγδαίο και απρόβλεπτο τρόπο.
This mode enables people with epilepsy to use the website safely by eliminating the risk of seizures that result from flashing or blinking animations and risky color combinations.
Visually Impaired Mode
Improves website's visuals
This mode adjusts the website for the convenience of users with visual impairments such as Degrading Eyesight, Tunnel Vision, Cataract, Glaucoma, and others.
Cognitive Disability Mode
Helps to focus on specific content
This mode provides different assistive options to help users with cognitive impairments such as Dyslexia, Autism, CVA, and others, to focus on the essential elements of the website more easily.
ADHD Friendly Mode
Reduces distractions and improve focus
This mode helps users with ADHD and Neurodevelopmental disorders to read, browse, and focus on the main website elements more easily while significantly reducing distractions.
Blindness Mode
Allows using the site with your screen-reader
This mode configures the website to be compatible with screen-readers such as JAWS, NVDA, VoiceOver, and TalkBack. A screen-reader is software for blind users that is installed on a computer and smartphone, and websites must be compatible with it.
Online Dictionary
Readable Experience
Content Scaling
Default
Text Magnifier
Readable Font
Dyslexia Friendly
Highlight Titles
Highlight Links
Font Sizing
Default
Line Height
Default
Letter Spacing
Default
Left Aligned
Center Aligned
Right Aligned
Visually Pleasing Experience
Dark Contrast
Light Contrast
Monochrome
High Contrast
High Saturation
Low Saturation
Adjust Text Colors
Adjust Title Colors
Adjust Background Colors
Easy Orientation
Mute Sounds
Hide Images
Hide Emoji
Reading Guide
Stop Animations
Reading Mask
Highlight Hover
Highlight Focus
Big Dark Cursor
Big Light Cursor
Cognitive Reading
Virtual Keyboard
Navigation Keys
Voice Navigation
Accessibility Statement
rockhard.gr
January 18, 2026
Compliance status
We firmly believe that the internet should be available and accessible to anyone, and are committed to providing a website that is accessible to the widest possible audience,
regardless of circumstance and ability.
To fulfill this, we aim to adhere as strictly as possible to the World Wide Web Consortium’s (W3C) Web Content Accessibility Guidelines 2.1 (WCAG 2.1) at the AA level.
These guidelines explain how to make web content accessible to people with a wide array of disabilities. Complying with those guidelines helps us ensure that the website is accessible
to all people: blind people, people with motor impairments, visual impairment, cognitive disabilities, and more.
This website utilizes various technologies that are meant to make it as accessible as possible at all times. We utilize an accessibility interface that allows persons with specific
disabilities to adjust the website’s UI (user interface) and design it to their personal needs.
Additionally, the website utilizes an AI-based application that runs in the background and optimizes its accessibility level constantly. This application remediates the website’s HTML,
adapts Its functionality and behavior for screen-readers used by the blind users, and for keyboard functions used by individuals with motor impairments.
If you’ve found a malfunction or have ideas for improvement, we’ll be happy to hear from you. You can reach out to the website’s operators by using the following email
Screen-reader and keyboard navigation
Our website implements the ARIA attributes (Accessible Rich Internet Applications) technique, alongside various different behavioral changes, to ensure blind users visiting with
screen-readers are able to read, comprehend, and enjoy the website’s functions. As soon as a user with a screen-reader enters your site, they immediately receive
a prompt to enter the Screen-Reader Profile so they can browse and operate your site effectively. Here’s how our website covers some of the most important screen-reader requirements,
alongside console screenshots of code examples:
Screen-reader optimization: we run a background process that learns the website’s components from top to bottom, to ensure ongoing compliance even when updating the website.
In this process, we provide screen-readers with meaningful data using the ARIA set of attributes. For example, we provide accurate form labels;
descriptions for actionable icons (social media icons, search icons, cart icons, etc.); validation guidance for form inputs; element roles such as buttons, menus, modal dialogues (popups),
and others. Additionally, the background process scans all the website’s images and provides an accurate and meaningful image-object-recognition-based description as an ALT (alternate text) tag
for images that are not described. It will also extract texts that are embedded within the image, using an OCR (optical character recognition) technology.
