BEHÖLDER interview (Carlos Alvarez)

November 3, 2025

“One final spell for vengeance cast…”

Αναμφισβήτητα, ένα από τα συγκροτήματα που έχουν κάνει φέτος ιδιαίτερη αίσθηση, είναι οι Αμερικανοί epic doom metallers BEHÖLDER, με το καταπληκτικό τους ντεμπούτο “In the temple of the Tyrant”. Και σαν να μην έφτανε αυτό, λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του, επανέρχονται με ένα νέο single, το “Tower of the Broken God”, συνοδευόμενο από μια εξαιρετική διασκευή στο “The dungeons are calling” των SAVATAGE. Το Rock Hard Greece λοιπόν, «στρίμωξε» τον συνθέτη, στιχουργό, παραγωγό, κιθαρίστα και γενικό κουμάντο της μπάντας, Carlos Alvarez, ο οποίος ευδιάθετος και με πολλή όρεξη, δέχτηκε με χαρά να απαντήσει στις ερωτήσεις μας.

Carlos, καλώς όρισες στο Rock Hard Greece και συγχαρητήρια για τα μέχρι τώρα επιτεύγματά των BEHÖLDER! Βλέπω πως το “In the temple of the Tyrant” ήδη τα έχει πάει εξαιρετικά και συνεχίζει! Περίμενες τέτοια υποδοχή, αρχικά από τον Τύπο και κατόπιν από τους fans;
Γεια σου, Δημήτρη! Σ’ ευχαριστώ για την υπέροχη ευκαιρία που μου δίνεις, ώστε να συζητήσουμε πιο αναλυτικά για όλα αυτά! Ειλικρινά, νομίζω ότι όλοι μας είμαστε λίγο έκπληκτοι για το πόσο θετική αποδοχή έχει λάβει το ντεμπούτο μας, σχεδόν από τους πάντες. Ναι, είχαμε απόλυτη εμπιστοσύνη στο υλικό μας, αλλά ποτέ δεν ξέρεις πώς θα αντιδράσει ο κόσμος για κάτι, μέχρι να το κυκλοφορήσεις. Ευτυχώς, ακόμα και πριν από την κυκλοφορία του, λάβαμε άκρως θετικά σχόλια από ανθρώπους των οποίων την άποψη μπορούσαμε να εμπιστευτούμε και που είναι ειλικρινείς μαζί μας, παίρνοντας παραπάνω θάρρος. Ο τρόπος πάντως με τον οποίο μας υποδέχτηκαν οι θαυμαστές και ο Τύπος ήταν απίστευτος. Δεν υπάρχει ούτε μία κακή κριτική από τις περίπου 70 που έχω στα χέρια μου! (γέλια)

Με κίνδυνο να ακουστώ αλαζόνας, θα πω ότι αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά και τιμή που το Rock Hard Greece ήταν το πρώτο που μίλησε για τους BEHÖLDER στην Ελλάδα και από τους πρώτους παγκοσμίως! (σ.σ: Περισσότερα, εδώ)
Η τιμή είναι όλη δική μας φίλε μου! Το Rock Hard Greece σίγουρα βοήθησε να προωθηθεί το όνομά μας στο ελληνικό κοινό πριν από οποιονδήποτε άλλο και είμαστε ευγνώμονες γι’ αυτό. Έχουμε λάβει πολλές υπέροχες φωτογραφίες και κομπλιμέντα από τους Έλληνες οπαδούς από εκείνη την πρώτη κριτική για το άλμπουμ και όλο αυτό μόνο «μεγαλώνει» από τότε!

Πάμε να σας γνωρίσουμε καλύτερα. Πώς πάρθηκε η απόφαση να ξεκινήσεις τους BEHÖLDER;
Οι BEHÖLDER ήταν κάτι το καθαρά προσωπικό, που το ξεκίνησα για να κρατήσω τον εαυτό μου απασχολημένο, μουσικά, όσο η προηγούμενη μπάντα μου, οι POWER THEORY, ήταν σε παύση. Έχοντας γράψει αρκετό υλικό για εκείνη τη μπάντα, όταν είδα πως δεν «κινείται» τίποτα, αποφάσισα να ηχογραφήσω ξανά και να επανακυκλοφορήσω το ντεμπούτο του πρώτου μου συγκροτήματος, των SHADOWDANCE. Μόλις έγινε αυτό, και ενώ εξακολουθούσε η προαναφερθείσα κατάσταση, έβαλα «μπροστά» την ιδέα του σχηματισμού ενός κλασσικού doom metal group με θέμα το D&D, την οποία είχα ήδη στο πίσω μέρος του μυαλού μου για αρκετά χρόνια ήδη. Μετά από μερικούς μήνες, είχα έτοιμα σχεδόν εννέα τραγούδια που με ενθουσίαζαν τόσο πολύ, ώστε να θελήσω να κινήσω διαδικασίες με σκοπό να τα κυκλοφορήσω επίσημα. Έτσι, αυτό με οδήγησε στο να απευθυνθώ σε ανθρώπους με τους οποίους είχα συνεργαστεί σε πολλά projects στο παρελθόν, ανθρώπους που ήξερα ότι θα ήταν κατάλληλοι τόσο από την άποψη των ικανοτήτων τους όσο, κυρίως, της προσωπικότητάς τους.

Με πρόλαβες, ήθελα να σε ρωτήσω τι άλλο πρέπει να έχει κάποιος για να γίνει μέλος στη μπάντα σου, πέρα από αδιαμφισβήτητα καλή τεχνική κατάρτιση.
Ξέρεις, μετά από πολλά χρόνια, σε πολλές μπάντες, μαθαίνεις ότι ο πιο σημαντικός παράγοντας όταν επιλέγεις να δουλέψεις με κάποιον είναι το ποιος είναι ως άτομο. Το σημαντικότερο πράγμα σε αυτό το σημείο της ζωής μου, είναι να δουλεύω με ανθρώπους που μου αρέσουν και των οποίων την παρέα απολαμβάνω. Δεν έχει νόημα να ασχολούμαι με κάτι που αρχικά είχε σκοπό να είναι απολαυστικό αλλά τελικά με κάνει να υποφέρω, επειδή έχω να κάνω με κάποιον που είναι μαλάκας. Γιατί να το υποστώ αυτό; Υπάρχουν πολλά άλλα πράγματα που θα μπορούσα να κάνω με το χρόνο μου, αντί αυτού. Η ζωή είναι αρκετά αγχωτική και όλο αυτό, από την πρώτη μέρα, προοριζόταν να είναι κάτι διασκεδαστικό και ευχάριστο, κάτι με όσο το δυνατόν λιγότερο άγχος.

Πώς βρεθήκατε μαζί ως συγκρότημα;
Ο John (σ.σ: Yelland, φωνητικά) και ο Matt (σ.σ: Hodsdon, κιθάρα) ήταν οι πρώτες μου επιλογές. Τους ήξερα τόσο από τους JUDICATOR όσο και από τους CHAOS FRAME. Τον Michael (σ.σ: Sanchez, μπάσο) τον γνώριζα κι αυτόν από τους JUDICATOR και στη συνέχεια, ακόμη κι όταν έφυγε, διατηρούσα επαφή μαζί του. Το μόνο άτομο για το οποίο δεν είχα ιδέα περί του χαρακτήρα του ήταν ο Andrew (σ.σ: Julkowski, τύμπανα), αλλά όταν ο drummer που αρχικά προοριζόταν να συμμετάσχει μου είπε ότι δεν θα ήταν διαθέσιμος, απευθύνθηκα στον Andrew επειδή με είχε εντυπωσιάσει πραγματικά με το παίξιμό του στο τελευταίο άλμπουμ των CHAOS FRAME, στο οποίο είχα δουλέψει. Ευτυχώς ο Andrew αποδείχτηκε ότι δεν είναι μόνο ένας καταπληκτικός παίκτης αλλά και ένας φοβερός άνθρωπος και είμαι ευγνώμων που δέχτηκε την πρότασή μου. Είμαι ειλικρινά ευγνώμων που δουλεύω με αυτά τα παιδιά και που περιβάλλομαι από τόσο ταλαντούχους παίκτες και σπουδαίους ανθρώπους.

Το όνομα του γκρουπ το εμπνευστήκατε από έναν χαρακτήρα, κάτι σαν τέρας με μαγικές δυνάμεις, από το Dungeons & Dragons. Δεν θα έλεγα ότι είναι και το πιο συνηθισμένο πράγμα… (γέλια) Πες μου λοιπόν πόσο fantasy freak είσαι, χωρίς να μου πεις πόσο fantasy freak είσαι (γέλια)
Είμαι ένα ισόβιο, αδιαμαρτύρητο fantasy freak, χαχα! Ήδη αγόραζα μίνι D&D για να ζωγραφίσω όταν ήμουν ακόμα μικρό παιδί στις αρχές της δεκαετίας του ’80 και είχα και τα βιβλία της 1ης έκδοσης που κυκλοφορούσαν τότε. Όλα αυτά, παράλληλα με την εποχή της μεγάλης «έκρηξης» των ταινιών φαντασίας. Dragonslayer, Conan, Beastmaster, Excalibur, η animation έκδοση του Lord of the Rings, ήμουν τυχερός που μπόρεσα να δω τις περισσότερες από αυτές στον κινηματογράφο… με στιγμάτισαν, φίλε! Μόνιμα! Πρόσφατα, αναγκάστηκα να αγοράσω άλλη μια βιβλιοθήκη μόνο για τα βιβλία φαντασίας μου και τουλάχιστον το 1/3 αυτής, το «πιάνει» η σειρά Dragonlance! (γέλια)

Ενιαίο concept πίσω από το “In the Temple of the Tyrant“, δεν υπάρχει. Ωστόσο, πού βασίζεται, στιχουργικά;
Δεν υπάρχει ενιαίο concept πίσω από το “In the Temple of the Tyrant”, ναι. Ο ίδιος ο τίτλος είναι απλά κάτι που θα μπορούσε εύκολα να είναι το όνομα μιας από αυτές τις παλιές περιπετειώδεις «ενότητες», στο παλιό D&D. Βασικά, είναι ταυτόχρονα πρόσκληση και προειδοποίηση. Κάτι που αποτυπώνει την ουσία του παλιού D&D. Ένας κόσμος περιπέτειας περιμένει, αλλά η είσοδος σ’ αυτόν γίνεται με ευθύνη των παικτών. Τα ίδια τα τραγούδια διαδραματίζονται μέσα σε διάφορα σκηνικά και ασχολούνται με την ιστορία είτε έμμεσα, με πρωτότυπες ιστορικές γραμμές, είτε άμεσα με συγκεκριμένους χαρακτήρες. Το “Dungeon crawl” ίσως αποτελεί τη μοναδική εξαίρεση, αφού αποτελεί φόρο τιμής στο ίδιο το παιχνίδι και στους ανθρώπους που το έπαιξαν τα τελευταία 50 περίπου χρόνια. Οι στίχοι είναι γραμμένοι από τρεις οπτικές γωνίες: Του dungeon master που διευθύνει το παιχνίδι, των χαρακτήρων/ηρώων μέσα στο παιχνίδι και των πραγματικών ανθρώπων που παίζουν το παιχνίδι. Είναι πολύ διασκεδαστικό! Βέβαια, ξέρω ότι αυτό μπορεί να αποτρέψει μερικούς ακραιφνείς doom metal fans, αλλά αισθάνομαι ότι πάντα θα υπάρχει χώρος για λίγο χιούμορ ακόμη και στο doom, συνοδευόμενο από αυτογνωσία!

Ναι, αλλά τη γκρίνια από τους ακραιφνείς doomsters μάλλον δε θα τη γλυτώσεις, γιατί ένα στοιχείο σας που εντυπωσιάζει περισσότερο είναι η τέλεια ισορροπία μεταξύ doom και power metal. Άρα…; (γέλια)
Δεν ήταν μια συνειδητή προσπάθεια να το πάμε προς τα εκεί. Πραγματικά, ο στόχος μου από την αρχή ήταν να γράψω κάτι όσο το δυνατόν περισσότερο στο στυλ του κλασσικού, επικού doom metal αλλά να σε ρωτήσω, ειλικρινά, τα παλιά άλμπουμ των CANDLEMASS, SOLITUDE AETURNUS κλπ. έτσι κι αλλιώς δεν έχουν μέσα τους μια αρκετά μεγάλη δόση power metal; Απλά σε πιο αργό και πιο σκοτεινό στυλ. Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι έχω συμμετάσχει σε power/progressive μπάντες για τριάντα χρόνια, είναι φυσικό να με οδηγούν εκεί. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τους άλλους, φαντάζομαι.

“Magic, mayhem and riffs heavier than a storm giant’s ass!” Τώρα αυτό, πως το εξηγείς; (γέλια)
Αυτό ήταν κάτι που σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να γίνει ένα εξαιρετικό σύνθημα! Κάτι που θα περιγράφει αυτό που θα λάβουν όσοι μας ακούνε και επιπλέον, έχει εκείνο το μικρό κομμάτι χιούμορ που δεν χαρακτηρίζεται ως «ανόητο». Την πρώτη φορά που το είπα στον John, μου είπε «αυτό πρέπει να μπει σε ένα μπλουζάκι!». Και έτσι έγινε. Όποιος το διαβάσει, μπορεί να περιμένει ακριβώς αυτό που λέει, σκοτεινές περιπετειώδεις ιστορίες με τεράστια riffs. Άσε που οι γίγαντες της καταιγίδας είναι πάνω από επτά μέτρα ψηλοί οπότε, ξέρεις, θα έχουν λογικά και έναν πολύ βαρύ κώλο! (γέλια)

Για να παίξουμε λίγο με τις λέξεις στον τίτλο του δίσκου, πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου ως ηγέτη της μπάντας; «Δημοκράτη» ή «τύραννο»; Πόση ελευθερία δίνεις στα άλλα μέλη;

Ωραία ερώτηση! Για το ντεμπούτο, είχα ήδη γράψει σχεδόν τα πάντα, πριν έρθουν οι άλλοι. Ήταν δική μου η ιδέα, δικό μου το concept, δικές μου οι συνθέσεις και είχα μια αρκετά καλή εικόνα για το πώς να τα παρουσιάσω. Οπότε ήμουν όπως είναι φυσικό πολύ προστατευτικός ως προς τον στόχο και το όραμά μου. Για παράδειγμα, όταν γράφω, συνήθως γράφω και τα τύμπανα, οπότε όταν έστειλα τα αρχεία στον Andrew για να τα μάθει, του έκανα ξεκάθαρο τι προτιμούσα να ακολουθήσει πιστά και πού υπήρχε περιθώριο να κάνει τα δικά του πράγματα.

Άλλωστε, αυτός είναι ο καθ’ ύλην αρμόδιος…
Ακριβώς. Υπήρχαν λοιπόν μερικά σημεία τα οποία θεώρησε ότι θα ήταν πιο λογικό ή πιο αποτελεσματικό να παιχτούν με διαφορετικό τρόπο, οπότε του είπα «κάνε αυτό που νομίζεις ότι είναι καλύτερο». Το ίδιο έγινε και με τους άλλους, δεν υπάρχουν εγωισμοί μεταξύ μας. Τους σέβομαι και σέβονται και οι ίδιοι αυτό που θέλω να κάνω, υπάρχει πλήρης εμπιστοσύνη. Οτιδήποτε λοιπόν κατέληξε να αλλάξει σε κάποια σημεία, κατέληξε να αλλάξει κατόπιν συμφωνίας και προς το καλύτερο! Άλλο παράδειγμα: Υπήρχαν πολλές φωνητικές γραμμές, μελωδίες, στίχοι που άλλαξα, ξαναέγραψα και ζήτησα από τον John να τα ερμηνεύσει ακριβώς με τον τρόπο που ήθελα. Όμως ο John, όταν ένιωθε πως έπρεπε να ακολουθήσουμε έναν άλλον, συγκεκριμένο τρόπο, το πρότεινε και δε διαφώνησα μαζί του.

Έχεις όμως αυτή τη δίοδο, γιατί είναι όλοι τους καταπληκτικοί μουσικοί!
Σίγουρα, μεγάλο ατού αυτό! Συνεπώς, μέχρι τώρα, είχα τον τελικό λόγο για το τι πιστεύω ότι θα δουλέψει ή όχι και πώς θα προτιμούσα να γίνουν τα πράγματα, αλλά τώρα που μπαίνουμε σε μια νέα φάση συγγραφής, υποθέτω οι άλλοι θα εμπλέκονται ολοένα και περισσότερο, πράγμα που θα είναι ωραίο. Θα εξακολουθώ να έχω τον τελικό λόγο, αλλά θα διαλέγω τις… «μάχες» μου και δε θα χρειάζεται να γίνεται πάντα το δικό μου.

