Home Blog Page 181

NORTH SEA ECHOES – “Really good terrible things” (Metal Blade)

By

-

May 9, 2024

North Sea Echoes

Με το πηγάδι των FATES WARNING να έχει πλέον στερέψει, όπως ο Ray Alder εξήγησε πρόσφατα στον Σάκη Φράγκο, αλλά με την απύθμενη ωστόσο δημιουργικότητα του Jim Matheos που ψάχνει αενάως για μια δημιουργική έξοδο, οι δύο άντρες συνεργάστηκαν ξανά για ένα καινούργιο project μίλια μακριά απ’ όσα μας έμαθαν με το πρώτο τους θρυλικό σχήμα. Πρόκειται για το σχήμα NORTH SEA ECHOES που με το ντεμπούτο τους “Really good terrible things”, παρουσιάζουν μια ακόμα άποψη πάνω στο ambient στυλ που ο Matheos είχε αναπτύξει για ένα διάστημα με τους OSI και άλλα σχήματα.

Ένας πρώτος οιωνός αυτού που θα ερχόταν βρίσκεται στο τελευταίο και σίγουρα τελικό δίσκο των FATES, με κομμάτια όπως “When snow falls” και “The last song”. Και παρόλο που ο Matheos δεν είναι ούτε ο καλύτερος στο είδος αυτό ούτε ένας πιονιέρος του ambient ήχου, έχει δύο σημαντικά προτερήματα: μια έφεση στο συναίσθημα, πολυεπίπεδο και πολύπλοκο και, φυσικά, τον Ray Alder του οποίου η βελούδινη και απαλή φωνή είναι σαν μια ζεστή κουβέρτα (χωρίς καμία διάθεση υπερβολής).

Τι έχουμε λοιπόν εδώ; Ακριβώς αυτό που θα περίμενε ο κάθε υποψιασμένος οπαδός του τρομερού αυτού διδύμου: απαλά τραγούδια με ambient κιθάρες που φέρνουν στο νου ένα κύμα που σπάει στην όχθη ή έναν κρύο αέρα αλλά και μια όμορφη αλλά μελαγχολική αχτίδα απογευματινού ήλιου. Το ξέρω πως αυτά τα λεγόμενα ακούγονται επιτηδευμένα, αλλά υπάρχει κάτι το ιδιαιτέρως ποιητικό σ’ αυτό που βγαίνει από τη συνεργασία των Matheos/Alder που δύσκολα περιγράφεται. Με τους μελαγχολικούς στίχους και την απαλή μουσική τους, ο ακροατής μπορεί να ανακαλύψει πολλές εικόνες και μια ιδιαίτερη διάθεση.

Με το “Open book” που ανοίγει το δίσκο, ο ακροατής τα έχει όλα στρωμένα μπροστά του, μια κιθάρα χωρίς φιοριτούρες αλλά με ωραίο ήχο και ατμόσφαιρα και έναν Ray Alder που με τα χρόνια ωριμάζει σαν ερμηνευτής. Εκεί που προσωπικά για μένα αρχίζει και χωλαίνει το τελικό αποτέλεσμα είναι στις trip hop προσθήκες που μας ταξιδεύουν στο σύμπαν που έχτισε ο Kevin Moore με τους OSI, κάτι που ο εκκεντρικός και προικισμένος μουσικός αυτός κάνει πολύ καλύτερα. Η επιρροή του Moore γενικά είναι έντονη εδώ. Όταν ωστόσο ακούμε τα τύμπανα του Gunnar Olsen (PUSCIFER) στα “Empty” και “Throwing stones” νιώθω πως ακούω μια πιο ολοκληρωμένη και οργανική μουσική ολότητα.

Για να συνοψίσουμε, ο Matheos είναι ένας μοναδικός κιθαρίστας και συνθέτης με μια αυθεντική υπογραφή που διακρίνουμε και στο ντεμπούτο των NORTH SEA ECHOES. Με τον Ray Alder ως αναπόσπαστο μέρος της εξίσωσης, το τελικό αποτέλεσμα θα επιβραβεύσει τον ανοιχτόμυαλο οπαδό των FATES WARNING αλλά και όσους έχουν μάθει στη μουσική των Steven Wilson, ύστερων ANATHEMA και OSI. Αν και δεν θα αλλάξει τον ρου της ιστορίας, το “Really good terrible things” αποτελεί μια πολύ όμορφη προσθήκη στο βιογραφικό των Matheos και Alder που αξίζει το χρόνο σας.

7,5 / 10

Φίλιππος Φίλης

THE VULCAN ITCH – “Rise of the Fallen” (The Lab Records)

By

-

May 9, 2024

The Vulcan Itch

Έφτασε λοιπόν το δεύτερο άλμπουμ αυτού του Αθηναϊκού power groove rock trio που αποτελείται από τους Σπύρο Γεωργαντά (φωνή/κιθάρα), Νίκο Χαλκούση (μπάσο/φωνή) και Ερωτόκριτο Κολαΐτη (τύμπανα), οι οποίοι προηγουμένως είχαν παίξει σε μπάντες όπως LUCKY FUNERAL, BLAME KANDINSKY και THE ANDROMEDA MOVEMENT, και που πήραν το όνομά τους από την διάσημη λαβή που χρησιμοποιούσε ο Dr. Spock (Star Trek), λεγόμενη “Vulcan Pinch”, και προκαλούσε την απώλεια των αισθήσεων του όποιου κακού, πιέζοντας σαν τανάλια ένα νεύρο στη βάση του λαιμού ή του σβέρκου του, αν και δεν θυμάμαι καλά που ακριβώς (τώρα γιατί από “Pinch” έγινε “Itch”, μόνο αυτοί το ξέρουν).

