Στις 23 Ιανουαρίου κυκλοφορεί το κύκνειο άσμα των MEGADETH που φέρει ως τίτλο το όνομά τους και η συντακτική ομάδα του Rock Hard, μαζεύτηκε να αποτίσει φόρο τιμής στον σπουδαίο Dave Mustaine και την παρέα του.

“So, here’s my last will, my final testament, my sneer: I came, I ruled, now I disappear”.
Έτσι κλείνει το τελευταίο τραγούδι, του τελευταίου δίσκου των MEGADETH. Σκέφτεστε μήπως καμία καλύτερη ατάκα που να αντικατοπτρίζει τον χαρακτήρα και την καριέρα του Dave Mustaine; Προσωπικά, όχι! Πάμε λίγο σύντομα να δούμε τι έχουν κάνει οι MEGADETH τα τελευταία 20κάτι χρόνια. Έχουν βγάλει τις τεράστιες φλόμπες “Th1rt3en” και “Super collider”, το οκ “United abominations”, τις δισκάρες “The system has failed”, “The sick, the dying…and the dead!”, το εξαιρετικό “Dystopia” που τους χάρισε και βραβείο Grammy και τον υπερδίσκαρο “Endgame”. Γνωρίζετε πολλά συγκροτήματα αυτού του βεληνεκούς με 16-17 στούντιο δίσκους, σε τόσο ύστερο σημείο της καριέρας τους, να βγάζουν τέτοιες και τόσες εκπληκτικές δουλειές; Εγώ, με εξαίρεση ίσως τους JUDAS PRIEST (κι αυτό αποσπασματικά), δεν θυμάμαι πάντως. Να είμαστε ειλικρινείς.
Επειδή θα γράψουν πολλά παιδιά, θέλω να είμαι σύντομος. Το “Megadeth”, είναι το άλμπουμ με το οποίο θα ήθελα να κλείσουν την καριέρα τους. Έχει ΟΛΑ τα στοιχεία που λάτρεψα στο σχήμα αυτό. Ιδιαίτερη μνεία στο “Let there be shred”, που τα σολίδια δίνουν και παίρνουν και η old school ατμόσφαιρα είναι συγκλονιστική. Μεγάλο όπλο είναι τα mid tempo τραγούδια, που μας ταξιδεύουν σε εποχές “Countdown to extinction” και “Youthanasia”, με μελωδίες που μας φαίνονται μερικές φορές οικείες, αλλά είναι όσο Mustaine χρειαζόμαστε, όπως πχ το “Puppet parade”, το “Obey the call”, το “I am war” ή το “Hey God!”. Από την άλλη, υπάρχουν τα old school “I don’t care” και “Made to kill”, το thrashy εναρκτήριο “Tipping point”, αλλά κυρίως το “The last note”, που είναι ουσιαστικά το τελευταίο τους τραγούδι και μέσα σε 5μιση λεπτά, μας δείχνει για μία ακόμη φορά πόσο σπουδαίο συγκρότημα έχουν υπάρξει όλα αυτά τα χρόνια. ΙΔΑΝΙΚΟ για το ρόλο του, να το πω για μία ακόμη φορά.
Αν με ρωτάτε για το “Ride the lightning”, εγώ το βρίσκω αχρείαστο, αλλά Mustaine είναι, του χαλάμε χατίρι; (Και) δικό του είναι, οπότε το κάνει ό,τι θέλει, απλά είναι ακριβώς ίδιο με την εκτέλεση των METALLICA, μόνο που έχει τα φωνητικά του θείου Dave (εν έτει 2026). Οκ γι’ αυτό που είναι. Αλλά οι MEGADETH, υπήρξαν πολλά περισσότερα από αυτό και τα υπόλοιπα δέκα τραγούδια, μας αφήνουν με την απορία αν θα μπορούσαμε να ακούσουμε περισσότερα αριστουργήματα στο μέλλον. Έχουν όμως τα κότσια να αποσυρθούν όσο είναι σε εξαιρετική κατάσταση κι όχι να φυτοζωούν και να βγάζουν μετριάτζες απλά για να καταντήσουν να παίζουν στις συναυλίες τους τραγούδια παλαιότητας 30-40 ετών και βάλε… Μεγάλε Dave, σου βγάζω το καπέλο και σ’ ευχαριστώ για τους πάμπολλους ύμνους που μας χάρισες.

