Sunday, January 18, 2026




Home Blog Page 4

BEST OF 2025 – Η γνώμη των συντακτών του Rock Hard (Top 25 + απογοητεύσεις)

0
best of

best of

Το 2025 φτάνει στο τέλος του και όπως όλα τα χρόνια, οι συντάκτες του Rock Hard έστειλαν τις λίστες τους με τα καλύτερα άλμπουμ αλλά και τις απογοητεύσεις για να βρούμε τους αγαπημένους μας δίσκους.

Όπως λέμε κάθε φορά, βγαίνουν πολλοί αξιόλογοι δίσκοι, αρκεί να έχεις τη διάθεση να ψάξεις να ακούσεις κάτι καινούργιο. Βέβαια, το 2025, πρέπει να πούμε ότι ξεχώρισε πιο πολύ για τις πάμπολλες επανακυκλοφορίες και best of, για τα EP και τα ζωντανά ηχογραφημένα άλμπουμ. Επίσης, δεν υπήρξαν ιδιαίτερες κυκλοφορίες από μεγαθήρια του χώρου, αλλά από αρκετά γκρουπ από το πάνω ράφι, που άλλες ικανοποίησαν, άλλες όχι.

Δίσκος της χρονιάς, με χαρακτηριστική ευκολία, βγήκε η μεγαλειώδης επιστροφή των Ελβετών thrashers, CORONER, ύστερα από 32 ολόκληρα χρόνια, το “Dissonance theory”. Από εκεί και πέρα, την πρώτη πεντάδα κλείνουν πολυαναμενόμενοι δίσκοι, από αγαπημένα στην Ελλάδα συγκροτήματα, δηλαδή τους HELLOWEEN, τους PARADISE LOST, τους GHOST και τους DREAM THEATER με την επιστροφή του Mike Portnoy.

Από εκεί και πέρα, υπάρχει η συνήθης ποικιλία. Occult doom, classic metal, black metal, hard rock, melodic death metal, modern metal. Στις απογοητεύσεις; Δυστυχώς, αγαπημένα σχήματα, φαίνεται να μην ικανοποίησαν, με προεξάρχοντες τους VOLBEAT που πήραν την ανεπιθύμητη πρωτιά, τους MACHINE HEAD που έχουν πάρει την κατηφόρα εδώ και χρόνια, τους TESTAMENT, τους DARK ANGEL και τους KATATONIA…

Καλές γιορτές, λοιπόν, σε όλους, με υγεία (σωματική και ψυχική), τύχη, ωραίες μουσικές και καλή διάθεση. Ευχαριστούμε όλους εσάς για τη στήριξη, όχι μόνο στο Rock Hard Festival Greece αλλά και με την καθημερινή σας ανάγνωση και θα ακολουθήσουν οι αναλυτικές λίστες Spotify των συντακτών τις επόμενες ημέρες.

Ο τρόπος βαθμολόγησης είναι ο εξής: Σε κάθε λίστα ο πρώτος δίσκος παίρνει 20 βαθμούς, ο δεύτερος 19, ο τρίτος 18 κ.ο.κ. Για κάθε επανεμφάνιση σε λίστα, υπάρχει bonus δύο βαθμών. Σε περίπτωση ισοβαθμίας, μετράμε α) ποιος δίσκος υπάρχει σε περισσότερες λίστες και β) ποιος είχε υψηλότερη θέση.

Χορηγός: “Ο Πάρις Blues Grill”

Σάκης Φράγκος

25. HELSTAR – “The devils masquerade (69 πόντοι)
«Βασικά, τώρα που το ξανασκέφτομαι, οι Τεξανοί είναι από τις λίγες τόσο παλαιές μπάντες από τις οποίες θέλουμε ακόμη νέους δίσκους. Και αυτό, διότι τα τραγούδια μας αποζημιώνουν! «Αποζημίωση» που λαμβάνουμε παχυλή και με το φετινό “The devil’s masquerade”…»
(Δημήτρης Τσέλλος)

Warbringer

24. WARBRINGER – “Wrath and ruin (69 πόντοι)
«Το σίγουρο είναι ότι μιλάμε για έναν δίσκο αστείρευτης έμπνευσης που δείχνει ξεκάθαρα ότι οι WARBRINGER έχουν ακόμη πολλά να μας δώσουν στο μέλλον. Αν νομίζατε ότι με τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους έπιασαν ταβάνι, το “Wrath and ruin” οδηγεί τους Αμερικανούς ακόμα ψηλότερα»
(8/5 / 10, Θοδωρής Κλώνης)

23. AMBUSH – “Evil in all dimensions” (71 πόντοι)
Σουηδοί που παίζουν εξαιρετικό old school classic metal. Τι μπορεί να πάει λάθος;

Wytch Hazel

22. WYTCH HAZEL – “V: Lamentations (74 πόντοι)
«Το “V: Lamentations” έρχεται για να σου χαρίσει μουσική πληρότητα, εσωτερική ευδαιμονία, ψυχική ανάταση.»
(9 / 10, Δημήτρης Τσέλλος)

21. DYNAZTY – “Game of faces” (76 πόντοι)
Πληκτράτο hard rock/power metal, στο ύφος των BEAST IN BLACK για τους Σουηδούς, που για μία ακόμη φορά δεν απογοητεύουν και αποτελούν guilty pleasure πολλών!

20. BLACKBRAID – “Blackbraid III” (77 πόντοι)
«Είναι η απόδειξη ότι η black metal σκηνή εξακολουθεί να έχει χώρο για ειλικρίνεια, για φωνές που αντλούν έμπνευση από την ταυτότητα και την παράδοση χωρίς να εγκλωβίζονται σε αναχρονισμούς.»
(8,5 / 10, Φανούρης Εξηνταβελόνης)

19. ARCHITECTS – “The sky, the earth & all between (82 πόντοι)
Ένας ακόμα κορυφαίος δίσκος, από ένα εκ των κορυφαίων ονομάτων στο χώρο. Αν σας αρέσει ο ήχος των PARKWAY DRIVE, BETWEEN THE BURIED AND ME και SPIRITBOX, εδώ είστε!!!

18. PRIMAL FEAR – “Domination” (84 πόντοι)
Μακράν ένας από τους καλύτερους δίσκους των Γερμανών metallers κι ένας από τους καλύτερους δίσκους στο είδος τα τελευταία χρόνια.

Brainstorm

17. BRAINSTORM – “Plague of rats (88 πόντοι)
«Ένα γνήσιο καλοπαιγμένο σοβαρό power metal άλμπουμ που περιλαμβάνει μια μεγάλη ποικιλία ήχων, επιρροών και όμορφων τραγουδιών, αποδεικνύοντας ότι εν έτει 2025 συνεχίζουν να κυκλοφορούν εξαιρετικά ενδιαφέροντες δίσκοι στον εδώ και χρόνια κορεσμένο χώρο του ευρωπαϊκού power metal. Ακούστε το οπωσδήποτε.»
(8,5 / 10, Δημήτρης Μελίδης)

Cradle

16. CRADLE OF FILTH – “The screaming of the Valkyries” (89 πόντοι)
«Για τους οπαδούς της μπάντας και του ατμοσφαιρικού extreme metal γενικότερα, το “The screaming of the Valkyries” είναι μια κυκλοφορία που δεν πρέπει να αγνοηθεί.»
(8,5 / 10, Φανούρης Εξηνταβελόνης)

15. AMORPHIS – “Borderland (89 πόντοι)
«Οι Φινλανδοί δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα πια σε κανένα, ότι ηχητική εξερεύνηση είχαν να κάνουν την έκαναν και με το παραπάνω, και τώρα απλώς μας κοιτάζουν από ψηλά, από τον θρόνο του μουσικού είδους που οι ίδιοι δημιούργησαν και που εγώ προσωπικά θα το ονόμαζα “Karelian metal”… συμφωνείτε;»
(9 / 10, Γιώργος Γκούμας – μέρος ομαδικής κριτικής)

14. BEHÖLDER – “In the temple of the tyrant (100 πόντοι)
«…κάθε ακρόαση του ντεμπούτου των BEHÖLDER όχι μόνο το φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς, αλλά το καθιστά σοβαρό διεκδικητή μιας εκ των υψηλών θέσεων στην τελική λίστα.»
(9 / 10, Δημήτρης Τσέλλος)

Wings

13. WINGS OF STEEL – “Winds of time (105 πόντοι)
«…οι WINGS OF STEEL είναι το συγκρότημα πάνω στο οποίο κατά βάση θα στηριχτεί, θέλει δε θέλει, ο λατρεμένος μας 80s hard/heavy/power ήχος, για να «ζήσει» στα επόμενα χρόνια.»
(9 / 10, Δημήτρης Τσέλλος)

Nightfall

12. NIGHTFALL – “Children of Eve (107 πόντοι)
«…για άλλη μια φορά άγγιξαν το απόλυτο στον υπερθετικό βαθμό, αφήνοντας τους οπαδούς τους να ατενίζουν ήδη το δισκογραφικό τους μέλλον με ανυπομονησία.»
(9,5 / 10, Λευτέρης Τσουρέας)

Arch Enemy

11. ARCH ENEMY – “Blood dynasty (109 πόντοι)
«Το άλμπουμ ακούγεται μονορούφι, προσφέρει δυνατές στιγμές και επιβεβαιώνει πως η μπάντα συνεχίζει να δημιουργεί με ενέργεια και φρεσκάδα, χωρίς να κυνηγάει φαντάσματα ή να πουλάει αναμνήσεις.»
(8 / 10, Δημήτρης Μπούκης)

Halo Effect

10. THE HALO EFFECT – “March of the unheard (117 πόντοι)
«Έχουμε όμως το αναμενόμενο, ένα πάρα πολύ καλό άλμπουμ, που συνεχίζει επάξια να φέρνει στα αυτιά μας μουσική που μας έχει λείψει πολύ.»
(8 / 10, Δημήτρης Μπούκης)

9. H.E.A.T. – “Welcome to the future (124 πόντοι)
Ένα ακόμα κλασικό άλμπουμ των Σουηδών hard rockers, που η επιστροφή του Kenny Leckremo, τους οδήγησε σε μία ακόμα πολύ σημαντική στιγμή στη δισκογραφία τους.

8. AVANTASIA – “Here be dragons (143 πόντοι)
«Σίγουρα, συνθετικά, είναι δυο σκάλες πάνω από τα προηγούμενα δύο και βάζει υποψηφιότητα ως το πιο πολυακουσμένο άλμπουμ της χρονιάς για μένα.»
(9 / 10, Γιώργος Κουκουλάκης)

Night Flight

7. THE NIGHT FLIGHT ORCHESTRA – “Give us the moon (173 πόντοι)
«Το “Give us the moon” είναι ένα ακόμη μουσικό κομψοτέχνημα που δεν θα πρέπει να λείπει από καμία ενημερωμένη δισκοθήκη των απανταχού fans της καλής μουσικής.»
(9 / 10, Σάκης Νίκας)

Messa

6. MESSA – “The spin (191 πόντοι)
«Xαράσσουν νέα μονοπάτια σε έναν ολοδικό τους δρόμο, δρόμο που άνοιξαν με την αξία τους και την ικανότητά τους. Ένα μουσικό έργο που ακούγεται με τα αυτιά ορθάνοιχτα και τις αισθήσεις σε ετοιμότητα.»
(9 / 10, Γιάννης Παπαευθυμίου)

5. DREAM THEATER – “Parasomnia” (207 πόντοι)
«Οι DREAM THEATER, επέλεξαν τον λογικό δρόμο. Πήγαν σε ασφαλή μονοπάτια, ως όφειλαν ύστερα από τόσα χρόνια δίχως τον άνθρωπο που κινούσε πολλά νήματα. Δεν ανακαλύπτουν τον τροχό, δεν κάνουν κάτι ρηξικέλευθο, αλλά αυτό που μετράει στο τέλος είναι η ποιότητα και τα τραγούδια. Κι εμένα το τελικό αποτέλεσμα με κάλυψε με το παραπάνω.»
(9 / 10, Σάκης Φράγκος – μέρος ομαδικής κριτικής)

Ghost

4. GHOST – “Skeleta” (235 πόντοι)
«…η κάθε ακρόαση του “Skeletá” σε εθίζει, μεγαλώνει μέσα σου και σε παρακινεί να το ανακαλύψεις περισσότερο, παρ’ όλη την απλότητα που δείχνει επιφανειακά να το διακατέχει.»
(9 / 10, Γιώργος Κόης)

3. PARADISE LOST – “Ascension” (243 πόντοι)
«Το “Ascension” δείχνει ότι οι Paradise Lost παραμένουν σπουδαίοι, όχι επειδή είναι παλιοί, αλλά επειδή είναι πλέον πιο συνειδητοί, πιο πλούσιοι σε εμπειρίες, πιο ζωντανοί, όσο και αν μιλάνε για θάνατο.»
(9 / 10, Φανούρης Εξηνταβελόνης – μέρος ομαδικής κριτικής)

2. HELLOWEEN – “Giants & monsters” (371 πόντοι)
«Σε μια εποχή αναπόφευκτης βιολογικής γήρανσης και συνθετικής ένδειας από πολλά πρωτοκλασάτα ονόματα, οι HELLOWEEN δείχνουν ξανά το δρόμο. Pumpkins for life!»
(8,5 / 10, Σάκης Νίκας – μέρος ομαδικής κριτικής)

Coroner

  1. CORONER – “Dissonance theory” (423 πόντοι)
    «Οι CORONER επέστρεψαν για να θυμίσουν ποιος όριζε το παιχνίδι όταν οι άλλοι ακόμη μάθαιναν τους κανόνες και επανήλθαν για να διεκδικήσουν αυτό που τους ανήκει σε ένα κλασικό reunion ελβετικής προέλευσης.»
    (9 / 10, Κώστας Αλατάς)