Αντίθετα όμως από την «Βουλκανική λαβή», τα αποτελέσματα της ακρόασης αυτού του δίσκου, μόνο κατατονικά δεν μπορούν να χαρακτηριστούν. Από τις πρώτες νότες του πρώτου κομματιού, “Wasted”, συνειδητοποιούμε ότι δεν έχουν καμιά όρεξη να χάσουν χρόνο και μπαίνουν κατευθείαν στο ψητό: ροκ υψηλών οκτανίων και πολυβιταμινικό που μας φέρνει στο νου μπάντες όπως HELMET, QOTSA, FOO FIGHTERS, ROYAL BLOOD ή DANKO JONES.

“Perfect Life”, “Now or Never”, “Is It Happening” (με ενδιαφέρουσα δεύτερα φωνητικά που μου θυμίζουν μέχρι τους BEATLES), “Liars and Betrayers” και “Chained Freedom” ακολουθούν πολύ επιτυχημένα την συνταγή, αν και προσωπικά, προτιμώ τα, ας πούμε, πιο groovy “Addicted to the Dark” και “The Way” καθώς και το “So Cold” με τα μυστηριώδη ή ατμοσφαιρικά, αν θέλετε, δεύτερα φωνητικά, και το “Drowing”, που κλείνει τον δίσκο με ήχους πιο alternative/grunge.

Ένας δίσκος που ακούγεται με την μια, αφού είναι σύντομος και to the point και που σίγουρα θα ακούγεται ακόμα καλύτερα παιγμένος ζωντανά επί σκηνής. Προσωπικά, ανυπομονώ να το δω αυτό γιατί είμαι πεπεισμένος ότι στα live της, αυτή η μπάντα θα σαρώνει.

8,5 / 10

Γιώργος Γκούμας

SHELTER ME: The hard rock avenue! (Απρίλιος 2024: St. Valentine / Paradise / Junkyard Drive)

By

-

May 8, 2024

Shelter Me

Υπάρχει μία κοινότητα οπαδών εκεί έξω που παραμένουν στις επάλξεις, διατηρούν την πίστη και παραμένουν νοσταλγικά προσηλωμένοι σε ένα μουσικό ιδίωμα που για δεκαετίες μας έχει χαρίσει μεγάλες χαρές και συγκινήσεις. Περί hard rock το ανάγνωσμα, λοιπόν, και με αυτή τη στήλη ευελπιστούμε να δείξουμε ότι αυτή η μουσική παραμένει alive and kicking με πολύ αξιόλογες κυκλοφορίες, μερικές εκ των οποίων θα αναφέρουμε εδώ…let’s get rocked!

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “St. Valentine” – ST. VALENTINE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2023
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: 20^th Century Music
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Dana Strum
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Scott Thomas Richards
Κιθάρα – Rusty Shinkle
Κιθάρα – Mark Clarke
Μπάσo – Marc Simon
Drums – Robbie Shere

Official website: www.20thcentury-music.com

Το έχουμε πει και το έχουμε γράψει πολλές φορές. Η ιστορία της μουσικής είναι ασφυκτικά γεμάτη από περιπτώσεις συγκροτημάτων που είχαν όλα τα φόντα να πετύχουν μία εμπορική επιτυχία αλλά για μία σειρά από λόγους δεν τα κατάφεραν. Οι St. VALENTINE είναι μία τέτοια παραδειγματική περίπτωση και ευτυχώς που υπάρχουν εταιρείες σαν την 20^th Century Music και μας δίνουν την ευκαιρία είτε να ανακαλύψουμε χαμένα διαμάντια είτε να τα αποκτήσουμε ξανά σε ένα αξιοπρεπές πακέτο. Έχοντας σαν βάση τους…σωστά μαντέψατε…το Sunset Strip και ύστερα από μερικά χρόνια προσπαθειών, οι St. VALENTINE είδαν τους κόπους τους να πιάνουν τόπο όταν έπεισαν τον Dana Strum (τότε μπασίστας των VINNIE VINCENT INVASION) να αναλάβει την παραγωγή των καλύτερων τους κομματιών.

Βρισκόμαστε στα 1987 και όπως καταλαβαίνετε σε κάθε στενάκι του Sunset Strip υπήρχαν δεκάδες συγκροτήματα που αναζητούσαν την τύχη των MOTLEY CRUE, των POISON, των QUIET RIOT κ.ο.κ. Τα κομμάτια των St. VALENTINE είναι μία ιδανική μίξη glam metal και FM rock που μονοπωλούσαν το ενδιαφέρον του αγοραστικού κοινού της Αμερικής τότε. Ειδικά, η μπαλάντα “Chances” θα μπορούσε να είναι τεράστιο hit…μόνο που δεν ήταν! Οι St. VALENTINE ήταν σαφέστατα πιο σκληροί από τους POISON και φλέρταραν ξεκάθαρα με μπάντες όπως οι SILENT RAGE αλλά και οι προαναφερθέντες VINNIE VINCENT INVASION (στις πιο εμπορικές τους στιγμές). Αξίζει πραγματικά να επενδύσετε σε αυτή την επανέκδοση.

8 / 10

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Do or die” – PARADISE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2023
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: 20^th Century Music
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Jay Baumgardner
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Adam Gifford
Κιθάρα – Matt Shumway
Μπάσο – John Heller
Drums – Michael March

Official website: www.20thcentury-music.com

Μία ακόμη επανέκδοση από τη 20^th Century Music με την ειδοποιό διαφορά αυτή τη φορά ότι εδώ δεν έχουμε 100% ακυκλοφόρητο υλικό μιας και το “Do or Die” των PARADISE είχε πρωτοκυκλοφορήσει το 1992 από μία άσημη γερμανική εταιρεία σε περιορισμένα αντίτυπα. Προφανώς και δεν ασχολήθηκε κανένας μαζί του αν και η αλήθεια είναι εμφανίστηκαν στη μικρή σκηνή του Wacken Festival την ίδια χρονιά χωρίς όμως να εντυπωσιάσουν και το αποτέλεσμα ήταν να διαλυθούν λίγο αργότερα. Ωστόσο, από τα μέσα της δεκαετίας του ‘80 και για μία περίπου δεκαετία οι PARADISE είχαν καταφέρει να γράψουν μερικά πολύ ξεχωριστά κομμάτια τα οποία μας δίνεται τώρα η ευκαιρία να τα απολαύσουμε με αυτή την επανέκδοση.

