Wednesday, March 11, 2026




Home Blog Page 7

A day to remember… 17/2 [DEEP PURPLE]

0
Purple

Purple

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Purpendicular” – DEEP PURPLE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1996
ΕΤΑΙΡΙΑ: RCA
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: DEEP PURPLE
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Ian Gillan – φωνητικά
Steve Morse – κιθάρες
Jon Lord – πλήκτρα
Roger Glover – μπάσο
Ian Paice – ντραμς

Το “Purpendicular” είναι από τα άλμπουμ που κουβαλούν ένα σχεδόν ασήκωτο βάρος, σαν αυτούς τους δίσκους που κυκλοφορούν σε οριακά σταυροδρόμια καριέρας και καλούνται να αποδείξουν όχι μόνο τον λόγο ύπαρξής τους, αλλά και το δικαίωμα δημιουργίας τους. Με άλλα λόγια, πρέπει να υπάρξουν μέσα σε μια ιστορία που έχει ήδη γραφτεί με κεφαλαία γράμματα και, σαν να μην έφτανε αυτό, να συγκριθούν μαζί της και να τη συνεχίσουν. Μερικά άλμπουμ είναι πραγματικά άτυχα. Και το “Purpendicular” είναι, χωρίς αμφιβολία, ένα από αυτά.

Η ιστορία των DEEP PURPLE είχε ήδη περάσει από κάθε πιθανό σενάριο. Μια λαμπρή πορεία στα 70s, αποχωρήσεις, επιστροφές, εσωτερικές συγκρούσεις και επανεκκινήσεις. Gillan, Glover, Blackmore, ονόματα που έμπαιναν και έβγαιναν από την εξίσωση, αφήνοντας τους οπαδούς διαρκώς ανάμεσα στον ενθουσιασμό, την αβεβαιότητα και την νευρικότητα. Κάθε νέο κεφάλαιο έμοιαζε με επανεκκίνηση, κάθε αλλαγή με σοκ και ψυχρολουσία. Και όταν ανακοινώθηκε η αποχώρηση του Ritchie Blackmore μετά το άνευρο “The battle rages on”, για πολλούς το όριο είχε πλέον ξεπεραστεί. Άλλωστε, DEEP PURPLE χωρίς Blackmore; Σχεδόν σαν Chicago Bulls χωρίς Jordan.

Αλλά ήταν πράγματι έτσι;

Ο Steve Morse ανέλαβε ένα τεράστιο ρίσκο και κάπως έτσι γεννήθηκε το “Purpendicular”. Δεν ήταν απλώς ο επόμενος DEEP PURPLE δίσκος. Ήταν ο δίσκος που έπρεπε να σταθεί σε έναν κόσμο όπου η απουσία του Blackmore λειτουργούσε πιο δυνατά από οποιαδήποτε νέα νότα. Ένας δίσκος που, σχεδόν αναπόφευκτα, δεν κρίθηκε μόνο μουσικά αλλά κυρίως συναισθηματικά. Για πολλούς ακροατές, η πρώτη επαφή με το άλμπουμ δεν ήταν καθαρή ακρόαση, αλλά μια σχεδόν ασυνείδητη διαδικασία σύγκρισης με μια παγιωμένη εικόνα για το «πως» και τι «πρέπει» να είναι οι DEEP PURPLE. Και αυτό είναι απολύτως κατανοητό. Το ρίσκο ήταν της μπάντας.

Το “Purpendicular” όμως δεν επιχείρησε να καθησυχάσει κανέναν. Δεν προσπάθησε να μιμηθεί το παρελθόν, ούτε να λειτουργήσει ως νοσταλγική αναπαράσταση. Αντίθετα, έμοιαζε να δηλώνει κάτι σχεδόν τολμηρό, ότι οι DEEP PURPLE συνέχιζαν να κινούνται μπροστά. Και σε αυτό το σημείο, η παρουσία του Steve Morse δεν μπορεί να ιδωθεί απλώς ως μια αλλαγή κιθαρίστα. Δεν επρόκειτο για αντικατάσταση, αλλά για επαναπροσδιορισμό δυναμικής. Η κιθαριστική του προσέγγιση,  βαθιά μελωδική αλλά και τεχνικά πολυεπίπεδη εισήγαγε ένα διαφορετικό είδος ενέργειας στην ταυτότητα της μπάντας.

Αυτό γίνεται εμφανές σε κομβικές στιγμές του άλμπουμ. Το “Vavoom: Ted the mechanic” εισάγει από αυτή τη νέα ενέργεια, με νεύρο και αυτοπεποίθηση. Το “Loosen my strings” αποκαλύπτει μια πιο περιπλανώμενη, σχεδόν απρόβλεπτη πλευρά των DEEP PURPLE. Και ύστερα έρχεται το “Sometimes i feel like screaming”. Ένα τραγούδι που δεν λειτουργεί απλώς ως highlight του δίσκου, αλλά ως ο συναισθηματικός του πυρήνας. Η μελωδία, σχεδόν στοιχειωτική μέσα στην απλότητά της, κουβαλά μια σπάνια ένταση που είναι εσωτερική, μελαγχολική και  βαθιά ανθρώπινη, είναι ο ίδιος ο χαρακτήρας του Steve Morse. Η κιθαριστική  του προσέγγιση επιλέγει τον δρόμο της μελωδίας και της ατμόσφαιρας. Και ίσως γι’ αυτό το κομμάτι στέκεται όχι ως καλή σύνθεση για τα δεδομένα της περιόδου, μα ως μια αυθεντικά σπουδαία στιγμή της ιστορίας των DEEP PURPLE. Κατά την ταπεινή μου άποψη, ως ένα από τα κορυφαία τραγούδια που ηχογράφησαν ποτέ.

Επίσης τα “The Purpendicular waltz” και “Somebody stole my guitar”  δείχνουν το σχεδόν απίστευτο, ότι για μια ακόμα στιγμή αυτή η μπάντα μπορούσε ένα λειτουργήσει χωρίς τον Ritchie Blackmore. Τουλάχιστον, ουσιαστικά για ένα άλμπουμ και μερικές εξαιρέσεις τραγουδιών στο μέλλον.  Και αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του δίσκου. Το “Purpendicular” δεν ακούγεται σαν συγκρότημα που προσπαθεί να αποδείξει κάτι. Ακούγεται σαν μπάντα που ξαναβρίσκει τον ενθουσιασμό της δημιουργικής αναζήτησης έχοντας μια αίσθηση φρεσκάδας.

Και κάπου εδώ νομίζω γίνεται απολύτως σαφές γιατί το “Purpendicular” δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως απλός μεταβατικός δίσκος. Δεν επιχείρησε ποτέ να λειτουργήσει ως γέφυρα με το παρελθόν, ούτε να αναζητήσει εύκολη αποδοχή μέσω νοσταλγίας. Κατέγραψε κάτι πολύ πιο σπάνιο όμως. Τη βούληση μιας ιστορικής μπάντας να συνεχίσει να εξελίσσεται. Σήμερα, μακριά από το αρχικό σοκ της εποχής και τις αναπόφευκτες συγκρίσεις, το “Purpendicular” ακούγεται σαν αυτό που ήταν εξαρχής. Όχι ένας «μετα-Blackmore» δίσκος, αλλά ένα από τα πιο τολμηρά και ειλικρινή κεφάλαια της καριέρας των DEEP PURPLE. Ένας δίσκος που δεν ζητούσε έγκριση. Μόνο χρόνο.

Δημήτρης Σειρηνάκης

LEATHERHEAD interview

0
Leatherhead
Photo by Dimitris Zampos
Leatherhead
Photo by Dimitris Zampos

Darkness falls into the streets…”

Έρχονται από τον θεσσαλικό κάμπο και θαρρείς πως είναι γέννημα-θρέμμα κάποιας αμερικανικής πολιτείας. Ξέρουν πως το ημερολόγιο δείχνει 2026, μα θα ήθελαν να δείχνει 1988 και το καταφέρνουν αβίαστα. Οι LEATHERHEAD, δύο χρόνια μετά το δυνατό ομώνυμό τους ντεμπούτο, χτυπούν ξανά με το εμφανώς ανώτερό του Violent horror stories και αναγκάζουν ξανά κάθε θιασώτη και οπαδό του US metal να ασχοληθεί σοβαρά μαζί τους. Έξοχη ευκαιρία λοιπόν για μια συζήτηση με τον frontman του γκρουπ, Τόλη Μέκρα, υπό τους ήχους ποιοτικότατου speed metal, έτσι δεν είναι;

Τόλη καλησπέρα, χαρά μας να σε φιλοξενούμε στις σελίδες του Rock Hard! Για όσους τώρα σας μαθαίνουν, θα θέλαμε ένα περιεκτικό βιογραφικό της μπάντας. Που, πως, πότε και γιατί ξεκινήσατε οι LEATHERHEAD.
Καλησπέρα Δημήτρη, δική μου η χαρά! Οι LEATHERHEAD δημιουργήθηκαν στη Λάρισα. Πως; Έπειτα από την διάλυση των MURDER ANGELS, από εμένα και τον Μιχάλη (τύμπανα). Πότε; Η ιδέα ενός νέου γκρουπ ξεκίνησε δειλά-δειλά το 2020, με το τελικό project να παίρνει σάρκα και οστά το 2022. Γιατί; Με σκοπό να παίξουμε τίμιο μέταλλο!

Πώς καταλήξατε στο όνομά σας; Οφείλω να ομολογήσω πως σας ταιριάζει απόλυτα και το υποστηρίζετε άψογα, ως προς το image!
«Κλέψαμε» το όνομα από μία αγγλική πόλη, δημιουργώντας παράλληλα μία semi-fictional ιστορία γύρω από την ύπαρξη μιας καταραμένης πόλης με το αντίστοιχο όνομα στην Β. Αμερική. Ναι, το “Leatherhead” είναι αναμφίβολα ένα brand που «ζέχνει» metal, ενώ παράλληλα μας επέτρεψε να αναπτύξουμε μία horror θεματολογία, διαφορετική ωστόσο από τα συνηθισμένα.

Πριν μιλήσουμε για το “Violent horror stories”, ας κάνουμε μια σούμα για το “Leatherhead”. Πώς πήγε γενικά;
Ανέλπιστα καλά, δεδομένου ότι είμαστε ένα γκρουπ από τη Λάρισα! Μας άνοιξε πολλές πόρτες σε μικρά και μεγάλα live σε Ελλάδα και εξωτερικό, ενώ εδραίωσε το όνομά μας ως μία πολλά υποσχόμενη κίνηση στον ευρωπαϊκό metal χάρτη, βάσει των πολύ θετικών κριτικών. Παράλληλα, πέρα από τις κριτικές, το αγκάλιασε κι ο κόσμος, δίνοντας μας ακόμη μεγαλύτερο κίνητρο για την επόμενη δουλειά μας.

Η αλήθεια πάντως είναι πως το «ξεζουμίσατε» το δόλιο, σας είδαμε πολύ δραστήριους όσον αφορά τις συναυλίες για την προώθησή του. Πες μου εντυπώσεις από τον «δρόμο»…
Το heavy metal γεννήθηκε, ζει και αναπνέει στα live! Κατά την προσωπική μου άποψη, δεν υπάρχει λόγος να παίζεις αυτή τη μουσική αν δεν σε ενδιαφέρουν οι ζωντανές εμφανίσεις. Όσο περισσότερες τόσο το καλύτερο, ειδικότερα για μία ανερχόμενη μπάντα όπως εμείς. Οι εντυπώσεις μας είναι μονάχα θετικές, καθώς από αυτές βγήκαμε κυρίως κερδισμένοι.

Μικρά clubs, ή Open Air Festivals;
Όλα έχουν την μαγεία τους. Το club σε δένει με τον κόσμο, το Open Air από την άλλη συνήθως αποτελεί το επόμενο σκαλί για μία μπάντα. Θα ψήφιζα τα ιδρωμένα clubs τον χειμώνα και τα Open Air Fests το καλοκαίρι, για ευνόητους λόγους.

Μιας και μιλάμε για συναυλίες, επάνω στην σκηνή είστε εξαιρετικοί. Είναι το αποτέλεσμα αυτό προϊόν πολλών ωρών πρόβας; Είναι αυτοματοποιημένες, έμφυτες κινήσεις; Συνδυασμός αυτών, ίσως;
Η σκηνική μας παρουσία είναι κάτι που βγαίνει αβίαστα και εξαρτάται και από την ενέργεια του κάθε live ξεχωριστά. Τι καλύτερο από το να ακούς τα κομμάτια σου, που πρωτίστως συνέθεσες σαν οπαδός και ακροατής, σε full ένταση, έτσι δεν είναι; Όσον αφορά το κομμάτι του συγχρονισμού, αυτό φυσικά δουλεύεται μόνο με πρόβες και προσωπική δουλειά.

Πάμε τώρα και στο καινούργιο σας άλμπουμ. Καταρχάς, μπράβο για την ιδέα να κυκλοφορήσει Παρασκευή και 13. Ήρθε κι έδεσε! Μίλησέ μου για τη διαδικασία σύνθεσης και ηχογράφησης, τις αλλαγές στη μπάντα…
Ο Δημήτρης Κομνηνός αντικατέστησε τον Ζάχο Καραμπάση στις κιθάρες, προσδίδοντας έναν πιο βιρτουόζικο και συνάμα horror χαρακτήρα στα lead και solo parts. H σύνθεση είχε πραγματοποιηθεί κατά ένα μεγάλο μέρος μέχρι τον Μάιο, ενώ η ενορχήστρωση ολοκληρώθηκε σε μόλις ένα μήνα. Ο χρόνος πίεζε καθώς η ημερομηνία κυκλοφορίας είχε καπαρωθεί από πολύ πριν, οπότε οι γρήγορες κινήσεις αποτελούσαν μονόδρομο. Όσον αφορά τις ηχογραφήσεις των LEATHERHEAD, ποτέ δεν λείπουν τα μικρο-ευτράπελα, παρ’ όλα αυτά όλοι εργαστήκαμε σκληρά. Αξίζει ιδιαίτερη μνεία για αυτό σε κάθε μέλος ξεχωριστά αλλά και στον Γιώργο Κουγιουμτζόγλου των Coyote Studios, που επιμελήθηκε μαζί μας την παραγωγή.

Η επόμενή μου ερώτηση θα ήταν αυτή. Κατά πόσο εμπλέκεστε στην παραγωγή του δίσκου;
Σε μεγάλο βαθμό! Η τελική μίξη μας βρίσκει όλους μαζί μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες στο studio, προσπαθώντας για το καλύτερο αποτέλεσμα, διορθώνοντας τυχόν λάθη και γενικότερα ρουφώντας την ψυχή του Γιώργου! (γέλια)

Καθένας μπορεί να προτιμά όποιο από τα δύο άλμπουμ θέλει, (σ.σ: btw εγώ τάσσομαι ανοικτά υπέρ του “Violent horror stories”) αλλά όπως και να ’χει, σε σχέση με το ντεμπούτο σας, εδώ νομίζω είστε πιο κατασταλαγμένοι μουσικά. Ήταν μια ειλημμένη απόφαση, ή προέκυψε στην πορεία αυτό το καθαρό, αμερικανικό speed metal που παίζετε;
Οι συνθέσεις μας με κάθε κυκλοφορία γίνονται ολοένα και πιο μεστές, διότι και εμείς ωριμάζουμε σαν άτομα. Επίσης, ναι μεν μία σύνθεση μπορεί να είναι αρκετά παλιά, αλλά ο τρόπος που θα αποδοθεί εξαρτάται από τη δεδομένη στιγμή που η συγκεκριμένη σύνθεση θα χρησιμοποιηθεί. Γεγονός όμως είναι πως στο δεύτερο άλμπουμ η προσπάθεια ήταν περισσότερο ομαδική, μιας και κάθε ιδέα δουλεύτηκε από όλους ξεχωριστά.