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕΙΣ

Testament

  1. TESTAMENT – “Para bellum” (33 πόντοι)
    «Προσωπικά μου άφησε μια αίσθηση αμηχανίας, κάτι που μου είχε συμβεί έστω και σε λιγότερο βαθμό και με το “Demonic”, γιατί ενώ από τη μία θαυμάζω το θάρρος να ενσωματώνουν στοιχεία από τον πιο ακραίο χώρο, κάτι που δεν συνηθίζεται από συγκροτήματα της γενιάς τους, η προσέγγιση αυτή μου ακούγεται αναχρονιστική.»
    (7,5 / 10, Κώστας Αλατάς)Machine Head
    2. MACHINE HEAD – “UNATØNED (39 πόντοι)
    «Δεν μπορεί να επαναπαυόμαστε συνέχεια στις δάφνες του παρελθόντος, αλλά να προσφέρουμε και προϊόν που να προσεγγίζει έστω τα μεγαλεία του παρελθόντος. Και κατά την προσωπική μου γνώμη, οι MACHINE HEAD, κυκλοφορούν ένα άλμπουμ που είναι από τα πιο μέτρια της καριέρας τους. Δυστυχώς.»
    (5 / 10, Σάκης Φράγκος)

Volbeat

1. VOLBEAT – “God of angels trust (40 πόντοι)
«Αν ο κόσμος αγκαλιάσει το “God of angels trust” (ρε παιδιά Angel’s δεν έπρεπε να γράφει, τα πτυχία μου μέσα;), θα μπορούν να τρίψουν την παρουσίασή μου στη μούρη μου και να δικαιωθούν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα αλλάξω και την άποψή μου για ένα άλμπουμ που μόνο ως GOAT δεν τους παρουσιάζει…»
(5 /10, Σάκης Φράγκος)

 

ANORIMOI (Fuzz Club, 19/12/2025)

0
Anorimoi

Anorimoi

Φτιάχνεις καφέ, κάθεσαι, χαλαρώνεις και ξεκινάς να γράφεις. Τι ζήσαμε πάλι την Παρασκευή; Πως μια μπάντα με 30+ χρόνια στο κουρμπέτι μπορεί όχι μόνο να κρατάει τους παλιούς οπαδούς εκεί, αλλά να φέρνει και καινούργιους ανανεώνοντας έτσι το κοινό της; Ένα κοινό, που ουδέποτε έλαβε ως δεδομένο, ούτε εκείνο, ούτε την αναγνώριση του. Ας μην μιλήσουμε για την μεταστροφή στην αναγνώριση από τον εγχώριο τύπο. Όλα αυτά, δεν χαρίζονται. Κερδίζονται με κόπο, με προσπάθεια σοβαρή, με αγάπη, μεράκι και πάνω από όλα ατόφιο, πηγαίο χιούμορ. Και σε αυτό, οι ANORIMOI είναι μόνοι τους, ψάξτε τον δεύτερο. Τώρα που τα βγάλαμε αυτά από τη μέση, πάμε στην ουσία.

Δεύτερη φορά που το χειμωνιάτικο live γίνεται στο Fuzz (την προηγούμενη δεν ήμουν ελέω των death metal θεών DEAD CONGREGATION που έπαιζαν την ίδια μέρα στο Κύτταρο), ετούτη τη φορά ωστόσο (12η για τον γράφοντα), με το νέο άλμπουμ, “Τερατογένεση”. Τίτλος που παραπέμπει στο ποίημα του Κόμη Vargsteiner με τον ίδιο τίτλο από τις πρώιμες ημέρες του συγκροτήματος (γραμμένο το 2002). Ο Κόμης της καρδιάς που ως είθισται, ξεκίνησε στις 9 η ώρα κατά το πρόγραμμα αυτή τη σεμνή τελετή, σκεπασμένος με μπέρτα, με το θέμα του “Halloween” να σηματοδοτεί την είσοδο του σχήματος στο σανίδι. Καλυμμένοι κι αυτοί με μπέρτες λες και βλέπεις τους EMPEROR, με τον Τραμπάκουλα να κρατάει δάδα.

Δεν θα σας κρύψω, νόμιζα ότι θα κάνει το κλασσικό κόλπο που φυσάς και είναι σαν να φτύνεις φλόγες, αλλά απλά την έσβησε. Και ξεκινάμε, με την “Γκαστρεντερίτιδα” το σετ μας τον κόσμο να το γουστάρει ήδη πολύ, ενώ στα καπάκια ο “Σλατίνος εραστής” κέρδισε τις καρδιές μικρών και μεγάλων. Άμα παρατήρησα κάτι, είναι πόσο γρήγορα έμαθαν το υλικό του “Τερατογένεση” οι οπαδοί (βγήκε τον Νοέμβριο), μια και το Fuzz σειόταν ήδη, σχεδόν όσο και στα κλασσικά αγαπημένα. Αυτό σημαίνει ότι η μπάντα έκανε μια πάρα μα πάρα πολύ καλή δουλειά στο να γράψει την πιο ώριμη (pun intended) δουλειά της, μα και πλέον προσβάσιμη συνάμα. Άμα θέλετε αναλυτική άποψη, ο αδελφός Θοδωρής Κλώνης τα έγραψε εδώ.

Πριν παιχτεί μάλιστα το “Το άλλο σου μισό”, ο Τραμπάκουλας, φρόντισε να το προλογίσει με την πραγματική ιστορία δύο παιδιών που γνωρίστηκαν σε συναυλία των ANORIMOI και τώρα είναι ζευγάρι (αυτά θέλουμε, αυτά μας αρέσουν. Ναι, είμαστε τέτοιοι!). Αυτό δείχνει κάτι το οποίο έθιξα κατά ένα τρόπο στη προηγούμενη ανταπόκριση για τα 30 χρόνια: κόσμος βρίσκεται στους ANORIMOI για να γελάσει, να τραγουδήσει, να κάνει φίλους, να ερωτευτεί, να δεθεί με άλλους ανθρώπους εν γένει κάτω από κάτι πηγαίο, αυθόρμητο, ανεπιτήδευτο. Άμα αυτό δεν είναι ο απόλυτος σκοπός του καλλιτέχνη, τότε ποιος είναι που να με πάρει ο διάολος;

Και τώρα που είπατε όλοι μαζί “αυτός, 1-0″, βγάζω το κασκόλ και τον μπερέ και συνεχίζω, προτού μετατραπώ σε Μαέβιους Παχατουρίδη! Αυτό που μου άρεσε, είναι το πως έδεναν ανάμεσα στα καινούργια κομμάτια τα παλιά αγαπημένα, χωρίς να αλλάζει η ένταση του κόσμου ιδιαίτερα, που έδινε και έπαιρνε σε moshpits/crowdsurfing και τα ρέστα. Κάπως έτσι, μετά το έσχατο έπος, η “Κώλαση” είχε την μεγαλύτερη εκπροσώπηση (“Ο Μήτσος ο Λάννιστερ”, “12000 πόδια”, “Cthulhu”, “Γκομενιά”, “Άνθοδέσμη από κρέας”, “Το πέος της παρηγοριάς”, “Είμαι το πουτανάκι μου”, “Χοντρό λάθος”), ακολουθούμενο από το κλασσικό “17 κατσαρίδες” (“Ένα κεφτεδάκι τόσο δα”, “Καμικάζι”, ”Ο πανίσχυρος μεγιστάνας των νίντζα”, “Καριόλα”, “Στο πρώτο ραντεβού”), το “Καλά να πάθεις” (“Άσε κάτω το δίκαννο γιαγιά”, “Kama sutra”), ενώ το “Αποβλάκωcιc” (“To μέγεθος μετράει”) είχε μια.

Πιο πίσω στο χρόνο, μας πήγε το έπος του παρελθόντος “Στις 9 του μακαρίτη”, που φυσικά, ανατριχιάζει κόσμο και κοσμάκη ειδικά στην πρόσφατή του επανηχογράφηση. Επιπλέον, προτού παιχτεί το “Το πουλί του Χίτσκοκ”, το κομμάτι αφιερώθηκε στους ανθρώπους που ήρθαν να τους δουν από Ρέθυμνο μεριά (για όποιον δεν γνώριζε – μέσα κι εγώ – το κομμάτι βασίζεται σε πραγματικό περιστατικό σε καρναβάλι στο Ρέθυμνο). Τολμώ να πω ότι ο συνδυασμός αναφορών σε πραγματικό γεγονός, αγκαζέ με την σινεματική αναφορά στο “Birds” του ογκόλιθου της έβδομης τέχνης Alfred Hitchcock με έστειλε αδιάβαστο! Εύγε και πάλι εύγε!

Τώρα για τον αφηγητή και ποιητή της καρδιά μας Κόμη Vargsteiner αξίζει να αφιερώσω ξεχωριστή παράγραφο. Από τη μεταμφίεση ως Άγιος Varg-ιλης, στα ως πάντα εξαιρετικά και εύστροφα ποιήματά του, ακόμα και στη επιτυχημένη προσπάθεια να προβοκάρει το κοινό με φωτογραφία του Μητσοτάκη (ο Τραμπάκουλας τα χρειάστηκε σε εκείνο το σημείο, το είδαμε όλοι!), ο άνθρωπος είναι διασκεδαστής από τους λίγους και ξέρει πως να γίνει σωστά. Χώρια που ξέρει πως να κερδίσει τη προσοχή του κοινού, δικάζοντας άτομα από το κοινό δεξιά κι αριστερά (όσοι ήσασταν εκεί, καταλάβατε τι λέω, δεν μπορούν να γραφτούν εδώ αυτά!)

3 ώρες και 28 κομμάτια μετά, το πάρτι τελείωσε εμφατικά με το κλασσικό δίδυμο “Καριόλα”/”Στο πρώτο ραντεβού” με ένα Fuzz, εν εξάλλω τουλάχιστον! Μετά τη 12η (ολογράφως δωδέκατη) φορά που έχω δει ANORIMOI, έχω να πω πως κάθε φορά, όχι μόνο είναι εγγύηση, αλλά σου δίνουν και κάτι για να ανυπομονείς να τους ξαναδείς την επόμενη. Αυτό μόνο οι σπουδαίες μπάντες το καταφέρνουν και οι ANORIMOI είναι μια από αυτές. Τελεία. Και εις άλλα με υγεία κύριοι, σας ευχαριστούμε που υπάρχετε!

Υ.Γ.: Εγώ ακόμα περιμένω να παιχτεί ο “Βάρβαρος”, κάποια στιγμή πρέπει να γίνει!

Γιάννης Σαββίδης
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη

Weekly Metal Meltdown (13-19/12, MEGADETH, MYRATH, AMORPHIS and more)

0
Weekly 13-19-12

Weekly 13-19-12

Λίγες ημέρες πριν εκπνεύσει η χρονιά και η στήλη επανέρχεται με μερικά πολυαναμενόμενα κομμάτια του 2026 όπως το τρίτο δείγμα από το νέο άλμπουμ των ΜΕDADETH αλλά και πολλά ενδιαφέροντα κομμάτια από AMOPRHIS, MYRATH, TAILGUNNER, EYE OF MELIAN, COURSE OF FAITH, DRAGONY, POWERWOLF (live), GLUECIFER, BULLET, SHADOWMASS, LAZY MANS LOAD και τους GENUS ORDINIS DEI featuring Roy Khan.

Photo by Ross Halfin

Καθώς η ανυπομονησία συνεχίζεται για το τελευταίο στούντιο άλμπουμ των MEGADETH που θα κυκλοφορήσει στις 23 Ιανουαρίου μέσω της Tradecraft του Dave Mustaine σε συνεργασία με τη νέα δισκογραφική εταιρεία BLKIIBLK της Frontiers Label Group, οι metal γίγαντες κυκλοφόρησαν  το τελευταίο single και video για το “Let There Be Shred!”. Το κομμάτι είναι ένα γοργό μανιφέστο με εκπληκτικά riffs και “ένα τσουνάμι ήχου”, για να παραθέσω έναν στίχο από το τραγούδι. Σε σκηνοθεσία Keith Leman, το βίντεο παρουσιάζει τον Dave να συμμετέχει σε μια μάχη μικτών πολεμικών τεχνών μαζί με πλάνα ζωντανής εμφάνισης που αναδεικνύουν την αγριότητα του κομματιού στην ταστιέρα.
“Όταν ξεκίνησαν οι MEGADETH, είπαμε ότι θα ήμασταν γρήγοροι και μανιώδεις… το λέγαμε στα φυλλάδια που μοιράσαμε”, λέει ο Dave. “Αυτό το τραγούδι είναι γρήγορο και ξέφρενο. Να το ξέρεις! Έχει ένα πολύ σέξι refrain  που σε τραβάει και δεν μπορείς παρά να παίξεις air guitar και να κάνεις headbanging σε αυτό. Είναι το δεύτερο video από τον νέο δίσκο που φτιάξαμε με τον Keith [Leman], ο οποίος σκηνοθέτησε επίσης το “I Don’t Care”. Ήταν υπέροχο να το φτιάξουμε και είναι ένας φόρος τιμής στον πρώτο μου Sensei, Benny «The Jet» Urquidez, και στον καθηγητή μου, Reggie Almieda. Όλοι στο πλατό ήταν πραγματικά ενθουσιασμένοι που είδαν τον καθένα μας να κάνει τα ακροβατικά του. Στο τέλος, πετύχαμε την ισορροπία μεταξύ shredding και ass kicking ακριβώς όπως έπρεπε!”.
Οι MEGADETH συνεργάστηκαν με την Trafalgar Releasing για το “Megadeth:Behind the mask”, μια κινηματογραφική εκδήλωση κληρονομιάς που θα κάνει το ντεμπούτο της στις οθόνες παγκοσμίως την Πέμπτη 22 Ιανουαρίου, την παραμονή της κυκλοφορίας του άλμπουμ στις 23 Ιανουαρίου. Η ταινία θα προβληθεί σε πάνω από 1.000 κινηματογράφους σε 35+ χώρες.