Οι PARADISE ήταν μουσικά μία περίπτωση Jekyll & Hyde καθώς στις πιο εμπορικές τους στιγμές θύμιζαν μπάντες όπως οι BON JOVI (περιόδου 1984-85), οι BLACK N’ BLUE (περιόδου “Without love”) και TRIXTER. Υπήρχε ωστόσο και μία άλλη, πιο «σκληρή» πλευρά τους η οποία εκφράστηκε στα ύστερα demos των late 80s θυμίζοντας μία L.A. GUNS αισθητική αφού οι PARADISE είχαν επιλέξει μία πιο sleaze κατεύθυνση ακολουθώντας τις επιταγές της μόδας εκείνης της εποχής. Η επανέκδοση της 20^th Century Music περιλαμβάνει δύο bonus tracks και ένα live DVD με την headline εμφάνιση των PARADISE στο φημισμένο Country Club την άνοιξη του 1990.

8 / 10

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Look at me now” – JUNKYARD DRIVE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2024
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Mighty Music
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Soren Andersen
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Kris
Κιθάρα – Oliver Hartmann
Κιθάρα – Kristofer Kristensen
Μπάσο – Sjus
Drums – Claus

Official website: https://targetshop.dk/junkyard-drive

To πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό βλέποντας τον τίτλο του δίσκου, ήταν το εξαιρετικό άλμπουμ του μακαρίτη Bernie Marsden που είχε κυκλοφορήσει στις αρχές της δεκαετίας του ‘80. Ασφαλώς, οι Δανοί JUNKYARD DRIVE δεν έχουν μουσικά καμία απολύτως σχέση με το blues-based στυλ του Marsden και έτσι η νέα τους δουλειά χαρακτηρίζεται από μία μοναδική ενέργεια και ένα ακραιφνές, in your face rock n’ roll. To αξιοσημείωτο είναι ότι στα δέκα χρόνια παρουσίας τους οι JUNKYARD DRIVE έχουν ήδη δημιουργήσει ένα καλό όνομα στη χώρα τους και το μόνο που απομένει είναι να τους μάθει και περισσότεροι hard rock fans στον υπόλοιπο κόσμο.

Οι δύο νέοι κιθαρίστες που ήρθαν στο συγκρότημα θεωρώ ότι έδωσαν μία…γερή δόση αδρεναλίνης στο σχήμα το οποίο μπορεί να παίζει με πατημένο το γκάζι αλλά ταυτόχρονα διατηρεί και μία εξαιρετική ακρίβεια στη συνολική της απόδοση. Ζούμε σε περίεργες εποχές και ο χρόνος είναι περιορισμένος. Κάντε μία χάρη όμως στον εαυτό σας και τσεκάρετε το κομμάτι “Shoot from the hip” το οποίο έχει ένα απίστευτο riff (κάτι ανάμεσα σε AC/DC και D.A.D.)…θα με θυμηθείτε! Η παραγωγή είναι φανταστική και ειλικρινά πιστεύω ότι σε άλλες εποχές οι JUNKYARD DRIVE θα είχαν μία καλύτερη ευκαιρία για εμπορική επιτυχία μιας και το στυλ τους –το ένα πόδι στους AC/DC και το άλλο στο Sunset Strip- έχει πολύ ενδιαφέρον. Αυτή η στήλη δημιουργήθηκε για αυτόν ακριβώς το λόγο…για να βγάλει προς τα έξω σχήματα που κυκλοφορούν νέες δουλειές και για κάποιο λόγο δεν φτάνουν στα αυτιά μας. Οι JUNYARD DRIVE πρέπει να φτάσουν στα αυτιά σας…

7,5 / 10

Σάκης Νίκας

Weekly Metal Meltdown (27/4 – 3/5)

By

-

May 6, 2024

Weekly Metal Meltdown

Weekly Metal Meltdown και γι’ αυτή την εβδομάδα, λοιπόν, με μία ανασκόπηση των νέων τραγουδιών που κυκλοφόρησαν και από επερχόμενες κυκλοφορίες που περιμένουμε με ενδιαφέρον. Σ’ αυτήν την εκδοχή της στήλης, παρουσιάζουμε δέκα από τα πιο πολυαναμενόμενα τραγούδια, που βγήκαν από τις 27 Απριλίου έως τις 3 Μαΐου.

Photo by Krichan Wihborg

Να ξεκινήσουμε με τους αγαπημένους Σουηδούς DARK TRANQUILLITY, που –όπως έχουμε ήδη αναφέρει– στις 16 Αυγούστου, θα κυκλοφορήσουν και πάλι από τη Century Media, το “Endtime signals” κι έδωσαν στη δημοσιότητα το video clip (γυρισμένο στην Τουρκία και το Μεξικό) για το τραγούδι “Unforgivable”, που τους βρίσκει σε υψηλές ταχύτητες!!!

Photo by Jim Rakete (courtesy of The Outside Organisation)

Μόνο θετικά σχόλια, έχουν ακουστεί για το πρώτο τραγούδι μέσα από την επερχόμενη, 23η δισκογραφική δουλειά των γερόλυκων DEEP PURPLE, με τίτλο “=1”, που θα βγει στις 19 Ιουλίου από την earMUSIC και όλες τις σχετικές λεπτομέρειες, μπορείτε να τις διαβάσετε εδώ. Από κάτω, μπορείτε να δείτε το video clip για το “Portable door”.