Δεδομένου ότι είστε όλοι απασχολημένοι με διάφορα projects, πόσο δύσκολο σας είναι να αφοσιωθείτε στους BEHÖLDER;
Μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει ιδιαίτερο πρόβλημα. Μια λέξη-κλειδί στην οποία επανέρχομαι συνεχώς είναι ο «σεβασμός». Στο ξεκίνημα, ήξερα ότι ο John θα έχει πάντα τους JUDICATOR και αυτοί θα είναι η προτεραιότητα, οπότε οτιδήποτε κάνουμε θα είναι γύρω από αυτό. Τα τελευταία δέκα και περισσότερα χρόνια, κάνω έτσι κι αλλιώς πολλά. Εκτός από όσα κάνω με τους δικούς μου SHADOWDANCE, δουλεύω συνεχώς πάνω σε άλλες μπάντες, συμπεριλαμβανομένης της πλειοψηφίας της δισκογραφίας των JUDICATOR, ενώ γράφω τραγούδια για την power/speed metal μπάντα KRILLOAN. Μάλιστα, για τους τελευταίους, μόλις ολοκλήρωσα αρκετά νέα κομμάτια. Το ίδιο ισχύει και για τα άλλα παιδιά, είτε με τους CHAOS FRAME, είτε με τους KING OF WYRMS του Michael. Μου αρέσει να διατηρώ τη δυναμική των BEHÖLDER, αλλά όχι εις βάρος των άλλων μελών και των συγκροτημάτων τους. Μην αναφέρω ότι όλοι μας έχουμε δουλειές, οικογένειες και τέτοια, έτσι; Οι δεξιότητες διαχείρισης του χρόνου γίνονται πολύ σημαντικές όσο μεγαλώνεις…

Στις τελευταίες εξελίξεις τώρα, κυκλοφορείτε ένα νέο single, το “Tower of the Broken God“. Γιατί το αφήσατε εκτός δίσκου, κι ας είναι εξίσου καλό με τα υπόλοιπα;
Ω, ευχαριστώ για το κομπλιμέντο! Η επιλογή ήταν πραγματικά δύσκολη. Όλα κρίθηκαν από τη διάρκεια του άλμπουμ και τη λίστα των κομματιών. Ξόδεψα πολύ χρόνο για να τη φτιάξω, για να βρω τα σωστά τραγούδια που θα αλληλοσυμπληρώνονται σε σχέση με την αρχή, το ρυθμό, τη διάθεση κλπ. Ελπίζαμε επίσης ο δίσκος να κυκλοφορήσει σε βινύλιο, οπότε προσπαθήσαμε να κρατήσουμε τον χρόνο όσο το δυνατόν πιο χαμηλά, ενώ παράλληλα να παραδώσουμε ένα υλικό «συμπαγές».

Συμφωνώ απόλυτα όσον αφορά τις διάρκειες σε έναν δίσκο… Οτιδήποτε πάνω από τα 45 λεπτά, πρέπει να είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ, για να με «κρατήσει»…
Είδες; Πρέπει επίσης να σου πω ότι το “Tower…” ένιωθα ότι έπρεπε να είναι… μόνο του. Όταν το συζήτησα με την εταιρεία μας, την Black Lion Records, συμφωνήθηκε ότι θα ήταν καλύτερα να κρατήσουμε το άλμπουμ στα οκτώ τραγούδια και στην συνέχεια να εξετάσουμε την προοπτική της κυκλοφορίας αυτού του τραγουδιού ως single, για να κυκλοφορήσει νέα μουσική εκεί έξω και να διατηρηθεί έτσι η δυναμική του δίσκου.

Μιας και αναφέραμε τη Black Lion Records, εσείς τους επιλέξατε ή αυτοί σας επέλεξαν;
Οι άνθρωποι της Black Lion μας προσέγγισαν, ΠΟΛΥ ενθουσιασμένοι με το υλικό μας! Ο μηχανικός μίξης με τον οποίο συνεργαζόμαστε, ο Ronnie Björnström, πήγε μια κόπια στον επικεφαλής της Black Lion, τον Oliver Dahlbäck και την ίδια μέρα έλαβα το μήνυμα πως «η Black Lion ενδιαφέρεται και θέλει να μιλήσουμε». Ανταλλάξαμε email με τον Oliver τις επόμενες μέρες και κατάλαβα ότι η εταιρεία του θα ήταν μια πολύ καλή επιλογή για εμάς. Μέχρι στιγμής, είναι μια θετική εμπειρία από όλες τις απόψεις, τόσο, που ανυπομονούμε να συνεχίσουμε τη συνεργασία μας στο επόμενο άλμπουμ και όχι μόνο.

<a href="https://beholderblacklion.bandcamp.com/album/tower-of-the-broken-god">Tower Of The Broken God by Behölder</a>Πάντως, για να επιστρέψω στην προηγούμενη συζήτηση, βλέπω ήδη μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να ασχοληθείς στο μέλλον με τον Robert Howard και τους ήρωές του!
Οι υπόλοιποι στο συγκρότημα, σε πρόλαβαν! (γέλια) Έχουν ήδη εκφράσει το ενδιαφέρον τους να γράψουμε ακόμη ένα τραγούδι σχετικό με τον Conan για μια μελλοντική κυκλοφορία, οπότε είμαι σίγουρος ότι αυτό θα συμβεί μάλλον νωρίτερα από το αναμενόμενο! Το πιο σημαντικό πράγμα είναι ότι τηρούμε, και θα εξακολουθήσουμε να το κάνουμε, το γενικό θέμα του D&D. Αυτή ήταν η πρόθεση της μπάντας από την αρχή. Τώρα, όσον αφορά τον Conan και την Υβοριανή Εποχή, τεχνικά, είναι κι αυτά μέρος του D&D, καθώς υπήρχαν δύο σχετικές περιπέτειες (“Unchained” και “Against darkness”) που κυκλοφόρησαν ως D&D το 1984. Οπότε, όπως και με τις επιρροές του Lovecraft σε μερικά από τα τραγούδια μας, που είναι επίσης μέρος της ιστορίας του D&D, νιώθω ότι οτιδήποτε θα μπορούσαμε να κάνουμε σχετικά με τον Conan θα ταίριαζε, αλλά μάλλον όχι με άλλους χαρακτήρες του Howard.

Ναι αλλά εκτός D&D και εκτός Conan, ποιος άλλος σε γοητεύει αρκετά ώστε να γράψεις, θεωρητικά, τραγούδια για τις περιπέτειές του; Ποιες είναι οι αγαπημένες σου ιστορίες του Howard αλλά και του Φανταστικού, γενικά;
Όσον αφορά λοιπόν τις αγαπημένες μου ιστορίες του Howard, η σύντομη απάντηση είναι μία: ο Conan! Έχω μια πραγματικά βαθιά σχέση και αγάπη για αυτόν τον χαρακτήρα. Ποτέ δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα με οτιδήποτε σχετίζεται με τον Kull, αλλά παραδέχομαι ότι ο Solomon Kane είναι φοβερός (σ.σ: Γ@ΜΑΕΙ ο Solomon Kane!). Εκτός τώρα από τα γραπτά του Howard, αγαπώ οτιδήποτε έγραψε ο Tolkien και επίσης οι G.R.R Martin και Moorcock. Τούτου λεχθέντος βέβαια, πρέπει να σου πω ότι δε μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να γράφει τραγούδια για τον Gandalf, τον Elric, τον John Snow ή κάτι τέτοιο. Υπάρχουν πολλές άλλες μπάντες που μπορούν να χειριστούν αυτά τα πράγματα καλύτερα από μένα! (γέλια) Αν και δεν επιλέγω το συγκεκριμένο θέμα στιχουργικά, ένα από τα τραγούδια που έγραψα για το τελευταίο άλμπουμ των KRILLOAN ήταν για τον κόσμο του Warhammer 40k. Ένα άλλο που έγραψα σε εκείνο το άλμπουμ όμως, ήταν επίσης για τον Conan! (γέλια) Οι KRILLOAN πάντως, έχουν πολύ ευρύτερο φάσμα όσον αφορά τα θέματα φαντασίας, στους στίχους των τραγουδιών.

Οι κυκλοφορίες σας είναι πολύ καλά μελετημένες και προσεγμένες και πέραν της μουσικής. Το artwork είναι εξαιρετικό, το video clip σας είναι άκρως επαγγελματικό. Τα θεωρείς αυτά εξίσου σημαντικά με τη μουσική;
Πιστεύω ότι είναι, σίγουρα! Ειδικά το artwork είναι εξαιρετικά σημαντικό. Αυτό θα είναι πάντα η πρώτη εντύπωση σε πολλούς ανθρώπους, πολλές φορές πριν καν ακούσουν έστω μια νότα! Ήταν απίστευτα σημαντικό να έχουμε κάτι που να αποτυπώνει την ουσία της μουσικής αλλά και την πρόθεσή της, κάτι που θα «τραβούσε» κάποιον και θα τον έκανε να θέλει να ακούσει ένα ή δύο τραγούδια. Σκέψου κι αυτό, πόσα άλμπουμ έχουμε αγοράσει μόνο και μόνο επειδή το εξώφυλλο ήταν φοβερό; Είμαστε ευγνώμονες τόσο στη Zsofia Dankova για την απίστευτη δουλειά που έκανε με το artwork του άλμπουμ, όσο και στον Mitchell Nolte για τη φανταστική δουλειά του στο νέο single.

Κάπου εδώ, να αναφέρουμε και το ΑΙ…
Σημαντική παρατήρηση και χαίρομαι που μου δίνεται η ευκαιρία να δηλώσω ανοικτά ότι δεν θα χρησιμοποιήσουμε ποτέ, σε καμία περίπτωση, AI generated art για τους σκοπούς αυτούς. Είτε μιλάμε για εξώφυλλα, είτε για μπλούζες κλπ. Είμαστε αληθινοί άνθρωποι που κάνουν αληθινή μουσική και αυτό αξίζει σε αληθινούς καλλιτέχνες! Όσο για το βίντεο, ήταν μια πραγματικά υπέροχη εμπειρία όχι μόνο επειδή δουλέψαμε με έναν ταλαντούχο παραγωγό σε ένα πραγματικά φοβερό στούντιο, αλλά επειδή μας δόθηκε επίσης η ευκαιρία να βρεθούμε όλοι μαζί στο ίδιο μέρος για λίγες μέρες και να κάνουμε παρέα. Είμαστε όλοι διασκορπισμένοι σε διαφορετικά μέρη της χώρας, οπότε το να γυρίσουμε αυτό το βίντεο, αποτέλεσε ιδανική ευκαιρία να συναντηθούμε. Κάποιοι δε, βλεπόμασταν για πρώτη φορά από κοντά! Το τελικό αποτέλεσμα είναι κάτι για το οποίο είμαστε ιδιαιτέρως υπερήφανοι! Ίσως είμαι παλιομοδίτης, αλλά νομίζω ότι είναι ωραίο όταν το βλέπω αυτό και με άλλες μπάντες. Θέλω να βλέπω την αλληλεπίδραση μεταξύ των μουσικών!

Δηλαδή, θα ακολουθήσει και δεύτερο clip;
Όλοι ανυπομονούμε να κάνουμε άλλο ένα, σίγουρα.

Επιστροφή στο single. Η διασκευή στο “The dungeons are calling” των SAVATAGE είναι εξαιρετική! Και μπράβο σας που δε θελήσατε να «κοπιάρετε» το ύφος του αυθεντικού, αλλά το κάνατε «δικό σας»!
Επιλογή του John ήταν αυτή, επέμεινε πολύ να το κάνουμε, αλήθεια! Αρχικά, όταν μάθαμε ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε μια διασκευή τραγουδιού ως b-side για το single, είχα διάφορες προτάσεις, συμπεριλαμβανομένου ενός σκοτεινού τραγουδιού των CANDLEMASS. Όχι, δεν σου λέω ποιο! (γέλια) Ήξερα που λες μόνο ότι ήθελα οπωσδήποτε να κάνω κάτι παλιό και κλασσικό. Ο John ήταν πολύ ενθουσιασμένος με το “Dungeons…”, με το οποίο δεν είχα κανένα πρόβλημα, καθώς τ’ αγαπώ και εγώ, οπότε θέμα υπήρχε μόνο στο πώς θα το προσεγγίζαμε. Προφανώς, ξέραμε ότι θα υπήρχε εξαρχής μια μερίδα κόσμου που δεν θα πίστευε ποτέ ότι είναι καλό, ξέρεις, «γιατί δεν είμαστε οι SAVATAGE» και «δεν μπορείς ποτέ να είσαι καλύτερος από το πρωτότυπο» και μπλα μπλα, αλλά το θέμα είναι ότι έτσι κι αλλιώς δεν είχαμε σκοπό να είμαστε καλύτεροι από το πρωτότυπο! Απλά θέλαμε να αποτίσουμε φόρο τιμής σε μια μπάντα και ένα τραγούδι που αγαπάμε, κάνοντάς το με τον δικό μας τρόπο, βάζοντας τη δική μας πινελιά σε αυτό. Προσωπικά, πιστεύω ότι τα καταφέραμε και ελπίζω ότι οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν και θα απολαύσουν αυτό που κάναμε.

<a href="https://beholderblacklion.bandcamp.com/album/tower-of-the-broken-god">Tower Of The Broken God by Behölder</a>Κάτι άσχετο, αλλά γενικά, το ρωτώ αυτό, συλλέγω δεδομένα, χαχα! Ακούς μουσική γενικά όταν γράφεις τη δική σου, ή ανήκεις στους συνθέτες που «απομονώνονται»; Υπάρχει κάτι που έχει ξεχωρίσει, για το δικό σου πάντα γούστο, φέτος ή τα τελευταία χρόνια;
Ω, οπωσδήποτε! Όχι απλά ακούω, αλλά «ρουφάω» μουσική! Πάντα ακούω μουσική, ανεξάρτητα από το στυλ. Όσον αφορά τη φετινή χρονιά, θα ξεχώριζα τους νέους δίσκους των HELLOWEEN, AFI, CRADLE OF FILTH. Ανυπομονώ επίσης να ακούσω το νέο CORONER, το περίμενα τριάντα χρόνια! Σίγουρα μπορώ να ξεχωρίσω ακόμη το τελευταίο άλμπουμ των BORKNAGAR, “Fall” συν το “Powernerd” του Devin Townsend. Ω ναι, και το άλμπουμ των NEON NIGHTMARE “Faded Dream”, το οποίο είναι η απόλυτη εκδήλωση λατρείας στους TYPE O NEGATIVE! Είναι καταπληκτικό πόσο εύκολα πετυχαίνει αυτόν τον ήχο και αυτό το vibe!

Γνωρίζεις την ελληνική metal σκηνή;
Σίγουρα, η ελληνική σκηνή είναι πολύ δυνατή τα τελευταία χρόνια! Εμείς, έχουμε επίσης αναπτύξει φιλία και μιλάμε με μερικά από τα παιδιά των DOOMOCRACY που είναι φοβεροί, το τελευταίο τους άλμπουμ “Unorthodox” είναι απίστευτο! Αυτοί οι τύποι είναι τόσο γαμάτοι, τόσο υποστηρικτικοί, κάτι για το οποίο είμαστε απίστευτα ευγνώμονες. Ίσως κάποια μέρα καταφέρουμε να δώσουμε παρέα και κάποιο live!

Έχουμε σχέδια;
Με όλους μας να είμαστε διασκορπισμένοι σε όλη τη χώρα, οι συναυλίες που θα κάνουμε θα πρέπει σίγουρα να έχουν νόημα και να αξίζουν τον κόπο, αφού υπάρχει πρωτίστως το ζήτημα των αεροπορικών εισιτηρίων. Οπότε, προς το παρόν, ας πούμε πως είμαστε έτοιμοι να πάμε σε μερικά φεστιβάλ. Μέχρι στιγμής μας έχουν προσεγγίσει μερικά, κάτι που είναι αρκετά κολακευτικό. Μία εμφάνισή μας είναι σχεδόν σίγουρη, αλλά περιμένουμε και την επιβεβαίωση για μια ακόμη, πριν ανακοινώσουμε το οτιδήποτε. Με αυτά λοιπόν τα δεδομένα, κάνουμε κάποια χαλαρά σχέδια ώστε να βρεθούμε κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον, να «καρφώσουμε» και να προβάρουμε μερικές setlists και να βγάλουμε μερικές νέες φωτογραφίες της μπάντας… ίσως και να κάνουμε ένα ακόμα βίντεο, όπως προείπα, ποιος ξέρει; Θα δούμε!

Λοιπόν, φτάσαμε στο τέλος. Carlos, σ’ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου και ελπίζω να συναντηθούμε κάποια στιγμή από κοντά! Δικός σου ο επίλογος.

Η ευχαρίστηση είναι όλη δική μου, φίλε μου, σε ευχαριστώ πολύ και πάλι για αυτή τη φοβερή ευκαιρία να μιλήσουμε και για την απίστευτη υποστήριξη που μας έχεις δείξει από τότε που το όνομά μας άρχισε να βγαίνει προς τα έξω! Πραγματικά το απόλαυσα και ελπίζω κάποια μέρα, αργά ή γρήγορα, να βρεθούμε και να πιούμε μια μπύρα και ένα σφηνάκι ούζο! Τεράστιο ευχαριστώ φυσικά και στο Rock Hard Greece και σ’ όλους τους φοβερούς Έλληνες metal fans! Πολλή αγάπη σε όλους σας, cheers!

Δημήτρης Τσέλλος

Weekly Metal Meltdown (25-31/10, KREATOR, TRIVIUM, JINJER and more)

Rock Hard

November 3, 2025

Άλλη μια εβδομάδα με μπόλικα καινούργια τραγούδια και clips από επερχόμενες κυκλοφορίες σας προσφέρει η στήλη. Γνωστά ονόματα όπως οι KREATOR, IRON SAVIOR, Peter Criss, JINJER, TRIVIUM, PUSCIFER και SAMAEL, πιο ανερχόμενα όπως οι PORT NOIR, ELECTRIC CALLBOY, DAYTONA, SUN DONT SHINE, CLOSE ENEMIES αλλά και ελληνικά σχήματα με μεγάλο ενδιαφέρον όπως οι THE SILENT RAGE, FLAMES, DISMISS, BLACK SUN και PANIC ALARM. Τα ακούτε όλα παρακάτω, μαζεμένα και τακτοποιημένα.

Οι Γερμανοί/Φινλανδοί/Γάλλοι βετεράνοι του thrash metal KREATOR θα κυκλοφορήσουν το δέκατο έκτο στούντιο άλμπουμ τους “Krushers Of The World” στις 16 Ιανουαρίου μέσω της Nuclear Blast Records. Το επίσημο μουσικό βίντεο για το δεύτερο single του δίσκου “Tränenpalast” μπορείτε να το δείτε παρακάτω.
Kυκλοφορώντας ακριβώς πριν το Halloween, το “Tränenpalast” είναι ένα ολοκληρωμένο αφιέρωμα στην cult ταινία του 1977 «Suspiria» του μαέστρου του τρόμου Dario Argento, η οποία θεωρείται από τους οπαδούς ως μία από τις πιο χαρακτηριστικές ταινίες του είδους της εποχής της. Ενώ η κύρια μελωδία παραπέμπει στην πρωτότυπη μουσική της ταινίας από την ιταλική prog μπάντα GOBLIN, προσδίδοντάς της μια μελωδική death metal πινελιά, οι στίχοι αναφέρονται στις «τρεις μητέρες», μια αρχαία σύναξη μαγισσών από το σύμπαν του «Suspiria». Επιπλέον, το μουσικό βίντεο που δημιουργήθηκε από τους φημισμένους master του μακάβριου, Grupa 13, παρουσιάζει τους KREATOR να παίζουν στο στοιχειωμένο σκηνικό της σχολής μπαλέτου της ταινίας, συμπληρωμένο από ενοχλητικές εικόνες των εν λόγω μαγισσών σε διάφορα στάδια μεταμόρφωσης. Στο “Tränenpalast” συμμετέχει ως guest vocalist η Britta Görtz, τραγουδίστρια της extreme metal μπάντας HIRAES.
Ο κιθαρίστας/τραγουδιστής των KREATOR, Mille Petrozza, σχολίασε: “Το “Tränenpalast” είναι ο φόρος τιμής μας στη μεγάλη παράδοση του ιταλικού κινηματογράφου. Αντλήσαμε έμπνευση από το κλασικό «Suspiria» του Dario Argento και το επικό αριστούργημα του Luca Guadagnino. Μουσικά, υποκλινόμαστε στους μεγάλους GOBLIN, σε άμεση επικοινωνία με τον μαέστρο Claudio Simonetti. Ελπίζουμε να απολαύσετε το τραγούδι όσο και εμείς. Μόνο αγάπη στους μεγάλους! Χαιρετίζουμε τις Ορδές!”.

Οι IRON SAVIOR, οι μάστορες του power metal από το Αμβούργο, επιστρέφουν με ένα καυτό νέο single: το “Fame”, τη δική τους εκδοχή του εμβληματικού ύμνου της δεκαετίας του ’80 από την Irene Cara!
Με βρυχηθμούς κιθάρας, υψίφωνες φωνές και μια κινηματογραφική αίσθηση μεγαλείου, το “Fame” αποτυπώνει τέλεια το πνεύμα της φιλοδοξίας και της ενέργειας που χαρακτήρισε μια εποχή και δίνει τον τόνο για το επερχόμενο άλμπουμ της μπάντας “Awesome Anthems of the Galaxy”, που θα κυκλοφορήσει τον Μάρτιο του 2026 από την PERCEPTION – A Division Of Reigning Phoenix Music.
Το “Awesome Anthems of the Galaxy” μεταμορφώνει μερικά από τα πιο εμβληματικά pop hits της δεκαετίας του 1980 σε επικά power metal κομμάτια, συνδυάζοντας νοσταλγία, πάθος και την χαρακτηριστική ακρίβεια και φλόγα της μπάντας.
Από την ηλεκτρισμένη ένταση του “Take On Me” των A-HA και το βροντερό δράμα του “Against All Odds” του Phil Collins μέχρι τον κινηματογραφικό παλμό του “When The Rain Begins To Fall” των Jermaine Jackson & Pia Zadora και το γεμάτο αδρεναλίνη “Maniac” του Michael Sembello, οι IRON SAVIOR μεταμορφώνουν pop κλασικά σε ηρωικά, μελωδικούς metal ύμνους. Με το “Awesome Anthems of the Galaxy” οι IRON SAVIOR συνδυάζουν νοσταλγία και φουτουρισμό, πάθος και ακρίβεια, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι το παρελθόν μπορεί να λάμψει πιο έντονα από ποτέ όταν αναγεννιέται στο metal!
Ο frontman Piet Sielck σχολιάζει: “Μετά την τεράστια επιτυχία του bonus track “Crazy” (Seal) από το “Condition Red” του 2002, το οποίο χρησιμοποιήθηκε σε μια τηλεοπτική εκπομπή του HBO, οι οπαδοί και τα μέσα ενημέρωσης μας ζητούσαν σχεδόν συνεχώς να κάνουμε ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ με διασκευές. Λοιπόν… δύο δεκαετίες αργότερα, εδώ είμαστε! Το “Awesome anthems” συνεχίζει τη μεταμόρφωση από pop σε metal στο στυλ των IRON SAVIOR, όπως ξεκίνησε με τα “Crazy” των Seal και “Sweet Dreams” των EURYTHMICS. Είμαστε απολύτως περήφανοι για το αποτέλεσμα, το οποίο δεν χάνει ποτέ την αρχική ατμόσφαιρα των κομματιών, αλλά είναι 100% IRON SAVIOR. Απλά ακούστε το… Σας εγγυώμαι ότι θα χαμογελάσετε πολύ ενώ το κάνετε!”
To ακούμε παρακάτω:

Οι Αθηναίοι power metallers THE SILENT RAGE έδωσαν στην δημοσιότητα σήμερα το νέο τους single, “Wings Of Tragedy MMXXV”, το οποίο είναι ένα αναδημιουργημένο κομμάτι που οι ρίζες του πηγάζουν στις demo ημέρες του συγκροτήματος. Παρακάτω μπορείτε να δείτε το lyric video του κομματιού.
‌Προηγουμένως το συγκρότημα είχε εξεδώσει την παρακάτω ανακοίνωση μέσω της επίσημης ιστοσελίδας τους: “Λεγεωνάριοι, ήρθε η ώρα να σπάσουμε τη σιωπή μας. Πριν από λίγους μήνες, αποφασίσαμε να επανηχογραφήσουμε ένα από τα πολύ πρώτα κομμάτια που έγραψε ποτέ η μπάντα, από την εποχή των demo ακόμα. Αυτό το κομμάτι είναι το “Wings Of Tragedy MMXXV”, μια ξαναδουλεμένη εκδοχή του κομματιού με τον τρόπου που ακουγόμαστε σήμερα. Γι’ αυτό λοιπόν, αποφασίσαμε να ζωντανέψουμε πάλι την The Legionnaires Choir Ensemble με τα μέλη της μπάντας Νίκο Σιγλίδη, Νίκο Σαρμπάνη, Γιώργο Χανιωτάκη & Σταμάτη Κατσαφάδο με εκλεκτούς καλεσμένους τους Steve Venardo, τραγουδιστή του πρώτου άλμπουμ “The Deadliest Scourge” και Διονύση Κόντη, τραγουδιστή του “Harvester Of Souls” EP.
Κιθάρες, μπάσο & gang vocals για το “Wings Of Tragedy MMXXV” ηχογραφήθηκαν στα Symbolic P Studios στην Αθήνα, ενώ τα lead φωνητικά ηχογραφήθηκαν στο home studio του τραγουδιστή Μιχάλη Ρινακάκη στο Falkenberg στη Σουηδία. Τα drums προγραμματίστηκαν από τους Νίκο Σιγλίδη & Σταμάτη Κατσαφάδο στα Nomad home studio, στην Αθήνα. Η παραγωγή, η μίξη και το mastering έγιναν απ’ τον Επαμεινώνδα Οικονόμου (KAWIR, ENTHRONED SHERPENT, KARMA VIOLENS).
Το artwork επιμελήθηκε για ακόμα μια φορά ο Γιάννης Νάκος του Remedy Art Design και το lyric video του κομματιού για ακόμα μια φορά θα φτιαχτεί από τον Stefano Mastronicola (TRICK OR TREAT, KALEDON, DISARMONIA MUNDI).

Μετά από μια τριετή παύση, το σουηδικό alternative rock συγκρότημα PORT NOIR επιστρέφει δυναμικά με το ολοκαίνουργιο single τους “Redshift” που κυκλοφόρησε σήμερα μέσω της Inside Out Music. Αυτό είναι το πρώτο νέο τραγούδι του συγκροτήματος από το 2022 και σηματοδοτεί την επίσημη επιστροφή τους στην progressive δισκογραφική εταιρεία Inside Out Music.
Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ τους “Cuts” το 2022, οι PORT NOIR μπαίνουν σε μια νέα εποχή με το “Redshift”. Το τρίο, που σχηματίστηκε στο Södertälje της Σουηδίας, έχει χτίσει τη φήμη του συνδυάζοντας επιρροές από το rock, την εναλλακτική και την pop με μια σκοτεινή, κινηματογραφική πινελιά. Η επιστροφή τους στην Inside Out, την δισκογραφική εταιρεία που υποστήριξε μερικές από τις πιο επιτυχημένες κυκλοφορίες τους, σηματοδοτεί μια ανανεωμένη δημιουργική δυναμική και μια επιστροφή στις ρίζες τους.
Το “Redshift” λειτουργεί τόσο ως επανεισαγωγή όσο και ως δήλωση προθέσεων. Το τραγούδι συνδυάζει την ατμοσφαιρική ένταση με το χαρακτηριστικό ρυθμικό drive των PORT NOIR συνδυάζοντας τη σύγχρονη παραγωγή με το συναισθηματικό βάθος.
Η μπάντα σχολιάζει το νέο single: “Είμαστε ενθουσιασμένοι που επιτέλους μοιραζόμαστε το νέο μας single. Είναι βαρύτερο, πιο σκοτεινό και παλλόμενο με ωμή ένταση, αποτυπώνοντας την ανανεωμένη ενέργεια και τη δημιουργική μας ορμή. Με το “Redshift” θέλαμε να δημιουργήσουμε κάτι που να χτυπά πιο δυνατά από οτιδήποτε έχουμε κάνει στο παρελθόν, αλλά να διατηρεί τη μελωδική ένταση και την ατμόσφαιρα που χαρακτηρίζουν τους PORT NOIR. Είναι ταυτόχρονα μια αντανάκλαση και μια αναγέννηση. Είναι μια γέφυρα μεταξύ του παρελθόντος και του μέλλοντος μας, μια επανεκκίνηση και μια ώθηση προς τα εμπρός. Το “Redshift” δίνει τον τόνο για το τι θα ακολουθήσει”…
Την κυκλοφορία συνοδεύει ένα εντυπωσιακό μουσικό video που συμπληρώνει την ατμοσφαιρική ένταση του τραγουδιού. Με το “Redshift”, οι PORT NOIR όχι μόνο επαναπροωθούνται στους παλιούς τους οπαδούς, αλλά και σηματοδοτούν ένα νέο δημιουργικό κεφάλαιο που υπόσχεται καινοτομία και συναισθηματική αντήχηση.
To ακούμε παρακάτω:

Ανοίγει η αυλαία για τους SAMAEL: Οκτώ χρόνια μετά την κυκλοφορία του τελευταίου τους άλμπουμ “Hegemony” (2017), οι εκκεντρικοί Ελβετοί επιστρέφουν επιτέλους με μεγαλοπρέπεια. Το νέο single, “Black Matter Manifesto” σε μίξη του Sky van Hoff (LINDEMANN, SLEEP TOKEN), είναι ένα ταξίδι στις διαφορετικές πτυχές της μουσικής των SAMAEL, από εκρηκτικούς ρυθμούς έως εξαιρετικά βαριά περάσματα, και στοχεύει να γίνει σημείο αναφοράς στην σκοτεινή extreme μουσική.
Παρουσιάζοντας το μείγμα black metal και industrial ήχων, το “Black Matter Manifesto” είναι ένα όργιο riff και έντασης, που τονίζει τη μοναδική θέση των εμβληματικών μορφών του extreme metal ακόμα και στους πιο σκοτεινούς μουσικούς κόσμους.
Συνδυάζοντας black, industrial και symphonic metal στον χαρακτηριστικό τους ήχο, η μπάντα συνεχίζει να ξεπερνά τα όρια με σκοτεινή ακρίβεια και αποκαλυπτική μεγαλοπρέπεια, παραμένοντας τόσο σχετική όσο πάντα, σχεδόν 40 χρόνια μετά την ίδρυσή της. Το «Black Matter Manifesto» είναι ωμό, επιβλητικό και αναμφισβήτητα SAMAEL.
Ο Vorph για το “Black Matter Manifesto”: “Τα αντίθετα στη ζωή είναι από καιρό ένα επαναλαμβανόμενο θέμα στους στίχους της μπάντας, το οποίο τελικά βρίσκει λύση στο τραγούδι αυτό. Η αναζήτηση της αρμονίας τελειώνει εκεί όπου κυριαρχεί το σκοτάδι”.

Ο αυθεντικός ντράμερ των KISS, Peter Criss, θα κυκλοφορήσει ένα νέο solo άλμπουμ, με τον απλό τίτλο “Peter Criss” στις 19 Δεκεμβρίου. Το “Peter Criss” είναι συμπαραγωγή του Criss μαζί με τον Barry Pointer, ο οποίος έχει συνεργαστεί με τους Ozzy Osbourne, John 5, MÖTLEY CRÜE, Steve Stevens, Pearl Aday και Dolly Parton. Μαζί με τον θρυλικό μουσικό των KISS στον δισκο συμμετέχουν οι Billy Sheehan και Matthew Montgomery (γνωστός και ως Piggy D.) στο μπάσο, ο John 5 και ο Mike McLaughlin στην κιθάρα και ο Paul Shaffer στο πιάνο. Ο δίσκος περιλαμβάνει επίσης τα ταλέντα των δευτερευόντων τραγουδιστών Dennis και Sharon Collins και της Cat Manning των CAT 5.
Ο ίδιος δήλωσε σχετικά: “Ναι, είμαι ενθουσιασμένος. Έχω υπέροχους μουσικούς. Έχω τον Billy Sheehan, τον Paul Shaffer, τον Johnny 5, τον Michael, τον κιθαρίστα μου και τον Piggy από τους ROB ZOMBIE. Είναι σαν μια ονειρική μπάντα. Και είναι ένα πραγματικό άλμπουμ του Peter Criss. Είναι ένα άλμπουμ που πάντα ήθελα να κάνω. Και ελπίζω να αρέσει στους οπαδούς».
To κομμάτι “Creepy crawlers” μόλις κυκλοφόρησε, το βλέπουμε παρακάτω

Οι TRIVIUM, η metal μπάντα από τη Florida που έχει προταθεί για Grammy με τον τραγουδιστή/κιθαρίστα Matthew K. Heafy, τον κιθαρίστα Corey Beaulieu και τον μπασίστα Paolo Gregoletto μόλις κυκλοφόρησαν το EP τριών τραγουδιών “Struck Dead” μέσω της μακροχρόνιας δισκογραφικής τους εταιρείας Roadrunner Records. Σήμερα, οι TRIVIUM μοιράστηκαν το video για το ομώνυμο τραγούδι που παρατίθεται παρακάτω.
“Τον Αύγουστο του 2023, ξεκινήσαμε να σχεδιάζουμε και να χτίζουμε το δικό μας στούντιο στο The Hangar, ένα μέρος όπου θα μπορούσαμε να δημιουργούμε ελεύθερα, με τους δικούς μας όρους”, λέει ο Gregoletto για τη γένεση του EP αυτού.
Ο δημιουργικός καταλύτης, όμως, ήταν το παρελθόν της μπάντας και η επιθυμία να δουν τι θα ακολουθήσει. “Γεννημένο από μήνες επανεξέτασης και εκτέλεσης του “Ascendancy” στο σύνολό του, αυτό το EP μεταφέρει την οικεία δύναμη και το πνεύμα, ενώ προχωρά σε νέα εδάφη”, συνεχίζει. “Πιστεύουμε ότι το “Struck Dead” αποτελεί το πρώτο βήμα σε μια τολμηρή νέα εποχή για εμάς και είμαστε χαρούμενοι που επιτέλους το μοιραζόμαστε με όλους σας”.
Νωρίτερα τον προηγούμενο μήνα, οι TRIVIUM χώρισαν τους δρόμους τους με τον μακροχρόνιο ντράμερ τους Alex Bent και τον αντικατέστησαν με τον Alex Rüdinger. Ο Rüdinger θα καθίσει πίσω από τα ντραμς των TRIVIUM κατά τη διάρκεια της φθινοπωρινής περιοδείας της μπάντας στη Βόρεια Αμερική το 2025. Θα συμμετάσχει επίσης στις συνθέσεις για το επόμενο άλμπουμ των TRIVIUM.

Οι PUSCIFER, το πολυδιάστατο συγκρότημα με μέλη τους Maynard James Keenan, Mat Mitchell και Carina Round, θα κυκλοφορήσουν το “Normal Isn’t”, το πρώτο τους νέο άλμπουμ μετά από πέντε χρόνια, στις 6 Φεβρουαρίου μέσω της Puscifer Entertainment/Alchemy Recordings/BMG. Το δεύτερο single του δίσκου είναι το “Pendulum”, κυκλοφορεί σήμερα μαζί με ένα video που θυμίζει τη σκοτεινή ενέργεια της post-punk underground σκηνής της δεκαετίας του ‘80.
Το video παρουσιάζει επίσης έναν νέο χαρακτήρα στο Pusciverse, την Bellendia Black, μια σκοτεινή φιγούρα ντυμένη με στρώσεις από μαύρα υφάσματα, με δέρμα χλωμό σαν το φως του φεγγαριού, δάχτυλα με μαύρα βερνικωμένα νύχια και μια αδιαμφισβήτητη αύρα μελαγχολικής κομψότητας.
Ο Maynard σχολιάζει: “Η δραματική και ρομαντική φύση αυτού του κομματιού προκαλεί μια ηχητική μνήμη που με μεταφέρει πίσω στη σκοτεινή και μελαγχολική πίστα του Club Iguana, στο Austin του Texas γύρω στο 1985. Μπορώ σχεδόν να μυρίσω τα τσιγάρα με γεύση γαρύφαλλου. Το “Normal Isn’t” αντικατοπτρίζει την εποχή που ζούμε. Ως αφηγητές και καλλιτέχνες η δουλειά μας είναι να παρατηρούμε, να ερμηνεύουμε και να αναφερόμαστε. Απορροφούμε το περιβάλλον μας και μοιραζόμαστε αυτό που βλέπουμε, και αυτό που βλέπουμε γύρω μας δεν φαίνεται φυσιολογικό. Ούτε κατά διάνοια”.
Ο Mitchell προσθέτει: “Με fairlight και φωνητικά γεμάτα αντήχηση, το “Pendulum” είναι μια αναφορά στο σκοτεινό underground των ’80s”, ενώ ο Round περιγράφει το τραγούδι ως “υπέροχα συνθεσάιζερ που τυλίγονται γύρω από γλυκές, στριμμένες μελωδίες, ενώ ο κόσμος καίγεται”.

Οι CLOSE ENEMIES, το all-star συγκρότημα με τους Tom Hamilton (AEROSMITH), Tony Brock (THE BABYS), Peter Stroud (Sheryl Crow), Trace Foster (τεχνικός γκουρού των AC/DC) και Chasen Hampton, κυκλοφόρησαν το επίσημο video για το τελευταίο τους single “More Than I Could Ever Need”, μέσω της TLG|ROCK, που διανέμεται από την Virgin Music Group.
Το “More Than I Could Ever Need” είναι μια βαθιά προσωπική και συγκινητική rock μπαλάντα που γράφτηκε από τον Hamilton ως φόρος τιμής στη σύζυγό του, με την οποία είναι παντρεμένος σχεδόν 50 χρόνια. Το τραγούδι είναι μια συγκινητική ωδή στην αφοσίωση, το πάθος και τον έρωτα που γίνεται όλο και πιο δυνατός με την πάροδο του χρόνου. Το video του “More Than I Could Ever Need” σκηνοθέτησε ο φημισμένος εικαστικός καλλιτέχνης Tom Flynn.
Ο Hamilton σχολιάζει: “Περάσαμε μια μέρα γυρίζοντας ένα βίντεο για ένα τραγούδι από το επερχόμενο άλμπουμ και τελειώσαμε περίπου μια ώρα πριν πρέπει να φύγουμε από το στούντιο. Χρειαζόμασταν ένα βίντεο με τους στίχους του “More Than I Could Ever Need” και ρωτήσαμε τον σκηνοθέτη, Tom Flynn, αν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι. Δεκαπέντε λεπτά αργότερα είχε ετοιμάσει το στούντιο και κάναμε μερικές λήψεις. Δύο μέρες αργότερα μας έστειλε το τελικό προϊόν και μας άφησε άφωνους! Απέδωσε την ατμόσφαιρα του τραγουδιού και την εμφάνιση της μπάντας τόσο καλά που δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε. Ελπίζουμε να σας αρέσει και εσάς. Ανυπομονούμε να συνεργαστούμε ξανά μαζί του, ειδικά επειδή, σε αντίθεση με τα περισσότερα γυρίσματα βίντεο, ήταν μια πολύ ευχάριστη εμπειρία!”.

Photo by Charles Dye (courtesy of For The Win Media)

Οι SUN DON’T SHINE (πρώην EYE AM), το συγκρότημα με τον Kirk Windstein (κιθάρα, φωνητικά, CROWBAR, DOWN, KINGDOM OF SORROW) μαζί με τα πρώην μέλη των TYPE O NEGATIVE Kenny Hickey (κιθάρα/φωνητικά) και Johnny Kelly (ντραμς), καθώς και τον Todd Strange (CROWBAR, DOWN), κυκλοφόρησαν ένα νέο single, το “In The End”.
Το “In The End” θα περιλαμβάνεται στο ντεμπούτο άλμπουμ των SUN DONT SHINE “Birth To Death”, που θα κυκλοφορήσει στις αρχές του 2026 από την Corpse Paint Records. Το κομμάτι αντιπροσωπεύει μια βαθιά καλλιτεχνική εξέλιξη για το συγκρότημα, παρουσιάζοντας μια πιο αργή, πιο στοχαστική πλευρά, διατηρώντας παράλληλα την ακατέργαστη συναισθηματική ένταση που χαρακτηρίζει τον ήχο των SUN DONT SHINE.
Ο Andrew Spaulding της Corpse Paint Records σχολιάζει: “Το “In The End” ήταν μια από εκείνες τις μελωδίες που μου έμειναν από τη στιγμή που γράφτηκε. Βρέθηκα να το σιγοτραγουδάω συνεχώς. Είχε ένα διαφορετικό βάρος, πιο αργό, πιο στοχαστικό αλλά οι στίχοι ήταν τόσο βαθιά συγκινητικοί που με έκαναν να σκεφτώ αμέσως τους ανθρώπους που έχουμε χάσει στο δρόμο μας. Για εμάς, αυτό περιλαμβάνει γίγαντες που διαμόρφωσαν το DNA αυτής της μπάντας: τον Peter Steele, τον Dimebag Darrell και πιο πρόσφατα τον Ace Frehley”.
Ο Windstein δηλώνει: To “In The End” είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα του ήχου που θέλουμε να έχoυμε στους SUN DONT SHINE. Έχει δυναμική, μελωδία και μια δόση βαρύτητας. Με τα συγκλονιστικά riff του και τις υποβλητικές, συχνά αιθέριες μελωδίες του Hickey, η μπάντα επιτυγχάνει μια λεπτή ισορροπία μεταξύ βαρύτητας και υποβλητικότητας. Το drumming του Kelly κρατάει τα πράγματα σφιχτά, αλλά χωρίς να δίνει την αίσθηση περιορισμού, ενώ οι μπασογραμμές του Strange λειτουργούν ως ραχοκοκαλιά, κρατώντας σταθερό το κάτω άκρο με μια αγριότητα που μόνο χρόνια εμπειρίας στο χώρο του rock μπορούν να καλλιεργήσουν”.
To ακούμε παρακάτω:

Το πρώτο κομμάτι από το ντεμπούτο τους μας δίνουν οι Αθηναίοι sleaze rockers DISMISS. Η μπάντα έχει κυκλοφορήσει διάφορα clips τα τελευταία χρόνια και έχει δώσει αρκετά live ανά την Ελλάδα, οπότε το πρώτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον από τους οπαδούς τους. Αναμένουμε με ιδιαίτερη ανυπομονησία.
Το παρακάτω clip είναι για το κομμάτι “On the edge”.

Τι συμβαίνει όταν ο ρυθμός γίνεται δύναμη της φύσης; Η πιο δυναμική εξαγωγή της Γερμανίας, οι ΕLECTRIC CALLBOY απαντούν σε αυτό το ερώτημα με το “Tanzeid” το ολοκαίνουργιο single τους που μετατρέπει τον φθόνο για το χορό σε μια εμπειρία που κατακλύζει ολόκληρο το σώμα και προετοιμάζει το έδαφος για το μεγαλύτερο παγκόσμιο κεφάλαιο της καριέρας τους μέχρι σήμερα: το TANZNEID WORLD TOUR 2025/2026.
Το “Tanzeid” αιχμαλωτίζει τη στιγμή που η μουσική παίρνει τον απόλυτο έλεγχο ,όταν τα πόδια αρχίζουν να κινούνται πριν καν προλάβει να αντιδράσει το μυαλό. Συνδυάζοντοντας στοιχεία του σύγχρονου metalcore με ηλεκτρονικούς και phonk εμπνευσμένους club ήχους, το κομμάτι αντικατοπτρίζει την χαρακτηριστική προσέγγιση των ELECTRIC CALLBOY: τη σύνθεση της heavy μουσικής με την ενέργεια της πίστας με έναν τρόπο που είναι ταυτόχρονα παιχνιδιάρικος, πιασάρικος και δυναμικός. Το συνοδευτικό video σε σκηνοθεσία και πάλι του Schillobros, μετατρέπει αυτή τη δυναμική σε ένα καθαρό θέαμα, μια πλήρη γιορτή του ρυθμού που μόνο οι ELECTRIC CALLBOY μπορούν να προσφέρουν.

Η σύγχρονη προοδευτική metal δύναμη της φύσης JINJER απέχει μόλις λίγες ώρες από την έναρξη της μεγάλης περιοδείας της στη Βόρεια Αμερική με τους TRIVIUM. Για να προετοιμάσει τους οπαδούς για αυτό που θα ακολουθήσει, το ουκρανικό κουαρτέτο κυκλοφόρησε ένα live βίντεο για το κομμάτι “Duél”, το ομότιτλο κομμάτι από την τελευταία τους κυκλοφορία, που βγήκε νωρίτερα φέτος.
Γυρισμένο στις 23 Φεβρουαρίου κατά τη διάρκεια της συναυλίας τους στο Sydney της Αυστραλίας, το video αποτυπώνει την αμείωτη ενέργεια, τη μουσική δεινότητα και την επιβλητική σκηνική παρουσία των JINJER, με την Tatiana Shmayluk να προσφέρει μια ιδιαίτερα έντονη και αξέχαστη ερμηνεία.
Το βλέπουμε παρακάτω:

Μετά από μια χρονιά που σημαδεύτηκε από αυξανόμενη αναγνώριση και μια σειρά από επιτυχίες, η σουηδική AOR/Classic Rock μπάντα DAYTONA επιστρέφει με μια δυναμική νέα κυκλοφορία. Το τελευταίο single και μουσικό βίντεο της μπάντας, μια τολμηρή και συναισθηματική επανερμηνεία του εμβληματικού hit της Pat Benatar, “Love Is a Battlefield”, κυκλοφορεί επίσημα αυτές τις ημέρες.
Ο Johan Berlin εξηγεί: “Έζησα μερικά χρόνια στην Καλιφόρνια, μεγαλώνοντας ως έφηβος. Αυτό ήταν το 1984, όταν το MTV ήταν ακόμα νέο. Η Pat Benatar κυκλοφόρησε το “Love is a Battlefield” τον Σεπτέμβριο του 1983, εγώ μετακόμισα στις ΗΠΑ με την οικογένειά μου τον Ιανουάριο του 1984, οπότε το τραγούδι ήταν ακόμα σε heavy rotation. Θυμάμαι ότι με είχε γοητεύσει το τραγούδι, ο δυναμικός ρυθμός και το πολύ ωραίο video clip!
Νομίζω ότι πάντα είχα μια ιδιαίτερη σχέση με αυτό το τραγούδι και κατάλαβα αμέσως ότι θα ήταν ένα φανταστικό AOR τραγούδι. Η αρχική έκδοση είναι πολύ επαναληπτική, οπότε η πρόκληση για εμάς ήταν να το κάνουμε λίγο πιο δυναμικό, αλλά να παραμείνουμε πιστοί στο πρωτότυπο. Κατά τη γνώμη μου, τα καταφέραμε!”

Το “Mirror” είναι το νέο video clip των Ελλήνων dark powered metallers BLACK SUN από το “Karma Somnium” που κυκλοφόρησε το 2025. Το τελευταίο άλμπουμ έλαβε θετικές κριτικές από τα παγκόσμια metal μέσα ενημέρωσης και είναι διαθέσιμο για παραγγελία μέσω του Bandcamp. To ακούμε παρακάτω:

Οι PANIC ALARM είναι μια τριμελής metal μπάντα από την Αθήνα. Ιδρύθηκαν το 2022 με ιδρυτικό μέλος τον Αλέξανδρο Κόλλια. Η μουσική τους είναι μια μίξη thrash metal, nu metal και punk δημιουργώντας έναν ιδιαίτερο ήχο. Έχουν στο ενεργητικό τους πολλές live εμφανίσεις στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και οι συμμετοχές τους σε φεστιβάλ όπως Schoolwave 2023 & 2024, Spartan Youth Music Festival, Thrash vs Punk.
Μόλις κυκλοφόρησαν το πρώτο video clip για το ομώνυμο κομμάτι τους “Panic Alarm” απο τον πρώτο τους self-titled δίσκο “Panic alarm”. Το video clip αποτυπώνει την σύγχυση και τον πανικό από τον οποίο διακατέχεται ο κάθε άνθρωπος στην κοινωνία. Ο πανικός και η ταραχή “απειλούν” τον άνθρωπο σε οποιοδήποτε φάση της καθημερινότητας.

Οι βετεράνοι thrashers FLAMES, κυκλοφόρησαν το lyric video για το δεύτερο single τους, μέσα από το όγδοο άλμπουμ τους, “Frequency of illusion”, που θα κυκλοφορήσει στις 7 Νοεμβρίου από τη Sleaszy Rider. Αφορά το τραγούδι, “The great deceiver” και μπορείτε να το παρακολουθήσετε ακριβώς από κάτω:

Ραντεβού την επόμενη εβδομάδα.

MOTHER OF MILLIONS | WITHIN PROGRESS | ZABRAHANA live in Thessaloniki

Rock Hard

November 3, 2025

Το prog metal δεν είναι είδος, είναι άποψη και στάση ζωής!

Κάθε χρόνο μία μέρα η καλλιτεχνική υπερδύναμη που ακούει στο όνομα Mother of Millions μας συγκεντρώνει σε έναν κλειστό χώρο για να μας ανοίξει τα μάτια και να μας πλατύνει το νου.

Αυτή τη φορά επιστρέφουν στο WE μαζί με δύο εξαιρετικά ανερχόμενα σχήματα: τους υπερβατικούς Within Progress και τους σύνθετους Zabrahana για να μεταμορφώσουν την 6η Δεκεμβρίου σε μία ωδή στην ανθρώπινη δημιουργικότητα.

Μετά την κυκλοφορία του καθηλωτικού Magna Mater, οι Mother of Millions αποχαιρετούν για λίγο τη σκηνή και μπαίνουν στο στούντιο για να ηχογραφήσουν την έκτη κατά σειρά κυκλοφορία τους.

Στις 6 Δεκεμβρίου υπόσχονται να ενώσουν παρελθόν και παρόν μέσα από κομμάτια που σπάνια παρουσιάζουν ζωντανά, διατηρώντας την απαράμιλλη εσωτερικότητα και τη μοναδική ικανότητα των Mother of Millions να σε κάνουν να συν- αισθανθείς.

Κάθε συναυλία των Mother of Millions είναι λόγος να θυμηθείς γιατί αγαπάς τη μουσική. Η συγκεκριμένη θα είναι αξεπέραστη αφού το σχήμα αποφάσισε να αποδείξει τη σπουδαιότητα της ελληνικής σκηνής προσκαλώντας δύο συγκροτήματα- φωτιά.

Οι οριακά, και εθιστικά, διπολικοί Within Progress καταφέρνουν να συνδυάσουν τον λυρισμό της -μελαγχολικής – σκανδιναβικής ποπ με την αιχμηρότητα και την τεχνική του djent.

Οι ολόφρεσκοι Ζabrahana είναι ένα συγκρότημα που συνδυάζει ρυθμικές εναλλαγές, αντισυμβατικά αρμονικά μοτίβα και ανορθόδοξες συνθετικές δομές. Το 1o τους single, Water κυκλοφόρησε στις 31 Ιανουαρίου 2025 λίγο πριν τη κυκλοφορία του EP ντεμπούτου τους, “Whales dream in purple” τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους.

MOTHER OF MILLIONS | PART OF THE THEORY | WITHIN PROGRESS live in Athens

Rock Hard

November 3, 2025

Το prog metal δεν είναι είδος, είναι άποψη και στάση ζωής!

Αυτή τη φορά επιστρέφουν στο Fuzz μαζί με δύο εξαιρετικά ανερχόμενα σχήματα: τους κινηματογραφικούς Part of the Theory και τους υπερβατικούς Within Progress για να μεταμορφώσουν την 22η Νοεμβρίου σε μία ωδή στην ανθρώπινη δημιουργικότητα.

Στις 22 Νοεμβρίου υπόσχονται να ενώσουν παρελθόν και παρόν μέσα από κομμάτια που σπάνια παρουσιάζουν ζωντανά, διατηρώντας την απαράμιλλη εσωτερικότητα και τη μοναδική ικανότητα των Mother of Millions να σε κάνουν να συν- αισθανθείς.

Σειρά παίρνουν οι Part of the Theory. Αν δεν έχεις τους έχεις ανακαλύψει ακόμα, σε ζηλεύουμε και μόλις πατήσεις play θα καταλάβεις γιατί.

Το ακριβοθώρητο σχήμα που έκανε το Schoolwave να παραμιλάει και έγραψε πρωτότυπη μουσική για τη σειρά του Netflix, Maestro in Blue, αυτόν τον καιρό ολοκληρώνει τις ηχογραφήσεις της πρώτης full length κυκλοφορίας του που αναμένεται να ταράξει τα prog ύδατα στις αρχές του 2026.

Η μαγική τριπλετα ολοκληρώνεται με τους οριακά και εθιστικά διπολικούς Within Progress από τη Θεσσαλονίκη οι οποίοι καταφέρνουν να συνδυάσουν τον λυρισμό της -μελαγχολικής – σκανδιναβικής ποπ με την αιχμηρότητα και την τεχνική του djent.

Τρεις αποχρώσεις του prog από τρία συγκροτήματα που αποδεικνύουν την αξία της εγχώριας prog σκηνής.

Μην έρθεις για τη στήριξη. Έλα για την απόλαυση.

A day to remember… 1/11 [NEAL MORSE]

Rock Hard

November 2, 2025

ΟΝΟΜΑ ΔΙΣΚΟΥ – “?” – NEAL MORSE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΊΑΣ – 2005
ΕΤΑΙΡΙΑ – Inside Out
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ – Neal Morse
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ
Neal Morse – κιθάρες, πλήκτρα, φωνητικά
Mike Portnoy – τύμπανα
Randy George – μπάσο

Το 2005, ο Neal Morse κυκλοφόρησε το τρίτο του σόλο δίσκο, έχοντας αποχωρήσει από τους SPOCK’S BEARD το 2003, με τον απλούστατο τίτλο “?” ή αγγλιστί “Question mark”. Όπως συμβαίνει με κάθε προσωπικό δίσκο του σπουδαίου μουσικού και συνθέτη, αυτό εδώ είναι ένα Christian prog rock άλμπουμ που εμπνέεται από την Παλαιά Διαθήκη και που συγκεκριμένα διαπραγματεύεται την αναζήτηση της κατοικίας του Θεού (εξ ου και το ερωτηματικό και το κομμάτι “The temple of the living God” που ανοίγει και κλείνει το δίσκο λες και ψάχνει για την κατοικία του και στο τέλος όντως την ανακαλύπτει). Για τον Neal Morse τα έχουμε ξαναπεί: η κεντρική ίσως και μοναδική πηγή έμπνευσης του είναι η πίστη του που ανανεώθηκε το 2002 όταν και έγινε ένας born again χριστιανός ευαγγελιστής. Είτε συμφωνούμε είτε όχι, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως χρωστάμε τα πολλά σόλο και άλλα άλμπουμ του υπερδραστήριου Morse στην πίστη του.

Το “?” λοιπόν είναι ένα κλασσικό Neal Morse άλμπουμ από την άποψη πως βασίζεται σε μια δομή και σε μοτίβα που είναι απολύτως αντιπροσωπευτικά αλλά και επαναλαμβανόμενα στην τεράστια δισκογραφία του Morse. Όλα ξεκινάνε από την βάση μιας μακροσκελούς και δαιδαλώδους σύνθεσης που ναι μεν σπάει σε επιμέρους μέρη αλλά που ο ακροατής πρέπει να ακούσει μονορούφι – ακόμα και αν διαρκεί κυριολεχτικά μία ώρα. Έπειτα, ο Morse δανείζεται την τεχνοτροπία των BEATLES και από κει μας ταξιδεύει από τους YES, GENESIS και STARCASTLE, στους KANSAS και RUSH με πολλές δόσεις gospel μουσικής, ακόμα και 90s alternative. Το κομμάτι ανοίγει απαλά και εξελίσσεται σε ένα κινηματογραφικό έπος με οργιώδη ορχηστρικά περάσματα και ένα κλείσιμο που φέρνει αυτό το αίσθημα ψυχικής ανάτασης που ο Morse ξέρει να γεννά ακόμα και στον πιο άπιστο ακροατή.

Τούτο εδώ το άλμπουμ είναι αντιπροσωπευτικό του prog rock σύμφωνα με τον Neal Morse και μιας εποχής που είχε πραγματικά έμπνευση και δεν κούραζε με τα επαναλαμβανόμενα κλισέ του που προσωπικά με έχουν φέρει σε σημείο κορεσμού. Επιπλέον, είναι το τρίτο σόλο άλμπουμ που ο μουσικός από το Nashville έγραψε με τον Mike Portnoy γεγονός που αναμφίβολα ανεβάζει την ποιότητα του άλμπουμ αφού οι δυο τους ήταν και παραμένουν ένα τρομερό και μοναδικό μουσικό δίδυμο. Να πω εδώ πως, ανάμεσα σε αρκετούς καλεσμένους, είναι και ο Randy George στο μπάσο (με τον οποίο ο Morse θα ιδρύσει τους THE NEAL MORSE BAND), ο Roine Stolt (TRANSATLANTIC, THE FLOWER KINGS) και ο Alan Morse, αδερφός του Neal στις κιθάρες, και ο Jordan Rudess.

Είκοσι χρόνια μετά, ομολογώ πως ακούω με ευχαρίστηση το “?” όπως και τα υπόλοιπα πρώιμα σόλο άλμπουμ του Neal Morse τα οποία ηχούν πιο ανανεωτικά από όσα τείνει να βγάζει στο παρόν με τα διάφορα project που σχηματίζει κάθε χρόνο.

Φίλιππος Φίλης

HELLOWEEN interview 2005 (Michael Weikath)

Rock Hard

November 1, 2025

Με αφορμή την επέτειο των 20 ετών από την κυκλοφορία του “Keeper of the seven keys – The legacy” από τους HELLOWEEN, αλλά και την επερχόμενη εμφάνισή τους στο Release Athens Festival, είπαμε να κάνουμε μία ακόμη βουτιά στο αρχείο του εντύπου Rock Hard και να δούμε τι δήλωναν τότε οι Γερμανοί melodic power metallers για τον -τότε- καινούργιο δίσκο τους, όπου τους παρουσιάζαμε κιόλας στο εξώφυλλο.

“Return of the keeper”

Η χρονιά των μεγάλων επιστροφών και των ακόμη μεγαλύτερων concepts μπορεί να χαρακτηριστεί η σεζόν 2005-2006 (σύμφωνα με το ποδοσφαιρικό και το σχολικό ημερολόγιο). Οι QUEENSRYCHE έχουν στα σκαριά την πολυαναμενόμενη συνέχεια του θρυλικού “Operation: Mindcrime” και οι HELLOWEEN έχουν ήδη έτοιμο το τρίτο μέρος της επικής ιστορίας του “Keeper…”. Ανεξάρτητα από τις σκέψεις που μπορεί να κάνει ο καθένας και τις αμφιβολίες που μπορεί να έχει σχετικά με τη σκοπιμότητα και την χρησιμότητα ενός τέτοιου εγχειρήματος, η ουσία είναι ότι πρόκειται για δυο εξαιρετικά σημαντικές κυκλοφορίες οι οποίες θα συζητηθούν σε βαθμό εξάντλησης. Ο Michael Weikath δεν είναι από τους ανθρώπους που θα φοβηθούν, ή θα κρύψουν λόγια παριστάνοντας τους διπλωμάτες. Για τις ανάγκες της προώθησης του νέου άλμπουμ, τον συνάντησα σε ξενοδοχείο της παραλιακής, όπου όντας φιλικός, αποκαλυπτικός, γεμάτος αυτοπεποίθηση, σχολίασε όλα όσα έχουν να κάνουν με το νέο, κρίσιμο βήμα (ή μήπως άλμα;) στην καριέρα ενός από τα πλέον επιδραστικά heavy metal γκρουπ όλων των εποχών.…

Λοιπόν, μιλάμε για το “Keeper of the seven keys part 3”…
Όχι, το άλμπουμ λέγεται “Legacy”. Χα,χα!

Ναι, ότι πεις. Όπως και να το ονομάσεις, δεν παύει να είναι ένα από τα πιο σημαντικά άλμπουμ της καριέρας σας. Καλλιτεχνικά κι επαγγελματικά. Μέχρι που μπορεί να φτάσει αυτό το άλμπουμ; Ποιες είναι οι προσδοκίες σου από αυτό;
Δεν έχω καμιά προσδοκία. Τα πράγματα στη ζωή συμβαίνουν γιατί απλά συμβαίνουν. Δεν μπορείς να προβλέψεις τι θα συμβεί. Μέχρι στιγμής, έχουμε δεχτεί πολύ καλά σχόλια, όμως πάντα υπάρχουν κι εκείνοι που μισούν οτιδήποτε κι αν επιχειρούμε να κάνουμε.

Το άλμπουμ είναι διπλό κι έχει τραγούδια που δεν εντάσσονται σε ένα συγκεκριμένο ύφος και στιλ. Πόσο καιρό σας πήρε να το ηχογραφήσετε; Επίσης το ηχογραφήσατε σαν διπλό άλμπουμ παρ’ ότι η διάρκειά του είναι μικρότερη από 78 λεπτά. Αυτό έγινε επειδή θέλατε να βάλετε στο πρώτο CD τα κομμάτια με το παραδοσιακό ύφος και στο δεύτερο τα πιο σύγχρονα;
Είναι μικρότερη από 78 λεπτά ή 88 λεπτά;

Από 78.
Χωρίς το “King for a thousand years”, η διάρκεια του άλμπουμ ήταν κοντά στα 67 λεπτά, έτσι λοιπόν μας κακοφάνηκε να πετσοκόψουμε τις διάρκειες των άλλων κομματιών, ή να αφήσουμε έξω από το άλμπουμ κάποιο τραγούδι που ίσως να υστερούσε – δεν μπορούσα να πω στον Markus ή στο Sascha ότι κάποιο κομμάτι τους υστερούσε από κάποιο άλλο. Έτσι λοιπόν αποφασίσαμε να κρατήσουμε όλο το υλικό που είχαμε γράψει και να το κυκλοφορήσουμε σαν ένα διπλό CD. Δεν θα είχε πλάκα αν τελικά κάναμε άλλο από αυτό που είχαμε προγραμματίσει. Επίσης όλα τα τραγούδια είναι καλά και γι’ αυτό το άλμπουμ αρέσει τόσο πολύ μέχρι στιγμής.

Ποιος ήταν ο λόγος που σας έκανε να ηχογραφήσετε την τρίτη συνέχεια του “Keeper…” τη δεδομένη χρονική περίοδο; Γιατί σήμερα; Πιθανόν να γνωρίζεις ότι και οι QUEENSRYCHE ετοιμάζουν το δεύτερο μέρος του “Operation: mindcrime”…
Είχαμε ήδη ξεκινήσει τις ηχογραφήσεις του “Keeper” πολύ πριν μάθουμε για τους QUEENSRYCHE. Επιλέξαμε τη δεδομένη χρονική περίοδο διότι στην καθημερινή ζωή συμβαίνουν πάρα πολλά πράγματα που πρέπει να σχολιαστούν. Έχουμε την 11^η Σεπτεμβρίου, έχουμε τον πόλεμο στο Ιράκ, έχουμε πολλά ψέματα, έχουμε πολλά περίεργα φαινόμενα που συμβαίνουν σήμερα. Τα πάντα περιστρέφονται γύρω από το πετρέλαιο. Όχι τα διαμάντια ή το χρυσό αλλά το πετρέλαιο. Στην ιστορία του άλμπουμ ο διάβολος προσπαθεί να ιδρύσει ένα βασίλειο, μια αυτοκρατορία που θα κυριαρχεί για 1.000 χρόνια. Στην πραγματική ζωή συμβαίνει κάτι ανάλογο αφού κάποιοι θέλουν να κάνουν το ίδιο όχι για 1.000 χρόνια αλλά για όσο τους επιτρέπει το πετρέλαιο. Ο κακός στο άλμπουμ λοιπόν μοιράζει παντού τρελές υποσχέσεις: «Ελάτε μαζί μου και θα αποκτήσετε ότι επιζητείτε! Αρκεί να κάνετε ότι θέλω εγώ». Ακούς τους στίχους και την μουσική του άλμπουμ και λες: «Ποιος πιστεύει σε αυτά τα πράγματα; Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει κάποιος ο οποίος να θέλει να αποκτήσει όλα αυτά τα αγαθά στον κόσμο;» Είναι περίεργο που αυτά συμβαίνουν και στην πραγματική ζωή και ο κόσμος στέκεται απλώς και τα παρακολουθεί απαθής. Βλέπεις τι γίνεται τώρα με το Ιράκ; Υπάρχει κάτι που μπορεί να πάει χειρότερα; Αμερικανοί στρατιώτες σκοτώνονται καθημερινά ενώ Άραβες βασανίζονται από τους πρώτους. Ότι χειρότερο για τον Δυτικό κόσμο. Όλες αυτές οι ηλίθιες, απάνθρωπες συμπεριφορές από νεαρούς στρατιώτες που βρίσκονται σε μια ξένη χώρα και χρησιμοποιούν τη δύναμη που έχουν στα χέρια τους με τόσο αισχρό τρόπο έχουν -και καλά- σκοπό να αναδείξουν την υποτιθέμενη ανωτερότητα του Δυτικού πολιτισμού. Και τι καταφέρνουν με όλα αυτά τα αίσχη; Μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι για να αποτρέψω όλα αυτά. Όμως δεν μπορώ. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι το χρέος μου σαν καλλιτέχνης παρουσιάζοντας αυτή την φανταστική ιστορία όπου υπάρχει πλήθος συμβολισμών. Στα 80s όταν κάναμε τα πρώτα μέρη του “Keeper…” ο Kai Hansen ψιθύρισε στο “Follow the sign”: “Did you make your choice;”, εννοώντας «Που θες να ανήκεις; Ποιανού πράγματος θες να είσαι μέρος;» Στο εξώφυλλο έχουμε έναν ερμαφρόδιτο διάβολο και ο Keeper δεν καλά ορατός, διότι ζούμε σε μια εποχή όπου δεν γνωρίζουμε σε ποια πλευρά ανήκουμε. Ανήκουμε στην καλή ή στην κακή; Δεν ξέρουμε αν ανήκουμε στην καλή πλευρά παρόλο που αυτό υποστηρίζουμε ή αν υποστηρίζουμε κάτι πολύ άσχημο που συμβαίνει τώρα. Δεν πρέπει πάντως να μένουμε σιωπηλοί ή απαθείς μπροστά σε αυτά που γίνονται.

Λύσατε τη συνεργασία σας με τη Nuclear Blast κι αν δεν κάνω λάθος η συγκεκριμένη εταιρεία δεν σας έκανε κάποια πρόταση για να σας κρατήσει στο δυναμικό της.
Μας πρότειναν ένα συμβόλαιο αλλά η προσφορά τους δεν ήταν καθόλου καλή για μας.

Μήπως λοιπόν το νέο μέρος του “Keeper” είναι μια απάντηση προς αυτούς ότι είστε εδώ πιο δυνατοί κι ακμαίοι από ποτέ άλλοτε;
Όχι, όχι, δεν ηχογραφούμε καλά άλμπουμ για να δείξουμε στη Nuclear Blast πόσο κακή ή άδικη είναι. Με το “Rabbit don’t come easy” βάλαμε τα δυνατά μας να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε και το ίδιο κάναμε και με το νέο άλμπουμ. Υπάρχουν όμως κάποιες μικρές αλλαγές στο line-up κι επίσης ο Sascha (Gerstner) είναι πιο ενεργός στα δρώμενα της μπάντας, άλλωστε κάναμε και ολόκληρη περιοδεία μαζί του και έχει προσαρμοστεί με επιτυχία στην μπάντα. Έγραψε αρκετά τραγούδια για το νέο δίσκο που δεν ξέρω αν είναι καλύτερα ή χειρότερα, πιο άμεσα ή δύσκολα, σε σχέση με αυτά του “Rabbit”, είναι όμως σίγουρα πολύ διαφορετικά.

Υπάρχει μια σκοτεινή αίσθηση στο άλμπουμ…
Μόνο κατά ένα μέρος.

Ναι, εντάξει, όμως δεν παύει να είναι μια σκοτεινή προσέγγιση που φέρνει στο νου το “Dark ride”, ένα άλμπουμ που όχι μόνο δεν είναι ανάμεσα στα αγαπημένα σου άλμπουμ της μπάντας, αλλά το έχεις σχεδόν αποκηρύξει.
Θεωρώ ότι είναι ένα καλό προϊόν, αλλά και ταυτόχρονα ακραίο.

Άρα υποθέτω πώς τα κομμάτια που γράφτηκαν στο δίσκο και είναι πιο σκοτεινά δεν προήλθαν από σένα αλλά από το Sascha. Πόσο σημαντικός είναι λοιπόν ο ρόλος του μέσα στην μπάντα; Μπορούμε να μιλήσουμε για μια νέα εποχή της μπάντας; Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για έναν εξαιρετικά ταλαντούχο νεαρό κιθαρίστα που από πολλούς θεωρείται κάτι σαν ο επόμενος guitar hero στο power/heavy metal.
Υπάρχουν αρκετά στοιχεία που δανειστήκαμε από το “Dark ride” όπως τις χαμηλά κουρδισμένες κιθάρες. Προσωπικά όμως θεωρώ ότι τα τωρινά κομμάτια είναι πιο ενδιαφέροντα γιατί δεν είναι τόσο περιορισμένα, τόσο στενά προσανατολισμένα σε μια μόνο κατεύθυνση. Μου αρέσει πάρα πολύ αυτή η ποικιλία που υπάρχει στο νέο άλμπουμ. Ξέρεις, είναι εύκολο για μας να πούμε ότι ο επόμενος δίσκος μας θα είναι punk, στο ύφος των EXPLOITED ή κάτι τέτοιο, και μπορεί να περάσουμε καλά, όμως ο κόσμος δικαιολογημένα θα παραπονεθεί για τον περιορισμένο ορίζοντα του άλμπουμ. Ο Sascha λοιπόν βοήθησε πάρα πολύ στο να υπάρχουν τόσα πολλά διαφορετικά στοιχεία σε ένα μόνο άλμπουμ, αρμονικά ταιριασμένα μεταξύ τους ώστε να μην κουράζουν. Είναι ένας εξαιρετικός κιθαρίστας και είμαστε σίγουρα πολύ τυχεροί που τον έχουμε στις τάξεις μας.

Οι συνθήκες στην μουσική βιομηχανία του σήμερα είναι πολύ διαφορετικές σε σχέση με αυτές που συναντήσατε όταν ξεκινούσατε την καριέρα σας πίσω στη δεκαετία του ’80. Το συμβόλαιο με τη Noise για τα πρώτα μέρη του “Keeper…” σας απέφερε σχεδόν μηδενικά έσοδα. Σήμερα όμως υπάρχουν οι δυνατότητες να κερδίσετε τα χρήματα που αξίζετε. Πιστεύεις λοιπόν ότι αυτό θα συμβεί με το νέο “Keeper…”;
Αυτό θα ήταν ότι καλύτερο. Είναι η πρώτη φορά στην καριέρα μας που μπορούμε να κερδίσουμε κάποια χρήματα από τους δίσκους που θα πουλήσουμε, αφού δεν υπάρχουν οι περιορισμοί που σου επέβαλλαν τα απαράδεκτα συμβόλαια του παρελθόντος. Πλέον τα λεφτά δεν θα πάνε στο management ή στους διανομείς. Σκέψου ότι το ποσοστό επί των πωλήσεων που μας αναλογούσε όταν είμαστε στη Noise έφτανε το 12% μάξιμουμ κι εμείς είμαστε ανίκανοι να κάνουμε οτιδήποτε. Κι έπειτα ερχόταν κι η φορολογία και μας έπαιρνε ότι είχε περισσέψει. Αυτό το πρόβλημα το αντιμετωπίζουν όλες οι μπάντες που υπογράφουν τα τυπικά συμβόλαια. Είναι παρανοϊκό γιατί όταν πουλάς λίγους δίσκους αντιμετωπίζεις κάποιο πρόβλημα ενώ όταν πουλάς 2.000.000 ή 3.000.000 δίσκους, το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο. Εκτός των άλλων, η όλη υπόθεση μας άφηνε τελικά χρέη που έπρεπε να τα πληρώσουμε με τα λεφτά που βγάζαμε από τους επόμενους δίσκους. Το μόνο που θέλαμε ήταν να γράψουμε καλή μουσική, να κάνουμε επιτυχία, να απολαύσουμε τη ζωή και τελικά καταλήγαμε να πληρώνουμε για να εξασφαλίζουμε την επιβίωσή μας.

Το κομμάτι στο οποίο συμμετέχει η Candice Night, το “Light the universe”, μοιάζει υπερβολικά με την μπαλάντα “Goodbye Jenny” που έχει γράψει ο Andi για το προσωπικό του άλμπουμ “Come in for the rain”.
Θα πρέπει να ρωτήσεις τον ίδιο γι’ αυτό, αν και δέχομαι ότι υπάρχουν αρκετές ομοιότητες ανάμεσα στα δυο τραγούδια.

Επίσης έχει ακουστεί ότι το συγκεκριμένο κομμάτι προοριζόταν για το “Rabbit don’t come easy”, όμως τελικά επιλέξατε άλλο στη θέση του.
Όχι, όχι. Δεν υπήρξαν ποτέ τέτοια σχέδια.

Πώς συνέβη η συνεργασία σας με την Candice Night;
Σκεφτήκαμε με τον Markus πως θα θέλαμε μια καταξιωμένη τραγουδίστρια να συμμετάσχει στο νέο άλμπουμ και να κάνει ένα ντουέτο με τον Andi (σ. σ. Deris). Κάποια σαν την τραγουδίστρια των EVANESCENCE για παράδειγμα. Έπειτα κάποιος πρότεινε την Candice που ανήκει και αυτή στην SPV. Εδώ υπάρχει μια μικρή ιστορία που πρέπει να σου πω. Μετά το “Master of the rings”, ο κύριος Blackmore ενδιαφέρθηκε να συνεργαστεί με τον Andi στους RAINBOW, πράγμα που δεν συνέβη, όμως από τότε διατηρούμε καλές σχέσεις μαζί του κι έτσι με τα πολλά καταλήξαμε να ηχογραφούμε το συγκεκριμένο κομμάτι με την Candice.

Πώς συνδέθηκε μαζί σας ο Dani (σ .σ. Loble), o νέος drummer σας; Προέρχεται από ένα διαφορετικό μουσικό περιβάλλον, σωστά; Έβγαζε το ψωμί του παίζοντας σε thrash μπάντες…
Εντάξει, η προηγούμενη μπάντα του ήταν περισσότερο μελωδική και όχι τόσο thrash. Προέρχεται βέβαια και από τους HOLY MOSES που είναι μια thrash μπάντα, όμως αυτό δεν σημαίνει κάτι. Δεν είναι ένας drummer που περιορίζεται σε ένα μόνο στιλ μουσικής. Τον Dani τον γνωρίσαμε επειδή η προηγούμενη μπάντα του οι RAWHEAD REXX ηχογραφούσαν στο στούντιο που ηχογραφούμε κι εμείς. Είναι πολύ αστείος τύπος και πολύ ικανός drummer.

Φαντάζομαι ότι γνωρίζεις πως ο Kiske έφτιαξε ένα καινούριο project με μέλη των PINK CREAM 69 ενώ επίσης συμμετέχει και στο νέο EP των EDGUY. Κάποιος μουσικός μου αποκάλυψε ότι ο Kiske προσπαθεί να επανέλθει στο metal και ότι εξέφρασε την επιθυμία του να συμμετέχει σαν guest στο νέο “Keeper…”. Ισχύει;
Όχι, δεν νομίζω. Αυτοί είναι ευσεβείς πόθοι, κι αν κάποιος στο είπε, σημαίνει ότι το έμαθε από κάποιον που το επινόησε. Αυτό που εγώ άκουσα είναι ότι σε αυτό το νέο project, τους PLACE VENDOME, δεν ήθελε με τίποτα να υπάρχουν στο δίσκο κιθάρες με παραμόρφωση. Το project είναι ιδέα του Dennis από τους PINK CREAM 69, και περιέχει υλικό που δεν έκανε για αυτούς αλλά θεωρήθηκε σωστό να κυκλοφορήσει μέσω ενός νέου project, συνεπώς είναι μια καλή ευκαιρία για τον Michael. Αρκετός κόσμος μιλάει γι’ αυτούς και η αλήθεια είναι ότι ορισμένα από τα κομμάτια που περιέχει το άλμπουμ είναι πραγματικά πολύ καλά. Όλα τα άλλα που ακούς είναι φήμες κι ευσεβείς πόθοι. Κάποιος είπε ότι ο Kiske θα ηχογραφήσει ένα άλμπουμ με κλασική ορχήστρα. Το ερώτημα είναι: ποιος θα πληρώσει για την ορχήστρα; (σ.σ. ατάκα γεμάτη δηλητήριο για τον Kiske που έχει επανειλημμένα εκφράσει την αγάπη του για την κλασική μουσική και την επιθυμία του να ηχογραφήσει ένα άλμπουμ με ορχήστρα).

Στο περσινό Wacken, ο Kai Hansen ανέβηκε στη σκηνή μαζί σας για ορισμένα τραγούδια. Υπάρχει περίπτωση να σας δούμε ξανά μαζί σε κάποιο show της επερχόμενης περιοδείας σας;
Γιατί όχι; Το πρόβλημα είναι ότι ο Kai αυτό τον καιρό είναι πολύ απασχολημένος με τους GAMMA RAY. Η περυσινή guest συμμετοχή του ήταν ιδέα των διοργανωτών του Wacken. Αν είναι να γίνει κάτι ανάλογο στο μέλλον, εμείς είμαστε θετικοί στην ιδέα. Από τον Kai εξαρτάται αν θα συμβεί αυτό.

Θα μπορούσατε να βγείτε σε περιοδεία από κοινού.
Μας το πρότειναν, αλλά θεωρούμε ότι δεν είναι καλή ιδέα για την ώρα, διότι το πρόγραμμα για την επερχόμενη περιοδεία μας λέει ότι θα βασιστούμε στο υλικό του νέου άλμπουμ, θα είμαστε πιο ανεξάρτητοι και θα αποφύγουμε προς το παρόν τις συγκρίσεις με τα πρώτα “Keeper…”. Αργότερα, κάτι θα σκεφτούμε να κάνουμε. Όμως το παρόν λέει ότι βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σημείο στην καριέρα της μπάντας, και όπως είπε και ο Kai σε μια από τις πρόσφατες συνεντεύξεις του, θα είναι καλύτερο, προς το παρόν, για τους HELLOWEEN να κάνουν ότι είναι να κάνουν μόνοι τους, το ίδιο και οι GAMMA RAY. Η πρόταση λοιπόν έγινε, αλλά το management θεώρησε ότι δεν ήταν η καλύτερη ιδέα προς το παρόν. Ο κόσμος μπορεί να λέει ότι πιστεύει, αυτή είναι όμως η αλήθεια.

Αυτό τον καιρό η Sanctuary κυκλοφορεί ένα DVD με όλα τα video clip της μπάντας. Το σχόλιό σου;
Το κάνουν επειδή μπορούν. Έχουν τα δικαιώματα από τα τραγούδια και μπορούν να κάνουν ότι επιθυμούν. Ήθελαν να το κάνουν διότι το DVD του “Pumpkin…” ανήκει αποκλειστικά στην JVC και δεν νομίζω να ήθελε η Sanctuary να αγοράσει από αυτούς τα δικαιώματά του, κι έτσι αποφάσισε να κάνει κάτι από μόνη της. Ο Andi έκανε το programming για το DVD διότι δεν θέλαμε να ασχοληθεί μαζί του κάποιος άλλος που θα απαιτούσε πολλά λεφτά. Εκτός αυτών, είναι και μια δουλειά που τον ευχαριστεί ιδιαίτερα. Το DVD περιέχει δυο επιπλέον video καθώς και αρκετές deleted scenes. Πάντως κανείς δεν είναι αναγκασμένος να το αγοράσει. Η Sanctuary θα το κυκλοφορούσε ούτως ή άλλως. Κάνουν οτιδήποτε θα τους αποφέρει κέρδη. Αυτός είναι και ο σκοπός της ύπαρξης της εταιρίας.

Να σας περιμένουμε στην Ελλάδα μέσα στη χρονιά;
Ναι, βέβαια, το show έχει κανονιστεί, είναι επιβεβαιωμένο, απλά δεν θυμάμαι την ακριβή ημερομηνία.

Λευτέρης Καλοσπύρος

A day to remember… 31/10 [HELLOWEEN]

Rock Hard

October 31, 2025

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Keeper of the Seven Keys – The Legacy” – HELLOWEEN
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2005
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: SPV/Steamhammer
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Charlie Bauerfeind
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνή – Andi Deris
Κιθάρα – Michael Weikath
Κιθάρα – Sascha Gerstner
Μπάσο – Markus Grosskopf
Drums – Daniel Löble

20 χρόνια πριν (δεν σχολιάζω το πόσο γρήγορα πέρασαν…) οι Γερμανοί πατέρες του power metal HELLOWEEN (και ένα από τα κορυφαία σχήματα της metal σκηνής διαχρονικά και συνολικά) κυκλοφόρησαν έναν από τους κορυφαίους δίσκους της καριέρας τους, κάνοντας ένα βήμα το οποίο με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγούσε στο πολυπόθητο reunion σχεδόν μια δεκαετία και κάτι αργότερα. Ποιο ήταν αυτό το βήμα; Μα το να επιλέξουν να συνεχίσουν εν έτει 2005 με τον (από ιστορικής, ηθικής και μουσικής πλευράς) κατάλληλο τρόπο την ιστορία που ξεκίνησαν με το “Keeper of the Seven Keys, Pt.I” (1987) και Keeper of the Seven Keys, Pt.IΙ” (1988), φέρνοντας στα δισκοπωλεία το νέο «επεισόδιο» τη σειράς.

Γιατί όμως ανέφερα την φράση «κατάλληλο τρόπο»; Για τους εξής απλούς λόγους: Πρώτον, επειδή δεν ονόμασαν τον δίσκο “Pt.III” σεβόμενοι ότι δεν θα μπορούσε να ονομαστεί έτσι εφόσον έλειπαν κάποια βασικά στελέχη του “Keeper” line-up. Δεύτερον, επειδή ο δίσκος, που τελικώς ονομάστηκε “Keeper of the Seven Keys – The Legacy” ήταν ακριβώς αυτό που ομολογούσε ο τίτλος του: η μουσική έκφραση της κληρονομιάς, της παρακαταθήκης δηλαδή εκείνων των ιστορικών δύο δίσκων. Τρίτον, επειδή αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα αρκετά χορταστικό σε διάρκεια και υψηλό σε μουσική ποιότητα άλμπουμ, ως υπερπαραγωγή, με διπλό CD digipack και ανάλογη δουλειά στο artwork βασισμένη στο Keeper concept, που θα δικαιολογούσε σε μεγάλο βαθμό τις προσδοκίες που δημιούργησε.

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι βασικό: το άλμπουμ ακόμα και και τέλειωνε μετά το πρώτο κομμάτι, το εκπληκτικό 14-λεπτο έπος “The King for a 1000 Years”, θα είχε επιτελέσει τον βασικό του σκοπό: η συγκίνηση, το ρίγος, τα συναισθήματα που προκάλεσε αυτό το απίστευτο άσμα στους οπαδούς και φίλους της μπάντας ήταν πραγματικά κάτι το αξιοθαύμαστο, καθώς αν και δεν έχει τη φωνή του Kiske αλλά του Andi Deris, ακούγεται σαν πραγματικά να γράφτηκε το 1987 και να υπήρχε από την εποχή των θρυλικών Keepers. Περιέχει όλα τα συνθετικά στοιχεία που δημιούργησαν τον μύθο των HELLOWEEN, αποτελεί το πραγματικό τρίτο μέλος της παρέας των epic tracks “Halloween” και “Keeper of the Seven Keys”. Η ατμόσφαιρα, οι μελωδίες, οι κιθαριστικές καλλιγραφίες, τα μεγάλα solos, οι διαρκείς αλλαγές, τα πάντα αποτελούν την γνήσια, απόλυτη και ολοκληρωτική επιστροφή του πνεύματος εκείνων των δύο δίσκων.

Τα έφερε στο μεταξύ έτσι η ζωή και σήμερα που απολαμβάνουμε το reunion των HELLOWEEN με τους Kiske/Hansen, στην νέα τους περιοδεία που ξεκίνησε πριν μερικές ημέρες παρουσίασαν στο setlist αυτό το τραγούδι με μοιρασμένα τα φωνητικά ανάμεσα σε Deris και Kiske εκπληρώνοντας απολύτως μια επιθυμία πολλών οπαδών που αναρωτιούνταν πως θα ακουγόταν το “The King…” αν υπήρχε τότε ο Kiske τότε στο συγκρότημα. Με αυτόν τον τρόπο οι σημερινοί HELLOWEEN του 2025, βγαλμένοι από το πιο θετικό … multiverse μας παρουσιάζουν με πληρότητα την ιστορία τους τιμώντας αυτό το κομμάτι.

Στη συνέχεια του πρώτου CD ακολουθεί το “The Invisible Man” με ένα εκπληκτικό ρεφραίν που παρότι θυμίζει σύνθεση του Weikath έχει γραφτεί από τον Sascha Gertsner, δηλαδή τον… Janick Gers των HELLOWEEN για όποιους θέλουν να κάνουν αντίστοιχους συνειρμούς με τους IRON MAIDEN και τους τρεις κιθαρίστες που έχουν ως κοινό τα δύο σχήματα σήμερα. Το “Born on Judgment Day” είναι μια καλούτσικη προσπάθεια του Weikath να ξαναγράψει ένα “Eagle Fly Free” και κάπου εκεί σταματά για λίγο η παρέλαση του παραδοσιακού ήχου τους με το “Pleasure Drone” που ακούγεται σαν σύνθεση του “Master of the Rings” (1994). Το πρώτο CD κλείνει με δύο επίσης με τραγούδια που κινούνται στον παραδοσιακό τους στυλ: του single hit “Mrs.God” (“Dr.Stein”, anyone?) και του europower “Silent Rain”.

Και επειδή όταν μιλάμε για τους HELLOWEEN, μιλάμε πάντα μπάντα που σέβεται στο απόλυτο το σύνολο της ιστορίας της, το δεύτερο CD ξεκινάει απρόσμενα, με φόρο τιμής στο… “The Dark Ride”: ό,τι περιγράψαμε παραπάνω για τη σχέση του “The King for a 1000 Years” με τα original Keepers, ισχύει για το “Occasion Avenue” σε σχέση με το “The Dark Ride”(2000). Το 11λεπτο αυτό έπος ανατρέχει στην πιο μοντέρνα και σκοτεινή πλευρά των HELLOWEEN των αρχών της δεκαετίας του 2000, και περιέχει όλα τα στοιχεία που ανέδειξαν την μπάντα σε εκείνη την -μακρινή σήμερα- περίοδο της «δεύτερης νιότης της». Μεγάλα riffs, σκοτεινή ατμόσφαιρα, σφυροκόπημα στα drums (φοβερός ο Dani σε όλο τον δίσκο), θεατρικότητα, βαριές κιθάρες.

Ακολουθεί η μπαλάντα “Light the Universe” με συμμετοχή της Candice Night (BLACKMORE’S NIGHT) στο ύφος των 90s αντίστοιχων τραγουδιών του σχήματος, και του “Good-bye Jenny” από το προσωπικό άλμπουμ του Andi Deris “Come in from the rain” (1997) για να είμαστε ειλικρινείς, και αμέσως μετά το περίεργο αλλά ευχάριστο σχεδόν 70s hard-rock “Do you Know What you are Fighting For” στο οποίο ο Weikath έγραψε κάτι σαν φόρο τιμής στις μουσικές επιρροές του. Το neo-rock “Come Alive” πέρασε μάλλον αδιάφορο, το “The Shade in the Shadow” μας ξαναπάει για λίγο στην μεσαία εποχή του Deris, ανάμεσα στα “The Time of the Oath” και “Better than Raw” ενώ το παιχνιδιάρικό και cool “Get it Up” θα μπορούσε να αποτελεί b-side από τα Keeper. Ο δίσκος κλείνει με το “My Life 4 One More Day” το οποίο έχει μια εξαιρετική κεντρική μελωδία και ανεβάζει ξανά την συνθετική ποιότητα πολύ κοντά στην κορυφή. Κατά την γνώμη μου αν το διπλό αυτό άλμπουμ είχε 3-4 κομμάτια λιγότερα θα ικανοποιούσε και τους πλέον δύσπιστους και σήμερα θα μνημονευόταν ως ισάξιο των κλασικών δίσκων. Η παραγωγή του Charlie Bauerfeind είναι εξαιρετική και ακούγεται πιο σύγχρονη από αυτή των δύο άλμπουμ της εποχής του reunion.

Το “Keeper of the Seven Keys – The Legacy” πέραν από του ότι αποτέλεσε έναν αξιοπρεπέστατο δίσκο, μας έδωσε 14 λεπτά γνήσιων Keepers με το “The King for a 1000 Years”, επανέφερε το concept των Keepers στο προσκήνιο δημιουργώντας νέες προσδοκίες στο όνειρο ενός reunion με τους Hansen/Kiske, οδήγησε σε μια μεγάλη και απόλυτα πετυχημένη παγκόσμια περιοδεία (που πέρασε από τη χώρα μας τότε στο γήπεδο του Σπόρτιγκ με ένα εξαιρετικό show), έδωσε ώθηση για μια πλήρη δεκαετία ζωής με νέους δίσκους στο line up των Deris/Weikath/Grosskopf/Gerstner/Loble και οδήγησε στις δύο κοινές περιοδείες με τους GAMMA RAY του Kai Hansen, δηλαδή σε μια πρώτη «πρώιμη» εκδοχή της επανένωσης, έστω και για λίγα τραγούδια πάνω στη σκηνή της κοινής περιοδείας. Στο τέλος αυτής της χρονικής αλυσίδας των γεγονότων που ακολούθησαν της κυκλοφορίας του Keeper of the Seven Keys – The Legacy, μας περίμενε 12 χρόνια μετά ποιος λέτε; Μα φυσικά το “Pumpkins United” reunion, τη χαρά του οποίου απολαμβάνουμε από το 2017 μέχρι σήμερα. Το καλοκαίρι του 2026 η περιοδεία των HELLOWEEN για το “Giants and Monsters” περνάει από την Αθήνα και στο setlist υπάρχει το “The King for a 1000 Years” ως ντουέτο Kiske/Deris…

Did you know that:
Το 2005 ενώ το “… The Legacy” δημιουργούσε ξανά ντόρο και ενδιαφέρον για τους HELLOWEEN, οι GAMMA RAY του Kai Hansen κυκλοφορούσαν το “Majestic” που -ενώ δεν ήταν κακό- μάλλον σήμερα δεν θυμάται κανείς. Είχαμε έτσι την αντίστροφη εκδοχή της ιστορίας των early 90s που οι GAMMA RAY του (τότε) πρόσφατα αποχωρήσαντος από τους HELLOWEEN Kai Hansen κυκλοφορούσαν εξαιρετικούς δίσκους και έχτιζαν νέα βάση ακροατών ενώ HELLOWEEN έχαναν σε δημοφιλία με τα “Pink Bubbles Go Ape” και “Chameleon”.

Δημήτρης Μελίδης

A day to remember… 31/10 [WOLFMOTHER]

Rock Hard

October 31, 2025

ONOMA ΑΛΜΠΟΥΜ: “Wolfmother”- WOLFMOTHER
ETOΣ KYKΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2005
ΕΤΑΙΡΙΑ: Modular Recordings
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Dave Sardy
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά/κιθάρες- Andrew Stockdale
Mπάσο/ πλήκτρα – Chris Ross
Τύμπανα – Myles Heskett
Guests:
Lenny Castro – percussion στα “Apple Tree”, “Witchcraft” and “Love Train”
Dan Higgins – flute στο “Witchcraft”
Dave Sardy- Percussion στα “Colossal”, “Where Eagles Have Been”, “Vagabond” και “Love Train”

Πώς πέρασαν τα χρόνια. 20 ολόκληρα χρόνια από το ντεμπούτο των Αυστραλών WOLFMOTHER που κυριολεκτικά έσκασαν από το πουθενά. Ο δίσκος κυκλοφόρησε σαν σήμερα στην χώρα τους αλλά η διεθνής κυκλοφορία έγινε στις αρχές του 2006, αφού είχαν προηγηθεί, κυκλοφορήσει και τραβήξει την προσοχή τα singles “Mind’s eye”, “White unicorn” (πιο ΖΕPPELIN πεθαίνεις) και πολύ περισσότερο από τα δύο προηγούμενα το “Dimension”. Κάπου εκεί, τον Απρίλιο του 2006 θα βγει ο δίσκος και στην Ευρώπη και θα τον αγοράσουμε άπαντες μιας και ο ήχος της μπάντας μπορεί να είχε κοινά στοιχεία με το garage revival της εποχής με μπροστάρηδες σχήματα όπως οι WHITE STRIPES, JET, HIVES, STROKES αλλά ακούγοντας τους οι hard rock οπαδοί πάθαμε ένα σοκ καθώς είχαμε να κάνουμε με μια μπάντα που μας ακουγόταν σαν μια διασταύρωση CREAM/LED ZEPPELIN/BUDGIE/BLUE CHEER/ΒLACK SABBATH και πολλά άλλα θεϊκά σχήματα της δεκαετίας του ‘70. Η ικανότητα του σχήματος να παίζει με τέτοιο πάθος, ωμή ενέργεια και να μας προσφέρει εξαιρετικής ποιότητας συνθέσεις είναι ανεπανάληπτη σε αυτό τον δίσκο και αν ψάξετε στις λίστες του 2006 θα τον δείτε να φιγουράρει παντού ανάμεσα στα άλμπουμ της χρονιάς.

H μπάντα ξεκίνησε να γράφει το δικό της υλικό το 2003 και κυκλοφόρησαν ένα EP το 2004 το οποίο τράβηξε προσοχή της δισκογραφικής Μodular recordings. To EP αυτό πήγε καλά και οι περιοδείες του σχήματος βοήθησαν ακόμα περισσότερο, με αποτέλεσμα να υπογράψουν με την πολυεθνική Universal. Από τον Ιούνιο έως και τον Σεπτέμβριο του 2005 θα μπουν στα Sound city studios του Los Angeles και θα προσλάβουν τον παραγωγό Dave Sardy (OASIS, JET, ΜΑRILYN MANSON). Το υπέροχο εξώφυλλο είναι του τεράστιου Frank Frazetta, ένα έργο του από το 1970 που λεγόταν “The sea witch”. Eνα επικό εξώφυλλο που έρχεται να ταιριάξει απόλυτα με τα μυθολογικά και fantasy στιχουργικά θέματα της μπάντας. Πραγματικά ένα έργο τέχνης σε μια εποχή που το παράνομο downloading είχε αρχίσει να παίρνει το πάνω χέρι και πίεζε ασφυκτικά το φυσικό προϊόν, γεγονός που θα άλλαζε το τοπίο τόσο στις πωλήσεις δίσκων όσο και στην δισκογραφία γενικότερα.

Όπως ανέφερα και στην αρχή, με την κυκλοφορία του τρίτου single “Dimension” τα πράγματα άρχιζαν να αλλάζουν δραστικά για το σχήμα και η δημοτικότητα τους αρχίζει να εκτοξεύεται. Το κομμάτι έφτασε στο # 1 των rock & metal charts στην Βρετανία και έκτοτε ο δίσκος θα κυκλοφορήσει σε Ευρώπη και Αμερική.Eνα κομμάτι με ιδιαίτερο fuzz που φέρνει στο μυαλό τους WHITE STRIPES αν είχαν για τραγουδιστή τον Οzzy Osbourne.

Το επόμενο single ήταν το σαρωτικό “Woman” μiα heavy blues σύνθεση που φέρνει στο μυαλό τους SABBATH και τους CREAM με ένα μεσαίο μέρος που μυρίζει URIAH HEEP ειδικά στην χρήση του Hammond. Μια τεράστια επιτυχία για το σχήμα και μάλιστα κέρδισε το Grammy στην κατηγορία Best Hard Rock Performance και πραγματικά το άξιζε.

Το “Love train” ήταν το επόμενο single επόμενο single από τον δίσκο και το κομμάτι που δεν υπήρχε στην αρχική έκδοση του δίσκου και προστέθηκε στην πολυεθνική κυκλοφορία του. Πιο WHITE STRIPERS πεθαίνεις κομμάτι, το συγκεκριμένο με αρκετά funky στοιχεία και garage rock feeling. To σερί των αλλεπάλληλων singles θα κλείσει το έκτο single από τον δίσκο και μιλάμε για το “Joker & the thief”, ίσως το πιο γνωστό κομμάτι του δίσκου. Ένα hard rock anthem, εξαιρετικό και από τα πιο ωραία τους κομμάτια επηρεασμένο στιχουργικά από το “All along the watchtower” του Dylan (το συγκεκριμένο το διασκεύασε και το θεοποίησε ο μάγος της εξάχορδης Jimi Hendrix το 1968).

Φυσικά ο δίσκος έχει και άλλα εξαιρετικά κομμάτια πέρα από τα single που αναφέρθηκαν, θα ξεχώριζα το garage-άδικο “Apple tree’’, το doom-άδικο “Colossal”, το heavy rocking “Pyramid” για την ενέργεια του και το ακουστικό “Tales from the forest of gnomes” που βρίσκεται κάπου μεταξύ WHO και LED ZEPPELIN.

H επιτυχία του δίσκου ήταν τεράστια σε όλο τον κόσμο και η μπάντα θα βγει στον δρόμο για να παρουσιάσει την ωμή ενέργειά τους στο κοινό. Θα εμφανισθούν στα μεγάλα festivals όπως το Big Day Out, το Coachella, το Roskilde, το Fiji Rock, το Download και άλλα ενώ θα διοργανώσουν και την δική τους περιοδεία που πέρασε από Ευρώπη, Αμερική, Αυστραλία, Καναδά, Ιαπωνία. Και που δεν έπαιξαν, κάνοντας το όνομα τους γνωστό σε παγκόσμια πλέον κλίμακα.

Συνολικά, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα από τα πιο φοβερά ντεμπούτα των τελευταίων 25 ετών, διαθέτει πρωτόλεια ενέργεια, τρομερό παίξιμο από το τρίο των WOLFMOTHER και συνθέσεις που αναμιγνύουν πράγματα που αγαπήσαμε στο παρελθόν. Σε αρκετούς από τους ακροατές εκείνη την εποχή όλα αυτά ακούγονταν σαν καινούργια μιας και ελάχιστα είχαν ασχοληθεί με το παρελθόν του hard rock. Όμως ακόμα και σε εμάς που γνωρίζαμε όλα αυτά τα σχήματα που ήταν οι επιρροές τους και τα αγαπούσαμε, ο δίσκος έσκασε σαν βόμβα στα στερεοφωνικά μας μιας και δεν ήταν μια μπάντα που απλά αντέγραφε, αλλά φίλτραρε όλες αυτές τις επιρροές με έναν σπουδαίο τρόπο μέσα από τις συνθέσεις της και μας τις πρόσφερε βάζοντας την ατομική της σφραγίδα της από πάνω. Θα έλεγε κανείς ότι αυτή η μπάντα είχε βουτηχτεί, σαν τον Οβελίξ ένα πράγμα, στην κολυμβήθρα του hard rock και είχε αυτή η μουσική μπολιάσει κάθε σπιθαμή του κορμιού τους και του μυαλού τους. Τέτοιο είναι το feeling του δίσκου. Χαίρομαι επίσης διπλά, που μετά από 20 χρόνια η ακρόαση του βινυλίου μου μεταφέρει το ίδιο συναίσθημα της πρώτης επαφής και ακρόασης. Αυτό λέγεται διαχρονικότητα και αν το πετύχεις έχεις γραφθεί στις χρυσές σελίδες του ιδιώματος. Νομίζω ότι το ντεμπούτο των Αυστραλών το έχει πετύχει αυτό και με το παραπάνω!

Did you know that?

– Ο παραγωγός Dave Sardy τους άκουσε στα demos, τους φάνηκαν πολύ 70s και δεν ενθουσιάστηκε. Όταν όμως τους είδε live άλλαξε αμέσως άποψη.

– Στην κατηγορία best hard rock performance στα grammy που κέρδισαν με το κομμάτι “Woman”, νίκησαν τους TOOL, SYSTEM OF A DOWN και ΝΙΝΕ ΙNCH NAILS.

– To κομμάτι “Love train” είχε επηρεασθεί από τους ΕLO ενώ το “Tales from the forest of gnomes” από το βιβλίο The Hobbit του Tolkien.

– O δίσκος έγινε πέντε φορές πλατινένιος στην πατρίδα τους την Αυστραλία και χρυσός στην Αγγλία και την Αμερική.

– Το κομμάτι “Joker & the thief” ακούστηκε σε δεκάδες ταινίες, σειρές, video games, μερικά από τα οποία ήταν τα The Blacklist, The Hangover, Shoot ‘Em Up, NHL 14, Rock Revolution Jackass Number Two, Impractical Jokers: The Movie, The Out-Laws, Need for Speed: Carbon, Shrek the Third, Lego DC Super-Villains, Preacher, The Man from Toronto, Ted Lasso και The Artful Dodger. Όλο και κάπου θα το έχετε ακούσει, δεν γίνεται.

– Οι περιοδείες που ακολούθησαν οδήγησαν σε εξάντληση και σε παραίτηση το καλοκαίρι του 2008 τον μπασίστα/πληκτρά Chris Ross και τον drummer Μyles Heskett, αφήνοντας μόνο του πλέον τον αρχηγό της μπάντας Andrew Stockdale.

– Το “Love Train” που μπήκε στην International έκδοση του δίσκου, είχε αρχικά κυκλοφορήσει σαν b-side του “White Unicorn”.

Γιάννης Παπαευθυμίου

A day to remember… 31/10 [SIEGES EVEN]

Rock Hard

October 31, 2025

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Sophisticated” – SIEGES EVEN
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1995
ΕΤΑΙΡΙΑ: Under Siege Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Charlie Bauerfeind
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Oliver Holzwarth – μπάσο
Alex Holzwarth – ντραμς
Wolfgang Zenk – κιθάρα
Greg Keller – φωνητικά

Πέρα από την πλάκα, το “Sophisticated” είναι ένα από τα άλμπουμ που έχω ακούσει εκατοντάδες φορές και ο SIEGES EVEN πολύ αγαπημένο σχήμα. Αν με ρωτήσει κανείς, ποιον δίσκο προτιμώ από τους Γερμανούς progsters, θα έλεγα σίγουρα το “A sense of change”, που προηγήθηκε. Ένα αριστούργημα λυρικού prog rock/metal, που είχε διαδεχθεί δύο tech thrash δίσκους, όπως το “Life cycle” και το “Steps”.

Ουσιαστικά, οι SIEGES EVEN, είναι η μπάντα των αδερφών Holzwarth, Του Oli και του Alex, τους οποίους τους έχουμε συναντήσει σε πάρα πολλά σχήματα, όπως για παράδειγμα τον Oli να παίζει μπάσο για καμία 15ρια χρόνια στους BLIND GUARDIAN αλλά και στους RHAPSODY (μη με ρωτήσετε ποια version έτσι όπως τα έχουν κάνει οι Ιταλοί), μαζί με τον αδερφό του, που είχαν παίξει για ένα διάστημα και στους GUARDIAN αλλά και στο “Collision course” των PARADOX (όπου τους είχα δει ζωντανά στη Γερμανία), αλλά μην τα μπερδεύουμε άλλο τα πράγματα. Οι άνθρωποι είναι περιζήτητοι παίχτες και πώς να μην συμβεί αυτό, αν ακούσει κάποιος, το “Sophisticated” για παράδειγμα. Θα πρέπει να συμπληρώσω εδώ, ότι τα αγνά χρόνια επικοινωνίας με τους μουσικούς, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’90, είχα δει ότι ο Oli, δούλευε στο πανεπιστήμιο του Μονάχου (αν θυμάμαι καλά), γιατί αν περίμενε να επιβιώσει από τη στριφνή μουσική των SIEGES EVEN, φέξε μου και γλίστρησα…

Μιλώντας, επιτέλους, για τον δίσκο, το πρώτο πράγμα που είναι θεϊκό, δεν είναι άλλο από το εξώφυλλο, που μου θύμισε κάτι παλιά κόμικς του «Λογό». Ένα ανθρωπάκι το οποίο πιθανώς θα μπορούσα να σχεδιάσω ακόμα κι εγώ, ο πλέον άσχετος με τη ζωγραφική, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ΥΠΕΡτεχνική μουσική αλλά και τον τίτλο του “Sophisticated”.

Έχοντας πάρει το πρώτο κανονάκι, και σπουδάζοντας επικοινωνία και ΜΜΕ, όταν το πρώτο τραγούδι είναι το “Reporter”, χτυπά κι άλλη ευαίσθητη χορδή στον 21χρονο τότε Σάκη. Εδώ ο λυρισμός του “A sense of change”, απουσιάζει. Ίσως το ξεκίνημα του “Dreamer” να θυμίζει την ατμόσφαιρα εκείνου του δίσκου και αυτό σίγουρα έχει να κάνει με την τεχνοτροπία του κιθαρίστα Wolfgang Zenk (δεν είναι τυχαίο ότι οι δύο δίσκοι που συμμετέχει, το “Sophisticated” και το “Uneven”, έχουν παρόμοιο ήχο και διαφορετικό από σχεδόν όλη την υπόλοιπη δισκογραφία του γκρουπ), αλλά και το ύφος φωνητικών, του Greg Keller, που απείχε παρασάγγας από αυτό του Jogi Kaiser. Βέβαια, τους δίνω το ότι ο πρώην τραγουδιστής τους, βοήθησε στους στίχους, κάτι που σημαίνει ότι οι SIEGES EVEN είναι ένα πιο «οικογενειακό» σχήμα, αφού ούτως ή άλλως στόχος υψηλών πωλήσεων δεν υπήρχε, να λέμε και την αλήθεια.

Η jazz ανακατεύεται με το prog metal, αλλά σύνδεση με τους DREAM THEATER που λίγα χρόνια πριν είχαν ταρακουνήσει για τα καλά τη σκηνή με το “Images and words”, βρήκα μόνο στο “Wintertime”, όπου κάποια στιγμή πριν το τέλος, διαχρονικά σιγοτραγουδώ τους τελευταίους στίχους του “Metropolis”. Λατρεύω το α λα “Tom Sawyer” πέρασμα στα τύμπανα του “Water the barren tree”, την εντελώς PSYCHOTIC WALTZ στιγμή στα φωνητικά στο “War”, το -“pop” για τα δεδομένα του σχήματος- ρεφρέν του “Dreamer”, το φρενήρες opener με το “Reporter” και το “The more the less” που κλείνει το δίσκο και θα έκανε τους SPASTIC INK να κοκκινίσουν από ντροπή με τις εκατομμύρια νότες που ακούγονται.

Δεν είναι τεχνικό thrash metal άλμπουμ, ούτε λυρικό prog. Το “Sophisticated” είναι ένα τεχνοκρατικό prog metal άλμπουμ. Στριφνό, με απίστευτα πολλές νότες, συνεχείς αλλαγές ρυθμών, πάρα πολλές στιγμές που νιώθεις τα μέλη του γκρουπ να σου λένε «δοκίμασε αν μπορείς να το παίξεις κι εσύ έτσι χωρίς να πάθεις κράμπα», αλλά ΑΥΤΟ ακριβώς είναι που με κάνει να το λατρεύω όσο λίγους δίσκους. Σίγουρα έχει να κάνει με την περίοδο που βγήκε και τότε άκουγα κυριολεκτικά όποια προοδευτική κυκλοφορία υπήρχε στο underground κι όχι μόνο. Άλλωστε η μουσική μιλάει στην ψυχούλα μας και όσοι ζούμε και αναπνέουμε για τη μουσική, έχουμε βιώματα από πάρα πολλούς δίσκους. Από τότε είχα ξεκινήσει αλληλογραφία με το συγκρότημα και είχα προσπαθήσει να τους βρω διανομή στη χώρα μας (κάτι που πέτυχα με το “Uneven”, που θα ήθελα να ξέρω ποιος αλήτης μου μούνταρε το CD). Είναι δυνατόν να μην λατρεύω το “Sophisticated”;

Did you know that:

Στον προγραμματισμό των πλήκτρων, βρίσκουμε τον άνθρωπο που υπήρχε και υπάρχει πίσω από άπειρες prog/power κυκλοφορίες, τον Sascha Paeth που απολαύσαμε στο Rock Hard Festival Greece με τους HEAVENS GATE.

Σάκης Φράγκος

A day to remember… 31/10 [RIVERSIDE]

Rock Hard

October 31, 2025

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Second Life Syndrome” – RIVERSIDE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2005
ΕΤΑΙΡΙΑ: Inside Out Music
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Riverside, Magda & Robert Srzedniccy
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Mariusz Duda – Φωνητικά, Μπάσο
Piotr Grudziński – Κιθάρες
Piotr Kozieradzki – Τύμπανα
Michał Łapaj – πλήκτρα

Το “Second Life Syndrome” των RIVERSIDE, που κυκλοφόρησε το 2005, είναι ο δίσκος που καθόρισε τη φυσιογνωμία του πολωνικού συγκροτήματος και το καθιέρωσε στη σύγχρονη progressive σκηνή. Δεύτερο μέρος της τριλογίας “Reality Dream”, αποτελεί ένα ώριμο, δεμένο και συνεκτικό έργο, όπου η μπάντα ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στη μελωδία, την ένταση και την εσωτερική ατμόσφαιρα. Ο ήχος τους εδώ αποκτά καθαρή ταυτότητα — μια μίξη prog rock και metal στοιχείων, με συναισθηματικό βάθος και προσεγμένη δομή, χωρίς περιττές επιδείξεις ή τεχνική φλυαρία.

Οι RIVERSIDE επενδύουν σε έναν ήχο πιο δυναμικό από το ντεμπούτο “Out of Myself”. Οι κιθάρες του Piotr Grudziński έχουν περισσότερο βάρος και καθαρότητα, τα πλήκτρα του Michał Łapaj δημιουργούν στιβαρές υφές, ενώ το rhythm section στηρίζεται στη γεμάτη παρουσία του μπάσου του Mariusz Duda. Η φωνή του, εκφραστική αλλά συγκρατημένη, παραμένει το συναισθηματικό κέντρο του δίσκου — μια ερμηνεία που μεταφέρει ψυχραιμία και εσωτερική ένταση ταυτόχρονα.

Το άλμπουμ λειτουργεί ως ενιαία αφήγηση, με θεματικό άξονα την εσωτερική σύγκρουση, την ανάγκη για προσωπική αναγέννηση και την ψευδαίσθηση μιας “δεύτερης ζωής”. Ο τίτλος δεν αφορά μια διαφυγή, αλλά την ψυχολογική διαδικασία του ανθρώπου που προσπαθεί να ξαναχτίσει τον εαυτό του, διαπιστώνοντας τελικά πως η “δεύτερη ζωή” είναι συχνά η συνέχιση των ίδιων αδιεξόδων. Οι στίχοι είναι ειλικρινείς, χωρίς περιττές μεταφορές, και συνδυάζουν προσωπική εσωστρέφεια με μια πιο καθολική αίσθηση υπαρξιακής αναζήτησης.

Η μουσική ροή του δίσκου είναι προσεκτικά χτισμένη. Το «After» εισάγει απαλά το άλμπουμ με ατμοσφαιρικό τόνο, οδηγώντας στο «Volte-Face», όπου εμφανίζονται για πρώτη φορά οι δυναμικές αντιθέσεις που θα χαρακτηρίσουν όλο το έργο. Το «Conceiving You» κατεβάζει την ένταση, με μελωδία που αναδεικνύει την ευαισθησία του Duda, ενώ το εκτενές «Second Life Syndrome» αποτελεί τον πυρήνα του άλμπουμ: ένα κομμάτι δεκαέξι λεπτών, χωρισμένο σε τρεις ενότητες, που συνοψίζει τη θεματική και ηχητική ουσία των RIVERSIDE — ένταση, μελωδία, μετάβαση, αποφόρτιση. Στη συνέχεια, το «Artificial Smile» και το «I Turned You Down» εκφράζουν με διαφορετικούς τρόπους την κοινωνική και προσωπική αποξένωση, ενώ το ορχηστρικό «Reality Dream III» λειτουργεί ως γέφυρα που επαναφέρει το στοιχείο του ονείρου. Το «Dance with the Shadow» ανεβάζει και πάλι τη δραματική ένταση, μιλώντας για την εσωτερική πάλη με τον “σκοτεινό” εαυτό, πριν το «Before» κλείσει τον κύκλο με ήρεμη, σχεδόν στοχαστική διάθεση.

Η παραγωγή είναι υποδειγματική για το είδος: καθαρή, ισορροπημένη και προσεγμένη στη λεπτομέρεια. Κάθε όργανο έχει τον χώρο του, χωρίς υπερβολές στις δυναμικές ή στις ενορχηστρώσεις. Ο ήχος παραμένει «ανθρώπινος», όχι αποστειρωμένος, και η συνολική μίξη αποδίδει με ευκρίνεια τόσο τα πιο σιωπηλά περάσματα όσο και τις πιο δυναμικές εκρήξεις.

Το “Second Life Syndrome” είναι, σε μεγάλο βαθμό, η στιγμή που οι RIVERSIDE βρήκαν την πλήρη τους ταυτότητα. Εδώ απομακρύνονται από τις εμφανείς επιρροές του ντεμπούτου και αποκτούν δικό τους στίγμα: μελωδικό, εσωστρεφές, αλλά με σιγουριά και καθαρή αισθητική κατεύθυνση. Χωρίς να βασίζεται στην τεχνική επίδειξη ή στη ρητορική του “μεγάλου” progressive έργου, ο δίσκος παραμένει προσγειωμένος και ειλικρινής.

Σχεδόν δύο δεκαετίες μετά, εξακολουθεί να ακούγεται συνεπές και ζωντανό. Όχι επειδή είναι εντυπωσιακό ή περίπλοκο, αλλά γιατί εκφράζει με ακρίβεια μια εσωτερική διαδρομή που παραμένει αναγνωρίσιμη και επίκαιρη. Το “Second Life Syndrome” είναι ένας δίσκος που ενώνει τεχνική, συναίσθημα και συνοχή — και δικαίως θεωρείται η πιο ολοκληρωμένη στιγμή των RIVERSIDE.

Πέτρος Καραλής

1...232425...2,761 Page 24 of 2,761

Rock Hard Greece

TRIUMPHER: Ανακοινώθηκε συναυλία στο Κύτταρο τον Απρίλιο

PANTERA: Έρχονται στο Release στις 9 Ιουλίου!!!

Οι SANCTUARY ζωντανά στην Αθήνα, Τετάρτη 22 Απριλίου!

LADIES OF METAL FESTIVAL 2026 – Vol. 5, 23-24-25 Απριλίου @…

BEHÖLDER interview (Carlos Alvarez)

Weekly Metal Meltdown (25-31/10, KREATOR, TRIVIUM, JINJER and more)

MOTHER OF MILLIONS | WITHIN PROGRESS | ZABRAHANA live in Thessaloniki

MOTHER OF MILLIONS | PART OF THE THEORY | WITHIN PROGRESS live in Athens

A day to remember… 1/11 [NEAL MORSE]

HELLOWEEN interview 2005 (Michael Weikath)

A day to remember… 31/10 [HELLOWEEN]

A day to remember… 31/10 [WOLFMOTHER]

A day to remember… 31/10 [SIEGES EVEN]

A day to remember… 31/10 [RIVERSIDE]

TRIUMPHER: Ανακοινώθηκε συναυλία στο Κύτταρο τον Απρίλιο

PANTERA: Έρχονται στο Release στις 9 Ιουλίου!!!

Οι SANCTUARY ζωντανά στην Αθήνα, Τετάρτη 22 Απριλίου!

LADIES OF METAL FESTIVAL 2026 – Vol. 5, 23-24-25 Απριλίου @…