“The mysteries of death”

Οι βετεράνοι blacksters, MAYHEM, μόλις κυκλοφόρησαν το “Liturgy of death”, εφτά χρόνια μετά το “Daemon”. Επειδή οι Νορβηγοί (με τον Ούγγρο τραγουδιστή), δεν κυκλοφορούν δίσκους αρκετά συχνά, ο Σάκης Φράγκος δεν έχασε την ευκαιρία, με τη βοήθεια του Λευτέρη Τσουρέα, να πετύχει τον frontman του σχήματος, Attila Csihar (προφέρεται Αττίλα Τσιχάρ, όπως μας είπε ο ίδιος) και να μιλήσουν για τα νέα του συγκροτήματος, αλλά και τις συγκρίσεις με το παρελθόν. Πάρτε ανάσα, γιατί ακολουθεί μεγάλη σε μέγεθος συνέντευξη!

Γεια σας, έχουμε τον Attila από τους MAYHEM. Μπορείς να προφέρεις το επίθετό σου; Είναι Csihar ή πώς προφέρεται;
Ναι, γεια σας φοβεροί φίλοι από την Ελλάδα, γεια σας. Ναι, το όνομά μου είναι Csihar. Έτσι προφέρεται. Το “CS” στα ουγγρικά προφέρεται σαν «τσ» (che), οπότε Attila Csihar — αυτή είναι η σωστή προφορά.

Οι MAYHEM θα κυκλοφορήσουν (σ.σ. μόλις κυκλοφόρησε για την ακρίβεια, πλέον) ένα νέο άλμπουμ με τίτλο «Liturgy of Death». Ας ξεκινήσουμε με αυτό. Τι παρακίνησε δημιουργικά το συγκρότημα αυτή τη φορά και τι θέλατε να ενσαρκώνει αυτός ο δίσκος που δεν ενσάρκωναν οι προηγούμενοι;
Αυτό είναι το έβδομο άλμπουμ μας και μόλις ολοκληρώσαμε την περιοδεία για τα 40 χρόνια. Είναι απίστευτο, είναι καταπληκτικό ότι καταφέραμε να φτάσουμε τόσο μακριά στη μουσική. Ήταν περίπου πριν από τρία χρόνια όταν αρχίσαμε πραγματικά να μιλάμε για το επόμενο άλμπουμ και τότε μου ήρθε ένα θέμα: ο θάνατος. Μου ήρθε απλώς, κάπως εκδηλώθηκε μέσα μου. Σκεφτόμουν τι να κάνουμε, ποιο θα έπρεπε να είναι το επόμενο βήμα των MAYHEM — αν όχι το τελευταίο. Και συνειδητοποίησα ότι είναι κάπως το θεμέλιο των πάντων, όλων των σκοτεινών τεχνών, όχι μόνο του black metal. Αν κοιτάξεις τη λογοτεχνία, τη ζωγραφική, την αρχιτεκτονική — ακόμη και τις φιλοσοφίες, τις θρησκείες — είναι ένα τόσο βαθύ θέμα. Και τώρα είμαι 55 ετών. Σκέφτηκα ότι ίσως έχω ωριμάσει αρκετά για κάτι τέτοιο. Έτσι ξεκίνησε.
Τότε αρχίσαμε να δουλεύουμε και έστειλα τα πρώτα μου σκίτσα στους κιθαρίστες, τον Morten και τον Charles, δηλαδή τον Teloch και τον Ghul, αν προτιμάτε. Αρχίσαμε να ανταλλάσσουμε demo και προσχέδια μπρος-πίσω. Εκεί ξεκίνησαν όλα. Και βρέθηκα μπροστά σε μια πολύ μεγάλη πρόκληση: να γράψω στίχους πάνω σε αυτό το θέμα.
Επίσης, κάποια μέλη μας έχουν φύγει από τη ζωή — ίσως αυτό να συνδέεται και με την περιοδεία των 40 χρόνων και να μας επηρέασε. Γιατί κάθε άλμπουμ που κάνω είναι αφιερωμένο σε εκείνα τα παιδιά, ειδικά αυτό. Τόσο στον Euronymous όσο και στον Dead, που έχουν πεθάνει. Έχουμε, ας πούμε, τον θάνατο μέσα στην οικογένεια.
Και επιπλέον, αυτό το θέμα είναι απολύτως οικουμενικό, αφού τα πάντα πεθαίνουν, όλοι πεθαίνουν κάποια στιγμή, όλα αλλάζουν συνεχώς. Είναι ένα πολύ βαθύ φιλοσοφικό θέμα. Και — δεν μου αρέσει αυτή η λέξη — αλλά μάλλον είναι το πιο «εμπορικό» θέμα που θα μπορούσα να σκεφτώ, γιατί δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει σκεφτεί ποτέ τον θάνατο. Όλα αυτά, κάπως, κορυφώθηκαν σε αυτόν τον δίσκο.
Ο τίτλος «Liturgy of Death» προέκυψε αργότερα. Είχαμε ήδη κάποια τραγούδια και σκεφτόμασταν πώς να ονομάσουμε «αυτό το μωρό». Δεν ήθελα να ονομάσω το άλμπουμ απλώς «Death». Έτσι καταλήξαμε στο «Liturgy of Death», που είναι λίγο σαν άσματα για τους νεκρούς ή έχει μια τελετουργική σημασία. Είναι σαν μια τελετή. Έτσι προέκυψε.

Υπήρξε ένα σημαντικό κενό ανάμεσα στις στούντιο κυκλοφορίες σας τα τελευταία 15 χρόνια, όχι μόνο με αυτό το άλμπουμ, αλλά και μετά το «Daemon». Πώς εξηγείτε αυτό το διάστημα ανάμεσα στους δίσκους; Είναι ζήτημα σύνθεσης; Είναι στρατηγική απόφαση; Ή απλώς ο φυσικός ρυθμός των MAYHEM;
Νομίζω είναι λίγο απ’ όλα. Δεν κάνουμε ποτέ άλμπουμ απλώς για να κάνουμε έναν δίσκο, για να έχουμε μια δικαιολογία. Αν σκεφτείς ότι έχουμε επτά άλμπουμ σε 40 χρόνια, αυτό είναι περίπου έξι χρόνια κατά μέσο όρο, αν το διαιρέσεις.
Επίσης αυτή τη φορά υπήρξε και ο COVID. Όταν ολοκληρώθηκε το “Daemon” και αρχίσαμε την περιοδεία, τότε μας χτύπησε η πανδημία και επηρέασε το συγκρότημα πολύ άσχημα, γιατί μόλις ξεκινούσαμε την περιοδεία. Αυτό καθυστέρησε τα πάντα τουλάχιστον για δύο χρόνια. Οπότε κι αυτό πρέπει να υπολογιστεί.
Κανονικά μάς παίρνει τουλάχιστον δύο με τρία χρόνια για να γράψουμε ένα τέτοιο άλμπουμ. Και δεν είναι συνεχής δουλειά φυσικά. Eίναι σαν να «αιωρείται» και να δουλεύουμε πάνω του περιοδικά, επιστρέφοντας σε αυτό, στέλνοντας νέες ιδέες, συναρμολογώντας τα κομμάτια.
Οπότε νομίζω ότι όλα αυτά συνέβαλαν και έτσι πέρασαν επτά χρόνια. Είναι τρελό. Αλλά ναι, πιστεύω ότι και o COVID το καθυστέρησε λίγο αυτή τη φορά.

Ηχητικά, πολλοί υποστηρίζουν ότι το συγκρότημα πλέον κινείται πιο κοντά στον χώρο του “De Mysteriis Dom. Sathanas». Είναι συνειδητή επιλογή ή απλώς οργανικό αποτέλεσμα της χημείας του συγκροτήματος;
Νομίζω ότι είναι οργανικό. Αν κοιτάξεις την ιστορία, κάπως πάντα υπήρχε μια περίοδος δύο άλμπουμ. Αν το δεις, το «De Mysteriis Dom. Sathanas» ήταν κάπως μετά το «Wolf’s Lair Abyss», τουλάχιστον είχε μια σχέση με αυτό. Βέβαια ήταν διαφορετική σύνθεση και όλα αυτά, αλλά κάπως το πήραν από εκεί. Είχε την ίδια ατμόσφαιρα. Μετά, το «Grand Declaration of War» και το «Chimera» ήταν σαν μία εποχή, η εποχή του Maniac, του Blasphemer και του Rune, και κάπως συνδέονταν. Έπειτα, το «Ordo Ad Chao», όταν επέστρεψα, και το «Esoteric Warfare» — αυτά σίγουρα συνδέονται μεταξύ τους. Και τώρα το «Daemon» και το «Liturgy of Death» επίσης συνδέονται κάπως, νομίζω.
Απλώς συμβαίνει, δεν είναι προσχεδιασμένο. Δεν το σχεδιάζουμε έτσι. Όμως νομίζω ότι το «Daemon» προέκυψε αφού κάναμε ολόκληρη την περιοδεία του «De Mysteriis Dom. Sathanas». Πιστεύω ότι αυτό μας επηρέασε κάπως να δημιουργήσουμε το «Daemon». Ήταν σαν μια τομή από την προηγούμενη εποχή. Και τώρα, με τα 40 χρόνια, νομίζω ότι αυτό το άλμπουμ κάπως συνοψίζει ολόκληρη την ιστορία των MAYHEM. Είναι πολύ καθολικό. Αγκαλιάζει όλη την ιστορία της μπάντας. Έχει πολλά στοιχεία από το παρελθόν, αλλά νομίζω ότι είναι και φρέσκο και έχει ακόμα και πειραματικά στοιχεία. Είναι λίγο απ’ όλα ίσως. Αλλά δεν ξέρω — ο χρόνος θα δείξει. Είναι ενδιαφέρον. Δεν είναι προσχεδιασμένο. Τίποτα δεν είναι προσχεδιασμένο. Δεν λέμε ότι πρέπει να ακούγεται έτσι ή αλλιώς. Απλώς προκύπτει.

Πώς απαντάς σε όσους υποστηρίζουν ότι οι Mayhem απλώς προσπαθούν να αναπαραγάγουν την ατμόσφαιρα του «De Mysteriis…» αντί να προχωρήσουν μπροστά;
Δεν ξέρω. Ο καθένας είναι ελεύθερος να σκέφτεται ό,τι θέλει. Εμείς απλώς κάνουμε αυτό που κάνουμε. Ο καθένας είναι ελεύθερος να πει ή να κρίνει ό,τι θέλει. Δεν είναι αυτή η πρόθεση. Θα ήταν χαζό. Το «De Mysteriis Dom. Sathanas» είναι αυτόνομο έργο, είναι μια ενότητα. Δεν νομίζω ότι θα είχε νόημα να το αναπαράγουμε. Αλλά είναι μέρος μας. Το παίζουμε. Και μας επηρεάζει, ειδικά οι ζωντανές εμφανίσεις, γιατί αυτό κάνουμε πολύ πλέον.
Σήμερα όλοι μας είμαστε επαγγελματίες με την έννοια ότι ζούμε από τη μουσική. Με αυτή την έντονη περιοδεία δεν θα είχαμε καν χρόνο για κανονική δουλειά, ακόμα κι αν θέλαμε. Αυτό μας επηρεάζει. Προσωπικά, μου αρέσει πολύ και η εποχή του «Ordo…» και του «Esoteric Warfare». Αυτοί οι δίσκοι είναι πολύ σημαντικοί για την καρδιά μου. Νομίζω ότι ίσως χρειάζονται ακόμα χρόνο για να τους «πιάσει» ο κόσμος, ειδικά το «Esoteric Warfare». Ήταν τρομακτικό άλμπουμ, μιλούσε για τον έλεγχο του νου, πιο γήινα πράγματα. Μετά από αυτά τα γήινα θέματα, μου αρέσει να επιστρέφω σε πιο εσωτερικά, πιο αποκρυφιστικά μονοπάτια.
Αν κάποιος δεν του αρέσει ο δίσκος, είναι απολύτως εντάξει. Θυμάμαι όταν κυκλοφορήσαμε το «Ordo…», η πρώτη κριτική που διάβασα ήταν ουγγρική και έλεγε ότι αυτός ο δίσκος είναι τόσο απίστευτα λάθος και κακός που συνιστούσε να αγοράσετε μπύρες αντί για το CD. Και σκέφτηκα «γαμώτο, τέλειο». Μετά από λίγο καιρό πήραμε το Νορβηγικό Grammy για τον δίσκο. Οπότε, ό,τι να ’ναι.
Και με τους TORMENTOR στα ‘80s, όταν ξεκινήσαμε, δεχόμασταν κακές κριτικές. «Το metal πρέπει να ενώνει», «τι είναι αυτό με τον Σατανά», «είστε πολύ τρελοί». Αυτή η αρνητική προπαγάνδα τελικά μας βοήθησε, γιατί γίναμε πολύ δημοφιλείς στην Ουγγαρία. Είχαμε ήδη κοινό χιλίων ατόμων λίγα χρόνια μετά την αρχή.
Έμαθα στη ζωή μου να μην δίνω μεγάλη σημασία σε ό,τι λένε οι άλλοι. Αν κάποιος πιστεύει ότι προσπαθούμε να ξανακάνουμε το «De Mysteriis…», είναι εντάξει. Δεν είναι ο στόχος. Προκύπτει φυσικά. Σε αυτόν τον δίσκο ίσως έχεις δίκιο σε κάποια σημεία, αλλά ήταν περισσότερο σαν σκοτεινό χιούμορ. Για παράδειγμα, «Funeral of Existence» σχεδόν σαν «Funeral Fog», ή στίχοι όπως «Deathlike Silence». Αλλά αυτό είναι και οι MAYHEM. Αν κάναμε άλλο ένα «Mysteriis…», γιατί όχι; Είναι ελευθερία τέχνης. Στεκόμαστε στην καλλιτεχνική ελευθερία. Είναι βασική φιλοσοφία των MAYHEM. Οπότε ναι, όταν το σκέφτομαι, έχει λογική αυτό που λες. Αλλά υπήρχε και λίγο σκοτεινό χιούμορ εκεί.

Η μπάντα φαίνεται εξαιρετικά δεμένη και πειθαρχημένη ζωντανά. Θα έλεγες ότι η τωρινή σύνθεση είναι η πιο «δεμένη» από τότε που επέστρεψες;
Νομίζω πως ναι. Και έχουμε μεγάλη εμπειρία. Είναι η πιο σταθερή σύνθεση για το μεγαλύτερο διάστημα, περίπου δέκα χρόνια τώρα. Αυτό βοηθά. Ο Morten και ο Charles είναι εκπληκτικοί κιθαρίστες. Ο Hellhammer είναι τρελός ντράμερ. Ο Necrobutcher είναι σταθερό θεμέλιο. Χαίρομαι πολύ όταν ακούω μετά τις συναυλίες ότι ακουστήκαμε δεμένοι και δυνατοί.
Προσωπικά, εξασκούμαι σχεδόν κάθε μέρα. Η μουσική και τα φωνητικά είναι η ζωή μου. Όλα περιστρέφονται γύρω από αυτό. Στη γιόγκα κάνω chanting, δουλεύω την αναπνοή μου. Παλιά έκανα cardio, τώρα κάνω πολύ plank, γιατί δυναμώνει τον κορμό και τους μυς που χρησιμοποιώ για τα φωνητικά, το διάφραγμα. Όλα συνδέονται με τη μουσική.
Το χόμπι μου είναι το hi-fi. Λατρεύω να ακούω μουσική. Έχω οικογένεια φυσικά, αλλά πέρα από αυτό, όλα είναι μουσική. Καμιά φορά οδηγώ τη Harley μου, αλλά κι αυτό μουσική είναι — ο ήχος της μηχανής. Δεν κάνω μεγάλες διαδρομές, μόνο μέσα στη Βουδαπέστη.
Δεν γινόμαστε νεότεροι. Είναι εντυπωσιακό που ίσως ακουγόμαστε καλύτερα μετά από 40 χρόνια. Δεν ξέρω πώς. Προπονούμαι πολύ. Στην τελευταία περιοδεία παίζαμε δίωρο σετ. Είναι σαν μαραθώνιος. Τα πιο απαιτητικά σωματικά είναι τα ντραμς και τα φωνητικά. Νιώθω τιμή που παίζω κάθε βράδυ με τον Jan Axel (Hellhammer). Είναι σπουδαίος καλλιτέχνης και μας εμπνέει.
Δεν κρατάμε τίποτα πίσω. Δεν υπάρχει πιο σημαντική και λιγότερο σημαντική συναυλία. Κάθε βράδυ δίνουμε το μέγιστο. Μερικές φορές μικρές σκηνές καταλήγουν να είναι οι πιο έντονες συναυλίες, με πλήρη επαφή με το κοινό.
Για μένα, ο σκοπός της μουσικής είναι το live. Λατρεύω το στούντιο, αλλά η ουσία είναι η σκηνή. Να αντιμετωπίζεις το κοινό, να διοχετεύεις την ενέργεια, να μπαίνεις σε μία φάση να νιώθεις την αντανάκλαση από τον κόσμο. Αυτό είναι εκπληκτικό. Και όλα αυτά κορυφώνονται εκεί, νομίζω.

Η ταινία “Lords of Chaos” συνέβαλε στο να ανακαλύψει μια νέα γενιά τη μυθολογία γύρω από τους MAYHEM, παρόλο που το συγκρότημα δεν ενέκρινε αυτού του είδους την απεικόνιση. Εσύ και ο Necrobutcher έχετε μιλήσει ανοιχτά εναντίον της. Κέρδισαν οι MAYHEM μια νέα γενιά θαυμαστών; Νεότερους οπαδούς;
Νομίζω πως ναι. Και αυτό είναι εκπληκτικό. Δεν το είχαμε σκεφτεί έτσι. Να τι έγινε: όταν εμφανίστηκε αυτή η ταινία, είχε ήδη προηγηθεί συζήτηση με έναν Ιάπωνα σκηνοθέτη που ήθελε να κάνει ταινία για τους MAYHEM, με αμερικανική παραγωγή. Δεν έγινε ποτέ. Πάντα υπήρχαν τέτοια πράγματα γύρω μας — ντοκιμαντέρ, DVD. Εμείς ποτέ δεν τα κάναμε αυτά. Απλώς δίναμε μια συνέντευξη και κάποιος το κυκλοφορούσε. Αυτό ήταν κάπως αγενές, αλλά έτσι έγινε.
Όταν ακούσαμε για το “Lords of Chaos” και είδαμε το σενάριο, είπαμε «με τίποτα». Ή θα γίνει ακριβώς όπως θέλουμε ή σηκώνουμε το μεσαίο δάχτυλο. Δεν μπορούσαμε να το δεχτούμε. Αργότερα γνώρισα τον σκηνοθέτη, τον Jonas Åkerlund, που είναι πολύ καλός και έπαιζε ντραμς στους BATHORY — ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Θα μπορούσε να είναι πολύ χειρότερα.
Του είπα όμως: «Πρέπει να καταλάβεις ότι δεν είμαστε οι SEX PISTOLS. Όταν έγινε το “Sid and Nancy”, το συγκρότημα είχε ήδη διαλυθεί. Εμείς λειτουργούμε ακόμη. Αν κάποιος κάνει μια χαζή ταινία για εμάς, τι θα σκεφτούν οι οπαδοί; Ότι πουλήσαμε την ψυχή μας στο Hollywood; Πού είναι η κληρονομιά; Πού είναι η ακεραιότητα;». Έπρεπε να πούμε όχι.
Παράξενο όμως: η ταινία γυρίστηκε στην Ουγγαρία. Η οικογένειά μου είναι στον κινηματογράφο — η πρώην σύντροφός μου, ο γιος μου, η κόρη μου. Ο γιος μου έχει σπουδάσει σκηνοθεσία. Και όταν γύρισα από μια περιοδεία στη Νότια Αμερική, μου είπαν: «Μάντεψε — ο γιος σου θα σε υποδυθεί στην ταινία». Τον βρήκαν μέσω πρακτορείου, είδαν ότι μοιάζει ακριβώς όπως ήμουν τότε και του πρότειναν τον ρόλο.
Στην αρχή δεν ήξερα τι να κάνω, αλλά ήταν ήδη αργά. Τελικά νομίζω ότι βγήκε εντάξει. Το πρόβλημά μου είναι ότι η ταινία εστιάζει στη «σαβούρα» και όχι στη μουσική. Ήμασταν μπάντα. Παίζαμε μουσική. Μην το ξεχνάτε. Κατά τ’ άλλα, η ταινία είναι καλοφτιαγμένη, οι ηθοποιοί καλοί. Ήμουν παρών στη σκηνή που καίνε την εκκλησία — ήταν πραγματική εκκλησία. Βλέπω νέους ανθρώπους στις συναυλίες μας. Είναι ενδιαφέρον. Σκέφτομαι τον εαυτό μου στα 15, όταν έπαιζα στους TORMENTOR το 1985. Τότε οι BLACK SABBATH μού φαίνονταν «γέροι», ενώ ήταν μόλις 15 χρόνια μπάντα. Τώρα οι MAYHEM είναι 40 χρόνια στη σκηνή. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς μας βλέπουν αυτά τα παιδιά.
Βλέπουμε μέχρι και τρεις γενιές στις συναυλίες μας — παιδί με ωτοασπίδες, πατέρας και παππούς. Είναι τρελό. Όλοι είναι ευπρόσδεκτοι. Κι εγώ στα 15 ήμουν ήδη τρελός. Τους χαιρετώ.

Ανέφερες δύο φορές τους TORMENTOR. Παραμένουν σημαντικό καλλιτεχνικό όχημα για σένα;
Ναι. Παίζουμε ακόμη. Ερχόμαστε και στην Ελλάδα. Παίζουμε με την ίδια σύνθεση από το 1987 — είναι απίστευτο. Οι TORMENTOR επηρέασαν τους MAYHEM. Δεν γνώριζα τους MAYHEM πριν με προσεγγίσουν. Το παράξενο είναι ότι στους TORMENTOR το καλλιτεχνικό μου όνομα ήταν Mayhem. Φαντάσου. Μετά με προσέγγισε συγκρότημα που λεγόταν MAYHEM.
Ήμουν αγαπημένος τραγουδιστής του Dead. Έχω δει γράμματά του όπου έλεγε ότι οι TORMENTOR ήταν η μόνη μπάντα που του άρεσε τότε. Δεν τον γνώρισα ποτέ. Οι TORMENTOR ήταν το «λύκειό» μου. Παίξαμε 50–100 συναυλίες στα ‘80s όταν ήμουν 15–19 ετών. Οι MAYHEM δεν έπαιζαν καν ζωντανά τότε. Οι MAYHEM είναι στην κορυφή της πυραμίδας για μένα, αλλά οι TORMENTOR είναι πάντα εκεί. Ίσως πρέπει να κάνουμε και νέο άλμπουμ.

Πιστεύεις ότι η μυθολογία και η δημοσιότητα επισκίασαν τα καλλιτεχνικά επιτεύγματα των πρώτων χρόνων;
Νομίζω πως ναι. Αλλά ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Ήμουν εκεί. Ήμουν 22 όταν τραγούδησα στο «De Mysteriis…». Ο Varg ήταν νεότερος. Όταν άκουσα το «Deathcrush», μου άρεσε, αλλά ήταν πιο punk. Αγαπώ το punk. Όταν όμως άκουσα τα demo του «De Mysteriis…», έπαθα σοκ. Δεν είχα ξανακούσει κάτι τέτοιο. Ήταν εντελώς νέα προσέγγιση. Άκουγα SLAYER, BATHORY, αλλά αυτό ήταν διαφορετικό. Η δομή, οι συνθέσεις, τα τύμπανα, τα riffs — όλα. Ήταν φουτουριστικό, φρέσκο, σκοτεινό, με συναίσθημα και ταχύτητα. Δεν θα ξεχάσω πώς ένιωσα.
Πάντα πίστευα ότι η μουσική ήταν το σημαντικό. Τώρα ο κόσμος μιλά για τα υπόλοιπα. Ο Varg υπήρξε φίλος μου. Ο Euronymous ήταν πολύ κοντινός μου φίλος. Έχω μείνει στα σπίτια τους. Δεν έχω μιλήσει με τον Varg από τότε. Νομίζω του αρέσει η προσοχή των media. Εμένα μου αρέσει να επηρεάζω μέσω της μουσικής, όχι μέσω δηλώσεων.

Έχοντας δουλέψει με Euronymous, Blasphemer και Teloch, ποιες είναι οι διαφορές τους;
Όλοι είναι εξαιρετικοί και διαφορετικοί. Ιδιοφυΐες. Θα έβαζα και τον Charles (Ghul), που έχει γράψει σημαντικό μέρος των δύο τελευταίων άλμπουμ. Ο Euronymous είχε τεράστιο όραμα. Μιλούσε για περιοδείες σε ιστορικούς χώρους όπως το Hammersmith. Ο Blasphemer ήταν απίστευτα δημιουργικός, με αδιανόητο riffing. Στεναχωρήθηκα πολύ όταν έφυγε. Ο Morten (Teloch) είναι φανταστικός συνθέτης, αυτοδίδακτος, έμαθε κιθάρα σε γκαράζ, πήγε στους GORGOROTH και μετά στους MAYHEM. Το έχει μέσα του.

Ζητώ συγγνώμη, αλλά το link της συνέντευξης θα λήξει και δεν έχουμε άλλο χρόνο… Σε ευχαριστώ πολύ.
Γαμώτο, ελπίζω να τα πούμε σύντομα.

Σάκης Φράγκος (με την πολύτιμη βοήθεια του Λευτέρη Τσουρέα)