Το “Free spirit roar” των WARLORD, έχει ήδη ξεσηκώσει θύελλα συζητήσεων από την ανακοίνωση της κυκλοφορίας του, όπως και να έχει όμως, η ημερομηνία κυκλοφορίας του πλησιάζει, στις 10 Μαΐου, οπότε και όλοι θα διαμορφώσουν άποψη. Το δεύτερο τραγούδι που έχει δοθεί στη δημοσιότητα, είναι το “Worms of the earth”, όπως είχαμε δει και πριν λίγες μέρες.

Photo by Black Retina Photography

Το “Persevere through adversity”, είναι το τρίτο δείγμα γραφής των NIGHTRAGE, μέσα από το “Remains of a dead world”, ενός άλμπουμ που αναμένεται στις 31 Μαΐου από τη Despotz Records. Παραγωγός του δίσκου, είναι ο Fotis Benardo, πρώην ντράμερ του σχήματος εκτός των άλλων. Δείτε το video clip ακριβώς από κάτω:

Photo by Henrik Mill

Το σχήμα που συγκαταλέγεται ανάμεσα στα κορυφαία της αναβίωσης του 80s ήχου, οι Σουηδοί NESTOR, έχουν υπογράψει στη Napalm Records και το νέο τους, πολυαναμενόμενο άλμπουμ, “Teenage rebel”, αναμένεται στις 31 Μαΐου. Το “Caroline”, είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό δείγμα του μείγματος AOR, hard rock και heavy metal που παίζουν.

Υπερπαραγωγή το νέο video clip του MAGUS, στη διασκευή στο “Fire” του Arthur Brown, όπου συμμετέχει η αφρόκρεμα της ελληνικής black metal σκηνής, από το παρελθόν αλλά και το παρόν. Διαβάστε όλες τις λεπτομέρειες εδώ.

Photo by Flávio Almeida

Οι Πορτογάλοι extreme metallers, GAEREA, κυκλοφόρησαν ένα stand alone single, με τίτλο “World ablaze”, με αφορμή την επερχόμενη περιοδεία τους με τους WOLVES IN THE THRONE ROOM και τους MORTIFERUM. Δείτε το video clip που γύρισαν με τη διάσημη Grupa 13 (BEHEMOTH και πολλοί άλλοι) και μην ξεχνάτε ότι θα έρθουν στο Βόλο για το Golden R. Festival.

Photo by Kim Coffel

Πιστοί στον trademark ήχο τους, που αναμιγνύει το gothic, το classic rock, το punk, το heavy metal, ακόμα και το black metal, οι UNTO OTHERS (που τους είχαμε γνωρίσει ως IDLE HANDS), κυκλοφόρησαν ένα single, με τον τίτλο “Butterfly”, δίχως να έχουμε περαιτέρω πληροφορίες για κάποιο full length άλμπουμ.

Photo by Rob Bondurant

Η φοβερή τετράδα των Joe Bonamassa, Glenn Hughes, Derek Sherinian και Jason Bonham, οι BLACK COUNTRY COMMUNION, στις 14 Ιουνίου κυκλοφορούν τον πέμπτο δίσκο τους, με τίτλο “V” και τον Kevin Shirley στην καρέκλα του παραγωγού. Το τελευταίο τους single, είναι το “Enlighten”, στο μοναδικό blues rock στυλ τους.

Photo by Massimo Battista

Τελευταίο τραγούδι και video clip γι’ αυτό το Weekly Metal Meltdown, είναι από τους Ιταλούς μαέστρους του συμφωνικού metal, τους RHAPSODY OF FIRE του Alex Staropoli (για να μη χάσουμε τη μπάλα με τις διάφορες εκδοχές τους), που θα εμφανιστούν στο τέλος του καλοκαιριού και στο Αγρίνιο, στο Metal Union Festival και το “Diamond claws”, που συμπεριλαμβάνεται στο “Challenge the wind”, ένα άλμπουμ που αναμένεται στις 31 Μαΐου από την AFM Records.

Ραντεβού την ερχόμενη εβδομάδα με ακόμα περισσότερα τραγούδια από πολυαναμενόμενες νέες κυκλοφορίες, στο Weekly Metal Meltdown.

A day to remember… 3/5 [TILES]

By

-

May 3, 2024

Tiles

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Window dressing” – TILES
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2004
ΕΤΑΙΡΙΑ: Inside Out
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Terry Brown
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Paul Rarick – φωνή, μπάσο
Chris Herin – κιθάρες, τρομπέτα, πλήκτρα, μαντολίνο, μπάντζο
Pat DeLeon – τύμπανα
Jeff Whittle – μπάσο

Η λατρεία της παρέας αυτής για τους RUSH δεν περιορίστηκε ποτέ. Οι TILES από τις πρώτες τους συνθέσεις φανερώνουν την κοινή συνισταμένη των επιρροών τους. Από τον ήχο τους, μέχρι την επιλογή τους να συνεργαστούν με τον Terry Brown για την παραγωγή, αλλά και τον Hugh Syme για το εικαστικό τους μέρος (και όχι μόνο).

Στην πραγματικότητα όμως, οι συνθέσεις των Αμερικάνων, απέχουν αρκετά από τον τρόπο που συνέθεταν οι Καναδοί αρχιμάστορες του Progressive Rock. Οι TILES, έχοντας ξεκινήσει σε μια άλλη χρονική περίοδο και με διαφορετικά μουσικά δεδομένα, συχνά ακούγονται πιο πολύπλοκοι και λιγότερο εύπεπτοι. Όσο κάποιος ψάχνει βαθύτερα από τον επιφανειακό τους ηχητικό πέπλο, ανακαλύπτει μια άκρως πολυδιάστατη μπάντα, εξαιρετικούς μουσικούς, αλλά και μια κάποια αδυναμία στις συνθέσεις τους.

