"/>
ANATHEMA. Από τις μπάντες που λατρεύει το ελληνικό κοινό, μία από εκείνες που τις ευγνωμονούμε που έφεραν περισσότερο γυναικείο πληθυσμό στο heavy metal και από αυτές που κάθε τους εμφάνιση στη χώρα μας, είτε ακουστική (τα τελευταία χρόνια), είτε κανονική, γεμίζει τα μαγαζιά που παίζουν.
Στην πορεία τους όλα αυτά τα χρόνια, από το “Serenades” μέχρι και σήμερα, με το δέκατο άλμπουμ τους, “Distant satellits”, έχουν καταφέρει τόσο να προσελκύσουν νέο κοινό, από την άλλη όμως να «χάσουν» και κόσμο που τους στήριζε από την αρχή. Ο λόγος απλός. Η διαφοροποίηση σε τεράστιο βαθμό του ήχου τους. Ανεξαρτήτως όμως της περιόδου που γουστάρει κάποιος σε αυτή τη μπάντα, δύο πράγματα έμεναν αναλοίωτα: η ικανότητα της δημιουργίας μία συναισθηματικής ατμόσφαιρας με τον προσωπικό τους τρόπο, αλλά και η εξέλιξη στον ήχο τους, ασχέτως αν άρεσε σε όλους το αποτέλεσμα.
Στο “Distant satellites”, ίσως γίνω ο «αιρετικός», «κουφός», «άσχετος», «τι λέει ρε αυτός» της υπόθεσης, αλλά η εξέλιξη δεν υπάρχει, πέραν ενός-δύο κομματιών. Το άλμπουμ είναι αρκετά παρεμφερές του “Weather systems”, με τη βασική διαφορά του να είναι ότι είναι πιο μονοδιάστατο και ατμοσφαιρικό από τον προκάτοχό του. Ναι, οι ατμόσφαιρες είναι πάλι εδώ, η φωνή του Vincent Cavanagh δε χρειάζεται αυτό το άλμπουμ για να μας αποδείξει πόσο υπέροχα συναισθηματική είναι, η Lee Douglas τον συνοδεύει εξαιρετικά, έχοντας και πρωταγωνιστικό ρόλο σε κάποια κομμάτια, η ικανότητα των Βρετανών να συνθέτουν κομμάτια που μπορούν να σε ταξιδεύουν δηλώνει και πάλι παρών, όμως όσο περνάει ο δίσκος, χάνει αρκετά το ενδιαφέρον του. Κι αυτό γιατί ενώ έχει μεμονωμένα κάποια ωραία και άλλα πολύ ωραία τραγούδια, ειδικά από το “Anathema” και μετά και με εξαίρεση το πολύ όμορφο και ξεχωριστό “Distant satellites”, πέφτει κατακόρυφα σε ποιότητα και κουράζει επειδή τα έχουμε ξανακούσει 100 φορές και σε καλύτερες συνθέσεις.
Η αρχή με τα “The lost song, pt. 1” και “part 2”, είναι πολύ καλή. Ναι, ίδια αρχή με το “Weather systems”, όπου είχαμε τα “Untouchable pt 1 & 2”. Το “Ariel” με τη Lee Douglas να έχει αναλάβει το μεγαλύτερο μέρος του, είναι ένα ακόμα πολύ ωραίο τραγούδι, το “The lost song, pt 3” είναι καλό, αν και ίσως το χειρότερο από τα 3 μέρη και μετά είναι το “Distant satellites”. To “Anathema”, το “You’re not alone”, το άσκοπο και στην ουσία intro του “Distant satellites”, “Firelight”, αλλά και το “Take shelter” που κλείνει το δίσκο και ναι μεν είναι συμπαθητικό, αλλά τίποτα παραπάνω από αυτό, δε στέκουν ποιοτικά δίπλα στα υπόλοιπα.
Δεν έχω κολλήματα τύπου “πρέπει να παίζουν όπως στα πρώτα”, “ξεπουλήθηκαν” κλπ σχετικά. Στην ουσία δύο άλμπουμ τους είναι αυτά που τα βρίσκω κακά και τα μόνα που λείπουν από τη δισκοθήκη μου. Αυτό που με ενοχλεί με τους ΑΝΑΤΗΕΜΑ στην μετα-“Judgement” εποχή (το οποίο θεωρώ το τελευταίο πραγματικά σπουδαίο άλμπουμ τους), είναι ότι όσο περνάνε τα χρόνια και τα άλμπουμ, χάνουν την ξεχωριστή ταυτότητά τους, έχοντας γίνει μία μορφή COLDPLAY σε πολλά σημεία και (προσπαθούν, αλλά ως εκεί) PORCUPINE TREE. Βέβαια, δεν είναι τυχαίο ότι συνεργάζονται με τον Steven Wilson.
Με το “We’re here because we’re here”, πίστεψα ότι ήρθε το τέλος τους. Το “Weather systems” όμως, ξεπέρασε τις προσδοκίες μου, χωρίς να εντυπωσιάζει πάντως. Το “Distant satellites” είναι μεν μία φυσική συνέχειά του, όμως δεν έχει να προσφέρει κάτι πραγματικά ξεχωριστό και καινούργιο. Και με κάποιες μπάντες που με τράβαγε πάντα η ικανότητά τους να έχουν διαφορετικά πρόσωπα από δίσκο σε δίσκο, αυτό με χαλάει.
Οι φανατικοί με το σχήμα θα το αγαπήσουν σίγουρα. Όσοι είχαν σταματήσει να ασχολούνται, δε θα ξαναξεκινήσουν μετά από αυτό. Οι ANATHEMA έχουν πάρει μία τελείως διαφορετική πορεία, πιο alternative/new prog/post, που ναι μεν δεν το κάνουν άσχημα, αλλά κάπου έχουν μείνει πολύ στάσιμοι, ανακυκλώνοντας τις ίδιες ιδέες. Χαζεύοντας στο internet πριν γράψω την παρουσίαση, διάβαζα σε διάφορα site ότι έχουν και στοιχεία του παρελθόντος από τα παλιά σε αυτό το δίσκο. Ίσως εννοούσαν το “A natural disaster” και αυτό σε ελάχιστο βαθμό, γιατί για πιο παλιά ούτε λόγος.
Το “Distante satellites” δεν έχει να προσφέρει κάτι νέο ή διαφορετικό. Είναι οι ANATHEMA των τελευταίων δίσκων, κυρίως του “Weather systems”, στην πιο ατμοσφαιρική και στατική μορφή τους. Μέτριος προς συμπαθητικός δίσκος, με κάποια πολύ καλά κομμάτια, ξαναπαιγμένα μεν πολλές φορές τα περισσότερα και τίποτα παραπάνω. Ένα κλικ κάτω από το προηγούμενο, χωρίς να είναι κακό άλμπουμ πάντως.
6/10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