Οι Φινλανδοί metal θρύλοι AMORPHIS παρουσιάζουν το “Crowned In Crimson”, ένα δυνατό και συναισθηματικά φορτισμένο νέο single, το οποίο χρησιμεύει επίσης ως το κύριο τραγούδι για την επερχόμενη ταινία δράσης “Son of Revenge -The Story of Kalevala” που θα κάνει πρεμιέρα στη Φινλανδία στις 16 Ιανουαρίου.
Μια εντυπωσιακή φωνητική συνεργασία πατέρα-κόρης μεταξύ του frontman των AMORPHIS, Tomi Joutsen, και της κόρης του Iida, το “Crowned In Crimson” παρουσιάζει το συγκρότημα στην πιο κινηματογραφική του μορφή. Η σαρωτική δυναμική και το μελωδικό βάθος του κομματιού αντηχούν την ηχητική ταυτότητα του εξαιρετικά επιτυχημένου άλμπουμ του σχήματος του 2025 «Borderland», ενώ παράλληλα εισάγουν ένα νέο επίπεδο οικείας αφήγησης που ταιριάζει άψογα στον αδιαμφισβήτητο ηχητικό κόσμο του συγκροτήματος. Οι στίχοι, γραμμένοι από τον μακροχρόνιο συνεργάτη Pekka Kainulainen, ζωντανεύουν τον τραγικό ήρωα Kullervo με έντονο συναίσθημα και μυθικό βάρος.
Για δεκαετίες, η μουσική των ΑΜΟRPHIS έδινε νέα πνοή στις αρχαίες ιστορίες της Kalevala  για τους θαυμαστές σε όλο τον κόσμο και τώρα, με το “Son of Revenge- The Story of Kalevala” το κοινό θα δει επιτέλους αυτά τα μυθικά οράματα να ζωντανεύουν στη μεγάλη οθόνη.
Ο τραγουδοποιός και κιθαρίστας Esa Holopainen σχολιάζει: “Ο σκηνοθέτης Antti Jokinen επικοινώνησε μαζί μας και μας μίλησε σύντομα για το φιλόδοξο κινηματογραφικό του project. Κανονίσαμε μια συνάντηση μαζί του κατά την οποία μπορέσαμε να δούμε οπτικό υλικό από την ταινία και να εξετάσουμε το σενάριο. Ο Antti ήλπιζε ότι οι AMORPHIS θα δημιουργούσαν το τραγούδι τίτλων της ταινίαs, και φυσικά συμφωνήσαμε αμέσως”.
Ο σκηνοθέτης Antti Jokinen σχολιάζει: “Η μουσική των AMORPHIS” μοιάζει με δύναμη τυλιγμένη σε ομορφιά, αρκετά βαριά για να ταρακουνήσει το τοπίο, αλλά και ποιητική. Η μουσική τους πραγματικά με ανεβάζει στον κόσμο των μύθων της Kalevala και των χαρακτήρων της. Ακριβώς αυτό που έψαχνα, όταν σκεφτόμουν το τραγούδι τίτλων για την ταινία μου. Είμαι πολύ χαρούμενος που συμφώνησαν να το κάνουν”.

Οι Γάλλo-Τυνήσιοι πρωτοπόροι MYRATH κυκλοφορούν το νέο τους single, “The Funeral”, ένα κομμάτι που προσεγγίζει τον θάνατο με εκπληκτική φωτεινότητα και συναισθηματική ανάταση. Αντί για σκοτάδι, το συγκρότημα προσφέρει έναν ύμνο που συνδυάζει τα διάφορα είδη και μεταμορφώνει τον αποχαιρετισμό σε κάτι ενδυναμωτικό και όμορφο. Ένα άψογο, αριστοτεχνικά δημιουργημένο κομμάτι που μοιάζει προορισμένο, φυσικό και απόλυτα εκπληκτικό.
Παράλληλα με το single, οι MYRATH παρουσιάζουν ένα κινηματογραφικό νέο μουσικό video  που επεκτείνει τον απέραντο κόσμο του επερχόμενου άλμπουμ τους “Wilderness of Mirrors”. Η παραγωγή είναι τολμηρή, λεπτομερής και αβίαστα μνημειώδης.
Το “Wilderness of Mirrors” θα κυκλοφορήσει στις 27 Μαρτίου και περιλαμβάνει 10 ολοκαίνουργια, συναισθηματικά φορτισμένα κομμάτια που συνεχίζουν την εξέλιξη των MYRATH στην ανάμειξη ανατολίτικων επιρροών με progressive και power metal. Οι θαυμαστές μπορούν να περιμένουν ένα ταξίδι μέσα στη φαντασία και την πραγματικότητα, από στοιχειωτικές μελωδίες μέχρι εκρηκτικά riffs και κινηματογραφικές ενορχηστρώσεις. Για να γιορτάσουν την κυκλοφορία, οι MYRATH θα ξεκινήσουν μια μεγάλη ευρωπαϊκή περιοδεία που ξεκινά τον Απρίλιο του 2026, φέρνοντας το “Wilderness of Mirrors” σε θαυμαστές σε 16 χώρες.

Photo by Tim Tronckoe

Οι EYE OF MELIAN, το μαγευτικό, εμπνευσμένο από τον Τolkien, project που ίδρυσε ο ιθύνων νους των DELAIN, Martijn Westerholt, αποκαλύπτουν το δεύτερο single από το επερχόμενο άλμπουμ τους “Forest Of Forgetting” που θα κυκλοφορήσει στις 20 Φεβρουαρίου μέσω της Napalm Records.
Το “Symphonia Arcana” ξεδιπλώνεται με μυστικιστικό συναίσθημα, δυναμικές εναλλαγές και δραματική ορχηστρική ομορφιά που σαγηνεύει από την αρχή μέχρι το τέλος. Την all-star σύνθεση στο ντεμπούτο τους με τη Napalm Records συμπληρώνουν ο ενορχηστρωτής της ορχήστρας Mikko P. Mustonen και η backing vocalist και στιχουργός Robin La Joy, ευλογώντας δώδεκα πλούσιες συνθέσεις με αθάνατη ζωή. Σαγηνευτικό από τις πρώτες απαλές νότες του εναρκτήριου κομματιού “Of Willows And Shadows”, το “Forest of Forgetting” υφαίνει απόκοσμες μελωδίες πιάνου και επικές χορδές γύρω από αγγελικά φωνητικά αντάξια των ίδιων των ισχυρών Valar. Το “Child Of Twilight” εμβαθύνει στην ονειρική και πομπώδη προσέγγιση της μουσικής επένδυσης του Hollywood από τους EYE OF MELIAN, δημιουργώντας προσεκτικά μια εξαιρετικά μαγευτική ατμόσφαιρα που συνεχίζεται στο εξίσου κινηματογραφικό “Blackthorn Winter”, διευρύνοντας τόσο κομψά το βλέμμα στα σαγηνευτικά βασίλεια που μελωδεί το συγκρότημα. Στο “Dawn Of Avatars” συμμετέχουν ο πολυοργανίστας των NIGHTWISH, Troy Donockley, καθώς και η νεράιδα Patty Gurdy, η οποία παίζει hurdy-gurdy, προτού οι EYE OF MELIAN στραφούν προς την κατεύθυνση του heavy metal με μια γοητευτική ερμηνεία του ύμνου του Bruce Dickinson, “Tears Of The Dragon”.

Photo by Tunde Valiszka

Εμπνευσμένοι από έναν διάσημο μονόλογο από το θρυλικό blockbuster της δεκαετίας του ’80, Blade Runner, οι Bρετανοί heavy metallers TAILGUNNER βυθίζονται στην επική σύνθεση τραγουδιών με το δεύτερο single από το επερχόμενο δεύτερο full length άλμπουμ τους “Midnight Blitz” που κυκλοφορεί στις 6 Φεβρουαρίου μέσω της Napalm Records. Το “Tears In Rain»” που πήρε το όνομά του από μια φράση που χρησιμοποιεί ο αντίπαλος της ταινίας, Roy Batty, στα τελευταία του λόγια, αναδεικνύει τις ευρείες φωνητικές ικανότητες του frontman των TAILGUNNER, Craig Cairns, και την ικανότητα του συγκροτήματος να αποδίδει τεράστια, μεταδοτικά refrain. Δεν είναι περίεργο που το νεαρό βρετανικό συγκρότημα επέλεξε ακόμη και τον ίδιο τον θρύλο της heavy metal, K. K. Downing, ως παραγωγό. Το “Tears In Rain” σε αντίθεση με το αρχικό απόφθεγμα της ταινίας, σίγουρα δεν θα χαθεί στο χρόνο!
Ο K.K. Downing  για τους TAILGUNNER: “Οι TAILGUNNER είναι ένα συγκρότημα που θα έπρεπε να είχαμε δει να αναδύεται από το Ηνωμένο Βασίλειο πριν από χρόνια. Ενσαρκώνουν όλα όσα είναι heavy metal. Είναι δυνατοί και περήφανοι, και κατάγονται πλήρως από όλους όσους έχουν υπάρξει στο metal , η ενέργεια και η ωμότητά τους, μαζί με το είδος του metal που χρησιμοποιούν, ενσωματώνει όλους τους νονούς και πολλά άλλα. MAIDEN, PRIEST, MOTORHEAD, DEF LEPPARD, η λίστα είναι ατελείωτη. Το συγκρότημα έχει μια νεανική φρεσκάδα και μια μοναδικότητα που αναμφίβολα θα τους αναδείξει σε ένα πραγματικό αγαπημένο metal των οπαδών”.

Photo by Ove Tindlund

Με το “Don’t Close Your Eyes”, η Νορβηγική progressive metal κολεκτίβα URSE OF FATE προσφέρει μια απροσδόκητη τροπή: μια σκοτεινή, αργόστροφη μπαλάντα που απογυμνώνει το συγκρότημα μέχρι τον συναισθηματικό τους πυρήνα. Το κομμάτι είναι η τελευταία προεπισκόπηση της επερχόμενης στούντιο δουλειάς τους “Behind The Eclipse” που έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 30 Ιανουαρίου μέσω της ROAR- A Division of Reigning Phoenix Music.
Το “Don’t Close Your Eyes” κλίνει προς τη μελαγχολία, μεταφέρεται από εύθραυστα φωνητικά και μια μελαγχολική ενορχήστρωση για τσέλο από τον Steven Schumann που σφίγγει αργά το κράτημα. Το συγκρότημα άφησε τις ήσυχες στιγμές να αναπνεύσουν, κάνοντας το συναισθηματικό βάρος να χτυπήσει ακόμα πιο δυνατά. Είναι οικείο, ευάλωτο και στοιχειωτικό με έναν τρόπο που παραμένει.
Το “Behind The Eclipse” παρουσιάζει μια ποικιλόμορφη συλλογή τραγουδιών όπου το φως και το σκοτάδι μπλέκονται, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά. Αν και δεν είναι ένα concept άλμπουμ, κάθε κομμάτι συνδέεται μέσω αυτού του θέματος, αναδεικνύοντας το χαρακτηριστικό μείγμα μελωδικού βάθους, προοδευτικής κομψότητας και συναισθηματικού βάρους του συγκροτήματος!
Το συγκρότημα σχολιάζει: “Πίσω από αυτά τα μάτια, ανείπωτες ιστορίες. Ποιος ξέρει ποιος θα τα αφήσει όλα πίσω; Ποιος ξέρει τι τους έκανε να βρουν καταφύγιο μέσα τους; Αυτό είναι ένα τραγούδι για όσους μας ξεγλιστρούν. Άνθρωποι που μας λείπουν, αλλά συχνά ξεχνάμε.”

Μετά από δύο άλμπουμ στα οποία το αυστριακό Power Metal συγκρότημα DRAGONY υιοθέτησε φανταστικές ερμηνείες πραγματικών ιστορικών γεγονότων, ήρθε η ώρα για το συγκρότημα να επιστρέψει για άλλη μια φορά στις επιρροές της pop κουλτούρας και έτσι δημιουργήθηκε το νέο single “Shadow and Flame” το καλοκαίρι του 2025. Για αυτό το τραγούδι, το συγκρότημα εμπνεύστηκε από το δημοφιλές βιντεοπαιχνίδι “Elden Ring” και το DLC του “Shadow of the Erdtree”, και για να αποτίνουν φόρο τιμής σε ένα τόσο μνημειώδες παιχνίδι, οι DRAGONY όχι μόνο επέκτειναν τη δική τους μόνιμη σύνθεση με την προσθήκη της νέας δεύτερης τραγουδίστριας Maria Nesh, αλλά έλαβαν και κάποια επιπλέον υποστήριξη από την εκπληκτική Brittney Slayes (UNLEASH THE ARCHERS). Ο Lasse Elkjear από τη Δανία ήταν για άλλη μια φορά υπεύθυνος για τις επικές ενορχηστρώσεις, και ο θρυλικός παραγωγός Jacob Hansen φρόντισε για τον ήχο του single.
Ο τραγουδιστής Siegfried Samer αναφέρει: «Ως μακροχρόνιος θαυμαστής των παιχνιδιών που εκδίδει η Fromsoft, φυσικά έπαιξα και εγώ με πάθος το Elden Ring και έτσι ήρθε η ώρα να κυκλοφορήσουμε ένα τρίτο τραγούδι εμπνευσμένο από το σύμπαν της Fromsoft, αφού οι προηγούμενοι τίτλοι μας “Kiln of the First Flame” και “Lords of the Hunt” είχαν ήδη εμπνευστεί από τα “Dark Souls” και “Bloodborne”. Έτσι, ολοκληρώνουμε την τριλογία με το “Shadow and Flame”, και εκτός από ένα πλήρες νέο μέλος της μπάντας, τη νέα δεύτερη τραγουδίστριά μας Maria Nesh, λάβαμε επίσης εξαιρετική υποστήριξη από την εξαιρετική Brittney Slayes από τους UNLEASH THE ARCHERS, η οποία προσθέτει μια άλλη πολύ ξεχωριστή πινελιά στο τραγούδι. Το εξώφυλλο δημιουργήθηκε για άλλη μια φορά από τον Stan Decker για εμάς, ο οποίος είχε ήδη κάνει το εξώφυλλο για το άλμπουμ μας “Hic Svnt Dracones”. Η πολύ σκοτεινή και σκοτεινή εικόνα απεικονίζει μια ερμηνεία του “Scadutree” από το DLC “Shadow of the Erdtree” του Elden Ring, σε συνδυασμό με ένα πύρινο φίδι, το οποίο συμβολίζει τον χαρακτήρα “Messmer”, ο οποίος υποδύεται έναν… σημαντικό ρόλο στην ιστορία του παιχνιδιού.”