Σε μια εποχή που γιορτάζαμε την αναγέννηση του prog, το “Window dressing” ήταν το τέταρτο συνεχόμενο άλμπουμ τους και η εμπειρία τους πλέον, απεικονιζόταν στα τραγούδια του. Ιδιαίτερα το ομώνυμο που ανοίγει το άλμπουμ, με τα 17 του λεπτά, και το τελευταίο, το “Spindrift” εμπεριέχουν όλους τους λόγους που είτε αγαπάς, είτε μισείς το συγκρότημα από το Michigan. Δαιδαλώδη, αλλά γεμάτα από μικρές, μουσικές περιπέτειες και καλογραμμένους στίχους. Χρειάζεται περίσσια αυτοπεποίθηση για να ξεκινήσεις το άλμπουμ με το πιο μακροσκελές τραγούδι που έχεις γράψει ποτέ, που ξεπερνά τα 17 λεπτά! Όπως και το να επιλέξεις δυο instrumental συνθέσεις να ακολουθούν η μια την άλλη και μάλιστα να είναι σε τελείως διαφορετικό κλίμα.

Ακριβώς λόγω της ιδιαίτερης χροιάς τους, οι TILES δεν ξέφυγαν από τα όρια του κοινού της Inside Out και της Magna Carta. Σε αυτό έπαιξαν ρόλο και ελάχιστες ζωντανές εμφανίσεις που έκαναν. Το “Window dressing”, εμφανίζει τον Chris Herin σε ακόμα πιο πρωταγωνιστικό ρόλο με την κιθάρα του. Τα καταφέρνει καλά και στα πιο σκληρά μέρη που έχει γράψει εδώ, αν και το αποκορύφωμα θα έρθει στον επόμενο δίσκο, είναι η αλήθεια. Δεν είναι πως το “Window dressing” ήταν πειραματικό, όμως σίγουρα ήταν αρκετά περιπετειώδες και άφησε ανάμικτα συναισθήματα. Κάποιοι συνοδοιπόροι τους, μέσα στους προηγούμενους μήνες, είχαν κυκλοφορήσει σαφώς ανώτερους δίσκους, με το “Snow” των SPOCK’S BEARD και το “Tug of war” των ENCHANT, να είναι δυο από τα καλύτερά τους άλμπουμ. Αντιθέτως, οι TILES συνθετικά δυσκόλεψαν το κοινό. Μάλλον η υπερπληθώρα ιδεών δεν έδεσε σωστά. Γιατί, τόσο τα jazz rock περάσματα, μέχρι και τα πιο σύγχρονα και πιο σκληρά μέρη, κρύβουν υπέροχες στιγμές, όμως το σύνολο υπολείπεται τόσο του “Presents of mind” που προηγήθηκε, όσο και του “Fly paper” που ακολούθησε.

Το ότι ασχολούμαστε με τους TILES ακόμα και 20 χρόνια μετά από αυτή την κυκλοφορία τους, λέει πολλά για ένα τόσο cult όνομα του χώρου. Το “Window dressing”, ήταν κάτι πάνω από μέτριο, αλλά, τα καλύτερα όμως, έμελλε να ακολουθήσουν.

Did you know that:

Υπάρχουν επιφανείς συνεργάτες στο εκτελεστικό μέρος. Τόσο ο Kim Mitchell (των Καναδών MAX WEBSTER) που παίζει κιθάρα σε ένα κομμάτι, όσο και ο παραγωγός Terry Brown (άπειρες συνεργασίες με RUSH, QUEENSRYCHE, DREAM THEATER και άλλους). Μαζί τους και ο πασίγνωστος καλλιτέχνης Hugh Syme (αρνούμαι να αναφέρω πόσα εξώφυλλα έχει επιμεληθεί) ο οποίος παίζει πλήκτρα στο “Slippers in the snow”.
Την ίδια χρονιά η Inside Out, επανακυκλοφόρησε τα προηγούμενα άλμπουμ τους, σε ειδικές εκδόσεις. Ακόμα και το “Window dressing” βγήκε σε διπλή έκδοση με ζωντανά ηχογραφημένα τραγούδια από την περιοδεία του 1999.
Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στην πόλη τους, το Detroit, εκτός από τα φωνητικά του Ranick που γράφτηκαν στο στούντιο του Terry Brown στο Toronto. Οι ηχογραφήσεις δεν ήταν συνεχόμενες και ολοκληρώθηκαν από τον Μάρτιο, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2003.
Ο Jeff Whittle, ο μπασίστας, παντρεύτηκε στο τέλος του 2003, ενώ ο Terry Brown έκανε την μίξη του άλμπουμ.

Γιώργος “spindrift” Κουκουλάκης

SNAKEBITE – ADRENALIN – BIG BALLZ – Live 1/6/2024

By

-

May 2, 2024

Snakebite

Οι Snakebite, η Ελληνική Tribute μπάντα του άρχοντα του shock rock, με την υποστήριξη του Ελληνικού Fan Club του Alice Cooper, πραγματοποιούν ένα ξεχωριστό live το Σαββατο 1η Ιουνίου στην Αρχιτεκτονική Club Live Stage στο Γκάζι. Aυτή τη φορά το live θα είναι αφιερωμένο στο album Trash, το οποίο έκανε τεράστια επιτυχία στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο, γιορτάζοντας τα 35 χρόνια από την κυκλοφορία του. Το Trash αποτελεί όχι μόνο ένα από τα σημαντικότερα albums του Alice Cooper, αλλά είναι συνυφασμένο με τον hard rock ήχο της δεκαετίας του ’80. Το εκτενές Set που έχουν ετοιμάσει οι snakebite θα περιλαμβάνει επίσης επιλεγμένα κομμάτια από την 50χρονη δισκογραφία του Alice Cooper. Οι Snakebite ιδρύθηκαν το 2017 απο ανθρώπους που έχουν τεράστια αγάπη για τον Alice Cooper. Δύο φορές έως τώρα είχαν την χαρά και την τιμή να μοιραστούν τη σκηνή με τον επί πολλά χρόνια βασικό κιθαρίστα του Alice Cooper, τον Ryan Roxie. Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:00.

