Καλώς τους! Γνώριμο όνομα οι DOLMEN GATE, για αρκετούς από τους αναγνώστες μας. Αυτούς που διάβασαν τι έγινε στο πρόσφατο Up the Hammers Festival και ακόμη καλύτερα, όσους ήταν παρόντες. Αυτοί, δε χρειάζονται καμία πληροφορία για το τι και ποιοι είναι οι DOLMEN GATE. Για τους υπολοίπους θα γίνουν οι όποιες συστάσεις. Οι DOLMEN GATE λοιπόν, είναι μια epic heavy metal μπάντα από τη Λισαβόνα, «παιδί» του κιθαρίστα των διαλυμένων πια επικών metallers RAVENSIRE, Nuno.
O Nuno, αφήνοντας στην άκρη την κιθάρα και αναλαμβάνοντας χρέη μπασίστα, έχει μαζί του τον drummer των RAVENSIRE, Alex, τους Kiko και Artur στις κιθάρες και την Ana στα φωνητικά και στην ακουστική κιθάρα. Η πεντάδα, κάνοντας το ντεμπούτο της με το “Gateways of Eternity”, έχει τη φιλοδοξία να βάλει το δικό της «λιθαράκι», στο epic metal οικοδόμημα. Οι οπαδοί του επικού ήχου βέβαια, δεν περίμεναν αυτό το άλμπουμ για να γνωρίσουν αυτήν εδώ τη μπάντα. Είχε φροντίσει για αυτό το “Finis Imperii” EP, λίγο καιρό πριν.
Ξεκινώντας από «έξω προς τα μέσα», πολύ θετική εντύπωση δημιουργεί το εξώφυλλο του Márcio Blasphemator (τι όνομα είναι τούτο…), μακριά από ΑΙ εκτρώματα που πλασάρονται ως «τέχνη». Και ο ήχος είναι αξιόλογος. Η παραγωγή του Paulo “Paulão” Vieira είναι ταιριαστή με αυτό που θέλουν να παίξουν οι DOLMEN GATE. Δηλαδή, κάτι συγγενικό με το metal των πρώιμων MANOWAR, των MANILLA ROAD, των DOOMSWORD και μοιραία και των RAVENSIRE, μιας και ο Nuno ήταν βασικότατος συνθέτης τους… Metal ηρωικό, βάρβαρο, πρωτόλειο ως και πρωτόγονο. Με συναίσθημα ενίοτε μυστικιστικό, που σκοπό έχει να δημιουργήσει στο μυαλό του ακροατή μυθικά τοπία και φανταστικές ιστορίες.
Ο δίσκος ξεκινά πολύ καλά, με το “Rest in flames” να είναι η καλύτερη σύνθεσή του και τα “The oath” και “Chambers of magic” να ακολουθούν από κοντά. Από εκεί και μετά, οι συνθέσεις μεγαλώνουν σε διάρκεια και εκεί παρουσιάζεται το πρώτο «προβληματάκι» του άλμπουμ. Κάποια σημεία σε «κρατάνε», κάποια άλλα όμως δεν έχουν την κατάλληλη δυναμική, ώστε να αποφευχθεί η απόσπαση και να δώσεις τη δέουσα προσοχή. Νομίζω πως στα πιο μικρά κομμάτια, αυτά που έχουν μεγαλύτερη ευθύτητα, η μπάντα τα πάει καλύτερα. Το δεύτερο «προβληματάκι», είναι τα φωνητικά της Ana. Δεν έχει κακή φωνή, μάλιστα προς τιμήν της τραγουδά με τη φωνή της και όχι με τη βοήθεια της τεχνολογίας του studio, όπως διαπιστώσαμε και από κοντά στο Up the Hammers. Δεν έχει όμως και την απαιτούμενη φωνητική ισχύ, για να υποστηρίξει ένα υλικό τέτοιας «κοπής». Αν βελτιωθεί στον τομέα αυτόν, προϊόντος του χρόνου, θα αναβαθμίσει ΚΑΙ τη μουσική της μπάντας της.
Συνεπώς, δείχνει καλά στοιχεία το πρώτο full length των DOLMEN GATE, αλλά έχει χτυπητές αδυναμίες. Αδυναμίες που μπορεί να του κόβουν πόντους προς το παρόν, είναι ωστόσο εύκολο και στο χέρι τους, να τις διορθώσουν και να ακούσουμε καλύτερα πράγματα από αυτούς, στο μέλλον. Έχω κάθε καλή διάθεση, απέναντί τους κι εύχομαι να με βγάλουν αληθινό.
6 / 10
Δημήτρης Τσέλλος
Στις 9:05, οι CURSED BLOOD ανέβηκαν στο σανίδι. Κοινό τους σημείο με τους headliners, οι έντονες crust/punk αναφορές στον ήχο τους. Βέβαια, τα δικά μας παιδιά υπηρετούν το death metal εν αντιθέσει με τους MIDNIGHT. Αν χρειάζεσαι σημεία αναφοράς για τη μουσική τους, ορίστε μερικά: MASTER, ENTOMBED, AUTOPSY, OBITUARY και TERRORIZER. Με set καρμπόν με τη φορά που ανοίγανε για TRIUMPH OF DEATH: δύο κομμάτια από το “Taker of life” demo (“The world of madness”, “Backlash rampage”) και τη μερίδα του λέοντος από το επερχόμενο ντεμπούτο full-length (“Flaying tyrants”, “Sodomic damnation”, “Cold conqueror”, “Triumphant doom”). Τα καινούργια κομμάτια λειτουργούν φοβερά στο σανίδι (το full-length πάραυτα!), ενώ ο frontman ήταν απλός, λιτός και απέριττος στα όσα είπε. Ευχαρίστησαν το κοινό που γέμισε το Κύτταρο από νωρίς και μετά από 35 περίπου λεπτά, παραχώρησαν τη σκυτάλη στο κυρίως πιάτο της βραδιάς.
Θα αρχίσω την ανταπόκριση μου λίγο περίεργα, ανάποδα θα έλεγε κάποιος. Ωστόσο θεωρώ σημαντικό να τονιστούν ορισμένα πράγματα πριν προχωρήσουμε στο δια ταύτα. Στο εξωτερικό, οι MIDNIGHT, εκτός από τις περιπτώσεις που είναι headliners, συχνά πυκνά, βρίσκονται σε θέση που ανοίγουν σε περιοδείες για άλλα, πιο μεγάλα ή “φτασμένα” σχήματα. Φερ’ ειπείν άνοιγαν τη περιοδεία των MERCYFUL FATE με τους KREATOR προ διετίας. Άλλο παράδειγμα, όταν περιόδευαν πιο πρόσφατα παρέα με τους EXCITER. Μπάντες που έχουν χτίσει το κοινό τους σε βάθος δεκαετιών, μπορούν να το κερδίσουν και φυσικά το καταφέρνουν. Ε λοιπόν, βάζω στοίχημα ότι ακόμα και τέτοιες μπάντες, μπροστά στην θερμοπυρηνική ενέργεια που βγάζουν στο σανίδι οι MIDNIGHT, προβληματίζονται για το πως θα βγουν μετά από εκείνους στο σανίδι. Και εάν τη προηγούμενη φορά, ήμασταν πιο οικογενειακά στο Temple, εδώ είχαμε μια ανταπόκριση κόσμου ανάλογη του status του σχήματος γενικά.
Μια ανταπόκριση που δεν έμεινε μονάχα στο απλά να βρίσκονται εκεί, μια και τα pit άνοιξαν από τις 10 στο “Vomit queens”, έφυγαν μπουνιές κλωτσιές, άρχισαν από το δεύτερο μόλις κομμάτι οι βουτιές (στο “Black rock ‘n’ roll” και στο “Lust filth and sleaze” συγκεκριμένα – ΤΑ ΛΕΓΑΜΕ), ενώ η μπάντα έχει πάρει φωτιά! “Ξέρουμε τι να περιμένουμε από εσάς….EXPECT TOTAL HELL” τα πάντα ίσωμα και η μπάντα ανεβαίνει σε ενισχυτές, πηδάει, ανεβοκατεβαίνει “οργώνοντας” τη σκηνή (αγάπη για τον κιθαρίστα που έκανε circle pit στη σκηνή μόνος του), κάνει γκριμάτσες ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΣΚΕΣ στο κοινό, το οποίο με την άπλα που έχει, γίνεται πραγματικά επικίνδυνο. Οι κομματάρες διαδέχονται η μια την άλλη, σκάει το “F.O.A.L.”, δείχνοντας πως όσα λέμε, δεν τα λέμε επειδή τρελαθήκαμε. Ή μάλλον τρελαθήκαμε, μας τρελάνανε οι MIDNIGHT! Το επόμενο ήταν από τις ατάκες της βραδιάς “We know you love fucking in Greece, we know you love speed….you love FUCKING SPEED AND DARKNESS”.