Photo by VD Pictures

Οι POWERWOLF προσφέρουν μια ακόμη ματιά στο επερχόμενο live άλμπουμ τους “Wildlive (Live at Olympiahalle)” που κυκλοφορεί στις 27 Φεβρουαρίου από την Napalm Records. Το “Alive or Undead”, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στο πομπώδες “Call Of The Wild” (2021), αποτυπώνει τέλεια την απαράμιλλη live ατμόσφαιρα που δημιουργεί αυτό το κορυφαίο metal συγκρότημα. Γεμάτο με πλούσια παραγωγή, εντυπωσιακή δημιουργικότητα και μεταδοτική αλληλεπίδραση με το κοινό, αυτή η νέα live έκδοση του “Alive or Undead” αποτελεί μια ακόμη απόδειξη της κορυφαίας θέσης των POWERWOLF στη σκηνή. Γυρισμένο στο Μόναχο κατά τη διάρκεια μιας sold out συναυλίας της Wolfsnächte Tour το 2024, οι POWERWOLF αποδεικνύουν για άλλη μια φορά ότι είναι μια απαράμιλλη δύναμη!
Αυτό που ξεκίνησε ως ένα αντισυμβατικό project το 2004 έχει έκτοτε εξελιχθεί σε ένα από τα πιο επιτυχημένα φαινόμενα της metal παγκοσμίως. Το live άλμπουμ καταγράφει την αδιάκοπη άνοδο των POWERWOLF στην κορυφή, παρουσιάζοντας μια παράσταση που ξεπερνά κατά πολύ μια metal συναυλία. Από ένα εκκλησιαστικό όργανο που βγάζει φωτιά και βροντερά πυροτεχνήματα μέχρι σκοτεινές, οπερετικές αφηγήσεις και συναρπαστική αλληλεπίδραση με το πλήθος, αυτή η παράσταση είναι ένα καθαρό heavy metal θέατρο στα καλύτερά του.
Κάθε τραγούδι επαναπροσδιορίζεται οπτικά με ένα μεταβαλλόμενο ψηφιακό σκηνικό, χρονισμένα εφέ και θεατρικά στοιχεία: μοναχοί με δάδες, χιόνι που πέφτει πάνω σε ένα φλεγόμενο πιάνο και μια πύρινη σκηνή εκτέλεσης που ανταγωνίζεται τα μεγαλύτερα εμβλήματα της shock rock μουσικής. Κλασικά όπως τα “Army Of The Night”, “Amen & Attack”, “Armata Strigoi” και “Demons Are a Girl’s Best Friend” ζωντανεύουν σε εκπληκτικές ενορχηστρώσεις, ενώ συναισθηματικά αποκορύφωμα όπως το “Alive or Undead” προκαλούν το κοινό να κλάψει. Η αλληλεπίδραση μεταξύ του frontman Attila Dorn και του οργανίστα Falk Maria Schlegel μετατρέπει κάθε στιγμή σε μια αξέχαστη τελετουργία.

Οι GLUECIFER έκαναν μια εντυπωσιακή επιστροφή τον περασμένο Σεπτέμβριο με το πρώτο τους single “The idiot”. Είκοσι ένα χρόνια μετά το τελευταίο τους στούντιο άλμπουμ, οι Νορβηγοί έθεσαν τα θεμέλια για το ολοκαίνουργιο άλμπουμ τους “Same drug new high” που θα κυκλοφορήσει στις 16 Ιανουαρίου μέσω της Steamhammer). Τώρα, το “I’m ready” είναι η επόμενη γεύση από το τι έρχεται.
Ο τραγουδιστής Biff Malibu λέει: “Ένα από τα τελευταία τραγούδια που γράψαμε για το δίσκο. Ο Captain Poon είχε δουλέψει μια δομή συγχορδιών που τακτοποιήθηκε πολύ γρήγορα και που νιώσαμε ότι είχε ένα είδος χαρούμενης και θετικής χροιάς. Πρόσθεσα μερικούς στίχους στην ίδια νότα και το τραγούδι γράφτηκε από μόνο του από εκεί.”
Σε μια εποχή που η πληθωριστική επιθυμία του κόσμου για αλλαγή φαίνεται να μην σταματάει πουθενά και σε κανέναν, οι GLUECIFER φαίνεται να είναι η παροιμιώδης στιβαρή rock. Το Νορβηγικό συγκρότημα, ένα από τα πιο επιτυχημένα στη χώρα του, που επέστρεψε αμέσως στην παλιά του δύναμη μετά την επανένωσή του την άνοιξη του 2018, συνεχίζει να παίζει το παθιασμένο μείγμα punk rock, παραδοσιακής rock n roll και εκθαμβωτικών glam στοιχείων ακριβώς όπως θέλουν να το ακούσουν οι θαυμαστές του. Το νέο studio άλμπουμ, “Same dtug new high”, το πρώτο του συγκροτήματος μετά από περισσότερα από είκοσι χρόνια, δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι τα ιδρυτικά μέλη Biff Malibu (φωνητικά) και Captain Poon (κιθάρα) καθώς και οι μακροχρόνιοι συνεργάτες του Raldo Useless (κιθάρα), Danny Young (ντραμς) και Peter Larsson (μπάσο) ακούγονται όχι μόνο πιο ώριμοι και επιδέξιοι, αλλά και πιο ευέλικτοι και αποφασιστικοί από ποτέ.

Metaldays
Photo by Elena Vasilaki

Oι Αθηναίοι ZY MANS LOAD μόλις κυκλοφόρησαν ένα νέο τραγούδι και music video με τίτλο “Apocrypha”. Πρόκειται για μια κυκλοφορία έκπληξη χωρίς χτίσιμο ή προαναγγελία.
Το “Apocrypha” αποτυπώνει τη σημερινή δημιουργική κατεύθυνση του συγκροτήματος, με έμφαση στην ένταση, την ατμόσφαιρα και τη σκοτεινή του ταυτότητα. Διαδώστε ελεύθερα!

Σε έναν κόσμο που καταρρέει κάτω από το βάρος της δικής του παρακμής, η αθηναϊκή  heavy/thrash τριάδα SHADOWMASS αναδύεται από το κενό για να παραδώσει το soundtrack της κατάρρευσης. Μετά από έναν αδιάκοπο κύκλο περιοδειών που τους είδε να κατακλύζουν σκηνές στα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη δίπλα στους γίγαντες της extreme metal, SUFFOCATION και BELPHEGOR, το συγκρότημα ανακοινώνει με υπερηφάνεια την κυκλοφορία του εκρηκτικού νέου single τους, “Into Wastelands”.
Αυτό το κομμάτι είναι ουσιαστικά ο προάγγελος για το δεύτερο άλμπουμ τους “Wastelands”, που έχει προγραμματιστεί για διεθνή κυκλοφορία στις 19 Ιανουαρίου μέσω δισκογραφικής εταιρείας Floga Records.
Σφυρηλατημένο κατά τη διάρκεια μιας τριετούς περιόδου πειθαρχημένης δημιουργικότητας στο Ignite Studio και σχολαστικά ηχογραφημένο στο Pentagram Studio στην Αθήνα, το κομμάτι αντιπροσωπεύει ένα κβαντικό άλμα στην ηχητική εξέλιξη του συγκροτήματος. Προχωρώντας πέρα ​​από το ακατέργαστο, DIY blackened thrash του EP τους “Oculus Diaboli” του 2021, οι SHADOWMASS έχουν βελτιώσει την επίθεσή τους σε ένα όπλο ακριβείας.
Το νέο υλικό συνθέτει τα περίπλοκα, τεχνικά riff των CORONER και NEVERMORE με το ατμοσφαιρικό μεγαλείο των CANDLEMASSκαι την σπλαχνική, blackened επιθετικότητα των AURA NOIR και SLAYER. Είναι ένας ήχος που εξισορροπεί την υψηλής πιστότητας καθαρότητα με την τραχύτητα του underground.
Φρέσκοι από την περιοδεία Black Curse (Σεπτέμβριος 2025) και μια αριστοκρατική θέση υποστήριξης για τους πρωτοπόρους του black metal MORTUARY DRAPE, οι SHADOWMASS φέρουν την αγριότητα της σκηνής απευθείας στο θάλαμο ηχογράφησης. Το επερχόμενο άλμπουμ αποτυπώνει αυτή την ενέργεια, παρουσιάζοντας ένα συνεκτικό όραμα heavy metal που αποτίνει φόρο τιμής στους δασκάλους, ενώ παράλληλα χαράζει το δικό του μονοπάτι μέσα από τα ερείπια.

Photo by Robin Fritzson

Η Σουηδική heavy metal δύναμη, BULLET, κυκλοφόρησε μόλις το νέο της single και video για το τραγούδι “Chained By Metal”. Το τραγούδι περιλαμβάνεται επίσης στο επερχόμενο άλμπουμ τους “Kickstarter”.
Το συγκρότημα λέει για το νέο single “Chained By Metal”: “Ήταν καιρός, το μικρό αλλά ακούραστα αφοσιωμένο fan club μας, οι “Bullet Bastards” αξίζουν να αφιερώσουμε σε αυτούς  ένα τραγούδι. Το πιο γρήγορο στο άλμπουμ και ίσως το μόνο που μπορεί να φέρει τον τίτλο “Chained by Metal”. Ζεστά και εκτιμητικά αλλά σκληρά σαν ατσάλι είναι τα αδέρφια μας του metal και μόλις γίνεις ένας από αυτούς, είναι δύσκολο να τα αφήσεις. Θα σε αλυσοδένει το metal με άθραυστους κρίκους από ατσάλι! Αυτό είναι το θέμα του τραγουδιού και είναι ένα τέλειο τραγούδι για να το προωθήσει ως ένα από τα singles για το album. Αυτό το τραγούδι δείχνει το εύρος του τι είναι οι BULLET και το νέο άλμπουμ “Kickstarter”!”
To ακούμε παρακάτω:

Οι Iταλοί symphonic metallers GENUS ORDINIS DEI ανακοινώνουν με υπερηφάνεια την κυκλοφορία του “Sweet Magick” ενός δυνατού νέου single με την αδιαμφισβήτητη φωνή του Roy Khan. Το κομμάτι σηματοδοτεί μια κομβική στιγμή στην εξελισσόμενη αφήγηση του επερχόμενου concept άλμπουμ του συγκροτήματος “The Land East of Eden”.
Το “Sweet Magick” αντιπροσωπεύει μια μοναδική σύγκλιση καλλιτεχνικών κόσμων. Σκοτεινό, σαγηνευτικό και βαθιά αφηγηματικό, το τραγούδι εξερευνά τον πειρασμό, την ομορφιά και την καταδίκη μέσα στο μυθολογικό πλαίσιο που ορίζει το “The Land East of Eden”. Μουσικά ισορροπεί ατμόσφαιρες γεμάτες σκιές, βαριά μοντέρνα riff και έναν υποβλητικό μελωδικό πυρήνα, λειτουργώντας ως γέφυρα μεταξύ κόσμων, εποχών και ψυχών.
Ο Nick K σχολιάζει: “Το να έχουμε τον Roy Khan στο “Sweet Magick” ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Η φωνή του έδωσε βάθος και αυθεντικότητα σε αυτόν τον χαρακτήρα, αναβαθμίζοντας το τραγούδι πέρα ​​από αυτό που είχαμε φανταστεί. Αυτό το κομμάτι είναι πειρασμός, ομορφιά και καταδίκη τυλιγμένα σε μια στιγμή της ιστορίας”.
Ο Roy Khan προσθέτει: “Η συνεργασία με τους GENUS ORDINIS DEI ήταν μια πολύ εμπνευσμένη εμπειρία. Το όραμά τους είναι δυνατό και σκοτεινό αλλά και όμορφο, και τα τραγούδια είναι βαθιά αφηγηματικά. Το “Sweet Magick” μου μίλησε αμέσως. Απόλαυσα την εξερεύνηση αυτού του χαρακτήρα και το να είμαι μέρος ενός τόσο φιλόδοξου και ατμοσφαιρικού project”.
Ο Tommy μοιράζεται: “Το να έχεις τον αγαπημένο σου τραγουδιστή σε ένα από τα τραγούδια σου είναι ένα προνόμιο που είχαν λίγοι μουσικοί. Είμαι ένας από αυτούς και είμαι περήφανος που μοιράζομαι αυτή την τύχη με τον Nick, τον Nico και όλους τους θαυμαστές μας. Κυρίες και κύριοι, δώστε το για τον κ. Roy Khan!”.
Στιχουργικά και εννοιολογικά, το “Sweet Magick” εμβαθύνει στην ιστορία της Γης Ανατολικά της Εδέμ, μιας όπερας χτισμένης πάνω στον μύθο, το αίμα και τη μνήμη. Ως ένα από τα βασικά του κεφάλαια, το τραγούδι αντηχεί αρχαίες φωνές και αρχέγονες αλήθειες: “Η πιο μακρόχρονη μνήμη. Μιλάω για την Πρώτη Φορά, για τον αρχαιότερο Πατέρα”.

