Οι sludge metallers CROWBAR ανακοίνωσαν την προσθήκη του μπασίστα Jeff Golden στις ταξεις της μπάντας.

Στη φωτογραφία είναι το νέο lineup του σχήματος, με τον Jeff να είναι τέρμα αριστερά.

Η μπάντα θα μπεί στο στούντιο τον Δεκέμβριο για να ξεκινήσει τις ηχογραφήσεις του νέου της άλμπουμ, το οποίο αναμένεται να κυκλοφορήσει στις αρχές του 2014.

Οι HALESTORM θα κυκλοφορήσουν το νέο τους ΕΡ με διασκευές, “ReAniMate 2.0: The CoVeRs eP”, στις 15 Οκτωβρίου μέσω της Atlantic.

To EΡ είναι συνέχεια του “ReAniMate 2.0: The CoVeRs eP” που είχε κυκλοφορήσει το 2011.

Μπορείτε να δείτε το εξώφυλλο του επερχόμενου ΕΡ στις φωτογραφίες.

Το track listing:

01. Dissident Aggressor (JUDAS PRIEST)
02. Get Lucky (DAFT PUNK)
03. Shoot To Thrill (AC/DC)
04. Hell Is For Children (PAT BENATAR)
05. Gold Dust Woman (FLEETWOOD MAC)
06. 1996 (MARILYN MANSON)

Μπορείτε να ακούσετε τη διασκευή στο “Get lucky” εδώ

Το νέο βίντεο των Σουηδών CRUCIFIED BARBARA, για το κομμάτι τους “The crucifier”, είναι διαθέσιμο και μπορείτε να το δείτε στο κλιπ από κάτω.

Το κομμάτι είναι από το τελευταίο άλμπουμ της μπάντας, “The midnight chase” (διαβάστε την κριτική του εδώ), το οποίο κυκλοφόρησε το Μάιο του 2012 μέσω της Nuclear Blast Records.

Το επίσημο lyric video για το κομμάτι “Children of Cain” του νέου supergroup TWILIGHT OF THE GODS, είναι διαθέσιμο και μπορείτε να το δείτε στο κλιπ από κάτω.

Το κομμάτι είναι από το ντεμπούτο άλμπουμ της μπάντας, “Fire on the mountain”, το οποίο κυκλοφόρησε στις 27 Σεπτεμβρίου στην Ευρώπη μέσω της Season Of Mist.

Οι TWILIGHT OF THE GODS αποτελούνται από τους:

Alan Averill (PRIMORDIAL, DEAD SOVEREIGN, BLOOD REVOLT) στα φωνητικά, Nick Barker (ex-CRADLE OF FILTH, ex-DIMMU BORGIR, ex-TESTAMENT, ex-EXODUS) στα drums, Rune Eriksen (AURA NOIR, ex-AVA INFERI, ex-MAYHEM) και Patrik Lindgren (THYRFING) στις κιθάρες, και Frode Glesnes (EINHERJER) στο μπάσο.

Το track listing:

01. Destiny Forged In Blood
02. Children Of Cain
03. Fire On The Mountain (1683)
04. Preacher Man
05. Sword Of Damocles
06. The End Of History
07. At Dawn We Ride

Στο βίντεο από κάτω μπορείτε να δείτε πλάνα από την προετοιμασία των KORN για την πρώτη τους περιοδεία με τον Brian “Head” Welch, μετά την επιστροφή του στη μπάντα.

Οι KORN ξεκίνησαν μία περιοδεία στη Βόρεια Αμερική την περασμένη εβδομάδα, ενώ μετά από αυτή, το φθινόπωρο, θα περιοδεύσουν με τους ROB ZOMBIE στην co-headline “Night of the living dreads”, η οποία θα ξεκινήσει στις 3 Νοεμβρίου.

Στο δεύτερο βίντεο μπορείτε να δείτε υλικό από τα παρασκήνια της φωτογράφησης της μπάντας για το εξώφυλλο του τεύχους Οκτωβρίου/Νοεμβρίου του περιοδικού Revolver.

Το νέο βίντεο των progressive rockers TESSERACT, για το κομμάτι τους “Nocturne”, είναι διαθέσιμο και μπορείτε να το δείτε στο κλιπ από κάτω.

Το κομμάτι είναι από το τελευταίο άλμπουμ της μπάντας, “Altered state”, του οποίου την κριτική μπορείτε να διαβάσετε εδώ

Η μπάντα περιοδεύει αυτή την περίοδο στην Αμερική με τους KATATONIA, CULT OF LUNA και INTRONAUT.

