Έπρεπε να περάσουν 8 χρόνια για να ξαναδώσουν σημεία ζωής οι Νορβηγοι GEHENNA. Αυτή τη φορά το ηχητικό προσωπείο τους απέχει κατά πολύ από ο,τι έχουν κάνει μέχρι τώρα. Δεν είναι ούτε βουτιά στο ένδοξο παρελθόν των τριών spells, ούτε κοντά στην death metal κόψη του “Adimiron black”, ούτε στο blackened death του “WW”.

Το μεγαλύτερο μέρος του albumακολουθεί ένα αργόσυρτο old school νορβηγικό black metal, κάτι που ισχύει και για γρήγορα μέρη όπως το “Unravel”. Ουσιαστικά πατάνε πάνω σε μια φόρμα χιλιοπαιγμένη και όχι μόνο από τα σχήματα της πατρίδας τους. Εκείνο που μετράει λοιπόν είναι αν βρίσκει κάποιος ενδιαφέρουσες τις συνθέσεις.

Κατά την προσωπική μου εκτίμηση, οι συνθέσεις δε διαπνέονται από αυτή την αύρα που είχαν οι Νορβηγοί στα early/mid 90s όταν και καθιερώθηκε αυτός ο παγωμένος ήχος τους. Κάπου εδώ οι GEHENNA δείχνουν επιτηδευμένα να χαμηλώνουν τις ταχύτητες αγγίζοντας έντονα το doomστοιχείο, αλλά χάνουν στην ατμόσφαιρα. Και πιστεύω πως το album αυτό δεν έχει ατμόσφαιρα, γιατί έχει κομμάτια σαν το “Nothing deserves worship” που είναι προβλέψιμα και μονοκόμματα.

Μπορεί να φαίνεται υπερβολή αυτό που λέω, αλλά εν έτει 2013 είναι δύσκολο το να παίζεις primitive black metal και μάλιστα με νορβηγική ταυτότητα. Και το λέω αυτό πιστεύοντας ότι θα σκοντάψεις πάνω στα albumsπου οριοθέτησαν αυτόν τον ήχο και αποτελούν σημείο αναφοράς. Κάπως έτσι νιώθω ότι το νέο album των GEHENNA πέφτει στην παγίδα του επιτηδευμένου και δεν έχει εκείνα τα νεωτεριστικά στοιχεία που θα το καθιστούσαν ένα άκρως ενδιαφέρον άκουσμα. Γιατί κακά τα ψέματα αυτός ο ήχος είναι ο αγαπημένος των φίλων του νορβηγικού black metal, αλλά θαρρώ πως έχει φτάσει στα όρια του προ πολλού, όσον αφορά τις προεκτάσεις που μπορεί να δεχτεί. Αναπόφευκτα λοιπόν κάθε νέα προσπάθεια είναι και ριψοκίνδυνη, γιατί απαιτεί συνθέσεις ικανές να δημιουργήσουν αυτή την αποπνικτική ατμόσφαιρα που δημιουργούσαν τότε εκείνες οι συνθέσεις.

Σήμερα οι GEHENNA δείχνουν να προσπαθούν απεγνωσμένα να την αναβιώσουν, κάτι που εμένα με άφησε με το ερώτημα του γιατί να μην ξαναψάξουν τον υπέροχο ήχο που μας έδωσαν στα 3 spellsστα mid 90s; Σε αυτό το ερώτημα όποια κι αν είναι η απάντηση, σίγουρα θα βρεθούμε ενώπιον μιας χαμένης ευκαιρίας για την προώθηση μιας δικής τους ηχητικής ταυτότητα, στην οποία οφείλουν το όνομα που έχουν στο χώρο του blackmetal. Και είμαι σίγουρος πως αυτό θα συνεχιστεί. Εκτός κι αν πιστεύετε ότι το album αυτό μπορεί να ξεπεράσει σε αξία τα albums τους εκείνα, οπότε μάλλον εδώ θα βρείτε πολλά και ενδιαφέροντα στοιχεία να ανακαλύψετε.