Καλά Χριστούγεννα με υγεία κι ευτυχία.

THE MAGUS – “Daemonosophia” listening session

0
Magus

Magus

Τρία χρόνια πέρασαν από το ντεμπούτο των THE MAGUS, “Βυσσοδομώντας”, το οποίο είχε δείξει ότι ο ηγέτης τους έχει πολλά ακόμα να δώσει μετά το τέλος των NECROMANTIA. Το δεύτερό τους άλμπουμ, “Daemonosophia”, θα κυκλοφορήσει στα τέλη του Φεβρουαρίου του επόμενου έτους από την The Circle Music και μας κάλεσε να το ακούσουμε στα Pentagram studios, όπου και ηχογραφήθηκε.

Αφού μαζευτήκαμε και ήπιαμε τις μπύρες μας από την Strange Brew Athens Brewery, ο Magus μας έδωσε ένα μικρό σημειωματάριο και ένα στυλό-κλειδί που σημειολογικά σχετίζεται με το εξώφυλλο του άλμπουμ, το οποίο φέρει την υπογραφή του Nestor Avalos.

Το εισαγωγικό “Pater Noster” με την διαβολική προσευχή του έδωσε το έναυσμα για την προακρόαση του άλμπουμ, το οποίο διαρκεί περίπου 47 λεπτά. Ο ήχος του δίσκου είναι πολυεπίπεδος, καθιστώντας αναγκαία την συνεχή του ακρόαση, για να ανακαλύψει κανείς τα layers που έχει σε κάθε του σημείο. Καταρχήν οι κιθάρες δεσπόζουν στο μεγαλύτερο τους μέρος, με τον El να χρησιμοποιεί έναν gloomy ήχο στα lead μέρη, τα οποία είναι πραγματικά καθηλωτικά. Τα riffs ξεκινούν από το κλασικό heavy metal και φτάνουν μέχρι το ελληνικό black metal όπως έχει καθοριστεί από τα 90s μέχρι και σήμερα όπως συμβαίνει στο “The pact”. Ακόμα και στα solos υπάρχει μια κατεύθυνση που δίνει συνολικά μια ιδιότυπη ταυτότητα στον δίσκο, έχοντας τόσο τεχνική όσο και μελωδική πλευρά. Ο συνδυασμός τους με το εκπληκτικό rhythm section του Magus στο μπάσο και του Maelstrom στα drums είναι φοβερός, δίνοντας ένταση στους ρυθμούς. Ειδικά σε πολλά σημεία όπως στο “Amelia”, τα τεχνικά drums δίνουν έναν πραγματικά μοναδικό αέρα στο κομμάτι. Και αυτό συμβαίνει σε πολλά σημεία του δίσκου, καθιστώντας πολύ ενδιαφέρον να ακούσει κάποιος το πώς πρωταγωνιστούν όλα τα όργανα με μοναδικό τρόπο. Ακολουθώντας τις σημειώσεις που κράτησα, το γενικό συμπέρασμα είναι ότι κάθε σημείο του δίσκου έχει δουλευτεί πάρα πολύ και κάθε κομμάτι έχει τη δική του δομή. Τα black metal ξεσπάσματα είναι απρόσμενα και εναλλάσσονται με mid tempo μέρη ιδανικά όπως στο “The chapel of iniquities”

Τα φωνητικά του Magus είναι θαρρώ τα καλύτερα της καριέρας του, έχοντας σχεδόν όλα φωνητικές γραμμές και μια χροιά που δεν έχω ξανακούσει στο παρελθόν. Απόκοσμος στα γρήγορα σημεία, εσωτερικός και με μοναδικό χρώμα στα πιο αργά μέρη, καταφέρνει να ακούγεται τέλεια στην αντίθεση του με τα μοναδικά φωνητικά της Λαμπρινής Γιώτη (Labri Giotto) στην αρχή του δίσκου και της Ιωάννας Ζαχαροπούλου στο τέλος.

Η πρώτη έκπληξη έρχεται στη μέση του δίσκου με την διασκευή – κυριολεκτικά! –  του “The era of Lucifer rising” των THOU ART LORD, του project στο οποίο συμμετέχει ο Magus από τα 90s. Η μεταμόρφωση του είναι πραγματικά αδιανόητη με την ακουστική εισαγωγή του με την χορωδία να δίνει φοβερή ατμόσφαιρα και την μεταφορά του σε mid tempo ρυθμό και τον Magus να απαγγέλει μοναδικά τους στίχους.

Η δεύτερη έκπληξη ήρθε στο τελευταίο κομμάτι όπως έγινε και στον προηγούμενο δίσκο. Το “La Llorona negra” ξεκινάει σαν βαλς και καταλήγει η κιθάρα του El μαζί με το πιάνο να παίρνει μια μαυρομεταλική μορφή που μόνο οι THE MAGUS θα μπορούσαν να κάνουν.

Κοιτάζοντας ξανά τις σημειώσεις μου στο βιβλιαράκι συνειδητοποιώ ότι η δουλειά που έχει ρίξει η τετράδα είναι  πραγματικά αξιοθαύμαστη. Και λέω τετράδα γιατί ο Magus τόνισε ότι ο Γιώργος Εμμανουήλ είναι «ο Rick Rubin μας». Από το καλοκαίρι του 2024 έχει ξεκινήσει η διαμόρφωση του και το ολοκλήρωσαν στις 2 τα ξημερώματα μόλις δύο μέρες πριν την προακρόαση. Ο Εμμανουήλ μας είπε ότι είχε περάσει και 18ωρα πάνω στο δίσκο για να βγει αυτό το αποτέλεσμα, καθιστώντας τον για τον ίδιο ως την καλύτερη δουλειά που έχει κάνει.

Σε μια μικρή συζήτηση που είχα με τον Magus μου επιβεβαίωσε την αίσθηση που μου έδωσε ο δίσκος σαν σύνολο ότι έχει μια συνοχή και ταυτότητα, έχοντας όμως κάθε κομμάτι τη δική του κατεύθυνση και δομή.

Η βραδιά κράτησε μέχρι αργά στο μπαλκόνι του studio, θάβοντας τον καινούριο δίσκο των MASTER’S HAMMER και λέγοντας ιστορίες από τα παλιά. Μένει τώρα να μας δοθεί η ευκαιρία να τον ακούσουμε ξανά και ξανά για να ανακαλύψουμε όλες τις πτυχές του δίσκου, που είναι αδύνατον να αποκαλυφθούν με μια ακρόαση, όσες σημειώσεις κι αν κράτησα γεμίζοντας το βιβλιαράκι.

Κείμενο/φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας

Οι ASHES OF ARES στο Release, μαζί με HELLOWEEN και SAXON

0
Ashes

Ashes

Το Release Athens 2026 υποδέχεται τους Ashes of Ares, την Παρασκευή 10 Ιουλίου, στην Πλατεία Νερού. Το δίδυμο των Matt Barlow και Freddie Vidales (πρώην Iced Earth) θα μοιραστεί τη σκηνή με τους Helloween και Saxon, σε μια βραδιά που συμπυκνώνει την ιστορία και το παρόν του heavy metal.

Οι Ashes of Ares δημιουργήθηκαν το 2012 από τον Matt Barlow, μία από τις πιο αναγνωρίσιμες και εμβληματικές φωνές της αμερικανικής metal σκηνής, τον Freddie Vidales (και οι δύο πρώην μέλη των Iced Earth), καθώς και τον Van Williams των Nevermore. Το συγκρότημα γεννήθηκε από την κοινή τους επιθυμία να δημιουργήσουν έναν ήχο που αντανακλά τις προσωπικές τους επιρροές και το καλλιτεχνικό τους όραμα.

Το ομώνυμο ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε το 2013 και κέρδισε άμεσα το κοινό στις ΗΠΑ και την Ευρώπη με τις εκρηκτικές ζωντανές τους εμφανίσεις. Μετά την αποχώρηση του Van Williams το 2017, οι Barlow και Vidales συνέχισαν ως δίδυμο, κυκλοφορώντας το “Well Of Souls” (2018), ένα άλμπουμ με πιο έντονο και δυναμικό ήχο, και το “Emperors And Fools” (2022), που σηματοδότησε μια νέα εξέλιξη στον ήχο του συγκροτήματος.

Το περασμένο καλοκαίρι επέστρεψαν με το τέταρτο άλμπουμ τους, “New Messiahs”, έναν δίσκο που συνδυάζει ένταση και μελωδία, επιβεβαιώνοντας τη θέση τους ως ένα από τα πιο συνεπή και δημιουργικά σχήματα του σύγχρονου heavy metal. 

Την Παρασκευή 10 Ιουλίου, μαζί με τους θρυλικούς Helloween και Saxon, οι Ashes of Ares θα παρουσιάσουν ένα σετ αντάξιο της πορείας τους στο heavy metal.

Follow Ashes of Ares:

Official Website

Facebook

Instagram

Χ

YouΤube

Η διάθεση των εισιτηρίων συνεχίζεται, προς 60€. Οι επόμενες φάσεις θα ανακοινωθούν στην πορεία. 

Επίσης, διατίθεται περιορισμένος αριθμός VIP εισιτηρίων, προς 150€.

Στη συγκεκριμένη κατηγορία περιλαμβάνονται οι εξής προνομιακές παροχές:

  • Ξεχωριστή υπερυψωμένη περιοχή διαμορφωμένη με stands & stools για όλους
  • Open-bar
  • Ξεχωριστή πύλη εισόδου
  • Ιδιωτικό parking
  • Ξεχωριστές τουαλέτες
  • Αναμνηστικό δώρο

Παράλληλα, είναι διαθέσιμη μια ειδική προσφορά για όσες και όσους επιθυμούν να παρακολουθήσουν δύο ημέρες του φεστιβάλ, επωφελούμενοι από μία σημαντική έκπτωση:

Helloween, Saxon, Ashes of Ares (10/7, Πλατεία Νερού) + Sabaton, Savatage, Epica (25/7, Πλατεία Νερού) προς 90€ (όφελος 30€)

Διάθεση εισιτηρίων:

Τηλεφωνικά στο 211770000

Online / releaseathens.grmore.com

Φυσικά σημεία: https://www.more.com/el/physical-spots/

Όλες οι πληροφορίες (τιμές, πρόγραμμα, πρόσβαση) στο releaseathens.gr

Διάθεση εισιτηρίων ΑμεΑ:

Το Φεστιβάλ φροντίζει για την πρόσβαση Ατόμων με Αναπηρία, προσφέροντας ειδικό χώρο με ανεμπόδιστη θέα προς τη σκηνή. Ο ειδικός χώρος είναι προσβάσιμος με αμαξίδιο, διαθέτει καθίσματα, ξεχωριστές τουαλέτες & δωρεάν parking.

Για την αγορά εισιτηρίων ΑμεΑ, παρακαλούμε να προωθήσετε το αίτημά σας ηλεκτρονικά στο support@releaseathens.gr, επισυνάπτοντας την κάρτα αναπηρίας σας. Για την είσοδό σας στους χώρους ΑμεΑ, η κάρτα αυτή θα χρειαστεί να επιδειχθεί κατά την άφιξή σας στο Φεστιβάλ.

Follow Release Athens: 

Official Website

Facebook

Instagram 

TikTok 

YouTube 

Spotify 

Ανασκόπηση του 2025 (Μέρος 1) – Rock Hard The Pod S04E05

0
Pod

Pod

Ο Σάκης Φράγκος, ξεκινά τον τέταρτο κύκλο του Rock Hard – The Pod και στο πέμπτο επεισόδιο κάνει μία ανασκόπηση των κυκλοφοριών που βγήκαν τους τέσσερις πρώτους μήνες του 2025. Το δεύτερο μέρος ακολουθεί πάρα πολύ σύντομα!
Ελάτε μαζί μας, στον τέταρτο χρόνο του Rock Hard – The Pod, γραφτείτε στο κανάλι μας και θα έρθουν πολλές ακόμα μεταλλικές ιστορίες.

 

 

 

TYPHUS – “Fate weaver” (Sleazy Rider)

0
Typhus

Typhus

H ελληνική σκηνή έχει πάψει εδώ και καιρό να θεωρείται ο φτωχός συγγενής του χώρου. Πλέον υπάρχει τεράστια εξέλιξη αλλά παράλληλα υπάρχουν και οι ανάλογες απαιτήσεις από τις μπάντες. Πολύ χαίρομαι λοιπόν, όταν βλέπω μπάντες σαν τους TYPHUS να προχωρούν και να κάνουν, αυτό που λέμε, ένα βήμα παραπέρα.

Τους TYPHUS τους ξέραμε ως ένα speed/ thrash σχήμα, με το ντεμπούτο τους “Mass produced perfection” να έχει λάβει πολύ καλές κριτικές. Πέντε χρόνια μετά η μπάντα κυκλοφορεί το δεύτερο άλμπουμ τους με τίτλο “Fate weaver” που επιφυλάσσει πολλές και ευχάριστες εκπλήξεις.

Βασική αλλαγή στο line up είναι η αντικατάσταση του Χρήστου Κουταλέλη από τον Στέφανο Κωνσταντίνου, με τον δεύτερο να συνθέτει ένα ιδανικό κιθαριστικό δίδυμο με τον Κώστα Φουκαράκη. Ηχητικά τώρα, όπως προείπα, το “Fate weaver” αιφνιδιάζει όσους περίμεναν μια συνέχεια του ντεμπούτου. Οι ταχύτητες έχουν ελαχιστοποιηθεί και πλέον η μπάντα πατάει γερά σε πιο heavy/ power φόρμες. Και όταν λέμε heavy/ power φόρμες , φανταστείτε ένα κράμα από SANCTUARY, METAL CHURCH, βάλτε και λίγο VICIOUS RUMORS και HELSTAR, αλλά νομίζω ότι η μεγάλη αγάπη των παιδιών είναι ο King Diamond και οι MERCYFUL FATE.