Τα Early bird εισιτήρια διατίθενται προς 10 ευρώ από το Ticketmaster.gr. Φυσικά εισιτήρια διατίθενται στα καταστήματα Monsterville Αθήνας και Νέας Σμύρνης.

https://www.ticketmaster.gr/showEventInfo.html?idEvent=2006580

-Monsterville-
Αγίας Ειρήνης 13, Μοναστηράκι, Αθήνα
Λεωφ. Ελ. Βενιζέλου 191, Νέα Σμύρνη

Event direction & coordination: Κώστας Σάββας

Αντώνης Παπαδόπουλος – Φωνή
Κωνσταντίνος Κουζήγιαννης – Κιθάρα
Αντώνης Σπαθάρος – Κιθάρα
Δημήτρης Κότσικος – Μπάσο
Φοίβος Ανδριόπουλος – Τύμπανα
Πέννυ Ρίζου – Δεύτερα Φωνητικά
Δήμητρα Παρτσανάκη & Σπύρος Σπυρόπουλος – Θεατρικά

Οι AdrenaliN-MetallicA Τribute Βand δημιουργήθηκαν το 2013 με μόνο σκοπό να παίζουν κομμάτια της αγαπημένης τους μπάντας. Το 2014 ξεκίνησαν τα live ενώ το 2015 υπήρξαν αλλαγές στο line up. Έκτοτε η μπάντα είχε συμμετοχές:

-στο release party του Hardwired…to self destruct το 2016
-στα 4 παγκόσμια Metallica chapter days 2020-2021-2022-2023 οπού εκπροσωπεί πανάξια την Ελλάδα..έρχεται και το πέμπτο οι οποίες συνδυάστηκαν με πολλές εμφανίσεις σε Αθήνα και επαρχία.
Μεγάλα χορταστικά σετ, από την αρχή μέχρι την πρόσφατη ιστορία των Metallica, μουσικές αναδρομές από Metallifans προς κάθε μουσικόφιλο.
Για πολλούς η κορυφαία Metallica Tribute band της χώρας, που εδώ και μια δεκαετία με συνέπεια και άγνοια κινδύνου πιβεβαιώνει διαρκώς, ζωντανά, τον τίτλο της,

Ονόματα του χώρου έχουν πει ότι είναι ότι πιο κοντά σε Metallica υπάρχει στην Ελλάδα. Μια μπάντα που αναφέρθηκε και στη σελίδα των original Θεών.

Άγγελος Σακκετας φωνή
Έκτορας Σταύρακας ρυθμική κιθάρα
Αντώνης Παππαθανασιου lead guitar
Δημήτρης Λυβιδικος Μπάσο
Ρένος Λιαλιουτης Τύμπανα

Οι Big Ballz δημιουργήθηκαν τον Φεβρουάριο του 2008 από την αγάπη για και με σκοπό να αποδόσουν το αυθεντικό πνεύμα και ήχο των AC/DC, με έμφαση στην εποχή που χαρακτήρισε ο Bon Scott. Οι Big Ballz είναι το Ultimate AC/DC tribute band!

Μέλη:

Στέργος Βόλλας: Vocals
Richard Melville: Bass
Λευτέρης Καφεντζής: Drums
Πάνος Γκιών: Guitar
Μιχάλης Κυριακίδης: Guitar

DOOL – “The shape of fluidity” (Prophecy Productions)

By

-

May 2, 2024

Dool

«Τα πάντα ρει» έλεγε ο Ηράκλειτος και οι DOOL έκαναν τη ρήση του ευαγγέλιο και κατά κάποιο τρόπο τίτλο της νέας δισκογραφικής δουλειάς τους.

Το “Shape of fluidity” περιέχει σχεδον 50 λεπτά σκοτεινού rock με έντονες metal αποχρώσεις και αρκετές post, doom, και ίιισως λίγες goth “ανταύγειες”. Προσοχή. Όταν λέμε doom, δεν μιλάμε για ήχο “καθεδρικού” τύπου REVEREND BIZZARE ή CANDLEMASS. Εδώ έχουμε μια πιο εσωστρεφή και μοντέρνα προσέγγιση.

Τα κομμάτια έχουν μια σαφή post rock μελαγχολία και ανάλογες “πενιές” με καθαρούς ήχους και αρπίσματα όσο και βαρύγδουπα πιο αργόσυρτα σημεία. Το παίξιμο είναι δεμένο αν και μου έλειψαν κάπως οι συνθετικές “εκλάμψεις” που θα σπάνε λίγο τη μελαγχολική μονοτονία. Κι αυτό το κατάλαβα ακριβώς επειδή υπάρχουν κομμάτια στο δίσκο που σε στιγμές σου αγγίζουν χορδές όπως για παράδειγμα η ρεφρενάρα στο ομώνυμο κομμάτι του δίσκου “Shape of fluidity”, το uptempo “Evil in you” και το intro του δίσκου “Venus in flames”. Αυτές οι στιγμές θα ήθελα να είναι περισσότερες ώστε να απολαύσω περισσότερο το τελικό αποτέλεσμα.

Τα “ανδρόγυνα” φωνητικά του κεντρικού μέλους, Raven, δίνουν μια ιδιαίτερη πινελιά στο όλο σύνολο και έχουν τη σημασία τους για το χαρακτήρα του άλμπουμ, αφού οι προβληματισμοί και τα βιώματα σχετικά με την έμφυλη ταυτότητά του, αποτελούν βασική θεματολογία του “Shape of fluidity”. Σαφώς, η παρουσία αυτών των θεμάτων είναι διακριτική και δεν έχουν τη μορφή προπαγάνδας αλλά την ευαισθησία μιας εξομολόγησης. Κάτι που λειτουργεί απόλυτα ισορροπημένα σε ένα Dark Rock δίσκο.