To turn on screen-reader adjustments at any time, users need only to press the Alt+1 keyboard combination. Screen-reader users also get automatic announcements to turn the Screen-reader mode on
as soon as they enter the website.
These adjustments are compatible with all popular screen readers, including JAWS and NVDA.
Keyboard navigation optimization: The background process also adjusts the website’s HTML, and adds various behaviors using JavaScript code to make the website operable by the keyboard. This includes the ability to navigate the website using the Tab and Shift+Tab keys, operate dropdowns with the arrow keys, close them with Esc, trigger buttons and links using the Enter key, navigate between radio and checkbox elements using the arrow keys, and fill them in with the Spacebar or Enter key.Additionally, keyboard users will find quick-navigation and content-skip menus, available at any time by clicking Alt+1, or as the first elements of the site while navigating with the keyboard. The background process also handles triggered popups by moving the keyboard focus towards them as soon as they appear, and not allow the focus drift outside it.
Users can also use shortcuts such as “M” (menus), “H” (headings), “F” (forms), “B” (buttons), and “G” (graphics) to jump to specific elements.
Disability profiles supported in our website
Epilepsy Safe Mode: this profile enables people with epilepsy to use the website safely by eliminating the risk of seizures that result from flashing or blinking animations and risky color combinations.
Visually Impaired Mode: this mode adjusts the website for the convenience of users with visual impairments such as Degrading Eyesight, Tunnel Vision, Cataract, Glaucoma, and others.
Cognitive Disability Mode: this mode provides different assistive options to help users with cognitive impairments such as Dyslexia, Autism, CVA, and others, to focus on the essential elements of the website more easily.
ADHD Friendly Mode: this mode helps users with ADHD and Neurodevelopmental disorders to read, browse, and focus on the main website elements more easily while significantly reducing distractions.
Blindness Mode: this mode configures the website to be compatible with screen-readers such as JAWS, NVDA, VoiceOver, and TalkBack. A screen-reader is software for blind users that is installed on a computer and smartphone, and websites must be compatible with it.
Keyboard Navigation Profile (Motor-Impaired): this profile enables motor-impaired persons to operate the website using the keyboard Tab, Shift+Tab, and the Enter keys. Users can also use shortcuts such as “M” (menus), “H” (headings), “F” (forms), “B” (buttons), and “G” (graphics) to jump to specific elements.
Additional UI, design, and readability adjustments
Font adjustments – users, can increase and decrease its size, change its family (type), adjust the spacing, alignment, line height, and more.
Color adjustments – users can select various color contrast profiles such as light, dark, inverted, and monochrome. Additionally, users can swap color schemes of titles, texts, and backgrounds, with over seven different coloring options.
Animations – person with epilepsy can stop all running animations with the click of a button. Animations controlled by the interface include videos, GIFs, and CSS flashing transitions.
Content highlighting – users can choose to emphasize important elements such as links and titles. They can also choose to highlight focused or hovered elements only.
Audio muting – users with hearing devices may experience headaches or other issues due to automatic audio playing. This option lets users mute the entire website instantly.
Cognitive disorders – we utilize a search engine that is linked to Wikipedia and Wiktionary, allowing people with cognitive disorders to decipher meanings of phrases, initials, slang, and others.
Additional functions – we provide users the option to change cursor color and size, use a printing mode, enable a virtual keyboard, and many other functions.
Browser and assistive technology compatibility
We aim to support the widest array of browsers and assistive technologies as possible, so our users can choose the best fitting tools for them, with as few limitations as possible. Therefore, we have worked very hard to be able to support all major systems that comprise over 95% of the user market share including Google Chrome, Mozilla Firefox, Apple Safari, Opera and Microsoft Edge, JAWS and NVDA (screen readers).
Notes, comments, and feedback
Despite our very best efforts to allow anybody to adjust the website to their needs. There may still be pages or sections that are not fully accessible, are in the process of becoming accessible, or are lacking an adequate technological solution to make them accessible. Still, we are continually improving our accessibility, adding, updating and improving its options and features, and developing and adopting new technologies. All this is meant to reach the optimal level of accessibility, following technological advancements. For any assistance, please reach out to