Από το πρώτο κιόλας κομμάτι, το καταπληκτικό “Only ashes remain”, δύο πράγματα κάνουν εντύπωση. Τα κοφτερά, τσαμπουκαλεμένα riffs και τα φωνητικά του Κώστα “Korg” που προσδίδουν μια επική και συνάμα πωρωτική χροιά. Ο δίσκος δεν κάνει κοιλιά πουθενά και ακούγεται με αμείωτο ενδιαφέρον. Κι, επειδή το αίμα νερό δεν γίνεται, δεν λείπουν και τα thrash ξεσπάσματα , όπως για παράδειγμα στο break του “Army of none” ή στο θυελλώδες “Crestfallen”. Η μεγάλη μου αδυναμία είναι το φοβερό “Catacombs of Sancre Tor” και το κομμάτι που κλείνει τον δίσκο με τίτλο “The last congregation” που ξεκινά πορωτικά με τις μπασογραμμές του Κώστα και εξελίσσεται σε ένα τραγούδι δυναμίτη, χωρίς όμως να υστερούν τα υπόλοιπα.

Όλες οι συνθέσεις είναι υψηλού επιπέδου και, κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από αντίστοιχες κυκλοφορίες του εξωτερικού. Παικτικά, η μπάντα έχει εξελιχθεί τρομερά με τα μεγάλα όπλα τους, όπως προανέφερα , τις κιθάρες του Κώστα και του Στέφανου να μην παίρνουν αιχμαλώτους και τα θεατρικά φωνητικά του Κώστα “Korg”.

Αν υποθέσουμε ότι οι TYPHUS αποφάσισαν να πειραματιστούν και να εξελίξουν τον ήχο τους, τότε το πείραμα θεωρείται άκρως επιτυχημένο. Οι απαιτήσεις σαφώς και ανεβαίνουν πλέον, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αν συνεχίσουν με αυτόν τον ρυθμό, θα μας απασχολήσουν πολύ στο μέλλον. Ακούστε το “Fate weaver” και βρεθείτε απέναντι σε μία από τις πιο ευχάριστες και δυναμικές εκπλήξεις της χρονιάς!

8,5 / 10

Θοδωρής Κλώνης

ACID DEATH interview (Σάββας Μπετίνης)

0
Acid Death

Acid Death

“Evolution through death”

Μετά από την προακρόαση, αλλά και την παρουσίαση της τελευταίας δισκάρας των ACID DEATH, “Evolution”, ήρθε η ώρα για το “3 στα 3”! Καλά καταλάβατε, ανακρίναμε τον Σάββα Μπετίνη, μπροστάρη, τραγουδιστή και ιδρυτικό μέλος των θρυλικών progressive deathsters, αναφορικά με τη κυκλοφορία, τις επερχόμενες συναυλίες του συγκροτήματος για τη προώθηση του και πολλά ακόμα. Απολαύστε τον!

Σάββα, καλησπέρα και καλωσόρισες στο ROCK HARD! “Evolution” το λοιπόν, άλλος ένας δίσκος σας που εισπράττει τόσο σπουδαίες κριτικές εντός και εκτός των τειχών, του ROCK HARD συμπεριλαμβανομένου! Τα θερμά μου συγχαρητήρια και από αυτό το βήμα.
Καλησπέρα Γιάννη! Για άλλη μια φορά – και ίσως πολύ πιο έντονα σε σχέση με το παρελθόν – εισπράττουμε τόσα πολλά θετικά σχόλια από τον κόσμο και τα περιοδικά για αυτή τη δουλειά. Ειλικρινά σας ευχαριστούμε όλους! Για εμάς αυτή είναι και η μεγαλύτερη πληρωμή στο όνειρό μας.

Το άλμπουμ είναι θεματικό, εξετάζοντας την εξέλιξη του ανθρώπου από διαφορετικές σκοπιές. Πως προέκυψε αυτό το θέμα από στιχουργικής άποψης; Είχατε κάποια αντίστοιχα άλμπουμ σαν “οδηγούς” ως προς την ανάπτυξη του concept στιχουργικά/μουσικά ή δράσατε πιο “ελεύθερα” ας το πούμε έτσι;
Η ιδέα για ένα θεματικό άλμπουμ ήρθε από τον Ντένη (κιθάρες), ο οποίος είχε στήσει μουσικά και το μεγαλύτερο ποσοστό του υλικού, ξεκινώντας από την περίοδο της καραντίνας. Το θέμα με το οποίο θα καταπιανόμασταν ήρθε από τον Κώστα (τύμπανα). Η αλήθεια είναι ότι ουδέποτε είχαμε καταπιαστεί με κάτι τέτοιο και ούτε είχαμε επαφή με κάποιο αντίστοιχο άλμπουμ, ώστε να έχουμε μια-κάποια ιδέα. Άρα πλέαμε σε αχαρτογράφητα νερά. Πραγματικά δεν ξέραμε το “πως…” και το “γιατί…” αλλά αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα αν πραγματικά θέλεις να δουλέψεις. Θα βρεις τον τρόπο! Έτσι λοιπόν ξεκινήσαμε να προβάρουμε τα νέα κομμάτια από τον Σεπτέμβριο του 2022 στη μουσική τους και ταυτόχρονα ξεκίνησε να διερευνείται το σύνολο των θεμάτων που θα παρουσιαστούν και ο τρόπος προσέγγισης. Αυτό το ανέλαβα εγώ, όχι γιατί είχα κάποια ιδέα αλλά γιατί ξεκίνησα να γράφω και πάνω στη γραφή βρήκα ένα μοτίβο που έβλεπα ότι άρχισε να δουλεύει. Πάντα σε συνεννόηση με τα υπόλοιπα παιδιά προέκυψαν 8 διαφορετικά θέματα, σύγχρονα και μη, με αρκετό κόπο βέβαια, με ξενύχτι, σκίσιμο χαρτιών, άπειρες ώρες περπατήματος μέσα στο σπίτι με το τσιγάρο στο χέρι – για να συγκεντρωθεί η σκέψη, καλά οι αντικαπνιστές μη βαράτε! – και το αποτέλεσμα ήταν σε δύο+ χρόνια το άλμπουμ να ολοκληρωθεί. Τα κομμάτια βέβαια από 8 έγιναν 12 με την προσθήκη των ιντερλούδιων που τοποθετήθηκαν ώστε να τονίσουν το νόημα του επερχόμενου κομματιού το οποίο συνοδεύαν. Άρα μπορουμε να πούμε σαν συμπέρασμα ότι, ναι, δράσαμε πιο “ελεύθερα” στο θέμα δημιουργίας.

Θα έλεγες ότι ο λιτός και απέριττος τίτλος, εκτός από το να υποδηλώνει το θέμα του άλμπουμ, αποτελεί και μια δήλωση για τους ίδιους τους ACID DEATH, δεδομένης της προοδευτικής σας φύσης;
Αυτό η αλήθεια είναι ότι δε μας πέρασε από το μυαλό, παρόλο που υπήρξε η ιδέα να “περάσουν” στο εξώφυλλο κατά κάποιο τρόπο στοιχεία από τα προηγούμενα άλμπουμ, αλλά, ναι, σίγουρα κατά βάθος ισχύει κάτι τέτοιο. Πάνω από όλα εμείς εξελιχθήκαμε μέσω αυτής της δουλειάς, γίναμε σαφώς καλύτεροι και ο τρόπος που το “Evolution” δουλεύτηκε υπήρξε ένα μεγάλο σχολείο για εμάς.

Ένα θεματικό άλμπουμ, εκ φύσεως, αποτελεί ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο. Ως εκ τούτου, αποτελεί και δίκοπο μαχαίρι η υλοποίηση του, άμα δεν δώσεις προσοχή στις λεπτομέρειες. Ποιες δυσκολίες συναντήσατε εσείς στην υλοποίηση του άλμπουμ; Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που θεωρείτε πως πήρατε από όλη αυτή τη διαδικασία;
Είναι πραγματικά ΔΥΣΚΟΛΟ το να καταπιαστείς με ένα θεματικό άλμπουμ! Το concept άλμπουμ είναι ίσως πιο απλό…περιγράφεις μια ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος, όπως τη φαντάζεσαι. Στο θεματικό άλμπουμ κινδυνεύεις να αναμασάς τα ίδια και τα ίδια και τελικά το αποτέλεσμα μετά από κόπο και χρόνο να είναι για πέταμα! Η δυσκολία στην περίπτωσή μας ήταν περισσότερο στιχουργική και λιγότερο μουσική, το να αποφύγεις αυτό το «αναμάσημα», αυτό το καταφεραμε. Στο μουσικό κομμάτι και κυρίως στο κομμάτι της παραγωγής ήταν το μεγαλύτερο Σχολείο για εμάς. Το στοίχημα ήταν να ακουστεί το “Evolution” διαφορετικό από το σύνολο των “well produced” δίσκων που κυκλοφορούν σήμερα. Να ακουστεί όμως και τόσο καλό που ακόμα και αν δεν αρέσει μουσικά σε κάποιον, ο ήχος και η δόμησή του τουλάχιστον να του μείνουν στο μυαλό. Το βασικό σε αυτή την άποψη ήταν το ότι το κομμάτι της παραγωγής το αναλάβαμε εξ ολοκλήρου εμείς, έχοντας σαν δεδομένο το ότι μετά από 35 σχεδόν χρόνια και 7 άλμπουμ συν τα άλμπουμ που βγάλαμε με τα παραπλεύρως σχήματα που ήταν ο καθένας μας από το 2001 έως το 2010… ε, κάτι έχουμε μάθει σε αυτό το κομμάτι.

Πόλος έλξης του άλμπουμ από εμπορικής άποψης, αναπόφευκτα, ήταν η συμμετοχή του James Murphy και του Kelly Shaefer στο “The gateway to knowledge”. Δύο θρύλων του Αμερικάνικου death metal. Ήταν οπαδικό όνειρο από παλιά για εσάς κάτι ανάλογο, ή προέκυψε σαν ιδέα κατά τη σύνθεση του κομματιού;
Το να έχουμε αυτούς του δύο καλλιτέχνες στο δίσκο ήταν πραγματικό Όνειρο Ζωής! Μιλάμε για ένα καλό κομμάτι της death metal σκηνής της Florida που – κακά τα ψέματα – μας στιγμάτισε τουλάχιστον στα πρώτα βήματά μας. Η ιδέα ήρθε από τον webmaster μας και ιδιοκτήτη του Altars Of Metal e-mag. Δημήτρη Πετράκη, ο οποίος είχε κάνει συνέντευξη με το καθένα τους. Η σκέψη ήταν από μέρους του “γιατί όχι;…”. Η πρώτη κρούση έγινε στον Kelly R Shaefer την άνοιξη του 2025 και ενώ είμασταν ήδη σε τροχιά ηχογράφησης, ενώ ο ίδιος ήταν σε tour με τους ATHEIST. Η πρώτη σκέψη ήταν “σιγά μην ασχοληθεί…”. Η απάντηση όμως ήταν “για στείλτε μου και τους στίχους και πείτε μου που και πώς θα θέλατε να πατήσω…”. Περιττό να σου πω πως αισθανθήκαμε! Αντιστοίχως με τον James Murphy η επαφή έγινε μόλις λίγες μέρες αργότερα, του άρεσε ιδιαίτερα το μέρος που θα έβαζε το solo του, καθώς και το γεγονός ότι θα συμμετείχε και ο Kelly. Το αξιοσημείωτο είναι ότι αυτοί οι δύο καλλιτέχνες, που ταυτόχρονα είναι και φίλοι, για πρώτη φορά βρίσκονται μαζί σε ένα κομμάτι και αυτό είναι το “The gateway to knowledge” και για τους φίλους που τυχόν δεν το έχουν ακούσει, το βρίσκουν εδώ:

Μουσικά, μιλάμε για τον πιο άμεσο δίσκο της δεύτερης περιόδου των ACID DEATH. Παρόλα αυτά, παραμένει πιστός στο progressive death metal στυλ της μπάντας. Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν να διατηρήσετε αυτή την ισορροπία;
Εδώ θα διαφωνήσω μαζί σου. Δεν είναι ο πιο “άμεσος”, είναι όμως έτσι δομημένος ώστε να έχει όλα τα στοιχεία που μας χαρακτήρισαν μέσα στα χρόνια ύπαρξής μας, χωρίς να υπάρχει υπερβολή ή “τυφλή” επίδειξη δεξιοτεχνίας. Αυτό δεν είναι εύκολο και κυρίως μπορείς εύκολα να “ξεφύγεις” προσπαθώντας απλά να δείξεις πόσο καλός είσαι – αν είσαι – σε αυτό που κάνεις, χάνοντας την ουσία και δημιουργώντας κάτι που τελικά…δεν απευθύνεται σε κανέναν. Βάλαμε πολλές φορές τους εαυτούς μας στη θέση του απλού ακροατή κατά τη διαδικασία παραγωγής του “Evolution” και αρκετές φορές αναθεωρήσαμε πριν καταλήξουμε στο τελικό αποτέλεσμα. Και αυτό μάλλον μας βγήκε σε καλό.