Αν θες να παρτάρεις ή να καλέσεις τις σκοτεινές δυνάμεις το “Shape of Fluidity” δεν είναι ο κατάλληλος δίσκος. Αν θες να βυθιστείς σε μια γλυκιά μελαγχολία και να ατενίσεις τα γκρίζα σύννεφα, πάτα το play, τί περιμένεις;

6,5 / 10

Άρης Λάμπος

NECROT – “Lifeless birth” (Tankcrimes / Membran)

By

-

May 2, 2024

Necrot

Από τις αγαπημένες μου περιπτώσεις νέων συγκροτημάτων οι Αμερικάνοι NECROT από τα άγια χώματα του San Francisco Bay Area (Oakland συγκεκριμένα). Μια από τις πλέον γουστόζικες από πλευράς μελωδίας μπάντες στο death metal, νιώθω πως παίζουν με φινέτσα Σουηδών και τεχνογνωσία Αμερικανών, βασισμένοι στη παράδοση της χώρας τους κατά κύριο λόγο. Ωστόσο, κάθε φορά που ακούω κάποιο από τους δύο προηγούμενους δίσκους τους (“Blood offerings” – 2017, “Mortal” – 2020), δεν μπορώ ΑΚΡΙΒΩΣ να προσδιορίσω τον ήχο που ακολουθούν. Παρότι η βάση είναι Αμερικάνικη, έχουν φτιάξει ένα δικό τους μείγμα με άλλες επιρροές (περισσότερα επ’ αυτού παρακάτω), που ειδικά στο “Mortal” με κέρδισε (εκεί τους πήρα γραμμή προ τετραετίας) και σε βάθος χρόνου, εκτιμήθηκε πραγματικά πάρα πολύ.

Ειδικά το 2020, σε μια πραγματικά χρυσή χρονιά για το death metal, με μερικές από τις σπουδαιότερες δουλειές του είδους από όλες τις κατευθύνσεις. Σχεδόν 4 χρόνια μετά το “Mortal”, το λοιπόν, έχουμε επιστροφή στα πράγματα με τον τρίτο και κρισιμότερο δίσκο στην ιστορία μιας μπάντας κατά το γνωστό λεγόμενο. Ο τίτλος αυτού; “Lifeless birth” και κυκλοφόρησε στις 12 Απριλίου από την Tankcrimes. Πριν πατήσουμε play, κάπου να δώσουμε εύσημα για το ότι διατηρούν τους δίσκους τους περί το 40λεπτο αυστηρά. Κάτι που διευκολύνει τις επαναλαμβανόμενες ακροάσεις, ενώ το υλικό τους είναι το υλικό που θέλεις να ακούς ξανά και ξανά λόγω της σοβαρής τραγουδοποιίας. Δεν ξύνουν τα έγχορδα απλά γρήγορα οι άνθρωποι, είναι μερακλήδες και δίνουν τρομερή προσοχή στα πάντα. Ούτε κουράζουν ούτε τίποτα, γι’ αυτό και ξεχώρισαν εξαρχής από το σωρό των μπαντών εκεί έξω.

Από το εναρκτήριο “Cut the cord” καταλαβαίνεις που θα πάει η δουλειά. Πιο ογκώδες ακόμα και βαρύ από τον προκάτοχο του, ενώ οι μελωδίες ακόμα και στα solos, κολλάνε στο μυαλό σου. Εκεί που κερδίζουν οι NECROT το παιχνίδι είναι το πως δένουν το ένα με το άλλο riff. Μπορεί να σου ρίξουν μια σφήνα με ένα riff – πέρασμα που άμα το άκουγες μόνο του, να έλεγες ότι “αυτό δεν είναι death metal riff, έρχεται από αλλού μουσικά”. Και θα είχες δίκιο. Έλα μου όμως που οι κύριοι το δένουν όμορφα, το κάνουν να ταιριάζει, προσθέτοντας το αλατοπίπερο και τη ποικιλία στο μουσικό “πιάτο” που παρουσιάζουν στον ακροατή. Ή η ελαφρά black metal επίγευση στον ομώνυμο οδοστρωτήρα, που δένει σε ένα καταπληκτικό solo, που γίνεται με ένα τέτοιο τρόπο που λοξοκοιτάζει ίσα ίσα προς Στοκχόλμη μεριά.

“Superior” αμιγώς Αμερικάνικος death metal όλεθρος, ο νεότερος απόγονος των MORBID ANGEL και INCANTATION, μια απλή επίδειξη ισχύος από τους NECROT, οι οποίοι κάνουν περήφανους τους πατέρες του είδους με το τσαμπουκά τους. Το δε φτιαγμένο για να εξαφανίσει αυχενικά προβλήματα και άλατα σβέρκου “Drill the skull” απλά με κάνει αλοιφή, από τη μέση και μετά που σκάνε τα πρώτα blastbeats του δίσκου, με τις αρμονίες του που πάλι φέρνουν μια black metal επιρροή στον αέρα. Όχι αρκετή για να το χαρακτηρίσεις black/death ή κάτι τέτοιο, αλλά αρκετή για να κινεί το ενδιαφέρον του ακροατή, “δίνοντας” του πράγματα όσο προχωράει ο δίσκος και οι ακροάσεις αυτού κατ’ επέκταση. Μιλάμε για τρομερή ποικιλία σε ρυθμούς, αναμφίβολα μια από τις κορυφαίες συνθέσεις του δίσκου. Ενός δίσκου που όσο προχωράει σου ανοίγει και κάθε χαρτί του, ξέροντας ότι σε έχει ήδη κερδίσει, απλά επιβεβαιώνει το πόσο!