Με μόλις δύο δίσκους κι όμως, είστε ήδη απολύτως αναγνωρίσιμοι κι έχετε τη δική σας «ταυτότητα» στην ελληνική και γιατί όχι, στην ευρωπαϊκή σκηνή. Πολλοί το προσπαθούν, ελάχιστοι το πετυχαίνουν στις μέρες μας. Τι υπάρχει πίσω από αυτό;
Σίγουρα τα ακούσματα παίζουν μεγάλο ρόλο! Η όποια τεχνογνωσία, έρχεται με την πάροδο του χρόνου. Το χτίσιμο ενός συγκεκριμένου στυλ από την άλλη, έχει πολλή σκέψη και οργάνωση κρυμμένη από πίσω, όμως κυρίως έχει να κάνει με το τί μας αρέσει εμάς, ως οπαδοί αυτής της μουσικής.

Μέχρι πού βλέπετε να εξελίσσεται το concept σας; Πόσους πρέπει να σκοτώσει ο Ινδιάνος για να ησυχάσει πια;
Είναι κάπως νωρίς για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα. Ακόμα η εκδίκηση δεν έχει λάβει χώρα. Το σίγουρο είναι πως η ιστορία έχει μόλις αρχίσει…

Heavy metal needs closedminded people, λέει ένα ρητό. Κατά πόσο το ασπάζεστε;
Δεν θα συμφωνούσα, καθώς μιλάμε για ένα μουσικό ιδίωμα με πολυάριθμες προεκτάσεις. Στη μουσική γενικότερα δεν υπάρχουν όρια, παίζουμε metal γιατί γουστάρουμε, από κει και πέρα αν θέλουμε να διευρύνουμε τους ηχητικούς μας ορίζοντες, δε θα μας σταματήσει τίποτα!

Στο εξώφυλλο, έγινε και πάλι εξαίσια δουλειά από πλευράς Mario Lopez. Κάποια “Easter eggs” για τους αναγνώστες μας, ίσως; Αν υπάρχουν, βέβαια.
Σίγουρα υπάρχουν στοιχεία από διάφορα κομμάτια του άλμπουμ διασκορπισμένα στο εξώφυλλο… Ίσως να υπάρχουν και κάποια στοιχεία μελλοντικών κυκλοφοριών, ποιος ξέρει; (σ.σ: σφίγγα ο Τόλης, δε μιλάει, εγώ προσπάθησα)

Ποια τα «όπλα» σας; Τι είδους εξοπλισμό χρησιμοποιείτε;
Όσον αφορά τις κιθάρες, προτιμούμε “axes”: Flying V Jackson και Kramer με Seymour Duncan μαγνήτες, που κόβουν λαρύγγια, ενώ στα πετάλια τα κλασικά Tubescreamer και OD3 έχουν την θέση τους. Από ενισχυτές χρησιμοποιούμε ENGL και μια πεταλιέρα της Blackstar. Στο μπάσο, επίσης η ίδια λογική, “the sharper the better”! Jackson, Fender και BC Rich με humbuckers, PJ και double P μαγνήτες, ενώ ένα MXR M80+ βγάζει αυτή την χαρακτηριστική χροιά. Τύμπανα Paiste και πιάτα Zildjian. Όσον αφορά τη φωνή, τα πράγματα είναι πολύ απλά: Ό,τι ακούγεται!

Ποιος ο μεγαλύτερος και όσο γίνεται πιο εφικτός σας στόχος, ως μπάντα;
Θα πω το να παίζουμε σε υψηλό επίπεδο κρατώντας τις ισορροπίες στην προσωπική και επαγγελματική μας ζωή (σ.σ: πολύ ωραία απάντηση)

Λήξις χρόνου. Από μας, συγχαρητήρια και πάλι για τον υπέροχο δίσκο σας. Ο επίλογος δικός σου, Τόλη!
Ευχαριστούμε πολύ για τα θετικότατα σχόλια, Δημήτρη! Τα πολλά λόγια είναι φτώχια, οπότε τα λέμε σύντομα σε ένα venue κοντά σας. Death is rising from beyond

Δημήτρης Τσέλλος

A day to remember… 17/2 [KING DIAMOND]

0
Diamond

Diamond

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Fatal portrait” – KING DIAMOND
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1986
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Roadrunner Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Rune Hoyer, King Diamond, Michael Denner
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – King Diamond
Κιθάρες – Andy LaRocque, Michael Denner
Μπάσο – Tim “ Grabber” Hansen (R.I.P. 2019)
Drums – Mikkey Dee

To 1985, μόλις ένα έτος μετά την κυκλοφορία του απίστευτου “Don’t break the oath”, οι MERCYFUL FATE οδηγούνται στη διάλυση. Αιτία, οι αγεφύρωτες, εκείνη την εποχή τουλάχιστον, μουσικές διαφορές ανάμεσα στον κιθαρίστα Hank Shermann και τον τραγουδιστή King Diamond καθώς ο πρώτος επιθυμούσε η μπάντα να κινηθεί σε πιο hard rock φόρμες και να απομακρυνθεί από το occult ύφος που συντηρούσε η μπάντα, κάτι που έβρισκε απόλυτα αντίθετο τον δεύτερο. Η ρήξη και η διάλυση ήταν αναπόφευκτη και από τη μία ο Shermann κινήθηκε όντως σε πιο μελωδικές φόρμες δημιουργώντας τους FATE, από την άλλη ο King…

Ο King δεν έμεινε και αυτός άπρακτος και αποφασίζει να σχηματίσει μια νέα μπάντα έχοντας μαζί του τους συνεργάτες του από τους MERCYFUL FATE, τον κιθαρίστα Michael Denner και τον μπασίστα Tim Hansen. Για να πλαισιώσει τον Denner στις κιθάρες, ο King επιλέγει κάποιον Anders Allhage που τον είχε εντυπωσιάσει ως μέλος της NWOBHM μπάντας E.F. BAND και για τα τύμπανα, κάποιον Σουηδό με ελληνικές ρίζες ονόματι Micael Kiriakos Delaoglou που ήταν μέλος των Δανών GEISHA. Αμφότεροι υιοθετούν τα ονόματα Andy LaRocque και Mikkey Dee αντίστοιχα, ενώ για το όνομα της μπάντας καταλήγουν στο KING DIAMOND, λογικά σκεπτόμενοι ποντάροντας στην αναγνωρισιμότητα του τραγουδιστή.

Το 1985 η μπάντα ηχογραφεί ένα demo,με κομμάτια που αργότερα θα έμπαιναν στο ντεμπούτο της μπάντας, ουσιαστικά όμως το πρώτο δείγμα γραφής των KING DIAMOND κυκλοφόρησε ανήμερα τα Χριστούγεννα της ίδιας χρονιάς, και φυσικά μιλάμε για το κλασικό, πλέον, single “No presents for Christmas” που, σε συνδυασμό με το επιβλητικό “Charon” στη δεύτερη πλευρά του, έκανε μεγάλη αίσθηση. Λίγους μήνες αργότερα, σαν σήμερα το 1986, το ντεμπούτο άλμπουμ των KING DIAMOND με τίτλο “Fatal portrait”, κυκλοφορεί.

Με το πρώτο άκουσμα, ο ακροατής διαπιστώνει τόσο ομοιότητες, όσο και διαφορές της νέας αυτής μπάντας από τους MERCYFUL FATE. Από τη μία το occult και μυστικιστικό στοιχείο παραμένει έντονο, ίσως εντονότερο από πριν, δίνοντας μια αίσθηση κινηματογραφικού τρόμου. Από την άλλη, ενώ μουσικά υπάρχουν πολλά στοιχεία που παραπέμπουν στους MERCYFUL FATE, η χρήση πλήκτρων, τα νεοκλασικά στοιχεία που εισάγει ο LaRocque και η εν γένει ατμόσφαιρα, παρουσιάζουν μια δουλειά λιγότερο τραχιά από αυτές των MERCYFUL FATE, περισσότερο μελωδική αλλά σε καμιά περίπτωση λιγότερο heavy! Τα καταιγιστικά “Halloween” και “Charon” ξεχωρίζουν με τα θυελλώδη riffs τους και την ορμητικότητα τους, ενώ πολύ αγαπημένα μου επίσης είναι τα “The portrait” και “Dressed in white” που εντυπωσιάζουν τόσο με τη μελωδικότητα, όσο και την πολυπλοκότητα τους. Προφανώς και τα υπόλοιπα κομμάτια είναι εξίσου δυνατά αλλά κατά την ταπεινή μου άποψη τα προαναφερθέντα είναι αυτά που ξεχωρίζουν.

Η απόδοση της μπάντας είναι εκπληκτική, με τους νέους LaRocque και Dee να εντυπωσιάζουν με την εκτελεστική τους δεινότητα, ενώ ο King… είναι απλά ο King!

Χωρίς να είναι το καλύτερο άλμπουμ των KING DIAMOND, το “Fatal portrait” είναι μια εξαιρετική δουλειά, όχι μόνο για τις συνθέσεις του αλλά έχει και την ιστορική του σημασία καθώς αποτέλεσε το εφαλτήριο μιας απίστευτης solo δισκογραφίας του Βασιλιά Διαμαντή.

Did you know that:

  • Το “Fatal portrait” είναι το ένα από τα δύο άλμπουμ των KING DIAMOND, μαζί με το “The spider’s lullabye” του 1995, που δεν βασίζεται εξ ολοκλήρου σε μια full concept ιστορία. Για την ακρίβεια, τα κομμάτια της πρώτης πλευράς του δίσκου (για εμάς τους λάτρεις του βινυλίου) ή αλλιώς τα τέσσερα πρώτα κομμάτια, μαζί με το τελευταίο “Haunted”  διηγούνται την ιστορία του “Πορτραίτου” με τα υπόλοιπα να αποτελούν μεμονωμένες ιστορίες.
  • Η επανέκδοση του άλμπουμ περιέχει επιπλέον το “No presents for Christmas” και το “The lake” που ήταν b side στο single “Halloween”.

Θοδωρής Κλώνης

Weekly Metal Meltdown (7-13/2, CORROSION OF CONFORMITY, AMARANTHE, MASTERPLAN and more)

0
Weekly 7-13-2

Weekly 7-13-2

Για ακόμη μια εβδομάδα η στήλη συλλέγει ολοκαίνουργια κομμάτια από όλα τα είδη του σκληρού ήχου. Επανεμφάνιση μετά από πολλά χρόνια των CORROSION OF CONFORMITY, PRO-PAIN, WOLVERINE και MASTERPLAN, επίσης ΑΜΑRΑΝΤΗΕ, ΤΗΕ GEMS, MELECHESH, John Sykes, MYRKUR, METAL CHURCH, KNOCKED LOOSE, ΗΕLLRIPPER, AS THE SUN FALLS αλλά και πολύ ενδιαφέροντα Ελληνικά σχήματα όπως οι SORROWFUL ANGELS, UNVERKALT και ΜΙSTY ROUTE. Enjoy!

Photo by Danin Drahos

Οι θρύλοι της αμερικανικής heavy metal μουσικής CORROSION OF CONFORMITY θα κυκλοφορήσουν το πολυαναμενόμενο νέο διπλό άλμπουμ τους, “Good God / Baad Man”, στις 3 Απριλίου μέσω της Nuclear Blast.  Πολλά έχουν γραφτεί στο σύμπαν των CORROSION OF CONFORMITY από τότε που το τελευταίο τους άλμπουμ μας χτύπησε στο κεφάλι. Το 2018, όταν το “No Cross No Crown” έπεσε σαν ατομική βόμβα, η  σύνθεση των CORROSION OF CONFORMITY, αποτελούμενη από τους Pepper Keenan (φωνητικά, κιθάρα), Woody Weatherman (κιθάρα), Reed Mullin (ντραμς) και Mike Dean (μπάσο), ήταν ακόμα σε καλό δρόμο.
Όταν χτύπησε η τραγωδία: Τον Ιανουάριο του 2020, ο Mullin έφυγε από αυτό το γήινο επίπεδο. Ήταν ένα καταστροφικό πλήγμα, τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Πώς αντικαθιστάς έναν αδερφό; Δεν μπορείς. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να συνεχίσεις να μένεις στη μνήμη του. Αυτό ακριβώς έκαναν και οι υπόλοιποι CORROSION OF CONFORMITY, μέχρι που ο COVID-19 έκλεισε τον κόσμο στα σπίτια του. Τότε ο Dean αποφάσισε να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο. Ήταν ένας φιλικός χωρισμός, αλλά άφησε τον Pepper και τον Woody να σκεφτούν την επόμενη κίνησή τους. Κάθισαν στο σπίτι του Keenan στο Μισισιπή, ακούγοντας όλη τη μουσική που αγαπούσαν. DISCHARGE, ZZ TOP, MOTORHEAD, Neil Young, BLACK SABBATH. Ξέρετε: Τα καλά πράγματα.
Άρχισαν να γράφουν. Δεν σταμάτησαν.Μάλιστα, συνέθεσαν ένα τεράστιο διπλό άλμπουμ. ”Καθώς προχωρούσαμε, είχαμε μια τόσο τρελή πληθώρα τραγουδιών, ήταν σχεδόν σαν δύο διαφορετικές κατευθύνσεις”, λέει ο Pepper. “Ξέραμε ότι έπρεπε να το χωρίσουμε σε δύο διαφορετικά άλμπουμ. Τότε καταλήξαμε σε αυτή την ιδέα”. Η ιδέα τυχαίνει να είναι ο τίτλος του δίσκου. Ονομάζεται “Good God / Baad Man”.
“Ο παραγωγός μας Warren Riker, το αποκαλούσε συνέχεια “Dark Side Of The Doom”, θυμάται ο Pepper. “Στο μυαλό μου, είναι ένα παράξενο ερωτικό γράμμα σε όλo τo rock n roll. Το χρησιμοποιήσαμε αυτό για την ελευθερία να ακολουθήσουμε διαφορετικές κατευθύνσεις. Κάθε άλμπουμ είναι το δικό του μικροσκοπικό σύμπαν και έχει τη δική του ταυτότητα. Το “Good God” κλίνει προς το πιο βαρύ/πικρό άκρο του φάσματος. Το “Baad Man” είναι περισσότερο στο throwback rock speed. Καθώς προχωρούσαμε, γινόταν σαφές ποια τραγούδια πήγαν σε ποιο άλμπουμ.” Έφεραν τον ντράμερ Stanton Moore, ο οποίος έπαιξε στο άλμπουμ των CORROSION OF CONFORMITY του 2005 “In The Arms Of God”. Έφεραν τον μπασίστα Bobby “Rock” Landgraf, ο οποίος έπαιξε με τον Pepper στους βαρέων βαρών DOWN της Νέας Ορλεάνης όταν δεν τρομοκρατούσε τους ντόπιους στο δικό του συγκρότημα HONKY.
“Με πολλά από αυτά τα τραγούδια, προσπαθούμε να κάνουμε τον Reed Mullin περήφανο”, λέει ο Pepper. “Ήταν ένας σκληρός και μοναδικός ντράμερ. Και τα διακυβεύματα ήταν υψηλά.” Η πρώτη προεπισκόπηση αυτής της τεράστιας προσφοράς του συγκροτήματος έρχεται με τη μορφή του βασικού single, “Gimme Some Moore”. Το κομμάτι περιλαμβάνει φωνητικά από τον Al Jourgensen των MINISTRY και τον κιθαρίστα της Madonna, Monte Pittman.
To ακούμε παρακάτω:

Photo by Patric Ullaeus

Οι θρύλοι τoυ power metal MASTERPLAN με επικεφαλής τον πρώην κιθαρίστα των HELLOWEEN, Roland Grapow, θα κυκλοφορήσουν το νέο τους άλμπουμ, “Metalmorphosis”, στις 26 Ιουνίου 2026 μέσω της Frontiers Music Srl. Μετά από ένα παρατεταμένο διάλειμμα από τις studio κυκλοφορίες, οι MASTERPLAN επανεμφανίστηκαν με ανανεωμένη δημιουργική ορμή. Για να γιορτάσουν την ανακοίνωση, το συγκρότημα μοιράστηκε ένα νέο single για το κομμάτι “Chase The Light”, που είναι διαθέσιμο παρακάτω.
Ο Grapow περιέγραψε το single ως “ένα σκοτεινό και επιθετικό κομμάτι για τον φόβο, τον έλεγχο και έναν κόσμο που τρέφεται με τον πόνο. Δείχνει πώς η δύναμη ανατέλλει ενώ η συμπόνια εξασθενεί, παγιδεύοντας τους ανθρώπους στη σιωπή και την απελπισία. Το τραγούδι σπρώχνει μέσα από το χάος και τα βάσανα προς την απελευθέρωση – ένα κάλεσμα για απελευθέρωση, για να θεραπεύσετε παλιές πληγές και να ανακτήσετε τη δύναμή σας”.
Ο Grapow εξέφρασε τον ενθουσιασμό του για το άλμπουμ των MASTERPLAN, τα πρώτα νέα τραγούδια του συγκροτήματος από το “Novum Initium”, που κυκλοφόρησε το 2013. «Το “Metalmorphosis” αποτυπώνει πραγματικά τι σημαίνει αυτό το άλμπουμ για εμάς: μια μεταμόρφωση, αλλά παραμένει πιστό στο πνεύμα των MASTERPLAN», είπε. «Έχουμε εξελιχθεί με τα χρόνια, τόσο ως μουσικοί όσο και ως άνθρωποι, και μπορείτε να το ακούσετε αυτό στα νέα τραγούδια. Κάποιες ιδέες ανάγονται πολλά χρόνια πίσω και τώρα επιτέλους έχουν υλοποιηθεί. Είναι δυνατό, μελωδικό και συναισθηματικό, κλασικό MASTERPLAN, αλλά με μια νέα ενέργεια”.

Photo by Phrenetica

Από τότε που αναδύθηκαν από τις υπόγειες κατακόμβες της Ελλάδας, οι post-metallers UNVERKALT έχουν φτάσει στα όριά τους. Στο επερχόμενο τρίτο άλμπουμ τους, βυθίζονται επιτέλους στο σκοτάδι που τους περιμένει πάντα από κάτω. Ενώ παλεύουν με το βάρος της συσσωρευμένης ιστορίας μας, το “Héréditaire” το νέο τους άλμπουμ που κυκλοφορεί στις 27 Φεβρουαρίου στέκεται τώρα ως η πιο βαριά και εγκάρδια προσφορά του συγκροτήματος.
Οι UΝVERKALT κυκλοφορούν το τρίτο και τελευταίο single από το “Héréditaire”. Το “Introjects” σπάει τις σπασμένες πεποιθήσεις του παρελθόντος με την πρόσφατα μαυρισμένη άκρη του συγκροτήματος.
“Συχνά κουβαλάμε πεποιθήσεις και ιδέες που δεν ήταν ποτέ δικές μας, αλλά απορροφήθηκαν από τους κόσμους των άλλων”. Αυτές οι νεκρές κατασκευές παραμένουν ακριβώς κάτω από την επιφάνεια, διαμορφώνοντάς μας σιωπηλά, μέχρι που κάτι σπάει. Υπάρχει μια στιγμή δυσαρμονίας, μια ρωγμή στην επιφάνεια, μια συνειδητοποίηση ότι το βάρος που κουβαλάμε δεν είναι δικό μας για να το αντέξουμε” αναφέρει η μπάντα.

Photo by Meddi

Οι Σουηδοί AMARANTHE μόλις κυκλοφόρησαν το νέο τους single και video με τίτλο “Chaos Theory”. Aφού κυριάρχησαν στις σκηνές σε όλη την Ευρώπη στο πρώτο σκέλος της τεράστιας περιοδείας τους ως co-headline με τους EPICA, με την υποστήριξη της Charlotte Wessels, οι AMARANTHE επιστρέφουν με μια σεισμική μουσική δήλωση που προωθεί τον ήχο τους που αψηφά τα διάφορα είδη μουσικής ακόμα περισσότερο.
Το “Chaos Theory” είναι μια φλογερή σύντηξη από riffs υψηλών οκτανίων, μεταδοτικές μελωδίες και ηλεκτρική ενέργεια, ένα κομμάτι που αναδεικνύει την αδιάκοπη προσπάθεια του συγκροτήματος να καινοτομεί, παραμένοντας παράλληλα πιστό στο ισχυρό υβρίδιο pop metal που έχει γίνει η υπογραφή τους.
Οι AMARANTHE σχολιάζουν: “Το ‘Chaos Theory’ αφορά την αποδοχή της απρόβλεπτης ζωής και την εύρεση δύναμης στην καταιγίδα. Ρίξαμε ό,τι έχουμε σε αυτό το κομμάτι, είναι γρήγορο, είναι δυνατό και είναι καθαρό αμάραντο στην πιο ηλεκτρική του μορφή!”

Photo by Mikael Hulten

Οι Σουηδοί ανερχόμενοι αστέρες THE GEMS επιστρέφουν με το δεύτερο άλμπουμ τους, “Year Of The Snake” που κυκλοφορεί στις 13 Μαρτίου. Το τρίο εδραιώνει τη θέση του ως ισχυρός παίκτης στο σύγχρονο hard rock. Το πρώτο τους single, “Like A Phoenix”, έφτασε αμέσως στο #2 στα German Rock Radio Airplay Charts και εντυπωσίασαν τόσο τους θαυμαστές όσο και τους κριτικούς με το ντεμπούτο άλμπουμ τους “Phoenix” (2024). Με ένα άλμπουμ στο ενεργητικό τους και πολλές ηλεκτρισμένες ζωντανές εμφανίσεις, οι THE GEMS γρήγορα καθιέρωσαν αυτό που το “Year Of The Snake” αποδεικνύει τώρα αβίαστα: αυτό είναι το μέλλον της rock και ότι η μπάντα βρίσκεται καθ’ οδόν προς την κορυφή
Με το “Gravity”, to τρίο αποκαλύπτει ένα νέο single από το επερχόμενο δεύτερο τους άλμπουμ. Ηλεκτρικοί και φιλόδοξοι, οι THE GEMS προσκαλούν τον Tommy Johansson (MAJESTICA, πρώην SABATON) στο εμπνευσμένο από τη δεκαετία του ’80 κομμάτι, προσθέτοντας μια νέα διάσταση στο πάντα πιασάρικο στυλ τους με την πρώτη συνεργασία του συγκροτήματος. Αρχικά όλοι μέλη των THUNDERMOTHER, οι THE GEMS αποδεικνύουν για άλλη μια φορά ότι είναι σημαντικοί νέοι παίκτες στο hard rock και τίποτα δεν μπορεί να τους κάνει να υποχωρήσουν.
Οι THE GEMS μας λένε για το κομμάτι “Gravity”: Το “Gravity” είναι ένας rock ύμνος εμπνευσμένος από τη δεκαετία του ’80 για το κυνήγι των ονείρων σας χωρίς συμβιβασμούς, με δυνατά hooks, εκρηκτικά φωνητικά και αυτή τη διαχρονική rock ενέργεια. Με την συμμετοχή του Tommy Johansson, δύο δυνατές φωνές ενώνονται σε ανυπακοή και ελευθερία.

Οι Φιλανδοί melodic death metallers AS THE SUN FALLS παρουσιάζουν το “As Night Devours”, το δεύτερο single από το επερχόμενο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους “Songs From The Veil” που θα κυκλοφορήσει στις 22 Μαΐου από την Theogonia Records. Με πρεμιέρα στις 10 Φεβρουαρίου, αυτό το κομμάτι βυθίζεται βαθιά στην αποπνικτική ηρεμία της σκανδιναβικής νύχτας, όπου η αρχαία πίστη, η φύση και η ανθρώπινη ευθραυστότητα μπλέκονται.
Με ορμή από συντριπτικά riffs, σαρωτικές μελωδίες και μια στοιχειωτική ατμόσφαιρα, το “As Night Devours” αποτυπώνει τη στιγμή που το σκοτάδι κατακλύζει τη γη και ο κόσμος κρατάει την ανάσα του. Το τραγούδι αντανακλά τον μυθικό πυρήνα του άλμπουμ, αντλώντας από τη βόρεια λαογραφία, ενώ παράλληλα διοχετεύει το ακατέργαστο συναισθηματικό βάρος που ορίζει τον μελωδικό death metal ήχο των AS THE SUN FALLS.
Με το “Songs From The Veil” το συγκρότημα συνεχίζει το ταξίδι του πέρα ​​από τον χρόνο και τη μνήμη, υφαίνοντας φινλανδική μυθολογία, χειμωνιάτικα τοπία και βαθιά προσωπικά θέματα στο πιο υποβλητικό έργο τους μέχρι σήμερα.

Photo by Mattias Wigforss / Nick Nersesov

Οι Σουηδοί prog metallers WOLVERINE επιστρέφουν με το πρώτο τους άλμπουμ μετά από μια δεκαετία. Το “Anomalies” κυκλοφορεί τώρα μέσω της Artone/Music Theories Recordings.
Έχει περάσει μια δεκαετία από τότε που το κουιντέτο του Söderhamn κυκλοφόρησε για τελευταία φορά ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ, το “Machina Viva” του 2016, και τέσσερα χρόνια από το τελευταίο τους EP, το “A Darkened Sun” του 2021, δημιούργησαν ελπίδες ότι επέστρεψαν με εκδίκηση.
Σήμερα, ο τραγουδιστής Stefan Zell ξεχειλίζει από ενθουσιασμό, εμπνεόμενος από τη γνώση ότι το συγκρότημά του, η σύνθεση του άλμπουμ “Machina Viva” που αποτελείται από τους Jonas Jonsson (κιθάρα), Thomas Jansson (μπάσο), Marcus Losbjer (ντραμς) και Per Henriksson (πλήκτρα) πρόκειται να κυκλοφορήσει νέα μουσική και πολύ σύντομα, ένα τολμηρό νέο άλμπουμ. Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας τους, οι WOLVERINE έφεραν πάντα μια παρόμοια σκοτεινή συναισθηματική ένταση με τους συμπατριώτες τους KATATONIA, καθοδηγούμενοι από ένα ηχητικό τείχος ήχου. Στιχουργικά επίσης, οι στίχοι του Zell έχουν μια ισχυρή συναισθηματική νότα, και στο “Anomalies” βρίσκεται στο απόγειό του, αντλώντας έμπνευση από εκείνα τα χρόνια αγανάκτησης.
Οι WOLVERINE εξελίχθηκαν από τις πρώτες τους μέρες παίζοντας με death metal ήχους, πριν καθιερωθούν ως προμηθευτές των καλύτερων μελαγχολικών στο prog metal, μια σημαία που συνεχίζουν να κουβαλούν ψηλά μέχρι σήμερα.
Το “Nightfall” είναι ένα πρώτο δείγμα από τον νέο δίσκο που ακούμε παρακάτω.

Photo by Jared Leibowitz

Οι KNOCKED LOOSE παρουσιάζουν το νέο τους τραγούδι “Hive Mind” με τον Denzel Curry. Ως η κορυφαία σύγχρονη heavy μπάντα, το νέο single παρουσιάζει τον Denzel Curry, έναν διακεκριμένο μελετητή του hardcore και του metal που έκανε αίσθηση με την περίφημη διασκευή του “Bulls On Parade” των RAGE AGAINST THE MACHINE το 2019, στον κόσμο τους για μια σπάνια σύγκλιση αστέρων από τη rock και τη rap που είναι κάτι περισσότερο από το άθροισμα των μερών τους. Το τραγούδι συνοδεύεται από ένα μουσικό βίντεο σε σκηνοθεσία του Eric Richter και του τραγουδιστή της μπάντας  Bryan Garris, γυρισμένο στην πατρίδα του συγκροτήματος, το Louisville του Kentucky, στο εμβληματικό σημείο David Armstrong Extreme Park.
Μιλώντας για το “Hive Mind” ο Garris αναφέρει: “Αυτό είναι κάτι που συζητάμε εδώ και πολύ καιρό. Αναρωτιόμασταν αν θα μπορούσαμε να το πετύχουμε και ποιος θα ήταν έτοιμος. Στην αρχή, είπαμε ότι για να λειτουργήσει, θα έπρεπε να είναι ο Denzel Curry. Γιατί το καταλαβαίνει”.
Το “Hive Mind” είναι η πρώτη νέα μουσική από τους KNOCKED LOOSE μετά το πολύ εγκωμιαστικό άλμπουμ τους του 2024 “You won’t go before you’re supposed To” το οποίο περιλαμβάνει το υποψήφιο για Grammy κομμάτι “Suffocate” με τη συμμετοχή της Poppy. Η παραγωγή του άλμπουμ έγινε από τον Drew Fulk (DISTURBED, Lil Peep, MOTIONLESS IN WHITE).
Αργότερα φέτος, οι KNOCKED LOOSE θα εμφανιστούν στο φεστιβάλ Sick New World στο Las Vegas της Nevada στις 25 Απριλίου και στο Dallas του Τexas στις 24 Οκτωβρίου. Ανάμεσα σε αυτές τις εμφανίσεις σε festival θα υποστηρίξουν τους METALLICA σε επιλεγμένες ημερομηνίες αυτό το καλοκαίρι, αναμεσά τους και η εμφάνιση των ΜΕTALLICA στην Αθήνα!

Οι Aθηναίοι dark/gothic metallers SORROWFUL ANGELS, ένα από τα πλέον έμπειρα σχήματα είδους  επιστρέφουν δυναμικά στα δρώμενα, σηματοδοτώντας την έναρξη μιας νέας δημιουργικής εποχής. Το συγκρότημα παρουσιάζει το επίσημο video clip για το νέο του single, το οποίο ονομάζεται “Hope Untold”. Το κομμάτι αποτελεί έναν αδιαμφισβήτητο οδηγό για την ηχητική εξέλιξη της μπάντας, αλλά και μια πρώτη γεύση από το υλικό που ετοιμάζεται αυτή τη στιγμή. Το “Hope Untold” είναι το πρώτο βήμα προς το επόμενο κεφάλαιο παραμένοντας πιστοί στις σκοτεινές μελωδίες και την ατμόσφαιρα που τους καθιέρωσε. Οι ίδιοι περιγράφουν τη νέα τους φάση ως Melodic Dark Metal.
Λίγο πριν αποκαλυφθούν τα επόμενα βήματα της μπάντας, οι SΟRROWFUL ANGELS καλούν την metal κοινότητα και τον τύπο να πάρουν μια πρώτη γεύση από αυτή τη νέα αρχή. Το video clip γυρίστηκε στα MBS Studio στην Αθήνα, αποτυπώνοντας την ενέργεια και την ατμόσφαιρα της σύνθεσης. Την σκηνοθεσία και παραγωγή επιμελήθηκε ο τραγουδιστής/ κιθαρίστας Dion Christodoulatos (Unity Music / CFN Records), την κινηματογράφηση ο The Howler (Phobetor AV) ενώ τον φωτισμό επιμελήθηκε ο Nick Kodizas. Η ηχογράφηση, η μίξη και το mastering πραγματοποιήθηκαν στα CFN Recordings Studio από τον Dion Christodoulatos .

Μετά την κυκλοφορία του πρώτου single με τίτλο “Blind God” από το επερχόμενο άλμπουμ τους, “Ethos”, που θα κυκλοφορήσει στις 20 Μαρτίου μέσω του Γαλλικού label Bitume, οι Αθηναίοι Alternative metallers MISTY ROUTE προχώρησαν στα αποκαλυπτήρια και ενός δεύτερου single από τον δίσκο. Ο λόγος για το “Hail” που το παραθέτουμε παρακάτω για ακρόαση.
Η μπάντα αναφέρει: “Πρόκειται για ένα τραγούδι ύμνο στους κοινωνικά ευάλωτους, στα ανήσυχα πνεύματα, σε αυτούς που ποτέ δεν τα παρατάνε και συνεχίζουν να κυνηγάνε χωρίς συμβιβασμούς τα όνειρα τους παρά τις οποιεσδήποτε αντιξοότητες”.
Την κυκλοφορία του άλμπουμ θα ακολουθήσει η live παρουσίαση του στο Ίλιον plus το Σάββατο 25 Aπριλίου, παρέα με τους HΟΝΕΥΒΑDGER και BLACK STONE MACHINE.

Photo by Pro-Pain

‌Οι θρυλικοί σκληροπυρηνικοί νεοϋορκέζοι PRO-PAIN ξεκινούν μια νέα εποχή υπογράφοντας συμβόλαιο με την Napalm Records. Με τη νέα συνεργασία έρχεται μια νέα κυκλοφορία: το δέκατο έκτο στούντιο άλμπουμ τους “Stone Cold Anger” θα κυκλοφορήσει στις 15 Μαΐου. Η πρώτη κυκλοφορία του συγκροτήματος μετά από έντεκα χρόνια παρουσιάζει την εκρηκτική τους ενέργεια στην πιο αγνή της μορφή: το “Stone Cold Anger” ξεδιπλώνεται βαρύ, θυμωμένο και έτοιμο όπως πάντα, αποδεικνύοντας ότι οι PRO-PAIN δεν έχουν χάσει ούτε μια σταγόνα δύναμης. Μια εξαιρετικά πιασάρικη προσφορά, το νέο άλμπουμ ενισχύει τις groovy μελωδίες και τα συναρπαστικά riff της κιθάρας με έξαλλα και προκλητικά, υμνητικά φωνητικά, μετατρέποντας τα δέκα νέα τραγούδια σε άξιες συνέχεια της επιτυχίας τους “Voice Of Rebellion” (2015) με 3,5 εκατομμύρια streams.
Οι PRO-PAIN ανακοινώνουν το πολυαναμενόμενο άλμπουμ τους με ένα νέο single: το “Oceans Of Blood” είναι ένα δυναμικό εναρκτήριο κομμάτι από ένα άλμπουμ που δείχνει ότι οι λάτρεις της σκηνής δεν έχουν χάσει ούτε βήμα στην τριακονταετή εκστρατεία σφαγής τους. Με το groovy “Oceans Of Blood” το hardcore συγκρότημα με καταγωγή από τη Νέα Υόρκη επιστρέφει δυναμικό, θυμωμένο και έτοιμο όπως πάντα.
Ο Gary Meskil δήλωσε για το “Oceans Of Blood”: “Ένα κοινό νήμα διατρέχει τη μερίδα του λέοντος των στίχων που βρίσκονται στο “Stone Cold Anger”. Πολλά από αυτά έχουν να κάνουν με την τιμωρία, και το πρώτο μας single “Oceans Of Blood” είναι αντιπροσωπευτικό αυτού. Η απογοήτευση μεταξύ των ανθρώπων παγκοσμίως σχετικά με την αχαλίνωτη διαφθορά και την εγκληματικότητα των κυβερνήσεών τους έχει φτάσει σε οριακό σημείο. Πόλεμοι διεξάγονται στο όνομά τους, χωρίς καμία συναίνεση, χρηματοδοτούμενοι από τα δικά τους χρήματα που κέρδισαν με κόπο. Με το αυξανόμενο κόστος διαβίωσης και τον πληθωρισμό να διαβρώνουν την αξία του χρήματος, οι εντάσεις αυξάνονται. Έχουμε ήδη δει αυτό να φτάνει σε κρίσιμο επίπεδο σε χώρες όπως η Σρι Λάνκα, η Γαλλία και πιο πρόσφατα, το Νεπάλ, όπου απελπισμένοι πολίτες έχουν λάβει δραστικά μέτρα εναντίον διεφθαρμένων πολιτικών, καταφεύγοντας ακόμη και στη βία και την καταστροφή περιουσίας. Όταν όσοι βρίσκονται στην εξουσία αποφεύγουν την ευθύνη για τις πράξεις τους, αφήνει στον πληθυσμό λίγες επιλογές από το να διεκδικήσει τα δικαιώματά του και να ανακτήσει τον έλεγχο”.

Αρχαίες καταιγίδες συγκεντρώνονται για άλλη μια φορά καθώς οι black/death metallers MELECHESH αποκαλύπτουν το νέο τους single, “Raptors of Anzu”, συνοδευόμενο από ένα εντυπωσιακό video με στίχους που διηγείται μυθική καταστροφή και θεϊκή αποκάλυψη. Το κομμάτι είναι η πρώτη κυκλοφορία από το επερχόμενο ψηφιακό EP του συγκροτήματος “Sentinels of Shamash” που έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 10 Απριλίου μέσω της νέας δισκογραφικής εταιρείας Reigning Phoenix Music!
Το “Raptors of Anzu” κατεβαίνει σε μια ξεχασμένη εποχή, μια εποχή που οι Αρχαίοι κυβερνούσαν κάτω από σκοτεινούς ήλιους και η θάλασσα ήταν ακόμα στεριά. Από την Eridu, την πόλη της βασιλείας και του θεϊκού νόμου, η θέληση του Anu απελευθερώνεται μέσα από καταιγίδες και καταστροφές. Οι αρπακτικοί αναδύονται ως πράκτορες της μοίρας, υποδουλώνοντας τους χαμένους και καταστρέφοντας αποτυχημένες τάξεις καθώς το πεπρωμένο ξεδιπλώνεται πέρα ​​από τον έλεγχο των θνητών. Η οργή καίει χωρίς έλεος καθώς αυτοκρατορίες πέφτουν, η λογική καταρρέει και αρχαίοι μηχανισμοί της ψυχής τίθενται σε κίνηση. Αυτό που ξεκινά ως μια ιστορία των Anunnian γίνεται μια βίαιη αποκάλυψη. Ο θάνατος ξεθωριάζει, η γνώση αποκαλύπτεται και η κοσμική τάξη θρυμματίζεται μόνο για να αποκατασταθεί μέσα από φωτιά και καταστροφή. Με επιβλητικά riffs, τελετουργικούς ρυθμούς και μαγευτικά φωνητικά, οι MELECHESH δημιουργούν ένα ηχοτοπίο τόσο αποκαλυπτικό όσο και ο μύθος που ενσαρκώνει.
Όσον αφορά την υπογραφή, το συγκρότημα αναφέρει: “Είμαστε περήφανοι που υπογράψαμε με την Reigning Phoenix Music, μια δισκογραφική εταιρεία που διευθύνεται από αληθινούς θαυμαστές που προσφέρουν επαγγελματισμό και προσωπική πινελιά. Μετά από κάποιες καθυστερήσεις που δεν ήταν στα χέρια μας και τις έχουμε ξεπεράσει, είμαστε έτοιμοι να παρουσιάσουμε το νέο μας EP “Sentinels of Shamash”, αδυσώπητο, ποικίλο και πιστό στο πνεύμα των MELECHESH. Γνωρίζουμε όλη την προσμονή και την υπομονή που δείξατε όλοι, οπότε σας προσφέρουμε μόνο το καλύτερο”.

Photo by Julia_Nikiforova

Πριν από την εμφάνισή της στο Dansk Melodi Grand Prix το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, τον φημισμένο διαγωνισμό που θα καθορίσει την συμμετοχή της Δανίας στη Eurovision 2026, η συνθέτρια, τραγουδίστρια και πολυοργανίστρια Myrkyr (Amalie Bruun) μοιράζεται ένα επικό νέο βίντεο για το τραγούδι του διαγωνισμού της “Touch My Love And Die” (για την ιστορία, το τραγούδι δεν θα πάει στον διαγωνισμό).
Γυρισμένο στο υψηλότερο ορεινό πέρασμα της Βόρειας Ευρώπης, το Sognefjellet, οι σκηνοθέτες Line Klungseth Johansen και Øystein Moe αποτυπώνουν δυναμικά το κινηματογραφικό μεγαλείο του single, που μοιάζει περισσότερο με τελετουργία παρά με τραγούδι. Η Johansen λέει: “Θέλαμε να αντιπαραβάλουμε τις προσωπικές στιγμές της ερμηνείας με απέραντα, στοιχειώδη τοπία. Το φλεγόμενο δάσος, η παγωμένη λίμνη και οι ορεινές ακολουθίες σχεδιάστηκαν ως συναισθηματικές προεκτάσεις του τραγουδιού, τοποθετώντας την Amalie σε περιβάλλοντα που είναι ταυτόχρονα εύθραυστα και δυνατά. Οι φυσικές τοποθεσίες επιλέχθηκαν για τις ακατέργαστες, δραματικές τους ιδιότητες, ενισχύοντας την ένταση και την κλίμακα του κομματιού.”
Το “Touch My Love And Die” είναι μια σκοτεινή, κινηματογραφική μπαλάντα στην οποία οι διάφορες μουσικές εκφράσεις της Myrkur συγχωνεύονται σε ένα νέο σύνολο. Ο ήχος ενσωματώνει στοιχεία από metal σκανδιναβική folk μουσική και κινηματογραφικές παρτιτούρες, ηχογραφημένα σε Dolby Atmos με πραγματικούς μουσικούς, από τσέλο, χορωδία κοριτσιών και αρχαία folk όργανα μέχρι τύμπανα που έχουν ηχογραφηθεί με περισσότερα από 40 μικρόφωνα. Ένα φυσικό, ανθρώπινο ηχητικό τοπίο σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από ταχύτητα και απόσταση.
Στιχουργικά, το τραγούδι κινείται μέσα στο υπερφυσικό και το γοτθικό. Ένα ρομάντζο με πολλαπλά επίπεδα: ένα φιλί θανάτου, μια προειδοποίηση, ένα ξόρκι. Η αγάπη ως απελευθέρωση και κίνδυνος ταυτόχρονα. Για την Myrkur, είναι απαραίτητο οι στίχοι να παραμείνουν ανοιχτοί και να μπορούν να ερμηνευτούν από τον ακροατή.
Ηχογραφημένο τον χειμώνα του 2025 με τον Christopher Juul (HEILUNG), η Myrkur περιγράφει το “Touch My Love And Die” ως ένα έργο στο οποίο έχουν χυθεί “καρδιά, ψυχή, αίμα και δάκρυα” – τόσο στο τραγούδι όσο και στην ερμηνεία – κάτι που ελπίζει ότι μπορεί να υπάρξει ως αντίδοτο σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από την Τεχνητή Νοημοσύνη και μια κουλτούρα μιας χρήσης. Μια υπενθύμιση των ριζών, του πνεύματος και της ανθεκτικότητας της ανθρωπότητας.
Με το “Touch My Love And Die”, που ανατέθηκε από τον δανικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα DR, η Myrkur συμμετέχει στο Dansk Melodi Grand Prix 2026 με μια συνεισφορά που δεν επιδιώκει να ενταχθεί, αλλά να ανοίξει τον χώρο. Ένα τραγούδι στο οποίο το σκοτάδι δεν κρύβεται, αλλά επιτρέπεται να ρίχνει φως.

Photo by MM Photography

Οι Σκωτσέζοι blackened thrashers HELLRIPPER κυκλοφορούν ένα ακόμη νέο τραγούδι από το επερχόμενο, τέταρτο studio άλμπουμ τους, “Coronach”, που θα κυκλοφορήσει παγκοσμίως στις 27 Μαρτίου 2026 μέσω της Century Media. To ομώνυμο κομμάτι του επικού άλμπουμ “Coronach” είναι αυτό που επιλέχθηκε και το παρακολουθείτε παρακάτω.
Ο ιθύνων νους των HELLRIPPER κιθαρίστας/τραγουδιστής και τραγουδοποιός James McBain, έκανε το ακόλουθο σχόλιο για το ομώνυμο κομμάτι του επερχόμενου άλμπουμ “Coronach”, το οποίο κλείνει και το άλμπουμ: “Το “Coronach” είναι ένας φωνητικός θρήνος που παραδοσιακά ερμηνεύεται σε κηδείες στα σκωτσέζικα υψίπεδα. Συνυφασμένο με τα δικά μου λόγια είναι το ομώνυμο ποίημα του Sir Walter Scott, το οποίο αποτέλεσε έμπνευση για αυτήν την ιστορία: η κηδεία μιας αμφιθυμικής και μυστηριώδους φιγούρας, σεβαστής από την κοινότητά του για τις ηρωικές του πράξεις, αλλά της οποίας η ζωή έκρυβε πολλά σκοτεινά μυστικά. Εκτός από στιχουργικά, το κομμάτι είναι επίσης ένα μουσικό πείραμα για μένα. Επηρεάστηκε κυρίως από το thrash metal των τελών της δεκαετίας του ’80 μαζί με συγκροτήματα όπως οι BΑΤΗΟRΥ, GALLOWBRAID, ATLANTEAN KODEX,  post punk, αρκετές κιθαριστικές αρμονίες σε στυλ IRON MAIDEN, μερικές κλασικές αναφορές και τον στοιχειωτικό ήχο των γκάιντων που σβήνει στο βάθος: αυτό το τραγούδι μοιάζει με τον τέλειο αποχαιρετισμό στο άλμπουμ.»

Η Golden Robot Records με υπερηφάνεια ανακοινώνει την επίσημη κυκλοφορία του “My Guitar” ενός δυνατού και βαθιά προσωπικού single από τον αείμνηστο John Sykes, το οποίο είναι διαθέσιμο τώρα σε όλες τις μεγάλες πλατφόρμες streaming. Το “My Guitar” βελτιστοποιήθηκε και ηχογραφήθηκε κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων στις οποίες εργάστηκε ο John μετά την υπογραφή του συμβολαίου με την Golden Robot Records και αποτελεί μέρος του δημιουργικού έργου που ανέπτυσσε ενεργά την εποχή που συνεργαζόταν με την εταιρεία. Το κομμάτι αποτυπώνει το αδιαμφισβήτητο πνεύμα, τον τόνο και τη φλόγα που χαρακτήρισαν τον Sykes ως έναν από τους πιο επιδραστικούς κιθαρίστες της γενιάς του, ωμό, μελωδικό και συναισθηματικά φορτισμένο.
Η εταιρία, δήλωσε σχετικά: «Λαμβάνοντας υπόψη πρόσφατες εικασίες γύρω από αυτήν την κυκλοφορία, η Golden Robot Records επιθυμεί να διαβεβαιώσει τους θαυμαστές ότι αυτή η μουσική κυκλοφορεί με τον απόλυτο σεβασμό, φροντίδα και αγάπη για τον John. Η κυκλοφορία του “My Guitar” επιτρέπεται νόμιμα βάσει της συμφωνίας ηχογράφησης του John και αντανακλά την κοινή πρόθεση, που είχαμε όσο ήταν μαζί μας, να ολοκληρώσουμε και να παρουσιάσουμε σωστά αυτό το υλικό. Δεν πρόκειται για αναδρομική ανακατασκευή, αλλά για συνέχεια της δουλειάς στην οποία ο ίδιος ο John εργάστηκε μαζί μας.»
Αποτελώντας την πρώτη ματιά σε ένα EP τεσσάρων κομματιών, το “My Guitar” προσφέρει στους θαυμαστές μια στενή σύνδεση με τη δημιουργική φωνή του John στην πιο αγνή της μορφή. Το EP στο οποίο εργάστηκε κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Golden Robot Records, θα κυκλοφορήσει αργότερα το 2026, με σαφή έμφαση στη διατήρηση της ακεραιότητας του αρχικού του οράματος και στην τιμή της κληρονομιάς του.
To ακούμε παρακάτω:

Οι Αμερικάνοι θρύλοι METAL CHURCH θα κυκλοφορήσουν το 13ο άλμπουμ τους, “Dead To Rights”, στις 10 Απριλίου μέσω της Rat Pak Records στην Αμερική και την Reaper Entertainment στην Ευρώπη. Το άλμπουμ σηματοδοτεί την πρώτη κυκλοφορία από την τελευταία σύνθεση του συγκροτήματος, με τον ιδρυτικό κιθαρίστα Kurdt Vanderhoof μαζί με τον κιθαρίστα Rick Van Zandt, μαζί με τον πρώην μπασίστα των MEGADETH, David Ellefson, τον δυνατό ντράμερ Ken Mary και τον δυναμικό νέο τραγουδιστή Brian Allen. Tο δεύτερο single του δίσκου μόλις κυκλοφόρησε και είναι για το κομμάτι “Brainwash Game” που μπορείτε να το δείτε παρακάτω.
Ο αρχηγός της μπάντας Kurdt Vanderhoof σχολιάζει: “Το ‘Brainwash Game’ αφορά στην πραγματικότητα τον μηχανισμό πίσω από την κουρτίνα. Ζούμε σε μια εποχή όπου ο κύκλος των σύγχρονων μέσων ενημέρωσης και το Διαδίκτυο κινούνται τόσο γρήγορα που η αλήθεια συχνά διαστρεβλώνεται, φιλτράρεται και ανασυσκευάζεται για να ταιριάζει σε όποια αφήγηση που πουλάει τα περισσότερα κλικ. Δεν πρόκειται πάντα για την ενημέρωση των ανθρώπων πια, πρόκειται για την καθοδήγησή τους. Το τραγούδι εμβαθύνει σε αυτή την ιδέα της χειραγώγησης, στο πώς η επανάληψη και η οργή μπορούν να θολώσουν τα όρια μεταξύ γεγονότος και μυθοπλασίας μέχρι που οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν καν ότι υπόκεινται σε εξάρτηση. Είναι βαρύ, είναι επιθετικό και στιχουργικά έχει ως στόχο να προκαλέσει τους ακροατές να σκέφτονται μόνοι τους σε έναν κόσμο που προσπαθεί συνεχώς να σκέφτεται για αυτούς.”

Ραντεβού την επόμενη εβδομάδα.

A day to remember… 16/2 [ENTOMBED A.D.]

0
Entombed

Entombed

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Dead dawn” – ENTOMBED A.D.
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2016
ΕΤΑΙΡΙΑ: Century Media
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Jacob Hellner / Nico Elgstrand / Tom van Heesch
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – LG Petrov
Κιθάρες / Φωνητικά – Nico Elgstrand
Μπάσο / Φωνητικά – Victor Brandt
Τύμπανα – Olle Dahlstedt

Φέτος κλείνουν δέκα χρόνια από την κυκλοφορία του “Dead dawn”, του δεύτερου άλμπουμ των ENTOMBED A.D., της μπάντας που αναγεννήθηκε από τις στάχτες των θρυλικών ENTOMBED ως φυσική συνέχεια ενός ήχου που σημάδεψε τη σουηδική death metal σκηνή. Ένα άλμπουμ που ισορροπεί επιτυχημένα ανάμεσα στο σύγχρονο και το κλασικό, με τον εμβληματικό crunchy buzzsaw κιθαριστικό ήχο του BOSS HM-2 να κυριαρχεί και μια ηχητική ταυτότητα η οποία, όπως τόνιζε ο Lars-Göran Petrov, παραμένει το σήμα κατατεθέν της μπάντας. Κάθε νέο άλμπουμ για τον ίδιο αποτελούσε μια νέα αρχή, όμως η πείνα για δημιουργία και η αγάπη γι’ αυτή τη μουσική παρέμεναν ζωντανές, αποδεικνύοντας ότι, μετά από περισσότερα από 25 χρόνια πορείας, η φωτιά για τον ίδιο δεν είχε σβήσει.

Λίγες μόλις εβδομάδες μετά την ολοκλήρωση του ντεμπούτο τους “Back to the front”, οι ENTOMBED A.D. μπήκαν ξανά στη διαδικασία σύνθεσης, με τη δημιουργία του “Dead dawn” να εκτείνεται σε 18 μήνες εντατικής δουλειάς. Κατά την περιοδεία για το ντεμπούτο τους και τη συμμετοχή τους στη Metal Alliance Tour του 2015, δίπλα σε DEICIDE και HATE ETERNAL, η μπάντα ήρθε αντιμέτωπη με την πρόωρη διακοπή της περιοδείας για ανεξήγητους λόγους. Η αναγκαστική επιστροφή στη Σουηδία λειτούργησε τελικά καταλυτικά, μετατρέποντας την απογοήτευση σε δημιουργική ώθηση για το νέο άλμπουμ.

Η παραγωγή του άλμπουμ δίνει έμφαση στον μελωδικό, σκοτεινό και απειλητικό χαρακτήρα των τραγουδιών, με το υλικό να κινείται από doom και groovy riffs έως ωμά, επιθετικά ξεσπάσματα. Το “Dead dawn” διατηρεί μια βαθιά σκοτεινή και απαισιόδοξη ατμόσφαιρα, με τη συνθετική δουλειά να μοιράζεται μεταξύ των Petrov, Nico Elgstrand και Victor Brandt, και το τελικό αποτέλεσμα να ισορροπεί ανάμεσα στην κληρονομιά των ENTOMBED και τη μετεξέλιξη των ENTOMBED A.D., ενώ το εξώφυλλο του Erik Danielsson (WATAIN) ενισχύει οπτικά την επιβλητική ταυτότητα του δίσκου.

Μετά την κυκλοφορία του δίσκου, οι ENTOMBED A.D. ξεκίνησαν εκτεταμένη περιοδεία για την προώθηση του “Dead dawn”. Την άνοιξη του 2016 άνοιξαν για τους AMON AMARTH μαζί με τους EXMORTUS, ενώ το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς εμφανίστηκαν μαζί με VOIVOD, LORD DYING, BARREN WOMB και MORBID EVILS. Τον Ιανουάριο του 2017, η μπάντα ξεκίνησε βορειοαμερικανική περιοδεία με support τους FULL OF HELL και TURBID NORTH, φέρνοντας ζωντανά τον ήχο του “Dead dawn” στους οπαδούς τους σε όλο τον κόσμο.

Ο Petrov τόνιζε ότι η μπάντα χρησιμοποιούσε τη μουσική ως τρόπο εκτόνωσης και διατήρησης ενέργειας, αντιμετωπίζοντας τις δυσκολίες με επαγγελματισμό και μετατρέποντας την απογοήτευση σε δημιουργική ένταση πάνω στη σκηνή. Δέκα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, και με τους ENTOMBED A.D. να μην αποτελούν πλέον ενεργό σχήμα, το “Dead dawn” στέκεται ως μια δυνατή καταγραφή της ύστερης δημιουργικής περιόδου του Lars-Göran Petrov, αποδεικνύοντας ότι το πνεύμα και η ουσία του σουηδικού death metal παρέμειναν ζωντανά μέχρι το τέλος, αφήνοντας πίσω τους μια παρακαταθήκη που συνεχίζει να εμπνέει μουσικούς και οπαδούς του extreme metal.

Κώστας Αλατάς

A day to remember… 16/2 [AMORPHIS]

0
Amorphis

Amorphis

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Eclipse” – AMORPHIS
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Nuclear Blast
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: AMORPHIS
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Tomi Joutsen – φωνητικά
Esa Holopainen – κιθάρα
Tomi Koivusaari – κιθάρα
Niclas Etelavuori – μπάσο
Santeri Kallio – πλήκτρα
Jan Rechberger – τύμπανα

Yπάρχουν κάποιες στιγμές στην πορεία ενός συγκροτήματος, που αποδεικνύονται, ειδικά αφότου περάσουν το μέγιστο τεστ του χρόνου, κομβικές και σημαδιακές. Μπορεί να είναι κάποια περιοδεία, μπορεί να είναι κάποιο hit, μπορεί να είναι κάποιες αλλαγές στη σύνθεση, μπορεί αλλαγή εταιρείας, παραγωγού, πολλά και διάφορα! Μπορεί όμως να είναι και ένας δίσκος. Και στην περίπτωση των παιδιών, ήταν αυτός εδώ ο δίσκος! Σε συνδυασμό με αλλαγή στη σύνθεση.

Σωτήριον (για τους αγαπημένους Φινλανδούς) έτος 2003. Έχουν μόλις κυκλοφορήσει το χειρότερο άλμπουμ της μέχρι τότε καριέρας τους και ίσως (με έχει τρομάξει το “Borderland” για να πω την μαύρη μου αλήθεια) και το χειρότερο που μπορούσαν να βγάλουν ποτέ. Ναι, το ακατανόμαστο, το “Far from the sun” (το γράφω σωστά για να είμαι ευγενικός). Το καλό με αυτό το άλμπουμ, βασικά το μόνο καλό μαζί με το εναρκτήριο κομμάτι του, το “Day of your beliefs”, ήταν πως έμελλε να είναι το τελευταίο με τον τότε τραγουδιστή (και στιχουργό) τους, Pasi Koskinen. Aγαπάμε Pasi, γιατί μαζί με τα παιδιά μας έδωσαν δισκάρες, αλλά πλέον ήταν ορατό πως οι AMORPHIS δεν ήταν πλέον μπάντα, αλλά ο Pasi και οι υπόλοιποι, ειδικά ως προς τον μουσικό προσανατολισμό, αλλά και τον στιχουργικό. Το 2005 λοιπόν, επέρχεται το αναμενόμενο διαζύγιο και η μπάντα κάνει μία μεταγραφή που τότε δεν ήταν αεροδρομίου, αλλά βγήκε λίρα εκατό… κάτι σαν τον Ελ Καμπί ένα πράγμα. Έρχεται ο κύριος Tomi Joutsen, ο οποίος δεν αποτελεί απλώς τον δεύτερο Tomi στο σχήμα, αλλά μαζί του φέρνει και ένα φρέσκο αέρα στα φωνητικά.

4 Ιανουαρίου 2006, «σκάει» το βίντεο για το “House of sleep”, το πρώτο από τα μόλις 2 singles του άλμπουμ και οι καρδιές των όσων Αμορφιακών υπήρχαμε τότε, όχι απλά επανέρχονται στη θέση τους μετά το ακατανόμαστο και το άγνωστο του μέλλοντος της μπάντας, αλλά επανέρχονται και τα χαμόγελα και μάλιστα μεγάλα! Αλλά και στο ακατανόμαστο, το πρώτο κομμάτι μια χαρά ήταν. Ο δίσκος; Εκεί είναι που όχι μόνο είπαμε «επιτέλους», αλλά πλέον μιλάμε και για έναν από τους κορυφαίους δίσκους του σχήματος. Βοήθησε πολύ και η τεράστια ποιοτική διαφορά συγκριτικά με τον προκάτοχό του, αλλά και χωρίς αυτό, αν έβγαινε πχ μετά το “Am universum”, νομίζω δεν θα άλλαζε πολλά. Η επιστροφή των growls, τόσα όσα, αλλά εξαιρετικά σε ήχο, σε συνδυασμό με την τελείως διαφορετική χροιά και προσέγγιση του Joutsen στα καθαρά, δίνει στο δίσκο έναν άλλο αέρα. Μία νότα ανανέωσης και φρεσκάδας. Πάντα φυσικά σε συνδυασμό με τη μουσική, αφού φαίνεται καθαρά εδώ το πόσο είχε τελματώσει το θέμα με την προηγούμενη σύνθεση του σχήματος. Άλλωστε ο δίσκος ήταν ήδη έτοιμος πριν αποφασίσουν τα παιδιά ποιός θα είναι ο τραγουδιστής τους, δείγμα του ότι ήξεραν ακριβώς τι και πως θέλουν να παίξουν και απλά έπρεπε να βρουν αυτόν που θα κουμπώσει ιδανικά στο όραμά τους και όχι να το χτίσουν γύρω του.

Η επιτυχία του δίσκου όμως, δεν φάνηκε μόνο από το πως τον αντιμετώπισαν οι ήδη υπάρχοντες οπαδοί τους, αλλά από το ότι τους ανέβασε πολύ στη γενικότερη συνείδηση του κόσμου. Κέρδισαν αρκετούς εως πολλούς νέους οπαδούς και απόδειξη αυτού πως το “Eclipse” έγινε ο πρώτος χρυσός δίσκος της μπάντας στην πατρίδα τους, τη Φινλανδία.

Προσωπικά, το “Eclipse” και το “Under the red cloud”, είναι οι 2 ΔΙΣΚΑΡΕΣ της εποχής Joutsen στο σχήμα. Τα υπόλοιπα, έχουν τα πάνω και τα κάτω τους, άλλο καλύτερο, άλλο χειρότερο, όμως σίγουρα, μιλάμε από το 2006 και μετά για μία πλήρως υγιής μπάντα, που εμπορικά δίσκο με το δίσκο, ανέβαινε σκαλοπάτια. Εύγε στα παιδιά!

Did you know that:

  • Στο “Eclipse” είναι η πρώτη φορά που οι AMORPHIS συνεργάστηκαν με τον μέγα Travis Smith για τη δημιουργία του εξωφύλλου. Αυτή η συνεργασία κράτησε για ακόμη 3 δίσκους, τα “Silent waters”, “Skyforger” και “The beginning of times”.
  • Το “Kalevala”, το εθνικό έπος της Φινλανδίας, ήταν πάντα αγαπημένη στιχουργική πηγή των παιδιών. Από όταν άρχισε να γράφει στίχους ο Pasi Koskinen, το άφησαν στην άκρη. Όμως στο “Eclipse” το ξαναέπιασαν και ασχολήθηκαν με τον μύθο του Kullervo, εμπνευσμένο από τον ποιητή Paavo Haavikko.

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

AMORPHIS interview 2006 (Esa Holopainen)

0
Amorphis

Amorphis

“Total eclipse

Βουτήξαμε και πάλι στα αρχεία του έντυπου Rock Hard και με αφορμή τα 20 χρόνια από την κυκλοφορία του “Eclipse” των AMORPHIS, του πρώτου άλμπουμ τους με τον Tomi Joutsen στα φωνητικά, παρουσιάζουμε τη συνέντευξη που είχε κάνει ο Φραγκίσκος Σαμοΐλης με τον ηγέτη τους, Esa Holopainen, πάντα με φωτογραφίες εποχής…

Με τους AMORPHIS δε μπορώ να είμαι αντικειμενικός. Τη μπάντα την λατρεύω και αποτελεί μια από τις αγαπημένες μου από το 1994 όταν και άκουσα το μοναδικό “Tales from the thousand lakes”. Και αυτό με κάνει και αυστηρό στην κριτική και τις κυκλοφορίες της. Το “Far from the sun” το είδα σαν ταφόπλακα για τους Φινλανδούς. Όμως το “Eclipse” – ευτυχώς – με έκανε να αναθεωρήσω. AMORPHIS are back, με ένα δίσκο πραγματικό δυναμίτη. Με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του, ένα παιδικό όνειρο έγινε πραγματικότητα… η συνομιλία με τον ηγέτη της μπάντας, κύριο Esa Holopainen. Οι φράσεις θαυμασμού δεν μπήκαν στη συνέντευξη… Ας κρατήσουμε όσο μπορούμε και ένα επίπεδο!

Καλησπέρα Esa και συγχαρητήρια για το νέο σας άλμπουμ! Όχι τα κλασικά… πραγματικά το “Eclipse” είναι εκπληκτικό!
Σ’ ευχαριστώ. Πραγματικά είναι ωραίο συναίσθημα γιατί πολλοί άνθρωποι λένε ότι περίμεναν ένα τέτοιο άλμπουμ χρόνια και είμαστε πραγματικά ενθουσιασμένοι για το άλμπουμ, όπως και από τις αντιδράσεις των οπαδών αλλά και του Τύπου. Φοβόμασταν και λίγο ξέρεις. Έχουμε βλέπεις τον νέο μας τραγουδιστή, τον Tomi…

Θα σε ρωτούσα σχετικά. Μήπως σ’ αυτήν την αλλαγή έβαλε το χεράκι του και ο Tomi. Αγαπημένο του AMORPHIS άλμπουμ πάντως δηλώνει το “Tales from the thousand lakes”. Συμμετείχε καθόλου στη σύνθεση των κομματιών;
Όχι. Δεν συμμετείχε καθόλου στη σύνθεση, όμως μας ώθησε. Όταν ήρθε στη μπάντα είπε ότι θέλει να δοκιμάσει και πιο επιθετικά, brutal φωνητικά. Και είπαμε γιατί όχι; Είμαστε ανοικτοί σε κάθε πρόταση δοκιμής. Και τα πράγματα εξελίχθηκαν αρκετά καλά. Αυτά που έκανε μας άρεσαν και είπαμε να βάλουμε και πιο heavy κιθάρες. Στα κομμάτια που είχαμε ήδη γράψει υπήρχαν και μελωδικές γραμμές, τα ενώσαμε και νομίζω ότι όλα ήρθαν απολύτως φυσιολογικά.

Άρα είστε ικανοποιημένοι με το ντεμπούτο του Tomi;
Ναι! Είμαστε πραγματικά ικανοποιημένοι. Έκανε εκπληκτική δουλειά. Σίγουρα έκανε την καλύτερη δουλειά που μπορούσαμε να περιμένουμε μέχρι τώρα. Ξέραμε ότι η φωνή του ήταν αυτό που χρειαζόμασταν, αλλά εκείνο που δεν ξέραμε ήταν πώς θα βγουν αυτά τα κομμάτια. Και όλα πήγαν καλά!

Νομίζεις ότι αυτός είναι ο τέλειος τραγουδιστής για τους AMORPHIS;

Σίγουρα! Ξέρεις, τα βασικό κριτήριο που είχαμε όταν ψάχναμε για τον νέο τραγουδιστή ήταν να έχει τις ίδιες συχνότητες με τον Pasi. Όχι την ίδια φωνή. Και φυσικά να μπορεί να τραγουδάει και τα παλιά κομμάτια με τα brutal φωνητικά, όπως και τα καινούργια που έχουν πιο μελωδικές και απαιτητικές γραμμές. Ήταν αρκετά ψηλά τα κριτήρια. Και γι’ αυτό καταλήξαμε στον Tomi.

Πιστεύω ότι σ’ αυτό το άλμπουμ συνυπάρχουν η μαγεία του “Tales…”, η μελωδία του “Elegy” και οι κιθάρες των “Tuonela” και “Am universum”. Συμφωνείς μ’ αυτό;
Ναι. Πρέπει να συμφωνήσω με αυτό, γιατί είναι ένα πολύ θεματικό άλμπουμ. Επίσης νομίζω ότι και στη δομή των κομματιών υπάρχουν πολλές μελωδίες επηρεασμένες από τη folk μουσική και πολύ συναίσθημα και ενέργεια, πράγματα που για παράδειγμα δεν είχαμε στο τελευταίο μας άλμπουμ.

Και αυτό είναι και concept άλμπουμ. Δόξα τω Θεό που επιστρέψατε στο Kalevala…
(γέλια) Ξέρεις, ο Pasi ήταν υπεύθυνος για τους στίχους στα 2 τελευταία άλμπουμ και όταν έφυγε από τη μπάντα έπρεπε να δούμε ποιος θα γράψει τους στίχους και ποιος θα είναι υπεύθυνος για τα θέματα με τα οποία θα ασχολούνται. Και καταλήξαμε στην ιδέες της εξιστόρησης ενός μύθου απο το Kalevala. Νομίζω ότι η ιδέα ξεκίνησε πριν 2 χρόνια περίπου, όταν ένας Φινλανδός συγγραφέας μας τηλεφώνησε και μας ζήτησε να “ντύσουμε” μουσικά μια ιστορία από το Kalevala την οποία ήθελε να προβάλλει. Ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον project, αλλά αργότερα αναγκαστήκαμε να το ακυρώσουμε γιατί δεν είχαμε τα χρήματα για κάτι τέτοιο.

Κρίμα…
Ναι. Αλλά όταν ήρθε η ώρα για τους στίχους του άλμπουμ, είχαμε 10 κομμάτια και θέλαμε δυνατούς στίχους να δένουν με το συναίσθημα των κομματιών αυτών.

Ασχολείστε με τον Kullervo αν δεν κάνω λάθος…
Ναι. Ο Kullervo είναι ένας ήρωας του Kalevala. Μεγάλωσε σαν σκλάβος όταν ήταν παιδί και οι θετοί γονείς του τον κράταγαν κι αυτοί σαν σκλάβο. Προσπαθεί να βρει μια θέση στην κοινωνία, όμως η προσπάθειά του καταλήγει στην αυτοκαταστροφή του. Καίει το σπίτι των θετών γονιών του, το δικό του… μια τραγική ιστορία που όμως έχει πολλά να πει ακόμα και σήμερα στη Φινλανδική κοινωνία. Δεν είναι απλά φαντασία. Οι παραλληλισμοί με την κατάσταση στη Φινλανδία και σήμερα είναι αρκετοί.

Ακούγεσαι πολύ πεσιμιστής για τη ζωή στη Φινλανδία.
(γέλια) Ναι!

Θες μήπως να μετακομίσεις σε κάποια άλλη χώρα;
Δεν ξέρω. Γεννήθηκα εδώ, άρα θα πρέπει να μείνω μάλλον (γέλια). Ξέρεις, οι Φινλανδοί είναι υπέροχοι άνθρωποι. Είναι έντιμοι, αλλά πολλοί έχουν πολύ σκοτεινό μυαλό. Όχι για να κάνουν κακό στους άλλους. Κάθε λίγο όμως διαβάζεις για κάποιον που αυτοκτόνησε ή έκανε κάτι τέτοιο. Έχουμε μερικές πρωτόγονες αντιδράσεις και αυτό μας κάνει και αναρωτιόμαστε “τί γίνετε;”. Αλλά έτσι ήταν, είναι και θα είναι οι Φινλανδοί. Αυτό δεν θα αλλάξει.

Αρκετά βαρύναμε την κουβέντα. Ας επιστρέψουμε στη μουσική. Νόμιζα ότι δε θα επιστρέφατε ποτέ στο πρώιμο υλικό σας, εννοώντας συνθετικά, ειδικά μετά και την κυκλοφορία του “Far from the sun”. Καταφέρατε και με εκπλήξατε όμως.
Δεν σκεφτήκαμε πώς θα είναι ο ήχος όταν γράφαμε τα κομμάτια. Και για να μιλήσω για το δικό μου μέρος, όταν έγραφα κομμάτια, τα έγραφα όπως και για το “Far from the sun” ή το “Am universum” ή το “Elegy”. Όπως πάντα. Και νομίζω ότι ο ήχος καθορίστηκε όταν αρχίσαμε να ηχογραφούμε το άλμπουμ. Βάλαμε περισσότερες παραμορφωμένες κιθάρες, προσθέσαμε κι άλλα πράγματα. Και το αποτέλεσμα απέκτησε βαρύτερο ήχο. Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Αλλά είναι μια ειλικρινής αλλαγή. Δεν το σκεφτήκαμε. Ήρθε και ο Tomi Που δοκίμαζε διάφορα πράγματα με τα φωνητικά… όντως βγήκε πιο βαρύ από άλλα (γέλια)!

Αν έπρεπε να επιλέξεις 3 κομμάτια από το “Eclipse” που θα αντιπροσώπευαν το συναίσθημα του δίσκου, ποια θα ήταν; Ας πούμε τα “Perkele“, “Born from fire” και “Τhe smoke“;
Ναι, νομίζω ότι αυτά είναι σωστά παραδείγματα. Το “Perkele” είναι το πιο επιθετικό κομμάτι του δίσκου.

Και το πιο “Tales…”
Ναι! (γέλια) Το “The smoke” από την άλλη έχει μια καταπληκτική διάθεση και είναι ένα μαγικό τραγούδι γιατί έχει δύο από τις καλύτερες αρμονίες μεταξύ brutal και καθαρών φωνητικών από τα κομμάτια των AMORPHIS. Γενικά αυτός ο δίσκος κυμαίνεται από πολύ επιθετικός σε πολύ συναισθηματικός. Είναι σαν την σκοτεινή πλευρά και τη φωτεινή πλευρά. Σαν το γινγκ και το γιανγκ.

Υπάρχει και ένα κομμάτι που έχετε αφήσει έξω από την κανονική έκδοση του άλμπουμ. Το “Stone woman“. Τι ύφος έχει;
Είναι ένα πιο rock κομμάτι και δεν κολλάει πολύ με το σύνολο του “Eclipse” και γι’ αυτό και το αφήσαμε απ’ έξω και θα υπάρχει μόνο στη limited edition.

Πώς και δεν κάνατε καμιά ακόμη διασκευή; Όπως τότε, το 1994, με το “Light my fire“;
(γέλια) Βασικά δεν χρειαστήκαμε κάποια διασκευή. Όταν μπαίνεις στο στούντιο σκέφτεσαι τα κομμάτια σου και επικεντρώνεσαι σ’ αυτά. Τώρα αν κάνουμε ξανά κάποια διασκευή θα είναι για κανένα ΕΡ ή bonus track σε διάφορες κυκλοφορίες.

Θυμάμαι μια δήλωσή σου το 2003 όταν κυκλοφόρησε το “Far from the sun” που έλεγες ότι “Aυτό είναι οι AMORPHIS του 2003”. Τώρα το πιστεύεις αυτό ακόμα; Ή μήπως στο “Eclipse” είναι οι AMORPHIS του 2006;
Αυτό είναι οι AMORPHIS του 2006 (γέλια)! Ξέρεις τότε παίζαμε έτσι, τώρα έτσι. Είμαστε η ίδια μπάντα στην ουσία. Όταν σκέφτομαι όμως τη μουσική αλλαγή απο το “Far from the sun” στο “Eclipse”, καταλαβαίνω ότι τη μεγάλη διαφορά έκανε η είσοδος του Tomi και η ενέργεια που έφερε στη μπάντα. Είναι παράξενο. Ήρθε και μας θύμισε τί πραγματικά είναι οι AMORPHIS και ποιες είναι οι ρίζες μας.

Αυτό είναι κάτι που είχατε ξεχάσει;
Ναι. Κάτι που είχαμε ξεχάσει και ακόμα είμαστε μια metal μπάντα.

Άρα προτιμάς τους AMORPHIS των “παλιών εποχών” ή από το “Tuonela” και μετά;
Πραγματικά μου αρέσουν όλα τα άλμπουμ που έχουμε κάνει. Όμως υπάρχει ένα που θα ήθελα να γράψω ξανά και με διαφορετική παραγωγή. Και αυτό είναι το “Far from the sun”. Υπάρχουν μερικά πραγματικά καλά τραγούδια σ’ αυτό το άλμπουμ και πολλά στοιχεία που μου αρέσουν πολύ. Αλλά τώρα που το ακούω ξανά, νομίζω ότι σχεδόν νιώθεις την έλλειψη κινήτρου που είχε ο Pasi εκείνον τον καιρό όταν ηχογραφούσαμε το άλμπουμ. Και ήταν και η Virgin, που σε μερικές περιοχές δε δούλεψε. Αρκετά πράγματα. Είναι παρελθόν, αλλά είναι ένα άλμπουμ με κομμάτια για τα οποία έχεις προσπαθήσει πολύ, έχεις ξοδέψει πολύ χρόνο και αυτό που με εξοργίζει είναι δίνεις αυτά τα κομμάτια σε μια εταιρία και αυτή δε ξέρει τί να κάνει μ’ αυτά!

Και γι’ αυτό επιστρέψατε και στη Nuclear Blast. Πώς προέκυψε η επανένωση αυτή;
Βασικά όταν είδαμε ότι η κατάσταση με τη Virgin δεν οδηγεί πουθενά και δεν μπορούσαμε άλλο, μιλήσαμε και αποφασίσαμε να ψάξουμε για νέα εταιρία για το νέο άλμπουμ. Είμασταν απογοητευμένοι εκείνο τον καιρό, γιατί είχαμε ξοδέψει πολύ χρόνο με την Virgin και δεν έγινε τίποτα. Κι έτσι τηλεφωνήσαμε στη Nuclear Blast και τους είπαμε “Μας λείψατε παιδιά, ας δουλέψουμε ξανά μαζί” (γέλια)!

Το άλμπουμ το ηχογραφήσατε στα Sonic Pump, ο Marco των NIGHTWISH ανέλαβε τα φωνητικά, το mastering έγινε από τον Miko Karmila και το artwork από τον Travis Smith. Φονική ομάδα!
Ήταν όντως καλή ομάδα. Η πρώτη μας επιλογή ήταν τα Sonic Pump, τα οποίο και μεταφέρθηκαν σε ένα μεγάλο στούντιο επιτέλους. Ξέρουμε τον Nino που είναι ο ιδιοκτήτης και παίζει και στους THUNDERSTONE. Πολύ ωραίος τύπος. Αποφασίσαμε να ηχογραφήσουμε στο στούντιό του και το management μας πρότεινε τον Μarco ο οποίος τελικά ήταν αυτός που ψάχναμε για “προπόνηση” και ηχογράφηση των φωνητικών.

Φοβερός τραγουδιστής!
Όντως! Βρεθήκαμε με τον Tomi και τον Marco και συζητήσαμε για το πώς θα είναι ο ήχος και έτσι ξεκίνησε μια εκπληκτική συνεργασία μεταξύ του Tomi και του Marco και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό. Μετά αποφασίσαμε να μιξάρουμε με τον Miko Karmila, γιατί από την πείρα που έχουμε, ο άνθρωπος είναι εγγύηση για τον ήχο που θα έχουμε. Η όλη διαδικασία κράτησε περίπου 5 μήνες, ήταν πολύ μεγάλη σε διάρκεια, αλλά πραγματικά νομίζω ότι το όλο πακέτο μουσικής και στίχων και το πακέτο του CD θα αξίζει την προσοχή!

Κυκλοφορήσατε και το πρώτο σας single, το “House of sleep”. Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο κομμάτι;
Νομίζω επιλέχθηκε επειδή είναι πιο ραδιοφωνικό.

Προσωπικά νόμιζα ότι το “Born from fire” θα είναι το πρώτο single σας.
(γέλια) Πραγματικά λατρεύω αυτό το κομμάτι! Μου αρέσει και το “House of sleep”, αλλά δε νομίζω ότι δίνει απόλυτα την εικόνα του δίσκου.

Εκεί ακριβώς ήθελα να καταλήξω. Αν δεν κάνω λάθος πάντως το single πωλείται μόνο στα Φινλανδικά δισκοπωλεία;
Ναι, μόνο στη Φινλανδία.

Γιατί έγινε αυτό;
Πρέπει να ρωτήσεις τη Nuclear Blast γι’ αυτό. Το πουλάει και μέσω του web site της, αλλά στα δισκοπωλεία υπάρχει μόνο στη Φινλανδία. Είναι παράξενο όντως και δεν ξέρω γιατί έγινε αυτό.

Πιστεύεις ότι αυτά τα 2 άλμπουμ είναι και τα σημαντικότερα στην καριέρα των AMORPHIS;
Νομίζω ότι είναι 3 τα σημαντικότερα. Τo “Tales…”, το “Elegy” και το “Tuonela”.

Το “Τuonela” είναι και το αγαπημένο σου νομίζω…
Το “Eclipse” θα γίνει το αγαπημένο μου, σίγουρα!

Πιστεύεις ότι το “Eclipse” θα φέρει περισσότερους οπαδούς στη μπάντα;
Δεν ξέρω να θα φέρει και πίστεψέ με δεν το έχω σκεφτεί καν. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι θα κρατήσει τους πιστούς οπαδούς μας.

Ας πάμε λίγο πιο κουτσομπολίστικα, με την καλή έννοια. Δεν σχεδίαζα να σε ρωτήσω τίποτα για τον Pasi, αλλά είδα στο site σας ότι στις 18 Φεβρουαρίου παίζετε με τους AJATTARA στη Finnish Expo. Πώς θα είναι τα πράγματα;
Δεν θα υπάρξει κανένα πρόβλημα. Δεν υπάρχει κακία. Άλλωστε όταν ήρθαμε στην κατάσταση της αποχώρησης του Pasi, συζητήσαμε μαζί του και όλα ξεκαθάρισαν. Ξέραμε ότι υπήρχε έλλειψη κινήτρου από τη μεριά του και συμφωνήσαμε ότι δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσει να είναι μέλος των AMORPHIS και αυτός ήθελε να επικεντρωθεί στις άλλες μπάντες του. Τα ξεκαθαρίσαμε όλα και δεν υπάρχει τίποτα κακό ανάμεσά μας.

ΟΚ Esa… αφήνω το τέλος σε σένα.
Σας παρακαλώ, σας παρακαλώ αγοράστε το άλμπουμ (γέλια)! Ή καλύτερα ο καθένας σάς να αγοράσει από 2 άλμπουμ ώστε να μας κρατήσετε ζωντανούς (γέλια)! Σοβαρά τώρα, θέλουμε πραγματικά να έρθουμε ξανά στην Ελλάδα. Η χώρα σας είναι μαγικό μέρος. Έχετε πραγματικά εξαιρετική ιστορία και έχετε δώσει πολλά στον κόσμο…

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

STARBENDERS: Live στο Gazarte στις 30 Μαΐου

0
Starbenders

Starbenders

Starbenders live at Gazarte Ground Stage, Saturday May 30

Συνήθως, χρησιμοποιούμε τα διάφορα μουσικά είδη και subgenres για να συνεννοούμαστε. Στην περίπτωση των Αμερικανών Starbenders όμως (με έδρα την Atlanta) , όλα αυτά δεν ισχύουν, ακριβώς επειδή μπλέκουν γλυκά και επιδέξια, Glam, Alt. Rock, New Wave, Goth, Rock N Roll και Punk .

Η ιστορία ξεκινά το 2014 όταν η χαρισματική, επιβλητική frontwoman Kimi Shelter (μα πόσο υπέροχο λογοπαίγνιο) συναντά τον Eλληνικής καταγωγής παραγωγό / music director και κιθαρίστα  Nico Constantine (Lady Gaga, Comes With The Fall, Program The Dead) και την ενθαρρύνει να αναλάβει και τα φωνητικά πέρα από την κιθάρα. Ο μπασίστας Aaron Lecesne, ο κιθαρίστας Kriss Tokaji και η drummer Emily Moon ακολούθησαν λίγο αργότερα και έτσι έχουμε την πρώτη version των Starbenders (το όνομα είναι φόρος τιμής στον David Bowie).

Μετά από μερικά EPs και singles στην εταιρία Institution του Nico Constantine κυκλοφορεί το 2016 το “Heavy Petting”, το πρώτο ολοκληρωμένο album των Starbenders και αρχίζει να χτίζεται σιγά-σιγά το όνομα, με εκρηκτικές live εμφανίσεις.

Υπογράφουν στη γνωστή μας Sumerian Records και το 2020 έρχεται το 2o τους album “Love Potions” που κάνει τον πρώτο πραγματικό θόρυβο, χωρίς ούτε ενα filler.

Τραγούδια τους, αλλά και μία διασκευή στο “I Don’t Believe In Love “ των Queensryche ακούστηκαν στην τηλεοπτική σειρά Paradise City και ταυτόχρονα ξεκινά εκτεταμένη headline tour σε όλη την Αμερική, αλλά και στην Ιαπωνία.

Το 2023 είχαμε την τύχη να τους δούμε πρώτη φορά στην Αθήνα, σε εκείνες τις 2 συναυλίες με τους Palaye Royale, μέσω των καταιγιστικών, jaw dropping shows τους .

Την ίδια χρονιά κυκλοφορούν το 3ο τους εκπληκτικό full length album “Take Back The Night”, με ακόμα μεγαλύτερη ποικιλομορφία στον ήχο.

Τον Φεβρουάριο του 2024, η drummer Emily Moon αποχωρεί, με την Qi Wei να την αντικαθιστά επάξια, όπως είδαμε άλλωστε και στην συναυλία τους στην Αθήνα, στο Temple, το 2024.

Tον Φεβρουάριο του 2026 κυκλοφορούν τον ολοκαίνουριο τους δίσκο “The Beast Goes On” -που για άλλη μια φορά- εντυπωσιάζει με το catchiness των συνθέσεων και το μουσικό εύρος.

Το Σάββατο 30 Μαΐου στο Gazarte Ground Stage, θα δούμε στην σκηνή μια μπάντα που θα άξιζε 100% να παίζει σε αρένες . Όσοι έχουν δει τους Starbenders στις προηγούμενες Αθηναϊκές εμφανίσεις τους, ξέρουν. Καιρός να τους μάθουν και οι υπόλοιποι.

Presale (more.com) : 22 € , on spot : 25 €.

Doors open: 21.00

Gazarte Ground Stage : Βουτάδων 32-34, Γκάζι.

https://www.more.com/gr-el/tickets/music/starbenders-at-gazarte-ground-stage-may-30/

 

Ο τραγουδιστής των LED ZEPPELIN, Robert Plant στη σκηνή του Λόφου της Σάνης στις 11 Ιουλίου

0
Plant

Plant

Sani Festival 2026

Το Sani Festival 2026 ανοίγει με έναν θρύλο:
Ο Robert Plant στη σκηνή του Λόφου της Σάνης στις 11 Ιουλίου

Η εναρκτήρια συναυλία του Sani Festival 2026 φέρνει στον Λόφο της Σάνης μία από τις πιο εμβληματικές φωνές της παγκόσμιας rock σκηνής, τον Robert Plant.

Ο τραγουδιστής των Led Zeppelin θα εμφανιστεί στη σκηνή μαζί με τους Saving Grace και την Suzi Dian.

Το πολυβραβευμένο Sani Resort ανακοινώνει το πρώτο μεγάλο όνομα του Sani Festival 2026, δίνοντας το στίγμα μιας ακόμη χρονιάς με ισχυρό καλλιτεχνικό αποτύπωμα. Ο Robert Plant, ένας από τους πιο εμβληματικούς καλλιτέχνες στην ιστορία της παγκόσμιας μουσικής, έρχεται το Σάββατο 11 Ιουλίου 2026 στη σκηνή του Λόφου της Σάνης, εγκαινιάζοντας το φετινό φεστιβάλ με μια μοναδική συναυλία. Στο Sani Festival 2026, ο Plant θα εμφανιστεί μαζί με το συγκρότημα Saving Grace, με το οποίο συνεργάζεται από το 2019, και τη χαρισματική Suzi Dian, σε μία συναυλία που θα προσφέρει στο κοινό μια ανεπανάληπτη μουσική εμπειρία με αρμονίες που ηλεκτρίζουν και υψηλή καλλιτεχνική αισθητική.

Ο Robert Plant θεωρείται μία από τις σημαντικότερες φωνές στην ιστορία της rock σκηνής. Ένας καλλιτέχνης με ανεπανάληπτη εκφραστικότητα και διαχρονική επιρροή, που εδώ και σχεδόν έξι δεκαετίες συγκινεί το κοινό παγκοσμίως, από τη θρυλική εποχή των Led Zeppelin έως τη διαρκώς εξελισσόμενη και δημιουργικά ανήσυχη προσωπική του πορεία.

Τον Σεπτέμβριο του 2025, ο Plant κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Saving Grace», το οποίο γνώρισε εξαιρετική υποδοχή από κοινό και κριτικούς. Το άλμπουμ περιλαμβάνει δέκα επανεκτελέσεις τραγουδιών που εκτείνονται από παραδοσιακές μελωδίες έως gospel, blues και rock, και αποτελεί τον πυρήνα μιας εξαιρετικά επιτυχημένης παγκόσμιας περιοδείας, με διθυραμβικά σχόλια διεθνώς. Η καλλιτεχνική πορεία του Robert Plant χαρακτηρίζεται από διαρκή αναζήτηση και τόλμη. Ενδεικτική είναι η πολυβραβευμένη με Grammy συνεργασία του με την Alison Krauss το 2009, μια σύμπραξη που απέσπασε διεθνή αναγνώριση και επιβεβαίωσε τη διαχρονική του καλλιτεχνική αξία και την ικανότητά του να επαναπροσδιορίζεται.

Η ανακοίνωση του Robert Plant αποτελεί την πρώτη από μια σειρά σημαντικών εμφανίσεων που θα συνθέσουν το πρόγραμμα του Sani Festival 2026. Εδώ και περισσότερες από τρεις δεκαετίες, το φεστιβάλ φιλοξενεί κορυφαίους καλλιτέχνες και θρύλους της παγκόσμιας μουσικής σκηνής, δημιουργώντας ένα πολυσυλλεκτικό μουσικό ταξίδι που εκτείνεται από την rock και την jazz έως τις μουσικές του κόσμου και τις διαχρονικές ελληνικές μελωδίες, σε ένα μοναδικό φυσικό σκηνικό με φόντο το Αιγαίο.

Sani Festival: ένα μοναδικό πολιτιστικό γεγονός στην καρδιά της Χαλκιδικής με «πράσινο» πρόσημο

Το Sani Festival αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά γεγονότα της χώρας. Κάθε καλοκαίρι φιλοξενείται στο Sani Resort, το παγκοσμίου κύρους θέρετρο του Ομίλου Sani/Ikos στην Κασσάνδρα Χαλκιδικής, προσελκύοντας θεατές από κάθε γωνιά της Ελλάδας -είτε διαμένουν στο θέρετρο είτε όχι- και το εξωτερικό. Πέρα από την υψηλού επιπέδου καλλιτεχνική εμπειρία, οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να ανακαλύψουν την απαράμιλλη φυσική ομορφιά, τις χρυσαφένιες παραλίες και τη μοναδική πολιτιστική ταυτότητα της Χαλκιδικής.

Το Sani Festival ενισχύει ακόμη περισσότερο τον προσανατολισμό του προς τη βιώσιμη διοργάνωση, υιοθετώντας πρακτικές που μειώνουν το περιβαλλοντικό του αποτύπωμα. To φεστιβάλ του Sani Resort – του πρώτου ανθρακικά ουδέτερου resort στην Ελλάδα – λειτουργεί με ηλεκτρική ενέργεια από 100% ανανεώσιμες πηγές εγγυημένης προέλευσης. Παράλληλα, έχει ενσωματώσει υπεύθυνες πρακτικές σε κάθε στάδιο της διοργάνωσης, από την κατάργηση των πλαστικών μίας χρήσης στον συναυλιακό χώρο και την ανακύκλωση όλων των συσκευασιών, έως τη μεταφορά των επισκεπτών με ηλεκτροκίνητα οχήματα και τη συνολική διαχείριση υλικών και πόρων. Στο πλαίσιο αυτό, το Sani Festival ευθυγραμμίζεται με το διεθνές πρότυπο βιώσιμης διοργάνωσης εκδηλώσεων ISO 20121, αποτελώντας το πρώτο μουσικό φεστιβάλ στην Ελλάδα με δέσμευση στη βιωσιμότητα, σε συνεργασία με την TÜV Austria Hellas. Με αυτόν τον τρόπο, συνδυάζει τον πολιτισμό με τον σεβασμό στο περιβάλλον, προσφέροντας μια συναρπαστική εμπειρία σε αρμονία με τη φύση και το όραμα του Ομίλου Sani/Ikos.

Από το 1992 έως σήμερα, το φεστιβάλ έχει φιλοξενήσει περισσότερες από 400 συναυλίες και παραστάσεις, φέρνοντας στον Λόφο της Σάνης καλλιτέχνες που καθόρισαν την παγκόσμια μουσική ιστορία, αλλά και σύγχρονες δημιουργικές φωνές. Ανάμεσά τους συγκαταλέγονται θρύλοι της διεθνούς σκηνής όπως οι Andrea Bocelli, Plácido Domingo, Tom Jones, Bonnie Tyler, Bob Geldof, Al Di Meola, Mory Kanté, Ludovico Einaudi, Cesaria Evora, Ahmad Jamal, Tito Puente, Milva, Abbey Lincoln, Cassandra Wilson, Yann Tiersen, Lila Downs, Arturo Sandoval, Charles Lloyd, Dee Dee Bridgewater, Joss Stone, Daniel Hope, Gonzalo Rubalcaba, Brad Mehldau, Peter Greenaway, Michel Legrand, Branford Marsalis, Richard Galliano και Alison Moyet, καθώς και εμβληματικοί Έλληνες δημιουργοί και ερμηνευτές, όπως ο Νίκος Παπάζογλου, ο Διονύσης Σαββόπουλος, η Ελένη Καραΐνδρου, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, η Ελευθερία Αρβανιτάκη, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Γιώργος Νταλάρας, ο Μανώλης Μητσιάς, ο Σταύρος Ξαρχάκος, η Μαρία Φαραντούρη και ο Θάνος Μικρούτσικος. Η διεθνής αναγνώριση του θεσμού επισφραγίζεται με τη διάκριση του Sani Resort ως World’s Leading Cultural Destination Resort στα World Travel Awards για τέσσερα διαδοχικά έτη (2022–2025).

Η ηλεκτρονική προπώληση εισιτηρίων για τη συναυλία του Robert Plant με τους Saving Grace και την Suzi Dian έχει ξεκινήσει στο more.com

NEVERMORE – “Nevermore” – Worst to best

0
Nevermore

Nevermore

Σάββατο 14 Φεβρουαρίου. Αγίου Βαλεντίνου, ίσως η χειρότερη γιορτή του κόσμου, η πιο αχρείαστη και ανούσια. Αν αγαπάς κάτι, το αγαπάς κάθε μέρα. Και για πάντα. Μέχρι ένας από τους δύο να πεθάνει. Και βασικά, με μικρή επιφύλαξη, ούτε τότε τελειώνει ο έρωτας. Αφήνοντας στην άκρη λοιπόν τις καρδούλες, τα σοκολατάκια και τα λουλούδια, εγώ σήμερα ξύπνησα με Ψυχοσάββατο και θέλω να μιλήσω για τον δικό μου προσωπικό έρωτα. Αυτόν που γεννήθηκε σαν σήμερα, 31 χρόνια πριν. Συνήθως όταν σκάνε τέτοια άρθρα και κάνω τα μαθηματικά, τα αποτελέσματα είναι σοκαριστικά. Τότε μόνο συνειδητοποιώ πόσος καιρός έχει περάσει από κάτι που η ανάμνησή του είναι τόσο έντονα χαραγμένη στην ψυχούλα μου. Και πάντα λέω, “γέρασα”. Σήμερα, για πάρα πολλούς λόγους που σε καμία περίπτωση δεν είναι επί της παρούσης να αναφερθούν καν, θα το πάρω αλλιώς. Και θα πω, “ΞΑΝΑΓΕΝΝΗΘΗΚΑ”. Πάμε να τα βάλουμε σε μια σειρά, γιατί θα χαθεί η μπάλα.

Γενέθλια σήμερα για το ντεμπούτο, τον πρώτο δίσκο της αγαπημένης μου μπάντας. Το ομώνυμο άλμπουμ των NEVERMORE κυκλοφορεί σαν σήμερα, το 1995. Η ιστορία γνωστή, τα έχουμε πει και παλιότερα στο αντίστοιχο A day to remember, το οποίο όταν είχε γραφτεί πέρσι, είχε συμπέσει με την ανακοίνωση επανασύνδεσης του συγκροτήματος. Τα 2 εναπομείναντα μέλη πήραν την απόφαση να ξανανάψουν τις μηχανές, τότε όμως δεν είχαμε ιδέα του τι ακριβώς είχαν στο μυαλό τους. Έτσι λοιπόν και φέτος, συγκυριακά, και πάλι αυτό το άρθρο συνοδεύεται από την πρόσφατη παρουσίαση του νέου προσώπου των NEVERMORE. Έχουμε πλέον ξεκάθαρη εικόνα τόσο των μελών, όσο και των δυνατοτήτων τους. Εξ ου λοιπόν και το “ξαναγεννήθηκα”, επέτειος κυκλοφορίας ντεμπούτου σε συνδυασμό με την αναγέννηση της μπάντας. Πριν περάσουμε όμως στο καθιερωμένο ανακάτεμα του track list, ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη αλλά θα καταχραστώ λίγο από την ιδιότητά μου και τον χώρο μου εδώ για να πω δυο κουβέντες επιπλέον… Αν και τα έχουμε πει αρκετές φορές, μια ακόμα δεν θα βλάψει κανέναν.

Warrel Dane. Ήταν ένας. Μοναδικός. Αναντικατάστατος. Χαρισματικός. Με τα καλά του και τα στραβά του. Η μοίρα μας έπαιξε άσχημο παιχνίδι και έφυγε πολύ νωρίς από κοντά μας. Δεν ήταν καλά στην υγεία του, είχε χάσει τη φόρμα του, δεν υπήρχε περίπτωση να ανακάμψει (λόγω των προβλημάτων υγείας τουλάχιστον), όσο κι αν ήθελε να το ξανακάνει αυτό. Θα γινόταν το reunion αν ήταν ζωντανός; Εγώ λέω σίγουρα. 101%. Θα ήταν καλό όμως; Με τρομερή επιφύλαξη, θα έλεγα δυστυχώς όχι. Εκτός αν. Πολλά αν. Θα το θέλαμε αν ήταν μέτριο; Αυτό είναι προσωπική υπόθεση του καθενός. Έχω υπερενθουσιαστεί γι’ αυτό που έρχεται; Το μόνο σίγουρο. Οφείλουμε να στηρίξουμε; Το αμέσως επόμενο σίγουρο!

Jim Sheppard. Ο original μπασίστας της μπάντας, ήταν πάντα εκεί πιστός στρατιώτης, πλην όμως ήταν και απλά για να συμπληρώνει το καρέ. Επίσης με τρομερά θέματα υγείας, είναι πρακτικά αδύνατον να συμμετέχει στο νέο κεφάλαιο των NEVERMORE. Στεναχωριέμαι που λείπει; Φυσικά. Μήπως όμως καλώς λείπει; Θα έλεγα, ναι. Το σόου πρέπει να συνεχιστεί. Από τη στιγμή που δεν γίνεται να είναι εκεί, εδώ, μαζί μας, πρέπει να προχωρήσουμε. Τον αγαπώ, λυπάμαι που τραβάει ταλαιπωρία, τον ευχαριστώ που δεν μου στερεί την χαρά μου βάζοντας εμπόδια. Προς τιμήν του αυτό, και πρέπει να το αναγνωρίσουμε.

Για τους άλλους δυο, αλλά και για τα νέα μέλη, δεν θα αναφερθώ εδώ, ίσως γίνει ένα αφιέρωμα – κατάθεση ψυχής σε ξεχωριστό άρθρο, το έχω στο μυαλό μου να το κάνω. Και για να επιστρέψουμε στο αντικείμενο της συζήτησης τώρα εδώ, καλούμαστε να βάλουμε σε σειρά προτίμησης τα 8 κομμάτια που αποτελούν την πρώτη δουλειά των NEVERMORE. Απίστευτο που θα το πω, αλλά για μένα φαίνεται σχετικά εύκολο αυτό το worst to best. Φυσικά και αποκλείεται να συμφωνήσουν πολλοί με τις προτιμήσεις μου, αλλά αυτός είναι και ο όμορφος τζόγος αυτής της ενότητας! Ευκαιρία για αντιπαράθεση, καμιά φορά και διαδικτυακά μπινελίκια, όλα ευπρόσδεκτα και αναμενόμενα. Απλά, έτσι για το γαμώτο, κάθε φορά που διαβάζεις ένα παρόμοιο άρθρο, μπες κι εσύ στη θέση του συντάκτη και εκτός από τα “καλά ρε τρόμπα, έβαλες πρώτο το τάδε και το άλλο τόσο χαμηλά;;;” και κάνε το αντίστοιχο δικό σου. Θα ανακαλύψεις πως καμιά φορά δεν είναι και τόσο εύκολο…

Το “Nevermore” ουσιαστικά είναι μια συμπαγής μίξη του δίσκου που δεν έβγαλαν ποτέ οι SANCTUARY μετά το “Into The Mirror Black” μαζί με τον προπομπό του “Politics Of Ecstasy”. Όλη η μουσική από τον Jeff Loomis και όλοι οι στίχοι από τον Warrel Dane. Και όπως είχα αναφέρει και παλιότερα, δεν προσπάθησε ποτέ να διεκδικήσει δάφνες έναντι των επόμενων δίσκων, αλλά έχει κάτι που δεν γινόταν να έχουν ποτέ τα υπόλοιπα. Έχει την τιμή να φωνάζει την ξεκάθαρη δήλωση των NEVERMORE. “Καλησπέρα, είμαστε εδώ, και έχουμε έρθει να κάνουμε κουμάντο”. Και έκαναν.

TheNevermorecountdown:

  1. Sea of possibilities
    Ξέχασα βέβαια να αναφέρω (όχι ότι ήταν και απαραίτητο βέβαια), ότι σε αυτά τα οκτώ τραγούδια, δεν υπάρχει μέτριο. Απλά κάποια είναι όπως και να το κάνουμε, ανώτερα στο τελικό άκουσμα του αυτιού και του μυαλού. Έτσι και το “Sea of possibilities” δεν έχει τίποτα που να με χαλάει, αλλά θα ήταν άδικο για τα υπόλοιπα να τα καβαλήσει. Έχει στην αρχή ένα κόλπο, μια ιδέα που είχε ο Jeff, την οποία έχει ξαναχρησιμοποιήσει και σε κάποιο άλλο τραγούδι, δεν θα σου πω σε ποιο όμως, να κάτσεις να σκεφτείς μόνος σου! Ευκαιρία για επανάληψη και ξεσκόνισμα της δισκογραφίας…;
  1. “The hurting words”

Ίσως το πιο αργόσυρτο κομμάτι από ό,τι έχουν γράψει οι NEVERMORE. Και έρχομαι τώρα εγώ και λέω, με πλήρη διαύγεια και πίστη στα λεγόμενά μου, κάνε ένα πείραμα. Αλήθεια κάνε το. Βάλε το κομμάτι να παίζει, και μέτρα πόσες ερμηνευτικές περσόνες αλλάζει ο Warrel Dane. Πάντα το έκανε δηλαδή, αλλά στο λέω για αυτό συγκεκριμένα γιατί είναι ένα random κομμάτι που ποτέ δεν έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία του συγκροτήματος. Κι όμως, εδώ, ο Warrel αλλάζει συναίσθημα ακόμα και μέσα στον ίδιο στίχο! Σκέψου το λίγο… Πριν προλάβει να τελειώσει την πρότασή του, είναι δύο και τρεις διαφορετικοί άνθρωποι…

  1. “Timothy Leary”

Ίσως αυτό να αδικείται κάπως, αλλά έπαιξε στα ίσα με το επόμενο και έχασε στις καθυστερήσεις. Ύμνος προς τον Timothy Leary, αγαπημένου χαρακτήρα του ίδιου του Warrel, έχει αντλήσει αρκετή από την θεματολογία του για να προσθέσει στους NEVERMORE. Ψυχολόγος, πρωτοπόρος και ερευνητής ψυχοτρόπων ουσιών, κυρίως του LSD, και φυσικά συγγραφέας αρκετών βιβλίων, μεταξύ αυτών και… το “The Politics Of Ecstasy”!

  1. “Godmoney”

Κλασικός Warrel. Πάντοτε αντίθετος και κατά πάσης μορφής θρησκείας. Αιχμηρότατοι στίχοι, με αποκορύφωμα το ρεφρέν που λέει “Send your money to Jesus Christ, mail order your eternal life”. Είχε τρομερό θέμα με την πνευματική υποδούλωση ο Dane και δεν έχανε ευκαιρία να κράξει. Ακόμα και ο Θεός χρειάζεται χρήματα από σένα;

  1. What tomorrow knows

Σε αυτό το σημείο υπάρχει εξαιρετικά μεγάλη πιθανότητα να δεχτώ τα προαναφερθέντα μπινελίκια. Το δέχομαι. Κάνε μου μήνυση. Τα αποκαλυπτήρια των NEVERMORE. Το πρώτο τραγούδι του δίσκου. Το πρώτο video clip που είδαμε ποτέ στο MTV (ελαφρώς πετσοκομμένο, λείπουν σημειάκια…). Σε αγαπώ “What tomorrow knows”, δεν μου έχεις κάνει κάτι, μην το παίρνεις προσωπικά, αλλά η πρώτη 3άδα δεν χαλάει. Προχωράμε, ναι;

  1. “The sanity assassin”

Τρομερή σύνθεση τόσο από μεριάς Jeff μουσικά, όσο και από Warrel στιχουργικά και ερμηνευτικά. Έχουν βάλει και οι δυο τους τρομερό συναίσθημα. Μια από τις “μπαλάντες” των NEVERMORE, με τον τρόπο που αυτοί όρισαν βέβαια. Σεμιναριακό ξεδίπλωμα δομής και χτίσιμο κομματιού, λατρεύω το σημείο του solo, για την ακρίβεια σπάω τον σβέρκο μου εκεί και ούτε που με νοιάζει, αλλά και τις διπλές δεύτερες φωνές που έχει γράψει ο Warrel.

  1. “C.B.F.”

Δηλαδή, “Chrome Black Future”. Τι ωραίο τσουνάμι είναι αυτό που σε παρασέρνει μόλις ξεκινήσει το κομμάτι; Από τις αγαπημένες μου εισαγωγές. Σφιχτό rhythm section από όλους, μου προκαλεί ανελέητο headbanging το οποίο δυστυχώς δεν καταφέρνω όπως παλιά, αλλά ποιος νοιάζεται; Έλα, έχω καινούριο πείραμα, σχεδόν challenge. Βάλε το τραγούδι να παίξει και προσπάθησε να μην διαλυθείς από το κοπάνημα. Εδώ σας θέλω ρε influencers YouTubers, 2-0 από τα αποδυτήρια, φιλάκια.

  1. “Garden of gray”

Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να μην βρίσκεται στην πρώτη θέση αυτού του υπέροχου μπερδέματος το πρώτο τραγούδι που άκουσα ever από αυτό το συγκρότημα… Υπάρχει μια εξαιρετική ιστορία – αναδρομή σε εκείνη την πρώτη φορά στο άλλο άρθρο που μιλήσαμε για το δίσκο, στο link που θα υπάρχει νωρίτερα εδώ. Ένα γυρισματάκι στα τύμπανα, και εγένετο ΕΡΩΤΑΣ. “When the moon is high across the Garden, that’s when I’ll come to you” οι πρώτες λέξεις που άκουσα να βγαίνουν από το στόμα του αγαπημένου μου Warrel Dane. Μπορεί να μην είναι το καλύτερο του δίσκου συνολικά, αλλά για εμένα είναι τα πάντα. Η αρχή.

Μπορείς να καταλάβεις πολλά πράγματα για κάποιον από τα γούστα του και τις ιστορίες του. Μετά από όλα αυτά που έχουμε μοιραστεί σε αυτές τις ηλεκτρονικές σελίδες του ROCK HARD GREECE, θέλω να πιστεύω πως έχεις σχηματίσει μια εμπεριστατωμένη ιδέα για εμένα. Για τον Μιμάκο. Για τον Μήτσο τον NEVERMORE. Για τον τύπο που φόρεσε το μπλουζάκι του Garden of Gray, στάθηκε δίπλα στον Warrel Dane, του εξήγησε πόσο πολύ αγάπησε το συγκρότημα, τον ευχαρίστησε για ό,τι του έδωσε, και που δυστυχώς όταν είπε “Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα”, δεν συνέβη ποτέ…

Μίμης Καναβιτσάδος

  • https://noc.ezhellas.com:44450/live
  • Rock Hard Radio
  • rock hard greece