8,5 / 10

Σάκης Φράγκος

Δεν θέλω να πέσω στην παγίδα της ανασκόπησης της τεράστιας καριέρας του Dave Mustaine και των MEGADETH σε αυτή την παρουσίαση, λόγω και της ανακοίνωσής τους πως το “Megadeth” αποτελεί το κύκνειο άσμα του θρυλικού αυτού συγκροτήματος. Η αρκετά παραπάνω των προσδοκιών εμφάνισή τους στο Release Festival το 2024, σε συνδυασμό με το εμφανές δέσιμο της σύνθεσης που πλαισίωνε τον Dave Mustaine, με τον James LoMenzo στο μπάσο, τον Dirk Verbeuren στα τύμπανα και τον Teemu Mäntysaari στην κιθάρα, με έβαλαν ακόμη περισσότερο στην πρίζα και δημιούργησαν μια πραγματική προσμονή για την επόμενη στούντιο κυκλοφορία.
Το “Megadeth”, χωρίς να απομακρύνεται ηχητικά από τις δύο προγενέστερες αξιόλογες δουλειές τους, καταφέρνει να ενσωματώνει με μαεστρία την πιο μελωδική mid 90s πλευρά του συγκροτήματος, αφήνοντας ταυτόχρονα σε αρκετές στιγμές τα λουριά λυμένα, με τους MEGADETH να ξεσαλώνουν κυρίως κιθαριστικά αλλά και σε επίπεδο ταχυτήτων.
Αν η post 2000 εποχή των MEGADETH έχει να επιδείξει κορυφές όπως τα “The system has failed”, “Endgame” και “Dystopia”, το “Megadeth” σου δίνει ξεκάθαρα την αίσθηση μιας υπέρβασης αυτών των υψομετρικών ορίων και δικαιώνει απόλυτα τον Dave Mustaine, τον απόλυτο metal κιθαρίστα και έναν από τους σημαντικότερους συνθέτες και στυλοβάτες πάνω στους οποίους χτίστηκε το metal οικοδόμημα.
Όσο για τη διασκευή στο “Ride the lightning” των METALLICA, μιλάμε για μια κίνηση με ξεκάθαρο συμβολισμό. Δεν πρόκειται απλώς για έναν φόρο τιμής σε μία από τις πιο εμβληματικές συνθέσεις των METALLICA, ούτε μόνο στη σύντομη αλλά επιδραστική θητεία του Mustaine ως μέλος τους, αλλά για μια ώριμη, σχεδόν συμφιλιωτική ματιά στο παρελθόν, εκτελεσμένη με το χαρακτηριστικό MEGADETH ύφος, κοφτερά riff, νεύρο και τη σφραγίδα του Mustaine σε κάθε στροφή. Όπως έχει δηλώσει και ο ίδιος, κλείνοντας έναν κύκλο ζωής και καριέρας, η απόφαση να συμπεριληφθεί το “Ride the lightning”, ένα τραγούδι που συνυπέγραψε με τους James Hetfield, Lars Ulrich και Cliff Burton, είχε ως στόχο να αποτίσει φόρο τιμής στο σημείο από το οποίο ξεκίνησαν όλα.
Αν το “Megadeth” όντως σηματοδοτεί το τέλος της δισκογραφικής τους πορείας, τότε πρόκειται για έναν δίσκο που δεν κοιτάζει πίσω με νοσταλγία, αλλά στέκεται αγέρωχος στο παρόν. Ένα άλμπουμ που δεν χαρίζεται, δεν επαναπαύεται στο όνομα, δεν ζητά άφεση ούτε συγχώρεση και αποδεικνύει πως οι MEGADETH επέλεξαν να αποχωρήσουν όπως ακριβώς έζησαν, ως the world’s state-of-the-art speed metal band, με αχαλίνωτη υπερβολή και την παθολογική εμμονή που μετέτρεψε τον Dave Mustaine σε έναν από τους πιο ακραίους και καθοριστικούς δημιουργούς στην ιστορία του heavy metal.