H ιστορία των ACID DEATH, χωρίζεται χοντρικά σε δύο εποχές, μια από το 1989 ως και το 2001 και μια, από το 2011, ως και τις μέρες μας. Στην πρώτη σας εποχή, βρήκατε τη “φωνή” σας μουσικά. Στην δεύτερη σας εποχή, με άλλα δεδομένα μπροστά σας, κερδίσατε νέους οπαδούς, καλύπτοντας παράλληλα και το χαμένο έδαφος. Θεωρείς ότι πλέον είναι πιο πρόσφορο το έδαφος για αυτό που κάνετε σε σχέση με τότε;
Πλέον σίγουρα. Πλέον ο κόσμος είναι “ανοιχτός” και δέχεται το διαφορετικό. Το πιο “έξω από τα νερά μου”. Στο παρελθόν αυτό ήταν ανέκδοτο…το “Pieces of mankind” στα ράφια του – τότε –Metropolis παρέμεινε ακίνητο, στα listening points το άκουγαν και γελούσαν – και έχω υπάρξει σιωπηλός μάρτυρας αυτού του γεγονότος, δυστυχώς. Έναν χρόνο μετά γινόταν στην Αγγλία δίσκος του μήνα σε περιοδικό που μοίρασε του άσσους και τα διπλά στις Ελληνικές μπάντες σαν να ήταν στραγάλια και ΤΟΤΕ, ερχόμενο ως εισαγόμενο προϊόν γνώρισε μια κάποια αναγνώριση. Τώρα, αυτά βέβαια ανήκουν στο παρελθόν. Αλλά τώρα ο κόσμος σε σημεία επιζητά να βρει το “διαφορετικό”.

Έχετε ανακοινώσει μια σειρά συναυλιών για τη προώθηση του άλμπουμ σε Γιάννενα, Αθήνα και Πάτρα. Σε Αθήνα και Πάτρα σας συνοδεύουν οι παλιοί γνώριμοι DEATH COURIER, ενώ την συναυλία στην Αθήνα, ανοίγουν οι KINETIC. Τόσο εσύ, όσο και ο Κώστας Αλεξάκης (drums), έχετε υπάρξει μέλη τους από τις αρχές τους το 2002 ως την επαναδραστηριοποίηση των ACID DEATH το 2011-2012. Ενδιαφέρουσα σύμπραξη! Τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτή τη βραδιά;
Αυτό θα σας αφήσουμε να το δείτε στις 15 Φλεβάρη στο Piraeus Academy! Και ναι, πραγματικά θα είναι ενδιαφέρον!

Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδια των ACID DEATH από εδώ και πέρα; Να περιμένουμε κάποιο video clip για το “Evolution”;
Κάτι ξέρεις εσύ! Εκτός από τα 2 lyric videos που κάναμε για τα “The gateway to knowledge” και το “Rise of salvation” ετοιμάζουμε και το official video clip που θα είναι για το “Coded dominion”. Για Ελλάδα αναμένουμε ακόμα κάποιες απαντήσεις για επιπλέον ημερομηνίες, φιλοδοξούμε μέχρι το καλοκαίρι του 2026 να φτάσουμε τα 5-6 live ανά την Ελληνική επικράτεια ενώ ταυτόχρονα έχουμε αρχίσει τις κρούσεις για ένα Ευρωπαϊκό tour από το φθινόπωρο. Το σίγουρο είναι ότι υπάρχει πολλή, πολλή δουλειά ακόμα μπροστά μας!

Σάββα, σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου, ήταν τιμή μου! Ο επίλογος είναι δικός σου!
Εμείς σαν μπάντα σε ευχαριστούμε, Γιάννη, για την ωραία κουβέντα και την παρουσίαση. Το “Evolution” είναι εδώ και περιμένει να το ακούσετε, να το σχολιάσετε και εμείς πάλι να συζητήσουμε μαζί σας τα σχόλιά σας! Και πάλι ευχαριστούμε πολύ!

https://www.aciddeath.net/

https://www.facebook.com/AcidDeathGR

https://www.youtube.com/user/aciddeathgr

https://www.instagram.com/aciddeathgr/

Γιάννης Σαββίδης

ANORIMOI – “Τερατογένεση” (Koufala Stellaki Records)

0
Anorimoi

Anorimoi

Καλώς τους και ας άργησαν! Μετά από έξι χρόνια οι αγαπημένοι ANORIMOI επιστρέφουν δυναμικά με το έβδομο κατά σειρά άλμπουμ τους, το “Τερατογένεση”. Όσοι είχαν την εντύπωση ότι οι ANORIMOI είναι απλά μια parody μπάντα, είμαι σίγουρος ότι έχουν διαψευστεί πανηγυρικά καθώς τα μέλη της μπάντας είναι απίστευτοι παίκτες αλλά και οι στίχοι τους, πέραν το επιφανειακό χιούμορ τους, καταφέρνουν να προβληματίσουν τον ακροατή.

Στο νέο άλμπουμ προφανώς και οι ANORIMOI δεν ανακαλύπτουν τον τροχό αλλά συνεχίζουν με επιτυχία στο μονοπάτι που οι ίδιοι έχουν χαράξει. Έχω την εντύπωση όμως ότι εδώ έχουν ανέβει επίπεδο συνθετικά αλλά και τεχνικά. Οι κιθάρες του δίδυμου της συμφοράς Νεκροπεθαμένου / Σατριγιάννη είναι ΦΟΒΕΡΕΣ ενώ παράλληλα τα κομμάτια είναι καλοδουλεμένα και ακούγονται με φοβερό ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος. Για τους στίχους τώρα… τι να πούμε, τα παιδιά ζωγράφισαν πάλι! Εννοείται ότι θα γελάσετε μέχρι δακρύων, θα υπάρξουν στιγμές που θα ταυτιστείτε και θα συμπάσχετε με τον Τραμπάκουλα τραγουδώντας μαζί του τα εξαιρετικά ρεφραίν και ενδεχομένως να προβληματιστείτε με τα κακώς κείμενα που θίγουν, το σίγουρο όμως είναι ότι δεν θα βαρεθείτε καθόλου! Η μουσική είναι καθαρά heavy/ power υψηλού επιπέδου με όλα τα κομμάτια να ικανοποιούν απόλυτα. Προσωπικά μου αγαπημένα θα έλεγα τα “Μες στης Μυκόνου τα στενά”, “Σλατίνος εραστής” και “Νηστικές υπηρεσίες” που εντυπωσιάζουν από το πρώτο κιόλας άκουσμα με τα δυναμικά riffs τους ενώ επίσης πολύ ξεχωριστά για μένα ακούγονται “Το πουλί του Χίτσκοκ” και το “Κρίνο για να μην κριθείς”.

Το πολύ σημαντικό που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι ότι το “Τερατογένεση”, παρά το επιφανειακό του χιούμορ, δεν θα πρέπει να αντιμετωπιστεί έτσι αλλά σαν μία σοβαρή και προσεγμένη δουλειά, που έχει πολλά να πει.

Εν κατακλείδι, μουσικά το “Τερατογένεση” είναι το πιο… ώριμο μουσικά άλμπουμ των ANORIMOI, χωρίς να χάνει ούτε στο ελάχιστο την καφρίλα και το καυστικό χιούμορ που τους διακρίνει όλα αυτά τα χρόνια. Μια φοβερή δουλειά γεμάτη μεράκι και..χμ… αχαλίνωτο πάθος! Οι μυημένοι, ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. Οι ανυποψίαστοι…. You have been warned!

Και βέβαια, στις 19/12 όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Fuzz για απολαύσουμε τα κομμάτια του νέου έπους τους ζωντανά! Be there… or else!

8,5 / 10

Θοδωρής Κλώνης

ATHENS EXTREME FESTIVAL (Κύτταρο, 12-13/12/2025)

0
Athens Extreme
Athens Extreme Festival Day 2

Athens Extreme

Το τρίτο και ακόμα πιο εμφατικό Athens Extreme festival, από πλευράς προσέλευσης κόσμου, πέρασε στην ιστορία. Ένα ΜΕΓΑΛΟ κερδισμένο στοίχημα για την διοργάνωση που πρώτη φορά λάμβανε χώρα στο ιστορικό Κύτταρο, δείχνοντας ότι υπάρχει ξεκάθαρα ενδιαφέρον για τέτοιες κινήσεις από το κοινό. Επίσης, φάνηκε πως σοφά επιλέχθηκε αντί του Temple, διότι είχαμε μια άλφα άνεση παρά την ισχυρή προσέλευση. Επιπλέον, παρότι είχαμε μια κλίση προς το κλασσικό heavy/speed metal στη πρώτη μέρα, αυτό, προς ευχάριστη έκπληξή μου, δεν χάλασε κανέναν.

Ίσα-ίσα, άνοιξε τη βεντάλια ακόμα περισσότερο, μια και οι μπάντες που υπηρετούσαν αυτό το είδος, δέσανε πολύ όμορφα λόγω της γκαζωμένης φύσης τους, με την αισθητική του festival. Βάλτε και τις thrash μπάντες που λειτουργούσαν σαν τέλειος συνδετικός κρίκος και στις δύο μέρες και έχετε ένα πλήρως ισορροπημένο μουσικό “γεύμα”. Αρκετές αναφορές σε μάσες από τον υποφαινόμενο ωστόσο, πάμε να τα δούμε αναλυτικά και ένα-ένα:

ΜΕΡΑ ΠΡΩΤΗ – 12/12

Την ημέρα ανοίξανε οι SACRIFICIAL DEATH. Οι νεότεροι ηλικιακά του festival, ωστόσο άκρως άνετοι και φουλ δεμένοι. Το καταστροφικό death/thrash τους που αγαπάει εξίσου τους SLAYER, SODOM, KREATOR, LEGION OF THE DAMNED και DEATH (διασκευή σταθερή το “Zombie ritual” όσες φορές τους έχω δει), αποδίδεται κάθε φορά και καλύτερα, κάθε φορά πιο άρτια από πλευράς δεσίματος, άνεσης επί σκηνής και πάει λέγοντας.

Ακούσαμε από το επερχόμενο ντεμπούτο “Absolute katharsis” υλικό (“Flesh of deceit (death to humanity)”, “Baptized in blood and fear”, “Eternal damnation”, “Demise of the ritual”) που δείχνει για πόσα όμορφα πράγματα πάμε με το έμπα του 2026. Ο ήχος μπορεί να ήταν μπουκωμένος στην αρχή, αλλά αυτό δεν πτόησε τη μπάντα που έσκισε επί σκηνής. Εύφημος μνεία στον υπέροχο μπασίστα που ψύχωνε το κοινό και έκανε πολύ ωραίο “ντουέτο” με τον τραγουδιστή/κιθαρίστα φωνητικά. Εύγε!

Η συνέχεια, ερχόταν από τον Βορρά, με τους WHITE TOWER. Ήταν, να σημειωθεί εδώ, η πρώτη μου φορά που έρχομαι σε επαφή με τους κυρίους επί σκηνής. Ως εκ τούτου, ήμουν έτοιμος για το οτιδήποτε. Heavy/speed παιγμένο με μασίφ ACCEPT-ίλα (ειδικά στα φωνητικά), πρώιμους GRAVE DIGGER αλλά και μπόλικο γκάζι, για να ανοίξουν τα πρώτα pit. To περσινό τους “Night terror” είχε τη τιμητική του (“Banshee”, “Enforcer”, “Knife in the back”, “Malice and lust”, “Masters of menace”, “Tear up the night”, “Total evil”).

Παράλληλα, είχαμε επιλογές από το “Terminator” EP (“Schizophrenic attack”, ομώνυμο) συν ένα καινούργιο κομμάτι (“Saint’s revenge”), συν το “Go ahead make my day” single. Είχαν στο εναρκτήριο κομμάτι θέματα στον ήχο τους, ωστόσο αυτό δεν πτόησε κανέναν ενώ άμα κατάλαβα καλά, είχε σκάσει και κόσμος από τη συμπρωτεύουσα για να τους δει. Καλή μπάντα, με δυνατότητες για ακόμα περαιτέρω πράγματα.

Κάπως έτσι, φτάνουμε στην ώρα που οι EXARSIS, ανεβαίνουν πλήρως ανανεωμένοι στο σανίδι. Η εισαγωγή “Annihilation…proceed!!!” από το “The brutal state” με έκανε να περιμένω το “Mind poisoning” που ακολουθεί φυσικά στο δίσκο, ΑΜ ΔΕ! Πάρε καινούργιο κομμάτι, που ΣΑΡΩΝΕΙ τα πάντα στο πέρασμα του, όπως και άλλο ένα που παίχτηκε κατά τη διάρκεια του set. Τολμηρή κίνηση, με δύο κομμάτια που ναι μεν πατούσαν στο ύφος της μπάντας αλλά ήταν ακόμα πιο αιμοβόρα (μέχρι και blastbeats άκουσα), με μια έντονη death metal αύρα σε σημεία.

Η προσθήκη του καταστροφέα των δερμάτων Γιώργου Τσάφου, έχει σαφώς επιδράσει προς αυτή τη κατεύθυνση, οπωσδήποτε! Το circle pit άνοιξε ακόμα περισσότερο σε εκείνους με κομμάτια από το “The brutal state” (“Toxic terror”, “Surveillance society”, “Dying earth” – το τελευταίο, το οδήγησε ο μπασίστας Χρήστος Πούλος, ως είθισται στις συναυλίες τους), “The human project” (“False flag attack”) και “New war order” (“Chaos creation”, “General guidance”). Σαρωτικοί επί σκηνής, μια από τις κορυφαίες εμφανίσεις της βραδιάς αλλά και όλου του festival.

Για τις ανάγκες του επόμενου σχήματος, γυρνάμε το ρολόι πίσω στα 1985, όταν μια Γερμανική heavy/speed μπάντα, έβγαζε ένα δίσκο επ’ ονόματι “The enforcer” στον κόσμο. Η μπάντα αυτή, λέγονται WARRANT και ανέβηκαν στη σκηνή, προκειμένου να πάρουν κεφάλια. Και διάολε, δίδαξαν! Όλο το “The enforcer” από την αρχή μέχρι το τέλος, με μεγάλο κλου της εμφάνισης τον δήμιο που ερχόταν με τσεκούρι και μας έριχνε τάχα μου τσεκουριές, όπως και στη μπάντα!