Κάπως έτσι, φτάνουμε στο “Winds of hell” (άνεμος μας πήρε και μας σήκωσε λέμε!), που συνεχίζει το black-ίζον μοτίβο, μη χάνοντας δευτερόλεπτο από το πόσο ισοπεδωτικό και death metal είναι. Και κάπου εδώ, έρχονται οι δύο μεγαλύτερες συνθέσεις, του δίσκου, διαδοχικά. Σαν το τελειωτικό χτύπημα για τον ακροατή. Η CARCASS αύρα του “Dead memories” ενισχύει την ισοπεδωτική mid-tempo φύση του, στέλνοντας μας στα θυμαράκια, με κάθε ξέσπασμα, κάθε στίχο που φτύνει αυτός ο τρομερός Luca Indrio πίσω από το μικρόφωνο. Άσε δε το riff που κόβει το τραγούδι στη μέση….ανατριχίλα ολκής. Ποιος είπε ότι το αγνό death metal δε μπορεί να σου σηκώσει τη τρίχα κάγκελο; (ναι, μεταξύ και άλλων πραγμάτων που σηκώνονται – πονηροί αλεπουδιάρηδες!) Και μιλώντας για τρίχα κάγκελο, συνεχίζοντας για δεύτερο συναπτό δίσκο τη παράδοση του να κλείνουν τη κανονική διάρκεια με το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι, φτάνουμε στο “The curse”.

Ένα doom-ο-ειδές έπος, ογκώδες σαν αρχέγονο κτήνος, με αρμονίες κάτω από τα κύρια mid-tempo riffs, με ξεσπάσματα με blastbeats, με riffs διαφόρων ειδών να κάνουν την εμφάνιση τους (τεχνικά, πιο σιδηροδρομικά και πάει λέγοντας), προσθέτοντας σε ένα riff-o-rama που θα έλεγε κάποιος, συνοψίζει με το καλύτερο δυνατό τρόπο τις αρετές των NECROT, του “Lifeless birth” αλλά και του death metal γενικότερα. Ένα ιδίωμα που εδώ και τέσσερις δεκαετίες, εξελίσσεται, διακλαδώνεται και αναγνωρίζεται για την ικανότητα του, ως άλλος χαμαιλέοντας, στα εκάστοτε νέα δεδομένα ακρότητας, έκφρασης και σύνθεσης.

Οι NECROT, με το “Lifeless birth”, βγάζουν το καλύτερο δίσκο της καριέρας τους, αλλάζουν οπωσδήποτε επίπεδο, ενώ μαζί με VITRIOL και SKELETAL REMAINS (τα έχω πει, τα έχω γράψει, αυτά μένουν), μέχρι νεωτέρας, παραμένουν οι απόλυτα ελίτ κυκλοφορίες του death metal για το 2024. Ο βαθμός φυσικά, είναι καθαρά ενδεικτικός για όποιον δεν τους έχει ακούσει. Όποιος τους έχει ακούσει, προσθέτει όσο παραπάνω θέλει. Άλλωστε, το αξίζει και με το παραπάνω. Και τώρα σας αφήνω, εγώ πάω να το ξανακούσω! UGH!

8,5 / 10

Γιάννης Σαββίδης

ATTACKER – “The God particle” (Cruz Del Sur Music)

By

-

May 2, 2024

Attacker

US Metal supreme! Κάπως έτσι θα μπορούσαμε να περιγράψουμε την εντυπωσιακή δισκογραφική επιστροφή των ATTACKER οι οποίοι παρά τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες καταφέρνουν να κυκλοφορήσουν ένα εξαιρετικό άλμπουμ που με χαρακτηριστική άνεση θα μνημονεύεται ανάμεσα στις καλύτερες κυκλοφορίες τους! Και μπορεί ορισμένοι να είναι δικαίως επιφυλακτικοί με διθυραμβικούς χαρακτηρισμούς αλλά πιστέψτε με στην περίπτωση του “The God particle” ισχύει και με το παραπάνω.

Φαίνεται ότι η καραντίνα και η ανενεργός περίοδος του lockdown λειτούργησε ευεργετικά (και) για τους ATTACKER οι οποίοι δούλεψαν εξαντλητικά πάνω στις 8 νέες συνθέσεις και το τελικό αποτέλεσμα τους δικαίωσε. Όσοι τους παρακολουθούν -ειδικά μετά το reunion- ξέρουν πολύ καλά τι να περιμένουν: US power metal γεμάτο από speed εξάρσεις που παραπέμπει σε μεγαθήρια του ιδιώματος όπως οι LIEGE LORD, HELSTAR, OVERKILL κ.α. Ειδικότερα, η όλη συνθετική προσέγγιση στα φωνητικά του Bobby Lucas μου θύμισε πολύ τους συνοδοιπόρους των ATTACKER από το New Jersey, τους προαναφερθέντες OVERKILL και γιατί όχι τις ύστερες δουλειές των SEVEN WITCHES.

Αν θα έπρεπε να αποτυπώσω τα δύο βασικά χαρακτηριστικά του “The God particle” αυτά θα ήταν σίγουρα τα εξής: α) η προσεγμένη δουλειά του ηγέτη Mike Sabatini στην παραγωγή/μίξη που αναδεικνύει τις συνθέσεις και β) τον καταλυτικό ρόλο του Bobby Lucas στα φωνητικά αλλά και στο όλο concept με το μεγαλύτερο κέντρο πυρηνικών και σωματιδιακή φυσικής στην Ελβετία, το περίφημο CERN. Ο Lucas κερδίζει δικαιωματικά τον άτυπο τίτλο του MVP του άλμπουμ.

Το “The God particle” είναι ένας heavy metal οδοστρωτήρας που θα κάνει περήφανους όλους τους φίλους του ήχου που παράγεται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού! Και αν όλα τα παραπάνω δεν είναι ικανά να σας πείσουν, τότε προτείνω να αφιερώσετε τρία λεπτά και να βάλετε να ακούσετε το εναρκτήριο “Knights of terror”…μια δοκιμή θα σας πείσει!

8 / 10

Σάκης Νίκας

1...180181182...2,780 Page 181 of 2,780

https://noc.ezhellas.com:44450/live
Rock Hard Radio
rock hard greece