8 / 10

Κώστας Αλατάς

Όπως μας ανακοινώθηκε πριν από καιρό αυτό θα είναι το τελευταίο studio άλμπουμ των ΜΕDAGETH μετά από  μια θριαμβευτική πορεία 40+ ετών. Ακούγοντας κάτι τέτοιο αμέσως σκέφτεσαι ότι πρέπει αυτό το άλμπουμ να είναι αντάξιο στο σερί της εξαιρετικής δισκογραφικής πορείας των τελευταίων ετών (“Dystopia”, “The sick, the dying…and the dead”) αλλά και γιατί αξίζει στον Μustaine να αποχωρήσει μ’ έναν τελευταίο δίσκο αντάξιο της σπουδαίας κληρονομιάς της μπάντας του. Το αξίζει γιατί έχει προσφέρει στο metal μερικές από τις πιο σημαντικές δημιουργίες του και πάντα, από τις επιλογές του στους εκάστοτε μουσικούς και συνεργάτες του μέχρι το τελικό αποτέλεσμα η σφραγίδα του είναι έντονη και ιδιαίτερα χαρακτηριστική. Μπορεί να σταθεί κανείς στον εκκεντρικό χαρακτήρα του και πολλά άλλα που έχει δηλώσει και πει κατά καιρούς, αλλά προς Θεού, δεν είναι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος καλλιτέχνης που έχει παραξενιές. Tα έργα μιλάνε και όχι τα λόγια στην τελική ανάλυση και από έργα ο Mustaine αφήνει πίσω του πάρα πολλά και σημαντικά με τεράστιο αποτύπωμα στο βιβλίο του heavy metal.
To ομώνυμο άλμπουμ είναι το δέκατο έβδομο στην πορεία των ΜΕGADETH και ευτυχώς ανταποκρίνεται πλήρως στις προσδοκίες μας. Τα τρία πρώτα κομμάτια που μας είχε δώσει στην δημοσιότητα πριν λίγο καιρό με είχαν συνεπάρει από την πρώτες κιόλας νότες, μιλάμε  για τo speed/ thrash κεραυνό “Tipping point”, το 3λεπτο punk-ικο με τα τρομερά leads “I don’t care” και το “Let there be shred” που όπως αναφέρει και στον τίτλο γίνεται του shredding το κάγκελο.
Ευτυχώς ο δίσκος έχει και άλλα ανάλογης ποιότητας κομμάτια όπως το mid-tempo και καρά heavy σε ύφος “Countdown to extinction” “Hey God”, το επίσης groovy mid-tempo “I am war” με τρομερή παραγωγή ειδικά στο rhythm section των LoMenzo/ Verbeuren.
Τα “Made to kill”, “Obey the call” και “The last note” είναι τρία από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου με διαφορά, το πρώτο με γρήγορο tempo χαρακτηριστικό MEGADETH κομμάτι, το δεύτερο mid-tempo με heavy ρυθμό, σολάρες (o Teemu «κεντάει» ασύστολα σε όσον τον δίσκο) και ένα εξαιρετικό refrain και το τελευταίο (που ουσιαστικά κλείνει τον δίσκο) με ωραία αφήγηση στην έναρξη και στο τέλος από τον Mustaine είναι ένα κομμάτι στο ύφος του “Youthanasia” με στακάτο riff και με ένα ωραίο επίσης solo με ακουστική κιθάρα και αυτό με τρομερή και λαμπερή παραγωγή.
Δεν με ενθουσίασε τόσο το μελωδικό “Another bad day”, ενώ λίγο καλύτερο χωρίς να είναι κάτι το φοβερό είναι το “Puppet parade” με το μελωδικό του refrain και τα ωραία του solos.
Τέλος ο δίσκος κλείνει με την διασκευή στο “Ride the lightning” των ΜΕΤALLICA, το ένα από τα δύο κομμάτια από το “Ride the lightning” που αναφέρεται ο Mustaine σαν συνθέτης μαζί με τους υπόλοιπους τρεις (το άλλο είναι το “The call of Ktulu”). Mια χαρά εκτέλεση είναι, απλά με τον Mustaine στα φωνητικά ακούγεται κάπως γιατί την έχουμε συνηθίσει αλλιώς, αλλά παιχτικά είναι εξαίρετη. Γούσταρε να το κάνει και καλά έκανε, εγώ του το δίνω! Μας θυμίζει ξανά πόσο θεϊκό παραμένει το συγκεκριμένο κομμάτι, όσα χρόνια και αν περάσουν!
Είμαι -όπως είπα και στην αρχή- ιδιαίτερα χαρούμενος και ικανοποιημένος που οι MEGADETH κατάφεραν να βγάλουν ένα τόσο καλό αποχαιρετιστήριο άλμπουμ. Το ήθελα πάρα πολύ να μας αποχαιρετήσουν δισκογραφικά με ένα τέτοιου επιπέδου δίσκο και χαίρομαι που ανταποκρίθηκαν τόσο στις δικές μου προσδοκίες μου αλλά και όλων των οπαδών τους. Ο Mustaine ανάφερε επίσης ότι οι αποχαιρετιστήριες συναυλίες θα κρατήσουν τρία χρόνια, οπότε ουσιαστικά θα τον έχουμε μαζί μας για αρκετό καιρό ακόμα και ας ελπίσουμε να μας ξανάρθει από τα μέρη μας να ξαναζήσουμε τα μεγαλεία του 2024 στο Release.
Dave Μustaine Θεέ, θα μας λείψουν οι δίσκοι σου και τα τραγούδια σου, να ξέρεις ότι τα κατάφερες και με το παραπάνω. Μην έχει την παραμικρή αμφιβολία γι’ αυτό. Μας άφησες σπουδαία παρακαταθήκη και κληρονομιά και πάντα θα μνημονεύεσαι σαν ένας από τους πιο σπουδαίους κιθαρίστες /συνθέτες στην πλούσια ιστορία του heavy metal. Σου βγάζω το καπέλο.

8,5 / 10

Γιάννης Παπαευθυμίου

Είναι τέτοια η σημασία, η επιτομή αυτού του δίσκου, που ειλικρινά, όσο και αν θα έπρεπε ίσως, είναι δύσκολο να το δω σαν μία νέα κυκλοφορία απλά. Δεν είναι. Είναι πρωτίστως το κλείσιμο ενός ΤΙΤΑΝΙΟΥ κεφαλαίου της μουσικής μας. Βασικά, του δεύτερου μεγαλύτερου (εμπορικά τουλάχιστον, για να μιλάμε και αντικειμενικά και όχι υποκειμενικά) που μπορούμε να ζήσουμε στο thrash, αφού μένουν οι METALLICA. Mustaine out, Hetfield still in, για όσο. Και με αυτήν την οπτική, είναι ένα πάρα πολύ ωραίο “αντίο”.
Όχι, δεν είναι Ο δίσκος ή κάτι το συγκλονιστικό κλπ. Αρχικά, δεν έχει αυτήν την ανάγκη ο Dave Mustaine. Μας έχει δώσει πληθώρα τέτοιων στιγμών, αλλά και δίσκων. Αυτός, το ρόλο του τον έπαιξε και  με το παραπάνω, για αυτό είναι στο πάνθεον του σκληρού ήχου, δίπλα σε ονόματα είτε που μας άφησαν δυστυχώς, είτε που συνεχίζουν, μα σίγουρα θα είναι εκεί στους αιώνες. Κανονικά, αυτήν την ανάγκη δεν θα έπρεπε να την έχει και ο ήχος, αλλά και η μουσική μας γενικότερα. Αλίμονο αν έπρεπε να περιμένουμε τώρα, ένα νέο “Rust in peace” για παράδειγμα από τους MEGADETH. Αυτό το ξέρει και ο ίδιος ότι δεν γίνεται πλέον. Και λογικό. Προφανώς και δεν είναι και “Super collider”. Όχι, αυτό θα “χτύπαγε” άσχημα είναι η αλήθεια. Να είναι τέτοιο το “αντίο”. Το “Megadeth” είναι ένα αξιοπρεπέστατο κλείσιμο μίας τεράστιας πορείας!
Έχει κομμάτια που λες “ρε φίλε θα λείψεις, ακόμα και στα γεράματα”! Αυτό το “I don’t care” ας πούμε, είναι ρε παιδί μου, είναι! Αλλά και κάτι πιο mid tempo groove-ες σαν το “Puppet parade” ή up tempo straight ρυθμικές ομορφιές όπως το “I am war” και φυσικά το “κύκνειο άσμα” του δίσκου, το “The last note” που σε συνδυασμό με τους στίχους του, δεν μπορεί να σε αφήσει ασυγκίνητο. Έχει και κομμάτια που δεν είναι αντίστοιχης δυναμικής, πιο μέτρια, ΟΚ, δεν πειράζει. Ίσως ήθελες λίγο περισσότερες speed στιγμές, δεκτό. Όλα δεκτά. Όμως, είναι το ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΛΜΠΟΥΜ ΤΩΝ MEGADETH. Αυτό είναι το νόημα. Και για τέτοιο ειδικά, λαμβάνοντας υπόψη ηλικία και και και, ε είναι μια χαρά κλείσιμο της ιστορίας! Τιμιότατο και άξιο! Δεν θα ξανακούσεις σε νέο κομμάτι αυτό το “φτύσιμο” των στίχων του Mustaine. Αυτά τα ρυθμικά που είτε καταλήγανε σε όργιο riff και solos, είτε σε lead και πιο μελωδικά ρεφρέν. Αυτό το ιδιαίτερο συνθετικό ύφος. Είτε έπιανε, είτε δεν έπιανε. Συμβόλαιο με την επιτυχία ουδείς.
Και μόνο και μόνο για τους τελευταίους στίχους του “The last note”, υπο τους ήχους απλά ακουστικής κιθάρας, ε ο δίσκος και η καριέρα των MEGADETH κλείνει ΟΠΩΣ θα περίμενε κάποιος από τον Mustaine: “They gave me gold, they game me a name, but every deal was signed in blood, in flames. So here is my last will, my final testament, my sneer: I came, I ruled, now I disappear”…
Το “Megadeth” είναι ένας ωραίος δίσκος, είναι τίμιος, έχει μερικά εξαιρετικά κομμάτια, έχει και τα πιο μεχ, αλλά στο τέλος, είπαμε, είναι τα τελευταία που θα ακούσουμε ποτέ από τον Dave Mustaine. Oπότε σηκωνόμαστε, υποκλινόμαστε, λέμε “ευχαριστούμε” για τις κομματάρες, τις στιχάρες, τις αλμπουμάρες και τον αφήνουμε να “εξαφανιστεί” όπως είπε ο ίδιος.
Το “Ride  the lightning”, που είναι bonus κομμάτι, είναι μία ξεχωριστή ιστορία! Ο ίδιος είπε πως το έκανε για να αποδώσει φόρο τιμής στο που ξεκίνησε η καριέρα του, μαζί με τον James, τον Lars και τον Cliff. Και αυτό έκανε. Μία επανεκτέλεση με αυτόν στα φωνητικά. Προσπερνάμε το παρελθόν, τις ιστορίες, τα πάντα και κρατάμε το ότι πλέον, μετά από τόσα επεισόδια και τόσες σεζόν, έχουμε ΚΑΙ αυτό το κομμάτι στην εκδοχή του Dave. Κερασάκι στην τούρτα.

δεν θέλει βαθμό βασικά!