 6/10

Λευτέρης Τσουρέας

11 ολόκληρα χρόνια είχαν να βγουν στο προσκήνιο οι θρυλικοί Γερμανοί neofolk (πλέον) metallers EMPYRIUM. Μια αγαπημένη μπάντα με μεγάλο κοινό και στη χώρα μας, οι οποία είχε διαλυθεί το 2006 μετά από 4 full length άλμπουμ και 1 EP. Το 2010 επανενώθηκαν, υποσχόμενοι νέο άλμπουμ. Μέχρι σήμερα όμως δεν έχει υπάρξει κάτι παρά δύο νέα τραγούδια σε live εκτέλεση. Τον περασμένο Αύγουστο κυκλοφόρησαν το πρώτο τους live δίσκο, με τίτλο “Into the pantheon”.

Το live βιντεοσκοπήθηκε/ηχογραφήθηκε στο Leipzig της Γερμανίας και πρόκειται για το 1^ο live που έχει δώσει η μπάντα στην ιστορία της, παρόλο που εμφανιστήκαν στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Πέρα από τους Διόσκουρους Ulf Theodor Schwadorf (THE VISION BLEAK) και Thomas Helm, στο “Into the pantheon” συμμετέχουν και αρκετοί guest όπως ο Neige από τους ALCEST (κιθάρα) και ο Fursy Teyssier από τους LES DISCRETS (μπάσο), δύο μπάντες της elite του post/shoegaze metal. Όχι και άσχημα για ουσιαστικά ένα επετειακό άλμπουμ. Ο δίσκος, ίσως προς έκπληξη των οπαδών τους, περιέχει τραγούδια από όλη τη δισκογραφία τους. Δηλαδή και την παλιά πιο ακραία εκδοχή τους, αλλά και τη neofolk  πλευρά τους. Παρόλα αυτά, έχουν καταφέρει να δέσουν τα κομμάτια εκπληκτικά καλά. Δεν έχουν μπει τυχαία στο setlist. Υπάρχει μια ακουστική ακολουθία που σε συνεπαίρνει, είτε στους ήχους του βιολιού και πιάνου, είτε της κιθάρας και τον διακριτικών drums. Άψογο performing στα φωνητικά και των δύο και ιδίως της αδυναμίας μου, του Thomas. Στο δίσκο, πέρα από τα παλιά κομμάτια, υπάρχουν και τα δυο καινούρια. Το “The days before the fall”, το οποίο ανοίγει τη συναυλία και είναι περισσότερο κοντά στα τελευταία άλμπουμ της μπάντας. Το “Dead winter ways” ακολουθεί και παραπέμπει στα πρώτα άλμπουμ… και εδώ μένεις! ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ σύνθεση! Πράγμα που δείχνει ότι οι Γερμανοί δεν το έχουν χάσει, παρόλα τα χρόνια απραξίας.

Το “Into the pantheon” είναι ότι πρέπει για να μας θυμίσει τι επιπέδου μουσικά μυαλά είναι οι Thomas και Ulf. Αν και το πρώτο live των EMPYRIUM, είναι κάτι παραπάνω από άψογο. Από ακουστικής πλευράς, μιας που το DVD δεν το έχω δει ακόμα, αλλά σίγουρα θα γίνει και αυτό. Το μόνο που μένει είναι αυτό που θέλουμε όλοι μας νομίζω… νέο δίσκο! Τώρα!