Athenar μέγα σατράπη, κατεδαφιστή συναυλιακών χώρων! Έφυγε ο κόσμος στον αέρα, ενώ όσοι ήταν από κάτω έμειναν να βγάζουν τους στίχους – συνθήματα από το στόμα τους υπό μορφή ήχων, που θυμίζουν γκνου σε περίοδο ζευγαρώματος (μη παρεξηγείς Σάκη, έβλεπα πολλά ντοκιμαντέρ μικρός!). Άλλωστε, δεδομένου ότι μιλάμε για τους αριστούχους μαθητές των MOTORHEAD και των VENOM, οι άνθρωποι φυσικότατο μου φαίνεται να φέρνουν το κόσμο πιο κοντά τοιουτοτρόπως! Το “Satanic royalty” (“Necromania” το καντήλι μου και τον καντηλανάφτη μου!) είχε τη τιμητική του, με τα “No mercy for mayhem” (“Evil like a knife”, “Prowling leather”), “Let there be witchery” (“Telepathic nightmare”, “Szex witchery”) και “Hellish expectations” (παίχτηκε επίσης το “Nuclear savior”) να μην μένουν στην απ’ έξω…φτάσαμε μέχρι και το ομώνυμο demo, όπου περιττό να πω πως έγινε το σώσε! Και ακολουθεί κάτι που δεν έχω ξαναδεί σε συναυλία όσο ζω.
Κατεβαίνουν μετά το τρίο “Satanic royalty”/”You can’t stop steel”/”Unholy and rotten” (έχοντας ήδη συμπληρώσει 65 λεπτά παίζοντας ΑΥΤΑ τα κομμάτια πιο γρήγορα – κι όμως!), στα ηχεία παίζει το “World wars III & IV” των υπέρκαφρων CARNIVORE. Λέμε “αυτό ήταν, πάπαλα”. ΑΜ ΔΕ. Ξαναβγαίνουν οι κύριοι στη σκηνή, με τον Athenar, μπροστάρη του μακελειού να αναγνωρίζει ποιο κομμάτι παίζει και να πετάει το αμίμητο “θέλετε να συνεχίσετε να ακούτε τους CARNIVORE ή θέλετε εμάς πίσω;”. Το κοινό ωρυόταν για τους MIDNIGHT, οι οποίοι δεν χάλασαν χατίρι, πέταξαν τη τριπλέτα “White hot fire”/”Violence on violence”/”All hail hell” για φινάλε και τα έκαναν όλα λίμπα για μια τελευταία φορά, με τις βουτιές να έχουν τη τιμητική τους. Κάπως έτσι, η ιστορία έγραψε, 75 λεπτά μακελειού, σχεδόν ασάλιωτα, απειροελάχιστες παύσεις (ούτε καν ένα ελαφρύ τεχνικό θέμα του κιθαρίστα δεν ήταν αρκετό για να τον πτοήσει – ίσα να πήρε δύο ανάσες!) και η καλύτερη από τις δύο συναυλίες των MIDNIGHT στην Ελλάδα.
Μια μπάντα που της αξίζει να βρίσκεται εκεί που βρίσκεται, 1000%. Πες το ύφος κατά προσέγγιση, το μιμείσαι. Πες και το ντύσιμο, εύκολα το μιμείσαι. Η ατόφια rock ‘n’ roll ενέργεια που βγάζουν, η λύσσα πέραν αμφιβολίας και η “θα σας καταπιώ αμάσητους” διάθεση, δεν είναι κάτι που μπορείς να το μιμηθείς από κάποιον άλλο. Ή το έχεις ή δεν το έχεις. Οι MIDNIGHT το έχουν επί δέκα. Κάτι που βρίσκει σύμφωνους όσους ανακαινίσανε παρέα το Κύτταρο. Άντε την επόμενη φορά, ανακαινίζουμε κανένα Fuzz!