Χιουμοριστική και φουλ διασκεδαστική πινελιά, που πρόσθεσε σε μια φοβερή, παλαιάς κοπής εμφάνιση. Σαν να σου λένε “έτσι γίνεται”. Αφιερώθηκε, το “Betrayer” στη μνήμη του τότε κιθαρίστα Thomas Klein (για την ιστορία, έγραψε κιόλας αυτό το κομμάτι ενώ ήταν το πρώτο EP και στο άλμπουμ) που έφυγε από τη ζωή στις αρχές του Νοέμβρη, σε μια πραγματικά όμορφη στιγμή που καταχειροκροτήθηκε.

Οι δε WARRANT, ευγνώμονες όσο λίγοι για το κοινό που ήταν από κάτω, το αντάμειψαν πλουσιοπάροχα με την απόδοση τους, μια και παίχτηκε υλικό από το EP “First strike” (“Satan”, “Scavenger’s daughter”, “Bang your head”), καθώς και υλικό από το φετινό “The speed of metal” (“Falling down”, “Demons”) που δείχνει ότι δεν είναι απλά μπάντα που πατάει αυστηρά στην νοσταλγία, αλλά έχει να πει και κάτι σήμερα. Τα σέβη μου!

Πάμε τώρα, στον headliner της βραδιάς. ENFORCER το λοιπόν, να παίζουν στην ολότητα του το “From beyond” για την επέτειο δεκαετίας. Κίνηση…νοσταλγίας (pun intended αυτή τη φορά) θα έλεγε κάποιος, ή απλά έκατσε ωραία με την headline εμφάνιση τους για μια ακόμα φορά σε ελληνικό έδαφος. Ως άνθρωπος που ήμουν και το 2015 στη περιοδεία αυτού του δίσκου, αλλά και άνθρωπος που γουστάρει αυτή τη μπάντα ως και αυτό το δίσκο (ο αγαπημένος μου κιόλας), νομίζω μου έκατσε κουτί να πρέπει να αξιολογήσω αυτή την εμφάνιση.

Αρχικά, η συγκίνηση του να παίζει ένας δίσκος στην ολότητά του που είχα να ακούσω κάποιο καιρό και να θυμάμαι απέξω όλα τα κομμάτια σχεδόν. Δεν μπορώ να πω το ίδιο για το “Zenith” ή το “Nostalgia” που ναι, τα θεωρώ μέτρια άλμπουμ στο σύνολό τους. Επιπλέον, το πόσο όμορφα μεγάλωνε μέχρι εκείνο το σημείο η μπάντα, φάνηκε στις επιλογές του “Death by fire” (“Death rides this night”, “Take me out of this nightmare”, “Mesmerized by fire”) αλλά και του “Diamonds” (“Midnight vice”, “Katana”, “Live for the night”).

Η απόδοση της μπάντας πραγματικά πολύ ωραία, φέρνοντας μνήμες από το τότε, με όμορφο τρόπο, παρότι η μπάντα έχει αλλάξει πολύ από τότε από πλευράς line up. Η δε αντίδραση του κοινού, μετέτρεψε το Κύτταρο σε κολαστήριο, με stagedives, crowdsurfs να δίνουν και να παίρνουν (άλλο ένα πράγμα που δεν άλλαξε στις συναυλίες τους). Οι μοναδικές εκπροσωπήσεις του “Nostalgia”, ήταν το αδιάφορο “Unshackle me” και το πραγματικά πολύ ωραίο ομώνυμο κομμάτι (που μεμονωμένα αγκαλιάστηκε από το κόσμο).

Και εδώ, έρχεται το μελανό σημείο μιας κατά τα άλλα πολύ καλής, επαγγελματικότατης συναυλίας. Όπως θυμάστε όσοι γνωρίζετε το κομμάτι, είναι μπαλάντα που έχει μια διπλή φωνητική αρμονία, σαν “γέφυρα” πριν το ρεφρέν. Ε, λοιπόν, κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα (δεν ξέρω ποιος), αντί να χρησιμοποιηθούν οι έτεροι έγχορδοι (κιθαρίστας, μπασίστας) για τη μια αρμονία, να την βάλουν playback στο ΠΛΕΟΝ εξώφθαλμο σημείο! Το αστείο, είναι πως στο ρεφρέν αυτό καθαυτό, χρησιμοποιήθηκαν ΚΑΝΟΝΙΚΑ οι δύο έτεροι έγχορδοι για δεύτερα φωνητικά!

Κάτι που σε κάνει να απορείς ποιος σκέφτηκε ότι ήταν καλή ιδέα να εκτεθεί έτσι η μπάντα! Κατά τα άλλα…”ήρθαμε να σας παίξουμε true fuckin’ metal”, έλεγε ο κύριος Olof Wikstrand. Δεν ξέρω για εσάς παιδιά, εγώ όταν ακούω για ατόφιο heavy metal, το playback είναι το τελευταίο που σκέφτομαι ως μέρος της συναυλιακής του απόδοσης και το κλείνω εδώ. Πάμε στη μέρα δύο.

ΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ – 13/12

Η δεύτερη και πιο ακραία μέρα, ξεκινάει με τους καλύτερους οιωνούς. Ολόφρεσκο συγκρότημα, με μόλις ένα EP “Access denied” (2023) και ένα full-length “Narcissistic compulsion” (2024) οι ALL SINS UNDONE, στη παρθενική τους ζωντανή εμφάνιση. Τρομακτικά δεμένοι και προβαρισμένοι, απέδωσαν με ακρίβεια το μοντέρνο thrash τους σχολής THE HAUNTED, SLAYER, ENFORCED, POWER TRIP ενώ τα φωνητικά του μπασίστα τους (παίκτης ολκής, γνώριμος από SICKENING HORROR μεριά), φέρνανε καθαρά σε death metal σχολής IMMOLATION. Άμα είναι έτσι τη πρώτη φορά (που δεδομένα υπήρχε άγχος), τη δεύτερη μας βλέπω να παίρνουν scalp. Μπράβο κύριοι!

Όπως έκαναν οι Κύπριοι VOMITILE για παράδειγμα, που ακολούθησαν! Οι κύριοι, ανοίξανε τα πρώτα circle pit με το VADER – meets – MALEVOLENT CREATION – meets – MORBID ANGEL ύφος τους και με επιλογές από τις τρεις τελευταίες τους κυκλοφορίες (“Mastering the art of killing” – 2014, “Pure eternal hate” – 2018, “Faces of terror” EP – 2025), μοίρασαν πτώματα δεξιά και αριστερά. Όπως τόνισαν και άτομα από τη παρέα μου, είναι το κοντινότερο στο οποίο είχαν ακούσει από Ελλάδα ή Κύπρο σε SKELETAL REMAINS. Από όταν τους είχα δει πριν 13 χρόνια, η εξέλιξη είναι αλματώδης!

Συγκινητική η επικοινωνία του μπροστάρη μπασίστα/τραγουδιστή με το κοινό, ειδικά όταν ευχαρίστησε τη διοργάνωση, το χώρο και ζήτησε χειροκρότημα για τις έτερες μπάντες που θα παίξουν εκείνη τη μέρα, καθώς και για τους ALL SINS UNDONE και κυρίως, όταν ευχαριστώντας εμάς για τη παρουσία μας, είπε “χωρίς εσάς, δεν είμαστε τίποτα εμείς εδώ”. Η σωστή νοοτροπία και καλό είναι κάτι τέτοια να επισημαίνονται, πέραν της μουσικής. Διότι αυτά σε πάνε πραγματικά μπροστά. Ήδη θέλω να τους ξαναδώ, να ξέρετε! Και headliners κάπου να γίνει το σώσε!

Ώρα τώρα για μια από τις ιστορικότερες και σπουδαιότερες thrash μπάντες μας. Τους MENTALLY DEFILED. Μετά από μια γερή ανάπαυλα από τα συναυλιακά δρώμενα, επέστρεψαν στο σανίδι, μόνο και μόνο για να αποδείξουν πως “ο παλιός, είναι αλλιώς”. Με μπροστάρη τον Γιώργο Μπάλιο (που τη προηγούμενη φορά, είχε πάρει κεφάλια με τους VIOLENT DEFINITION) και drummer τον Γιάννη Βότση, δεν χάνεις ποτέ. Ειδικά δε, όταν αποδίδεις το υλικό των κλασσικών αγαπημένων “The thrash brigade” και “Aptitude for elimination”!

Για την ιστορία, το set μοιράστηκε ως εξής μεταξύ των δύο δίσκων: “The thrash brigade” (“Necrohooligan”, “The thrash brigade”, “Mosh pit maniac”), “Aptitude for elimination” (ομώνυμο, “Merchants of hope”, “Thrash till afterlife”, “Fashion victim”) συν μια διασκευή στο συνώνυμο του είδους “Piranha” των EXODUS! To circle pit το σωστό, το ορθόδοξο, άνοιξε, τιμήθηκε, δοξάστηκε εις τους αιώνας των αιώνων αμήν. Το δε κασκόλ του Μπάλιου με το σύνθημα “THRASH METAL GEGEN NAZIS” ήταν ο ορισμός του “αυτά καλό είναι να γίνονται”.

Φτάνοντας προς τις τελευταίες ώρες του festival, ήρθε η ώρα για τους φίλους μας από την Ολλανδία. Πρώτο χτύπημα, από τους σπουδαίους εκπροσώπους του brutal death metal, SEVERE TORTURE. Μια μπάντα που έφτιαξε την δική της ιστορία στο είδος, παραμένοντας ωστόσο, τρομερά υποτιμημένη. Πριν 17 χρόνια είχαν έρθει μπροστά σε διψήφιο αριθμό ατόμων. Πλέον, παίζει σε ένα κατάμεστο Κύτταρο και από κάτω γίνεται σφαγή! Απόδοση τσιμέντο, riffs – ξυράφια δεξιά και αριστερά να πετσοκόβουν σβέρκους, το crowdsurfing να δίνει και να παίρνει, κάτσε καλά! Το λες και δικαίωση.

Τιμήθηκαν όλα τα άλμπουμ τους με τουλάχιστον ένα κομμάτι ως εξής: “Feasting on blood” (“Baptized in vaginal liquid”, “Feces for Jesus” – αφιερωμένα στη διοργάνωση και σε εμάς αντίστοιχα), “Misanthropic carnage” (“Impelled to kill”), “Fall of the despised” (“Endless strain of cadavers”), “Sworn vengeance” (“Buried hatchet”, “Dismal perception”), “Slaughtered” (“Feeding on cadavers”, “Grave condition”), το “Fisting the sockets” EP στην ολότητα του (αφιέρωσαν το “Entangled in hate” “στα αδέρφια μας τους ASPHYX”) και το τελευταίο “Torn from the jaws of death” (ομώνυμο, “The death of everything”, “Christ immersion”). Σφαγή και θάνατος!

Τέτοια εμφάνιση, ποια μπάντα άραγε θα μπορούσε να διαδεχθεί, χωρίς να είναι κατώτερη των περιστάσεων; Δεν ξέρω ποιον σκέφτηκες εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, εγώ όμως σκέφτηκα ήδη μια και αυτή η μια, θα έκλεινε μεγαλοπρεπώς το festival. ASPHYX κυρίες και κύριοι. Old school death metal λέγεται και είναι απλό. “The quest for absurdity”/”Vermin” από το “The rack” και ουρλιάζουμε “HORDES OF DISGUST” μαζί με τον ΤΙΤΑΝΑ του Ολλανδικού death metal (κυριολεκτικά και καλλιτεχνικά) Martin Van Drunen, με τον ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΑ Stefan Huskens να οδηγεί το μακελειό, τον Paul Bayens να ξερνάει riff-άρες και τον Alwin Zuur στις χαμηλές συχνότητες να κρατάει τα μπόσικα με τον Huskens.

Αρχοντικό set έτι μια φορά, η τρίτη για τον γράφοντα. Πιο αναλυτικά: “The rack” (“Wasteland of terror”, ομώνυμο), “Last one on earth” (ομώνυμο, “Asphyx (forgotten war)”), “Death…the brutal way” (ομώνυμο, “Scorbutics”), “Deathhammer” (ομώνυμο, “Into the timewastes”), “Incoming death” (“Forerunners of the apocalypse”, “It came from the skies”, “Division brandenburg”) και “Necroceros” (“The nameless elite”, “Molten black earth”, “Knights templars stand”). Σημειώνεται το ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ χιούμορ του Martin Van Drunen, παρόλο που σε ένα δύο κομμάτια το μικρόφωνο έκανε τα δικά του, όταν του το πήραν για να του δώσουν άλλο, όσο ήταν χωρίς μικρόφωνο, έκανε γκριμάτσες και λυθήκαμε στο γέλιο!

Γέλιο επίσης, όταν συστήνοντας τη μπάντα, σύστησε τον εαυτό του με μια απίστευτη φυσικότητα ως….Patrick Mameli! Επίσης, μέσα στο χαμό, είδα φυσικά και τον τραγουδιστή των VOMITILE να βουτάει στο κοινό, ενισχύοντας το κλίμα γιορτής! Κλείνοντας το set, με τα δύο ομώνυμα κομμάτια των δύο πρώτων δίσκων, κλείνοντας και το festival, οι ASPHYX αποχωρούν θριαμβευτικά από τη σκηνή του Κυττάρου, υποσχόμενοι πως θα επιστρέψουν (εικάζω με νέο δίσκο, 4 χρόνια είναι αυτά). Το τρίτο Athens Extreme festival, έχει περάσει στην ιστορία, ήδη σχεδιάζεται μαθαίνω το επόμενο, μαντεύω ότι μόνο θα μεγαλώνει αυτό το festival. Εμείς θα είμαστε με κάθε τρόπο εκεί. Εις το επανιδείν!

Υ.Γ.: Οι ASPHYX και SEVERE TORTURE, έκοβαν βόλτες τη δεύτερη μέρα, τσεκάροντας τα support δεξιά και αριστερά. Έτσι πρέπει να γίνεται!

Γιάννης Σαββίδης
Φωτογραφίες: Αποστόλης Ανδριώτης

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece