Το DVD/2CD των TESTAMENT, “Dark roots of thrash”, αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 18 Οκτωβρίου μέσω της Nuclear Blast Records.

Η παραγωγή έγινε από την Get Hammered Productions, σκηνοθέτης ήταν ο Tommy Jones (DEATH ANGEL, KATAKLYSM, SOILWORK), ενώ η μίξη ήταν δουλειά του Juan Urteaga (EXODUS, MACHINE HEAD, SADUS, VILE).
Μπορείτε να δείτε το trailer της κυκλοφορίας στο κλιπ από κάτω.

Το track listing:

DVD:

01. Intro
02. Rise Up
03. More Than Meets The Eye
04. Burnt Offerings
05. Native Blood
06. True American Hate
07. Dark Roots Of Earth
08. Into The Pit
09. Practice What You Preach
10. Riding The Snake
11. Eyes Of Wrath
12. Trial By Fire
13. The Haunting
14. The New Order
15. Do Not Resuscitate
16. Three Days In Darkness
17. The Formation Of Damnation
18. Over The Wall
19. Disciples Of The Watch
20. Credits

Bonus content:

21. Backstage Footage
22. Native Blood (video clip)

CD1:

01. Intro
02. Rise Up
03. More Than Meets The Eye
04. Burnt Offerings
05. Native Blood
06. True American Hate
07. Dark Roots Of Earth
08. Into The Pit
09. Practice What You Preach

CD2:

01. Riding The Snake
02. Eyes Of Wrath
03. Trial By Fire
04. The Haunting
05. The New Order
06. Do Not Resuscitate
07. Three Days In Darkness
08. The Formation Of Damnation
09. Over The Wall
10. Disciples Of The Watch

“Dark Roots Of Earth” 2CD track listing:

CD1:

01. Intro
02. Rise Up
03. More Than Meets The Eye
04. Burnt Offerings
05. Native Blood
06. True American Hate
07. Dark Roots Of Earth
08. Into The Pit
09. Practice What You Preach

CD2:

01. Riding The Snake
02. Eyes Of Wrath
03. Trial By Fire
04. The Haunting
05. The New Order
06. Do Not Resuscitate
07. Three Days In Darkness
08. The Formation Of Damnation
09. Over The Wall
10. Disciples Of The Watch

Μπορείτε να προπαραγγείλετε την κόπια σας εδώ

Ο Paul Di’Anno, ο οποίος έκανε Ελληνική περιοδεία για συναυλίες τις προηγούμενες μέρες, τα έχωσε σε έναν οπαδό στη Θεσσαλονίκη στις 4 Οκτωβρίου, όταν εκείνος φώναξε το όνομα του Bruce Dickinson, 15 μόλις λεπτά μετά την εκκίνηση του σόου.

“Νομίζεις είναι αστείο; You cock-sucking motherfucker (σ.σ. θέλετε μετάφραση;). Πάντα υπάρχει ένας gay τύπος, πάντα ένας γαμημένος. Φίλε, δε θα κατέβω καν κάτω από τη σκηνή και σε μαυρίσω στο ξύλο. Θα φωνάξω τους σεκιουριτάδες μου να σε βγάλουν έξω. Yeah. Άρα βούλωσε το γαμημένο στόμα σου. Άρα, Bruce Dickinson… άκου, δε τραγουδάω opera και δεν είμαι μπαλαρίνα. Απλά παίζω ευθύ punk heavy metal. Αν δες να ακούσεις το μωράκι Brucy, άντε γαμήσου σπίτι σου. Αλλιώς θα παίξω για τους γαμημένους φίλους μου σήμερα. Αν δε σε ενδιαφέρει, ρούφα το καυλί μου καυλορουφηχτή (σ.σ. ε τώρα μετέφρασα το cocksucker)”.

Μάλιστα…

Ο μπασίστας/τραγουδιστής των SLAYER, Tom Araya, μίλησε στο Loudwire σχετικά με το υλικό του επερχόμενου νέου άλμπουμ της μπάντας, και πρώτου χωρίς τον Jeff Hanneman, και σχολίασε:

“Έχουμε 2 τραγούδια. Δεν είχα το προνόμιο να τσεκάρω τα audio αρχεία του Jeff αυτή τη στιγμή, αλλά αυτό είναι κάτι που σχεδιάζω να κάνω. Μόλις τακτοποιήσουμε κάποιες δουλειές, αυτό σχεδιάζω να κάνω. Να τσεκάρω τη μουσική του και να δώ τι έχει. Ξέρω ότι είχε διάφορες ιδέες μαζεμένες, τις οποίες μας είχε παρουσιάσει μέσα στην περασμένη χρονιά. Πριν πεθάνει, υπήρχε ένα ολοκληρωμένο κομμάτι το οποίο είχε καταφέρει να στείλει σε όλους μας και όταν το άκουσα σκέφτηκα ότι ήταν πραγματικά πολύ καλό και του το είπα. Υπάρχει υλικό που πιστεύω ότι θα είναι σπουδαίο για να ακούσω, απλά για να δώ τι υπάρχει εκεί και πώς μπορούμε πιθανότατα να το χρησιμοποιήσουμε. Αυτό έχω σκοπό να κάνω.”

Και συνέχισε. “Ένα κομμάτι είναι ένα που δεν τελειώσαμε για το ‘World painted blood’. Αυτό το κομμάτι είναι ουσιαστικά ολοκληρωμένο. Εγώ και ο Jeff δουλεύαμε στη μελωδία και τις στιχουργικές ιδέες για αυτό το κομμάτι. Δεν ήμασταν πραγματικά χαρούμενοι με το τί κάναμε ή το πως εξελισσόταν το κομμάτι, έτσι δε μπήκε στο άλμπουμ. Ήταν απλά κάτι πάνω στο οποίο δουλεύαμε και δε μπορούσαμε να βρούμε τίποτα ικανοποιητικό για να λειτουργεί καλά τόσο στιχουργικά όσο και σε θέμα μελωδίας, έτσι αυτός είναι ένας λόγος που δε μπήκε στο άλμπουμ, αλλά αυτό το κομμάτι είναι ολοκληρωμένο, τελειωμένο, έτοιμο. Δε θέλω να χρησιμοποιήσω τον όρο ‘τυπικό’ [γελάει] αλλά είναι ο Jeff, είναι προγανές ποιός έφτιαξε το κομμάτι. Είναι η μουσική του Jeff. Δημιουργούσε με ένα συγκεκριμένο τρόπο και ένωνε τη μουσική με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Είναι η υπογραφή του Jeff. Είναι νέο, δεν ακούγεται σαν κάτι άλλο πο υέχουμε κάνει κατά τη γνώμη μου. Ο Jeff συνήθως έγραφε τραγούδια και πολλά από τα πράγματά του είχαν συγκεκριμένα πράγματα σαν υπογραφή που θα έβαζε στα κομμάτια. Αυτά τα πράγματα είναι εδώ, αλλά θα το θεωρούσα καινούργιο”.

ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Αλλαγή του χώρου διεξαγωγής της συναυλίας, η οποία θα διεξαχθεί το Σάββατο 12 Οκτωβρίου (όπως άλλωστε ήταν προγραμματισμένο) στο Fuzz Live Music Club. Ακολουθεί το αλλαγμένο Δελτίο Τύπου.

ORPHANED LAND (Ισραήλ)
KLONE (Γαλλία)
BILOCATE (Ιορδανία)
THE MARS CHRONICLES (Γαλλία)

Σάββατο 12 Οκτωβρίου 2013 – Fuzz Live Music Club
 
Oriental Metal Masters
 
 

Όταν αναφέρουμε τον όρο “Oriental Metal”, το πρώτο συγκρότημα που μας έρχεται στο μυαλό, είναι αναμφισβήτητα οι Ισραηλινοί ORPHANED LAND. Ένα συγκρότημα που υπάρχει για περισσότερα από 20 χρόνια και συνδυάζουν με αριστουργηματικό τρόπο το progressive, το doom, το death metal, την παραδοσιακή μουσική της Μέσης Ανατολής, αλλά και την Αραβική παράδοση. Δεν είναι τυχαίο ότι μουσικοί όπως ο Kirk Hammett, κιθαρίστας των METALLICA και πρώην EXODUS, έχει δηλώσει ότι γουστάρει πάρα πολύ τον προηγούμενο δίσκο του γκρουπ, με τίτλο “The Never Ending Way Of Orwarrior”, ενώ ακόμα πιο πολύ το προχώρησε ο σπουδαίος Steven Wilson (PORCUPINE TREE), ο οποίος δεν είναι μόνο απλά οπαδός των ORPHANED LAND, αλλά τους ανέλαβε την παραγωγή στο προαναφερθέν άλμπουμ και περιόδευσε μαζί τους παίζοντας πλήκτρα!!!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το demo τους, με τίτλο “The Beloved’s Cry”, κυκλοφόρησε το 1993 και δημιούργησε από τότε έναν απίστευτα θετικό θόρυβο γύρω από το συγκρότημα, με τον τρόπο που συνδύαζε το doom / death metal με τις ανατολίτικες επιρροές. Το συγκεκριμένο demo, μάλιστα, λάτρεψαν και οι Έλληνες, αφού είχε κυκλοφορήσει με το περιοδικό Metal Invader αρκετά χρόνια πριν… Η Γαλλική Holy Records, διείδε τη δυναμική του γκρουπ και το υπέγραψε, για να κυκλοφορήσει την επόμενη χρονιά το ντεμπούτο του, “Sahara”, βασισμένο ουσιαστικά στα τραγούδια του θρυλικού τους demo.

Ηγέτες του σχήματος, είναι ο τραγουδιστής, Kobi Fahri και ο κιθαρίστας (που παίζει μέχρι και μπουζούκι!!!), Yossi Sassi. Το αστέρι τους λάμπει από το πρώτο τους κιόλας άλμπουμ και ο θόρυβος που δημιουργήθηκε στο underground, τους ώθησε να κυκλοφορήσουν το 1996, τον δεύτερο δίσκο τους, με τίτλο “El Norra Alila”, αυτή τη φορά με λιγότερα doom στοιχεία και σαφώς μικρότερες διάρκειες στα τραγούδια τους (στο ντεμπούτο τους η διάρκεια των συνθέσεων συχνά ξεπερνούσε τα 8 λεπτά!!!). Ο τρίτος δίσκος κάθε συγκροτήματος, όμως, είναι παραδοσιακά και ο πιο κομβικός τους. Γι’ αυτόν τον λόγο, ο Kobi Fahri και οι υπόλοιποι μουσικοί στους ORPHANED LAND, δούλεψαν έξι ολόκληρα χρόνια, προετοιμάζοντας αυτό που μέχρι και σήμερα θεωρείται ως το “Magnum Opus” του γκρουπ, το “Mabool” (που στα Ελληνικά σημαίνει “κατακλυσμός”), το οποίο κυκλοφόρησε από τη Γερμανική Century Media Records. Το “Mabool”, είναι ένας απίστευτα ολοκληρωμένος δίσκος, δύσκολα κατατάξιμος, αφού τα επικά στοιχεία, αναμιγνύονται με το progressive, το death metal, τις Αραβικές επιρροές, με γυναικεία φωνητικά και ακόμα και με brutal αντρικά, με τους SYMPHONY X να συνυπάρχουν με τους OPETH, αλλά και τους DARK TRANQUILLITY. Ο συγκεκριμένος δίσκος, τους καθιέρωσε ως μακράν το κορυφαίο συγκρότημα του χώρου τους και μπόρεσε να κάνει και τους πλέον δύσπιστους, να αφήσουν στην άκρη τις προκαταλήψεις και τα κολλήματά τους για την καταγωγή αλλά και τα πολλά folk στοιχεία.

Για μια ακόμη φορά, το επόμενο άλμπουμ τους πήρε έξι χρόνια για να το ολοκληρώσουν, για μία ακόμη φορά όμως το αποτέλεσμα τους δικαίωσε απόλυτα. Το “The Never Ending Way Of Orwarrior”, είναι ένα ακόμη αριστούργημα, με 15 τραγούδια και με συνολική διάρκεια λίγο λιγότερο από 80 λεπτά. Η συνεργασία τους με τον Steven Wilson, του mastermind των PORCUPINE TREE, έχει δώσει έναν ακόμη πιο προοδευτικό αέρα στο άλμπουμ και βοήθησε τους ORPHANED LAND να αντιμετωπιστούν ακόμα πιο σοβαρά από ένα ευρύτερο ακροατήριο.

Φτάνουμε αισίως στο 2013. Το “All Is One” είναι ήδη στα δισκοπωλεία, έτοιμο να δημιουργήσει παραλήρημα ενθουσιασμού στον κόσμο. Πλέον, τα death metal στοιχεία, αλλά και τα brutal φωνητικά, έχουν ελαχιστοποιηθεί. Χρησιμοποιώντας 40 μουσικούς, εκ των οποίων 25 άτομα χορωδία και 8 μουσικούς που παίζουν βιολί, βιόλα και τσέλο, κατάφεραν να δημιουργήσουν έναν progressive δίσκο, που κρατά όλα τα trademarks των ORPHANED LAND, αλλά ταυτόχρονα είναι και ο πιο προσιτός τους.

Όπως λέει και ο Kobi Fahri, “οι άνθρωποι πρέπει να κρίνονται από τις καρδιές τους και την εσωτερική ειλικρίνειά τους και όχι από τις Θρησκευτικές πεποιθήσεις τους”. Και το συγκρότημα καταφέρνει να κάνει κάτι τέτοιο, αφού είναι το μοναδικό σχήμα που έχει καταρρίψει όλους τους φραγμούς κι έχει ενοποιήσει μία κοινότητα. Λόγω της καταγωγής τους, δεν επιτρέπεται να παίζουν σε μουσουλμανικές χώρες. Η μόνη μουσουλμανική χώρα που τους επιτρέπει να δίνουν συναυλίες, είναι η Τουρκία και κάθε φορά που εμφανίζονται εκεί, τους παρακολουθούν οπαδοί από το Ιράν, την Αίγυπτο, την Ιορδανία και τον Λίβανο.

Οι ORPHANED LAND, ένα από τα πλέον ιδιόμορφα και χαρισματικά σχήματα των ημερών μας, θα εμφανιστούν για πρώτη φορά στην Αθήνα, το Σάββατο 12 Οκτωβρίου 2013, στο Fuzz Live Music Club. Μαζί τους θα βρίσκονται οι Γάλλοι progressive metallers KLONE, οι doom / death metallers από την Ιορδανία, BILOCATE και οι Γάλλοι alternative / post metallers, THE MARS CHRONICLES.

Ώρα έναρξης: 19:30
Τιμή εισιτηρίου: 23 Ευρώ

Προπώληση Εισιτηρίων
 
Public, Metal Era, Reload, Παπασωτηρίου (Αθήνα, Μαρούσι, Κηφισιά, Σπάτα), Seven Spots
OΝ-LINE: www.viva.gr και www.123tickets.gr

Εξακολουθούν οι LITTLE RIVER BAND. Ω, ναι αυτό είναι το ίδιο συγκρότημα που πριν 35 και βάλε χρόνια κυκλοφορούσε εμπορικές επιτυχίες, την μια μετά την άλλη. Τουλάχιστον το όνομα αυτών παραμένει. Ανέκαθεν είχαν μεγάλη κινητικότητα στα μέλη τους, οπότε αισίως, στην τέταρτη δεκαετία τους, δεν υπάρχει ούτε ένας από την αρχική σύνθεση.

Μιλάμε για μια μπάντα που προέρχεται από την Αυστραλία, αλλά από νωρίς έθεσε πρωταρχικό στόχο να πετύχει στις ΗΠΑ. Το πρώτο μισό της καριέρας τους ήταν περισσότερο παραγωγικό αριθμητικά, αλλά και σε επίπεδο επιτυχιών, αφού το Αμερικάνικο, Adult-Oriented-Rock τους, με την pop αισθητική, είχε την τιμητική του τότε.

Η μουσική, που άλλωστε πρέπει να είναι ο πρωταρχικό σκοπός, παραμένει σφιχτή, πιστή στην ιστορία των LRB και αξιοσέβαστη. Υπάρχουν διαμαντάκια όπως τα δυο πρώτα, το “The lost and the lonely” και το “Forever you, forever me”. Μουσική που πηγάζει από τα έμπειρα χέρια των μουσικών που έχουν γδάρει τα ξύλινα πατώματα κάθε Bar και αμφιθεάτρου των ΗΠΑ για δεκαετίες.
Το “What if you’re wrong” είναι ένα καλό παράδειγμα, μελωδίας που ταιριάζει σε κάθε σοβαρό ραδιόφωνο, με σαφή προσέγγιση στην country-rock, όπως και το επίσης συμπαθητικό “I’m an island”. To tempo είναι μέτριο σε όλο το άλμπουμ, δίνοντας χώρο σε όλους τους μουσικούς να πάρουν λίγη λάμψη, είτε αυτό είναι ο μακρόσυρτος ήχος του μπάσου, η slide-guitar, είτε τα όμορφα δεύτερα και τρίτα φωνητικά. Άλλωστε οι  5 από τους 6 μουσικούς, τραγουδάνε, αν και κυρίως ο  μπασίστας, Wayne Nelson αναλαμβάνει τον πρωταρχικό ρόλο και τα καταφέρνει υπέροχα, με την γλυκιά και καθαρή φωνή του (καθόλου άσχημα για 60άρη).

Άξιο αναφοράς είναι και το “Who speaks for me”, με το πολιτικο-κοινωνικό του μήνυμα και τον διαχρονικό του ήχο και το ανατριχιαστικό σόλο . Για μια μπάντα που έχει οργώσει τον πλανήτη, που έχει επηρεάσει άπειρους μουσικούς με τις συνθετικές ικανότητές της και που έχει συντροφέψει γενιές μέσα από τα ραδιόφωνα, οι LRB είναι εμφανές πως κυκλοφορούν μουσική επειδή το γουστάρουν κι όχι για κανένα άλλο λόγο. Αυτό ξεχωρίζει και σε αυτό το άλμπουμ.

Το “Cuts like a diamond” φανερώνει μια μπάντα, που όπως και τα διαμάντια, δεν χάνει την κόψη της με το χρόνο, αλλά αντιθέτως διατηρεί τη λάμψη της και την αξία της.

7 / 10

Γιώργος Κουκουλάκης

Περίεργη παρέα οι THRÄNENKIND, όχι τόσο για τις vegan και straight edge προτιμήσεις τους, ούτε για τις αναρχο-οικολογικές ιδέες τους, αλλά γιατί αποφάσισαν να αφήσουν πίσω τους όλες τις black καταβολές τους, μετατρέποντας τον ήχο τους σε ένα ατμοσφαιρικό μελαγχολικό post, που εδώ και καιρό έχει παρέλθει από την πρώτη γραμμή παραγωγής των συγκροτημάτων. Βέβαια σε καμία περίπτωση δε κρίνεται μια μπάντα από το πόσο ακολουθεί το ρεύμα των εποχών, αντιθέτως μάλιστα όσο πίσω ή μπροστά αν πάει στην εξέλιξη της μουσικής, το ζητούμενο είναι να προσφέρει στον ακροατή ένα άξιο προσοχής ηχητικό σύνολο.

Αυτό που δυστυχώς αποτυγχάνουν να κάνουν οι Γερμανοί, είναι να διατηρήσουν το ίδιο καλό επίπεδο σε όλη την διάρκεια του δίσκου. Το μεγάλο λάθος όπως είπαμε και πιο πάνω, είναι η μετατόπιση του κέντρου βάρους της μουσικής τους, από το συνολικό black/post shoegaze στο ατμοσφαιρικό μελαγχολικό post διατηρώντας όμως τα ίδια φωνητικά και μια χροιά στη κιθάρα που θυμίζει πολύ αυτή του Johan Ericson, όχι τόσο στη δουλειά του στους DRACONIAN αλλά για στους funeral doom DOOM:VS. Όπως και να ‘χει, η μετάβαση αυτή έμεινε στη μέση, με τα κομμάτια που συνοδεύονται από τη φωνή του Nils να είναι απλά απογοητευτικά. Είναι πολύ σημαντικό να μείνουμε στη πρώτη προσπάθεια των THRÄNENKIND, που ονομάζεται “Eine Momentaufnahme – Der Rest ist nur Einsamkeit” (2008), μιας και σε αυτόν βρίσκουμε την ίδια πειραματική αφετηρία με τους ύστερους (και πολύ γνωστότερους) DEAFHEAVEN, οι οποίοι με το πρόσφατο “Sunbather” ανέβασαν κατά πολύ το επίπεδο σε αυτόν τον ιδιόμορφο black/shoegaze/post (blackgaze) ήχο. Ό,τι λοιπόν κατάφεραν να ξεκινήσουν οι THRÄNENKIND, στον πρώτο demo δίσκο το ισοπέδωσαν στο “The Elk”. Απλές, ξερές μελωδίες, γυμνές από πρωτοτυπία εναλλάσσονται με arpeggios και solos που μπορεί επιτυγχάνουν ορισμένες στιγμές τον στόχο τους, ωστόσο δεν προσφέρουν κάτι που δεν έχουμε ξανασυναντήσει σε μεγαλύτερες μπάντες αλλά και σε πιο ακέραια είδη μουσικής.

Από την άλλη, αν το συγκρότημα αποφάσιζε να κυκλοφορήσει τα μισά τραγούδια σε μορφή EP κυκλοφορίας, το παραπάνω κείμενο θα ήταν αρκετά διαφορετικό. Θα μιλούσαμε για ένα funeral instrumental post το οποίο θα έπασχε κυρίως σε θέματα παραγωγής. Γιατί αυτό το κομμάτι είναι που ξεχωρίζει. Τέλος, αναρωτιέμαι αν η κίνηση της αλλαγής των στίχων από γερμανικούς σε αγγλικούς αποσκοπούσε κάπου  ή αν ήταν μια απλή επιθυμία των μελών της μπάντας.

Εν ολίγοις, το “The Elk” είναι ένας δίσκος που θα μπορούσε να γράψει ο καθένας μετά από δύο τρία χρόνια σοβαρής ενασχόλησης με την μουσική. Δεν έχει να προσφέρει τίποτα καινούριο, ενώ φωτεινές εξαιρέσεις όπως τα “Forrest pt. I & II” ή το “The Elk”, δεν επαρκούν για να χαρακτηριστεί αυτός ο δίσκος αυτόφωτος.

5 / 10

Νίκος Ζέρης

Θεωρώ τη στάση αρκετών metal οπαδών απέναντι στους SEPULTURA υπερβολική και άδικη ειδικά από τη στιγμή που οι ίδιοι πέρα της δισκογραφικής τους παρουσίας δεν έχουν δικαιώματα για περαιτέρω σχολιασμό. Μετά από δεκατρία συνολικά άλμπουμ, με τα επτά έχοντας τον Derrick Green ως frontman, επαναλαμβάνουν το εγχείρημα των “Dante XXI” και “A-lex” τα οποία ήταν βασισμένα στα “The divine comedy” του Dante Alighieri και “A clockwork orange” του Anthony Burgess αντίστοιχα και στο “The mediator between the head and hands must be the heart” εμπνέονται από την γυρισμένη το 1927 ταινία του Αυστριακού Fritz Lang, “Metropolis”.

Η αρχική ιδέα προήλθε από τον Andreas Kisser ο οποίος ζει στο São Paulo και παρομοίασε τη χαώδη αυτή πόλη των πάνω από 11.000.000 κατοίκων με την υπερπληθυσμική Metropolis, μια κοινωνία με ολοκληρωτικές πολιτικές και οικονομικές δομές όπου η ελίτ των αρχόντων ζει στο ανώτερο επίπεδο και οι εργάτες στο κατώτερο, αν και το concept στο άλμπουμ δεν δείχνει να περιορίζεται στον διαχωρισμό των κοινωνικών τάξεων όσο στο πως ο άνθρωπος αρχίζει και χάνει την ταυτότητά του και μεταμορφώνεται σιγά-σιγά σε ένα άψυχο robot. Η όλη διάθεση από τραγούδι σε τραγούδι φαίνεται να υπηρετεί το concept, με το “Grief” να αποτελεί το συναισθηματικό crescendo του δίσκου με τις NEUROSIS επιρροές και σίγουρα δεν μπορείς εύκολα να κατηγοριοποιήσεις το άλμπουμ ως προς το μουσικό ύφος, μιας και δεν το χαρακτηρίζει η επιθετικότητα ή κάποια άλλη ιδιαιτερότητά του. Ανεπηρέαστοι απ’ ότι συμβαίνει τώρα στα μουσικά δρώμενα, οι SEPULTURA έχουν γι’ άλλη μια φορά κάτι να πουν και η συνεργασία τους με τον Ross Robinson (KORN, SLIPKNOT) δεκαεπτά χρόνια μετά το “Roots” και τον Steve Evetts (THE DILLINGER ESCAPE PLAN, SNAPCASE) φαίνεται να τους «έλυσε τη γλώσσα», προσδίδοντας επίσης έναν παχύ ήχο στις κιθάρες και ευκρίνεια στα τύμπανα όπου ο νέος στην κυριολεξία Eloy Casagrande κοπανάει με μαεστρία, διατηρώντας την ίδια στιγμή το tribal στοιχείο της μπάντας και το κυριότερο δίνει φρεσκάδα χωρίς να αλλοιώνει τα βασικά χαρακτηριστικά των Seps. Πιθανότατα το γεγονός ότι το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο Venice της California και όχι στην γενέτειρά τους τη Βραζιλία, κάτι που είχαν να κάνουν από την εποχή του “Against”, να έπαιξε τον ρόλο του. Η συμμετοχή του Dave Lombardo (SLAYER) στο “Obsessed” με τα έντονα percussive μέρη ακούγεται απολαυστική, ο Derrick Green με τη σειρά του δείχνει να δοκιμάζει νέους τρόπους έκφρασης με τη φωνή του και η διασκευή στο “Da lama ao caos” των CHICO SCHIENCE & NAÇÃO ZUMBI που κλείνει τον δίσκο να αποτελεί φόρος τιμής σε έναν ιδιαίτερα αγαπητό για τη μπάντα Βραζιλιάνο μουσικό όπου οι SEPULTURA είχαν με το “Monólogo ao Pé do Ouvido” ξαναδιασκευάσει στο “Under a pale a grey sky” ενώ ο Max Cavalera είχε εμφανιστεί ζωντανά με τους NAÇÃO ZUMBI δύο μήνες μετά τον θάνατο του Chico Science τον Φεβρουάριο το 1997.

Για όποιον έχει συναίσθηση του τι εστί SEPULTURA εν έτη 2013, το “The mediator between the head and hands must be the heart” θα αποτελέσει άλλο ένα ενδιαφέρον άκουσμα για τον ίδιο, ενώ πληροφοριακά αναφέρουμε ότι κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του άλμπουμ διασκεύασαν και το “Zombie ritual” των DEATH το οποίο θα συμπεριληφθεί σε μία από τις ειδικές εκδόσεις που πρόκειται να κυκλοφορήσουν.

7 / 10

Κώστας Αλατάς

Οι QUEENSRYCHE πρόσφατα γύρισαν μία μίνι ταινία που περιλαμβάνει τα τραγούδια “Spore”, “Midnight lullaby” και “A world without” και αποτελεί το soundtrack για μία 10-λεπτη ιστορία τιτλοφορούμενη ‘QUEENSRYCHE: Ad Lucem’. Η ταινία γυρίστηκε με σκηνοθέτη τον Daniel Andres Gomez Bagby και παραγωγό τον Marco De Molina στο Central City Stages τον προηγούμενο μήνα.

Ο Todd La Torre, τραγουδιστής των QUEENSRYCHE δήλωσε:
“Αποφασίσαμε να έχουμε μία διαφορετική προσέγγιση για αυτό το βίντεο, το οποίο αποτελείται από τρία κομμάτια από το πρόσφατο ομώνυμο άλμπουμ μας. Είναι μία μίνι ταινία που προσκαλεί το κοινό να σκάψει την επιφάνεια και να ξεφύγει από την πεπατημένη της μασημένης τροφής που το ταΐζουν συνήθως. Θέλαμε να ξεφύγουμε από το βίντεο που δείχνει απλά το συγκρότημα να αποδίδει το κομμάτι και επικεντρωθήκαμε περισσότερο στη μουσική και στο σενάριο.”

Ημερομηνίες ευρωπαϊκής περιοδείας:
12.10.2013 O2 Academy – London, United Kingdom
13.10.2013 Wulfrum Hall – Wolverhampton, United Kingdom
15.10.2013 The Garage – Glasgow, United Kingdom
16.10.2013 HMV Ritz – Manchester, United Kingdom
17.10.2013 Rock City – Nottingham, United Kingdom
18.10.2013 Button Factory – Dublin, Ireland
20.10.2013 Turbohalle – Bucharest, Romania
21.10.2013 Retro Music Hall – Prague, Czech Republic
22.10.2013 Orpheum – Graz, Austria
23.10.2013 Club 202 – Budapest, Hungary
25.10.2013 Theaterfabrik – Munich, Germany
26.10.2013 Burgerhaus – Quadrath-Itchendorf Bergheim, Germany
27.10.2013 Rockfabrik – Ludwigsburg, Germany
29.10.2013 Moonwalker – Aarburg, Switzerland
30.10.2013 Stadthalle – Langen, Germany
31.10.2013 Brielpoort – Deinze, Belgium
01.11.2013 Effennaar – Eindhoven, Netherlands

Ακόμη μια δουλειά από ένα από τα πιο ελπιδοφόρα αλλά και τα πιο διφορούμενα ονόματα στην μοντέρνα metal σκηνή. Οι MONSTER MAGNET του David Wyndorf είναι ένα σχήμα με περγαμηνές και ήχο που ουσιαστικά σημάδεψε τη μοντέρνα ψυχεδελική metal σκηνή. Οι κιθαριστικές αναφορές στο Ντιτρόιτ αλλά και στον Hendrix, οι επιρροές από STOOGES όσο και από HAWKWIND, δημιούργησαν ένα σχήμα, που στις μεταλλικές στιγμές του, θα μπορούσαν να είναι οι επόμενοι METALLICA και στις πιο προσωπικές τους, το τέλειο άλμπουμ, για ενδοσκόπηση, ομφαλοσκόπηση και διάλογο με τον εαυτό μας, με τη βοήθεια ή και χωρίς, ψυχοτρόπων ουσιών.

Σε αυτή, την ένατη στούντιο δουλειά τους, αυτό που εντυπωσιάζει είναι ο ώριμος ήχος και το μουσικό τοπίο που πραγματικά είναι ξεκάθαρο. Μεγάλα τραγούδια, από το «ταξιδιάρικο» εισαγωγικό “I live behind the clouds” στο πιο μπιτάτο “Mindless ones”  και το γεμάτο αναφορές στα 60’s “The duke (of super nature)” αλλά και την προσωπική μου προτίμηση, το “Hallelujah” , μ’ ένα ρεφρέν ανάλογο του “Gloria”  και μια αισθητική που θυμίζει Σαν Φρανσίσκο το 1969. Τα ξεσπάσματα μέσα στα ίδια τα τραγούδια, απλά σου θυμίζουν, ότι το πιο σίγουρο είναι πως δεν υπάρχει κάτι σίγουρο με τον Wyndorf και την παρέα του. Η έννοια του groove, το μπάσο που ντύνει το τραγούδι, οι κιθάρες που κεντάνε με επιρροές από CRAZY HORSE μέχρι πρώιμους ROLLING STONES και πάνω απ’ όλα ο καθηλωτικός  Wyndorf , που απλά διευθύνει το συγκρότημα από την κόλαση, σε ένα πάρτι του Τίμοθυ Λήρυ, όπου αν η απόδοσή τους είναι κακή, θα τους περιμένει ο Τσαρλς Μάνσον, για να υπογράψουν συμβόλαιο με την επόμενη ζωή.

Αργοί βασανιστικοί ρυθμοί που σε χάνουν και σε ξυπνάνε με τον ίδιο απότομο τρόπο, μέσα από ογκώδη κιθαριστικά riff και ντραμς που γκρεμίζουν βουνά. Ένα άλμπουμ-απόλαυση, που φέρνει πολύ κοντά στο “Superjudge” με ολίγο από “Powertrip” , αλλά και πάλι είναι τόσο παλιομοδίτικο, που θα ξενίσει τους πάντες εκτός από τους οπαδούς τους. Αν δεν σας φοβίζει ο όρος μεταλλική ψυχεδέλεια, βυθιστείτε στην ακρόαση της μουσικής, που παίζει αυτή η χαμένη περίπολος. Πολύ μακριά, στις εσχατιές του διαστήματος, θα τους συναντήσετε, με γυναίκες από τον Άρη και ποτά από τον Ποσειδώνα, να ψάχνουν τους χαμένους δαχτύλιους του Κρόνου, με τα όργανα στο σκάφος, να πηγαίνουν κατ ευθείαν στην καρδιά του ήλιου… Για όσους ξέρουν… If six was nine

8,5 / 10

Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Το νέο βίντεο των CALIBAN για το κομμάτι τους “This oath”, είναι διαθέσιμο και μπορείτε να το δείτε στο κλιπ από κάτω.

Το άλμπουμ είναι από το άλμπουμ του 2012 “I am nemesis”, παρουσίαση του οποίου μπορείτε να διαβάσετε εδώ.