Το ομότιτλο κομμάτι του επερχόμενου νέου δίσκου των DEICIDE, “In the minds of evil”, είναι διαθέσιμο και μπορείτε να το ακούσετε στο κλιπ από κάτω.

Το άλμπουμ αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 25 Νοεμβρίου μέσω της Century Media Records, με το track listing να είναι το εξής:

01. In The Minds Of Evil
02. Thou Begone
03. Godkill
04. Beyond Salvation
05. Misery Of One
06. Between The Flesh And The Void
07. Even The Gods Can Bleed
08. Trample The Cross
09. Banished By Evil
10. Kill The Light Of Christ
11. End The Wrath Of God

Κλασικά πλέον, το MetOnTour δημοσίευσε το επίσημο recap από την εμφάνιση των METALLICA στο Rock In Rio festival του Rio De Janeiro στη Βραζιλία, στις 19 Σεπτεμβρίου.

Μπορείτε να δείτε το διάρκειας 20 λεπτών κλιπ από κάτω, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται το “Holier than thou” από τη συναυλία.

Το setlist της μπάντας εκείνη τη βραδιά:

01. Hit The Lights
02. Master Of Puppets
03. Holier Than Thou
04. Harvester Of Sorrow
05. The Day That Never Comes
06. The Memory Remains
07. Wherever I May Roam
08. Welcome Home (Sanitarium)
09. Sad But True
10. …And Justice For All
11. One
12. For Whom The Bell Tolls
13. Blackened
14. Nothing Else Matters
15. Enter Sandman

Encore:

16. Creeping Death
17. Battery
18. Seek & Destroy

Μια συναυλία που και ο πιο αισιόδοξος prog ακροατής δε θα περίμενε να δει στην Ελλάδα, να λοιπόν που γίνονται θαύματα και σε μια δύσκολη κιόλας περίοδο. Ο διοργανωτής τόλμησε, έστω και αν το εγχείρημα δεν πέτυχε λόγω του υψηλού κόστους παραγωγής, οι 350 περίπου οπαδοί του Neal ήταν εκεί και αν η συναυλία δεν έπεφτε καθημερινή, το κοινό πιστεύω ότι θα ήταν περισσότερο. Έχοντας παρακολουθήσει τον Neal άλλες 2 φορές στο εξωτερικό και σε διαφορετικές χώρες, μπορώ να πω ότι η προσέλευση ήταν πάνω κάτω στα ίδια επίπεδα, δηλαδή η μουσική του Neal Morse, κακά τα ψέματα, δεν είναι και ότι πιο εύκολο ή εμπορικό. Έφτασε λοιπόν η μπάντα στην Ευρώπη για περιορισμένο αριθμό εμφανίσεων, με τον μεγάλο Mike Portnoy στα τύμπανα και με ικανότατους μουσικούς να πλαισιώνουν τον Neal, δεν πιστεύω ότι το τελικό αποτέλεσμα είχε να ζηλέψει πολλά από αυτό που είχα δει στο εξωτερικό, ίσως ήταν πιο ζωντανό και όχι τόσο στουντιακό κάτι που προσωπικά με ικανοποίησε απόλυτα.

Η ώρα είναι 9.30 και όλοι αναμένουνε από στιγμή σε στιγμή να ακουστεί το intro, το οποίο τελικά έπαιξε στις δέκα παρά δέκα μέσα σε παραλήρημα των λίγων αλλά καλών που βρέθηκαν εκεί αυτή τη βραδιά. Το “Momentum” από την τελευταία δισκογραφική δουλειά άνοιξε τη συναυλία με έναν ήχο από μέτριο έως κακό ο οποίος δεν έστρωσε παρά μετά από το τρίτο κομμάτι και στην πορεία κυμάνθηκε σε απλά μέτρια επίπεδα. Δε μπορώ να φανταστώ την full μπάντα που έχει συνήθως μαζί του ο Neal σε τέτοιες συνθήκες, ευτυχώς που το συγκρότημα ήταν πενταμελές και σώθηκε η κατάσταση (χωρίς αυτό να αποτελεί πειστική δικαιολογία αλλά να λέμε πάλι καλά που είδαμε τον καλλιτέχνη αυτό έστω και σε τούτη την mini tour). Η μπάντα φάνηκε να εκπλήσσεται από την υποδοχή και ανταπόκριση του κόσμου και παρόλα όσα ακούστηκαν πριν τη συναυλία για έναν Portnoy να είναι εξαιρετικά εκνευρισμένος στο soundcheck, όλα εξαλείφθηκαν με την πρώτη νότα και τα χαμόγελα παρέμειναν για 2μιση περίπου ώρες στα πρόσωπα μπάντας και κοινού. Η συναυλία συνεχίστηκε με ακόμα ένα κομμάτι από τον πρόσφατο δίσκο, το “Weathering sky” και η συνέχεια είχε μια επιστροφή στα παλιά και πιο συγκεκριμένα σε ένα medley από το πρώτο “Testimony” άλμπουμ με το “Wasted life” να κλείνει το κομμάτι και τον Neal έντονα συγκινημένο, σχεδόν δακρυσμένο . Το μαγικά παρανοϊκό “Thoughts part 5” πήρε τα ηνία με τις καταπληκτικές του πολυφωνίες οι οποίες αποδόθηκαν άψογα από τη μπάντα και από ορισμένους παλαβούς οπαδούς οι οποίοι ακολουθούσαν κατά λέξη προς έκπληξη του ίδιου του Neal! Αν και όχι ο αγαπημένος μου δίσκος του Neal, κρυφή αδυναμία μου όμως είναι το “?” άλμπουμ, από το οποίο ακούσαμε ξανά ένα απολαυστικό σε διάρκεια medley. Όλοι περιμέναμε να ακούσουμε κάτι από TRANSATLANTIC και το “We all need some light” ήρθε να μας θυμίσει την μεγάλη αυτή μπάντα της οποίας το νέο δίσκο αναμένουμε με αγωνία αρχές του επόμενου έτους. Προσωπικά θα προτιμούσα κάποιο από τα μεγαλύτερα κομμάτια της καριέρας τους και όχι το “hit” αλλά ας μην είμαστε και πλεονέκτες, η συναυλία άλλωστε ήταν της σόλο καριέρας του Neal. Για κλείσιμο της συναυλίας ο κύριος Morse μας επιφύλασσε το μεγαλειώδες έπος “World without end” και για μισή (και βάλε) ώρα περίπου το κομμάτι αυτό μας ταξίδεψε στις καλύτερες στιγμές που έχει να μας προσφέρει αυτή η μουσική όπως κανείς άλλος δεν έχει κάνει τα τελευταία 10-15 χρόνια. Όλοι οι καλλιτέχνες κρατάνε ένα κομμάτι για encore που στη δική μας περίπτωση ήταν το “King Jesus” αλλά η δίψα του ελληνικού κοινού για τον Neal Morse ήταν τόσο μεγάλη που τον ανάγκασε να επιστρέψει ξανά όχι 1 αλλά 2 επιπλέον φορές χωρίς να το έχουν προγραμματίσει και αυτό φάνηκε άλλωστε από την αμηχανία της μπάντας για το τι θα παίξει μετά, ο τρόπος με τον οποίο απέδωσε τα κομμάτια, πιο χαλαρά και ανοικτά σε θέματα «λαθών» και σε μια ατμόσφαιρα πιο εορταστική μιας και όλοι θέλαμε να δούμε τη μπάντα απλά να παίξει κι άλλο, ότι κι αν ήταν αυτό. Μετά το «κανονικό» encoreλοιπόν, ο Neal βγήκε με την ακουστική του και ξεκίνησε το “Wind at my back” των SPOCKS BEARD, πάνω που είχα ανησυχήσει ότι δε θα ακούγαμε κάτι από το μακρινό παρελθόν του. Οι κραυγές μας για το “June” δυστυχώς δεν εισακούστηκαν. Χωρίς να ξέρουν τι άλλο να παίξουν, ο Portnoy πρότεινε μια διασκευή των OSMONDS, το “Crazy horses” με αυτόν στα φωνητικά και τον Nealστα τύμπανα! Ο κόσμος όμως ακόμα και μετά από αυτό δεν έλεγε να σταματήσει να ζητάει κι άλλο και ενώ η μπάντα ήταν ήδη στα καμαρίνια, επέστρεψε για το οριστικό κλείσιμο με το “Sing it high” με ενδιάμεσο jam και σόλο από τους μουσικούς, τελειώνοντας έτσι με τον καλύτερο τρόπο την μεγάλη αυτή βραδιά.

Θα παραβλέψω τα προβλήματα με τον ήχο και την πολύ μικρή προσέλευση του κόσμου για έναν μουσικό της τάξης του Neal Morse που σχεδόν όλοι γνώριζαν ότι ήταν η μοναδική φορά που θα είχαν την ευκαιρία να δούνε. Επίσης δε θα αναρωτηθώ που ήταν όλοι οι οπαδοί των DREAM THEATER να δουν τον Mike Portnoy, όλες αυτές οι απορίες και ερωτήματα θα ξεχαστούν σε βάθος χρόνου από το μυαλό μου και αυτό που θα μείνει είναι μόνο η καταπληκτική εμφάνιση που έδωσε ο πιο παραγωγικός μουσικός της progressive rock μουσικής στη χώρα μας. Πραγματικά δε νομίζω να έχει παίξει ξανά σε τέτοιο παθιασμένο κοινό ο Neal Morse στην καριέρα του, μπορούσε να το διακρίνει κανείς στο πρόσωπό του άλλωστε!

Δημήτρης Θεοδωρόπουλος

Φωτογραφίες: Γιάννης Δόλας

Το όνομα αυτού του project προέρχεται από τον ομότιτλο δίσκο των BATHORY και αρκεί για να γίνει κατανοητό εξαρχής στο ποια θα είναι και η μουσική τους κατεύθυνση. Όμως δε  θα μπορούσε να αρκεί για τα μέλη τους που είναι ο Alan Averill τραγουδιστής των PRIMORDIAL, ο Patrik Lindgren των Thyrfing στις κιθάρες μαζί με τον Rune Eriksen των AVA INFERI και AURA NOIR, ο Frode Glesnes των EINHERJER στο μπάσο και ο πολύς Nick Barker, που έχει παίξει τύμπανα σε πάρα πολλά σχήματα με κυριότερα τους CRADLE OF FILTH και τους DIMMU BORGIR όταν μεσουρανούσαν.

Ποιο είναι τώρα το ενδιαφέρον σε αυτό το super project; Υπάρχει πρώτα από όλα θα αναρωτηθείτε; Η απάντηση έρχεται απευθείας από την ποιότητα και τη διαφορετικότητα που έχουν οι συνθέσεις. Σε καμμία περίπτωση οι συνθέσεις δεν ακολουθούν τον μονοκόματο BATHORY προσανατολισμό και είναι διαποτισμένες από το heavy metal στοιχείο – κυρίως των MAIDEN στις κιθάρες. Αυτό το γεγονός καθιστά κάθε νεα ακροαση του δίσκου και μια δεύτερη ανάγνωση του, καθώς από κομμάτι σε κομμάτι υπάρχει έντονη η τάση για διαφοροποίηση.

Τα φωνητικά του Alan είναι τουλάχιστον καθηλωτικά και τολμώ να πω ότι υπερβαίνουν τα αντίστοιχα που έχει κάνει στα τελευταία albums των PRIMORDIAL. Είναι και ένα στοιχείο που ο ίδιος ο Quorthon δεν είχε τη δυνατότητα να αποδωσει και καπου εδώ αποδίδεται και μια απάντηση για το πώς θα ήταν το επικο και ανυπέρβλητο ύφος του αν είχε έναν ικανό τραγουδιστή να αποδίδει τους στίχους.

Δεν μου αρέσουν προσωπικά τα project με συγκεκριμένο προσανατολισμό και περισσότερο με ξενίζει η όλη ιστορία των project με μέλη από ετερόκλητα groups. Στην πράξη καπου εδώ όλες αυτά καταρρίπτονται και αυτό οφείλεται στην αξία του έργου των BATHORY, που έχει διαποτίσει τον τρόπο σύνθεσης πόλλων νέων μουσικών. Μιλάμε για ένα project που λειτουργεί με τη νοοτροπια της μπάντας, χωρίς κάποιο μέλος να «φαίνεται» παραπάνω από κάποιο άλλο. Αυτό το γεγονός καθιστά και τις συνθέσεις να έχουν ταυτότητα και αυτοτέλεια που είναι ό,τι πιο σημαντικό στις μέρες μας, που οι καλές συνθέσεις σπανίζουν, ενώ η φόρμα είναι αυτή που χρησιμοποιείται κατά κόρον.

Θα τολμήσω να υποστηρίξω ότι καταλυτικό ρόλο έπαιξε η παρουσία του Rune Eriksen, ο οποίος είναι ένας άκρως ταλαντούχος μουσικός και συνθέτης. Η πορεία του με τους MAYHEM και πλέον με τους AVA INFERI και τους AURA NOIR έχει αποδείξει ότι είναι ικανός να συνθέσει οποιοδήποτε στυλ metal μουσικής θέλει. Και γι’άλλη μια φορά τα κατάφερε και με το παραπάνω.

Δεν σας προτείνω απλώς να το ακούσετε, αλλά να δώσετε πολύ χρόνο για να αφομοιώσετε το album αυτό. Πιστευω ακράδαντα πως θα εκτιμήσετε και με το παραπάνω την προσπάθεια που έγινε και ίσως να τον τοποθετήσετε δίπλα στα ανυπέρβλητα albums των BATHORY, όπως έκανα κι εγώ.

 8,5/10

Λευτέρης Τσουρέας