9 / 10

Γιώργος Δρογγίτης

Οι GHOST AVENUE είναι ένα Νορβηγικό hard rock σχήμα που υπάρχει στη μουσική σκηνή εδώ και 11 χρόνια (γνωστοί παλαιότερα ως GHOST και μετονομασμένοι πλέον σε GHOST AVENUE). Έχουν ήδη μια κυκλοφορία στη ‘συλλογή’ τους και το ομώνυμο album που παρουσιάζουμε εδώ είναι η δεύτερη δισκογραφική τους δουλειά. Δεν θα αναφερθώ στη πρώτη τους δισκογραφική δουλειά όχι γιατί δεν το θέλω αλλά γιατί σε μια εποχή όπου η αγορά κατακλύζεται από ανάλογες μπάντες είναι δύσκολο να τα ακούς όλα και το βασικότερο να μπορείς να ξεχωρίσεις.

Ξεκινώντας θα πω ότι το album έχει 11 ‘γεμάτα’ τραγούδια. ‘Γεμάτα’ με την έννοια ότι μιλάμε για συνθέσεις που στην πλειοψηφία τους είναι τετράλεπτες και βάλε. Για αρχή λοιπόν πάμε καλά. Ξεκινώντας στα του μουσικού κομματιού θα πω ότι η μουσική των GHOST AVENUE είναι με έμφαση στην κιθάρα. Ωραία riffs που σε αρκετές περιπτώσεις είναι αρκετά ‘βρώμικα’ αλλά και ωραιότατα solos. Ξεκάθαρα υπάρχουν επιρροές από 80’s χωρίς όμως να αντιγράφουν κάτι συγκεκριμένο. Απλή και ξεκάθαρη μουσική που δεν κουράζει και αποδίδεται σωστά δίνοντας ένα έντονο και σκληρό αποτέλεσμα. Τα δε φωνητικά είναι ίσως το πιο δυνατό ατού των GHOST AVENUE. Πολύ καλή hardrock χροιά που τονίζει και την υπόλοιπη μουσική ειδικά σε κάποια από τα πιο μελωδικά κομμάτια όπως το “All I can say” και το “Legacy”.

Το κυριότερο μειονέκτημα από album αρκετών παρόμοιων συγκροτημάτων βρίσκεται στο ότι δεν υπάρχει κάτι στο album που να το κάνει να ξεχωρίσει από την μάζα. Ναι μεν δισκογραφικά έχουν μια ποιότητα αλλά θέλει και κάτι παραπάνω. Δεν ξέρω αν οι GHOST AVENUE θα βρουν το ‘μαγικό’ αυτό στοιχείο, όμως αυτή τη στιγμή δεν το έχουν και μπαίνουν στο club της παραπάνω μάζας. Ναι, το ομώνυμο τους album είναι καλό και θα αρέσει στους φίλους του συγκεκριμένου είδους αλλά δύσκολα θα κάνει κάποιους να αναφέρονται στους GHOST AVENUEκαι το δεύτερο τους album ως σημείο αναφοράς.

7 / 10

Ένα απόσπασμα από ένα νέο απομνημόνευμα της Sharon Osbourne το οποίο εκδόθηκε στην βρετανική φυλλάδα “The sun” πριν λίγες μέρες, αποκαλύπτει την άσχημη κατάσταση μεταξύ αυτής και του Ozzy όταν έμαθε πως ο άντρας της είχε αρχίσει πάλι την έντονη χρήση ναρκωτικών.

Η Sharon έμαθε για την χρήση του άντρα της στην 30ή επέτειο γάμου τους όταν είδε ένα σχετικό μήνυμα στο κινητό του Ozzy. Όταν του μίλησε για το θέμα, ο Ozzy υποσχέθηκε ότι θα μπει σε κλινική αποτοξίνωσης αλλά στην πραγματικότητα έφυγε για τη Βρετανία. Αντιδρώντας σε αυτή την κίνηση, η Sharon πούλησε όλα τα αυτοκίνητα του Ozzy ώστε να αποφύγει τυχόντα ατυχήματα σε περίπτωση που αποφάσιζε να οδηγήσει ο Ozzy. Όταν μετά από μερικές βδομάδες ξαναβρέθηκαν σα ζευγάρι, ο Ozzy είχε αλαζονικό και υπεροπτικό ύφος, κάτι που εξαγρίωσε τη Sharon ζητώντας του διαζύγιο και 100.000 λίρες μηνιαία για διατροφή. Ο Ozzy της απάντησε πως αυτό θα γίνει μόνο πάνω στο κουφάρι του, το οποίο ώθησε τη Sharon να του πετάξει ένα ποτήρι με καφέ στο κεφάλι και να αρχίσουν να μαλλιοτραβιούνται.

Το ζευγάρι ξαναβρέθηκε μετά από 2 μήνες, οπότε κι ο Ozzy είχε μπει σε κλινική αποτοξίνωσης και ήταν πλέον “καθαρός” και πάλι. Η συνάντηση κατέληξε σε δακρύβρεχτη αγκαλιά μεταξύ του ζεύγους.

Το βιβλίο με τα απομνημονεύματα της Sharon Osbourne τιτλοφορείται “Unbreakable” και αναμένεται εντός του μήνα.

Σύμφωνα με μία δήλωση του Kirk Windstein στην επίσημη ιστοσελίδα των CROWBAR στο facebook, ο Kirk αφοσιώνεται 100% στους CROWBAR, κάνοντας σαφές έμμεσα πως δεν είναι πλέον μέλος των DOWN. Αντικαταστάτης του είναι ο Bobby Ed Landgraf σύμφωνα με τη μέχρι τώρα πληροφόρησή μας.

Ο Slash έδωσε πρόσφατα στην δημοσιότητα ένα video όπου με την συνοδεία του Myles Kennedy παρουσίασε την ακουστική εκτέλεση του κομματιού “Nothing left to fear” που θα περιλαμβάνεται στο soundtrack της ομώνυμης horror movie του που θα βγει στις αίθουσες στις 4 Οκτωβρίου.

Δείτε παρακάτω το βίντεο:

Παρότι η πρόσφατη τραγική απώλεια δημιούργησε ερωτηματικά για το μέλλον και τις live εμφανίσεις των EYEHATEGOD, η ίδια η μπάντα έσπευσε να γνωστοποιήσει ότι θα εμφανιστεί στο επερχόμενο Housecore Horror Film Festival του Phil Anselmo με τον Dale Crover των MELVINS πίσω από το drum kit.

To Housecore Horror Film Festival θα γίνει στο Austin του Texas στο διάστημα 24-27 Οκτωβρίου και μαζί με τους EYEHATEGOD θα εμφανιστούν επίσης σπουδαία ονόματα σαν τους DOWN, GWAR, GOATWHORE, PALLBEARER, PIG DESTROYER και φυσικά τους MELVINS.

Η πρώην τραγουδίστρια των NIGHTWISH, Tarja Turunen, ανακοίνωσε ότι θα μοιραστεί την σκηνή για τις ανάγκες ενός ντουέτου με την Floor Jansen (REVAMP, ex-AFTER FOREVER) κατά την εμφάνιση του προσωπικού της σχήματος στο Metal Female Voices Fest, το οποίο θα λάβει χώρα στο Wiese του Βελγίου στις 18-20 Οκτωβρίου.

Δείτε παρακάτω το βίντεο από το σχετικό μήνυμα της Tarja:

Το νέο album των Γερμανών power metallers, PRIMAL FEAR θα έχει ως guest την Liv Kristine (LEAVE’S EYES, ex-THEATRE OF TRAGEDY), η οποία σύμφωνα με το συγκρότημα θα τραγουδήσει μαζί με τον Ralf Scheepers σ’ ένα κομμάτι ονόματι “Born with a broken heart”.

Μετά την ολοκλήρωση της μίξης στα Hansen studios της Δανίας το νέο album αναμένεται να κυκλοφορήσει στις αρχές του επόμενου έτους μέσω της Frontier Records.