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

“So here’s my last will, my final testament, my sneer: I came, I ruled, now… I disappear…”
Όταν ο μικρός Δημήτρης, παιδί Γυμνασίου, μάθαινε τους MEGADETH μέσω του “Rust in peace”, σίγουρα δεν σκεφτόταν καν το ενδεχόμενο, δεκαετίες μετά, να ανήκει σε αυτούς που θα γράψουν την άποψή τους για το finale της σπουδαίας αυτής μπάντας. Πώς τα φέρνει ο καιρός, τι παιχνίδια παίζει η ζωή… Φεύγει λοιπόν από το προσκήνιο κι ο Dave Mustaine, μας αποχαιρετά και μας αφήνει έναν τελευταίο δίσκο και μια τελευταία περιοδεία, ως το δικό του «αντίο».
Θα μπορούσα να μη γράψω το παραμικρό για το “Megadeth”. Να σου πω την αλήθεια; Ουδεμία σημασία έχει. Τι με νοιάζει πόσα καλά τραγούδια έχει και πόσα μέτρια (που έχει κι απ’ αυτά); Ποια ακριβώς η σημασία του να σταθείς στην «πατάτα» που βρίσκεται στη θέση «2» στην σειρά των τραγουδιών; “I don’t care” θα έπρεπε να πεις, όπως είναι άλλωστε και το όνομα αυτής (της «πατάτας»). Σημασία έχει μόνο που ο θείος Dave σταματά, με τους δικούς του όρους και πριν γίνει περίγελος και ρεντίκολο της κοινωνίας.
Αφού όμως πρέπει να ασχοληθώ και με το περιεχόμενο, ας προχωρήσω. Οι MEGADETH συνθετικά, είναι “so-so” στο ομώνυμό τους άλμπουμ. Ούτε άσχημα, ούτε λες πως πάνε «καρφί» για “best of” λίστες κλπ. Εκτελεστικά, είναι σε μεγάλες φόρμες, το “Megadeth” είναι αναμενόμενα άρτιο. Ο Teemu Mäntysaari «κεντάει» στην κιθάρα ως παρτενέρ του Δαβίδ και οι James LoMenzo (μπάσο) και Dirk Verbeuren (τύμπανα), είναι άψογοι. Ηχητικά, κυριαρχούν οι σύγχρονοι MEGADETH, υπάρχουν και 90s – early 00s πισωγυρίσματα που λογικά, θα εκτιμηθούν από τους «μεσήλικες» και… «υπερήλικες» οπαδούς και η καυστική φωνή του αρχηγού είναι σκέτη απόλαυση!
Το ήδη γνωστό “Tipping point”, είναι ξεκάθαρα το καλύτερο τραγούδι του δίσκου. Ξεχώρισα επίσης το speed-αριστό “Let there be shred”, το mid-tempo “I am war” και το “The last note”, το οποίο είναι το πιο αυτοπεριγραφικό, από ένα σύνολο αποκλειστικά αυτοπεριγραφικών κομματιών. Σε γενικές γραμμές, το “Megadeth” το λες και το τελευταίο manifesto του Mustaine και σ’ αυτό, έρχεται να «κουμπώσει» και η διασκευή στο “Ride the lightning” των METALLICA. O αρχηγός των MEGADETH αποτίνει φόρο τιμής στο ίδιο του το ξεκίνημα με μια, αν την κάνουμε «πενηνταράκια», κατά 75% διασκευή, αφού μαζί με τους James Hetfield, Lars Ulrich και τον μακαρίτη Cliff Burton, την υπογραφή του στο κομμάτι έχει βάλει και ο ίδιος.
“…and let this last note never die…”
Ευχαριστούμε Mega-Dave και μην ανησυχείς, δε θα ξεχαστείς! Χαίρου τώρα την σύνταξή σου, την οινοποιεία σου και πιες το πρώτο ποτήρι από το Symphony Interrupted Cabernet Sauvignon, εσοδείας 2013, στην υγειά μας. Ελπίζω να καταφέρω να σε δω επί σκηνής, για μια τελευταία φορά, προτού φορέσεις ρόμπα, παντόφλα και ασχοληθείς με τα σταυρόλεξα!

7 / 10

Δημήτρης Τσέλλος

Ο δέκατος έβδομος στούντιο δίσκος των MEGADETH δεν είναι σίγουρα ο καλύτερος του γκρουπ και ούτε συγκαταλέγεται απαραίτητα στα κορυφαία πέντε. Ήδη μπορώ να πω με σαφήνεια πως ο προκάτοχός του, που έκανε ένα μεγάλο μπαμ, μου αρέσει περισσότερο. Λίγη όμως σημασία έχει αυτό μιας και το “Megadeth” είναι ο πιο προσωπικός δίσκος που έχει γράψει ο Dave Mustaine στη μέχρι τώρα σταδιοδρομία του, ένας δίσκος εξομολόγηση και, σε μουσικό επίπεδο, ο πιο αντιπροσωπευτικός του φαινομένου MEGADETH και ως τούτο θα τον κρίνω.
Αποτελείται από δέκα κομμάτια φτάνοντας στα 41 λεπτά με κερασάκι στη τούρτα την πολυσυζητημένη διασκευή στο “Ride the lightning”. Ήδη μπορώ να φανταστώ τον Mustaine να χαμογελά με το σαρδόνιό του τρόπο και να αναμένει τις συγκρίσεις μεταξύ MEGADETH και METALLICA. I see what you did there Dave. Αλλά πώς να μην κλείσει ένας πολύ προσωπικός δίσκος αυτής της προσωπικότητας χωρίς ένα σαρδόνιο κλείσιμο του ματιού στο παρελθόν που τον στοιχειώνει; Από κει και πέρα, τα δέκα κομμάτια του άλμπουμ είναι από καλά σε αποθεωτικά και ο δίσκος πραγματικά πίνεται μονορούφι χωρίς να περισσεύει ή να λείπει κάτι. Είπα πως είναι ένας προσωπικός δίσκος. Ε ναι, αφού υπάρχουν κομμάτια όπως το “Hey God!” όπου αναζητά τον Θεό για να του πει πόσο ανασφαλής νιώθει και πως δεν τα πάει και τόσο καλά. Στο 80s old school ύμνο “Let there be shred” μας μιλά για το ταξίδι του στη μουσική και την κιθάρα αλλά η κατακλείδα του δίσκου, “The last note”, προκαλεί ανατριχίλα με τους στίχους “the final curtain falls, a final end to it all, it’s all just memories in my mind”. Με το κομμάτι αυτό ο Dave Mustaine μας αποχαιρετά, από μια σκηνή που κατεβάζει ρολά και απ’ όπου ελπίζει πως η τελευταία του νότα δεν θα σταματήσει να αντηχεί. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο εξομολογείται αλλά είναι η πρώτη και μάλλον τελευταία φορά που μας αποχαιρετά.
Επιπλέον, κάθε κομμάτι αντιπροσωπεύει τους σημαντικότερους σταθμούς στην ιστορία των MEGADETH. Το “Let there be shred” για παράδειγμα θα μπορούσε να υπήρχε στο “Killing is my business…and business is good” με την speed/thrash τεχνοτροπία αλλά σίγουρα στο σήμερα αφού ηχεί μοντέρνο και φρέσκο, μ ένα μουσικό σύνολο που παίρνει κεφάλια. Ο Dirk Verbeuren παίζει πιο απελευθερωμένα από ποτέ ενώ ο εξαιρετικός Teemu Mantysaari ακούγεται άνετος με την ελευθερία που του παραχώρησε το αφεντικό να γεμίσει το άλμπουμ με πολλά μα πολλά αποστομωτικά σόλο. Παρομοίως και το πρώτο single “Tipping point” είναι old school thrash όπως μας έχει μάθει ο Mustaine. Το “Another bad day” και το πιασάρικο “Puppet parade” θα μπορούσαν να είναι στα τοπ πέντε του “Cryptic writings” ειδικά με τα μεταδοτικά και καλογραμμένα ρεφραίν. Γενικά, παρατηρώ πως ο Mustaine έχει φτάσει στο ζενίθ του ως συνθέτης αφού έχει γράψει εδώ μερικά από τα πιο μεστά κομμάτια που συμπυκνώνουν την ουσία των MEGADETH με κολλητικά ρεφραίν παιγμένα από ένα δεμένο και παραπάνω από ικανό γκρουπ. Το σαρωτικό “Made to kill” με πάει στο “Endgame”, μια από τις καλύτερες στιγμές του γκρουπ στα 00s. Το “Obey the call”, ένα από τα τέσσερα κομμάτια που μιλάνε για πολιτική και πόλεμο όπως μας συνήθιζε ο Mustaine, ξεκινάει σαν έναν mid tempo οδοστρωτήρα αλά “Blood of heroes” προτού μας το γυρίσει σε “Rust in peace” στυλ. Το “The last note” απ’ την άλλη, ένα μινόρε κομμάτι με φανταστικό ρεφραίν, θυμίζει αρκετά το “This was my life” και θα μπορούσε επομένως να βρίσκεται στο “Countdown to extinction”. Αλλά, ξαναλέω, το “Megadeth” δεν αναλώνεται σε μια στείρα επανάληψη αλλά αντιθέτως κάνει μια κατακλείδα για ένα από τα σημαντικότερα γκρουπ στην ιστορία του heavy metal όπως αρμόζει, συνοψίζοντας, κοιτώντας στο παρελθόν, στο παρόν και σ’ ένα μέλλον όπου θα πίνουμε στην υγεία του Dave Mustaine. Ο δέκατος έβδομος δίσκος του αποτελεί έτσι έναν ιδανικό αποχαιρετισμό.

8 / 10

Φίλιππος Φίλης

Φτάνουμε πλέον στο σημείο να γράφουμε για τον τελευταίο δίσκο που θα ακούσουμε από τους MEGADETH, σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα, και αυτό από μόνο του δημιουργεί μία γλυκόπικρη γεύση. Ο τιτάνας Dave Mustaine αποφάσισε πως στο ομώνυμο άλμπουμ του συγκροτήματος, είναι ο τερματικός σταθμός μίας καριέρας που θες ολόκληρο τόμο σε εγκυκλοπαίδεια για να την μελετήσεις όπως πρέπει. Ένας μουσικός μου ήρωας αποφασίζει λοιπόν να κρεμάσει την κιθάρα του και να αποχωρήσει με το κεφάλι ψηλά.
Και ο τυπάρας ο Mustaine το καταφέρνει μια χαρά. Το “Megadeth” δεν είναι ο καλύτερος δίσκος που έβγαλε ποτέ, αλλά είναι κάτι πολύ περισσότερο από τίμιος, καθώς καταφέρνει να συνδυάσει κλασικά μουσικά κλισέ των MEGADETH, έχοντας ως σημεία αναφοράς διάφορες χρονικές περιόδους τους. Δεν το συζητώ για τα δύο single “Tipping point” και “Let there be shred” που τα σπάνε στην κυριολεξία αλλά και το “I don’t care” που στην μέση του έχει ένα πέρασμα τύπου “Hangar 18” είναι αξιοσημείωτο, τo “Pupped parade” από την άλλη βαδίζει στα κλασικά mid tempo τους τραγούδια και έγινε προσωπική μου αδυναμία, με τον Mustaine να με “πληγώνει” λίγο περισσότερο στο ρεφραίν, επιλέγοντας μία ερμηνεία με έναν τόνο επιπλέον κούρασης στην φωνή του. Για τέλος αφήνω το “The last note” όπου είναι ανατριχιαστικό, τόσο σαν μουσική αλλά όσο και για τους στίχους που ξεστομίζει ο Mustaine, όπου στην ουσία μας λέει αντίο. Η επιλογή του δε να συμπεριλάβει το “Ride the lightning” ως bonus τραγούδι, για να αποδώσει φόρο τιμής εκεί οπού ξεκίνησε την καριέρα του είναι μαγκιά του, τιμή του και καμάρι του και εμείς απολαμβάνουμε μία πολύ όμορφη εκτέλεση του τραγουδιού.
Το “Megadeth” έχει αδύναμες στιγμές και υπάρχουν περιπτώσεις όπου νιώθεις την κούραση στην ερμηνεία του Mustaine. Προσωπικά το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ. Γνωρίζοντας βέβαια ότι είναι το κύκνειο άσμα μία τεράστιας μουσικής δύναμης και ίσως η τελευταία δημιουργία από μία προσωπικότητα που όμοια της δεν θα υπάρξει ξανά, σου δημιουργεί έναν κόμπο κάπου μέσα στην ψυχή σου. Είναι όμως ένας άξιος επίλογος για ένα ιστορικό και εμβληματικό συγκρότημα και κλείνοντας με τα λόγια “I came, I ruled, now I disappear”, που αναφέρει στο τέλος του “The last note”, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να υποκλιθώ και να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ.

7,5 / 10

Δημήτρης Μπούκης

Μια στιγμή που περιμέναμε σχεδόν όλοι στην συντακτική ομάδα, αλλά νομίζω και οι περισσότεροι εκεί έξω από την στιγμή που μάθαμε πως ο Dave Mustaine αποφάσισε να κλείσει το κεφάλαιο των δικών του MEGADETH κυκλοφορώντας την τελευταία τους δουλειά.
Το 17ο λοιπόν άλμπουμ και κύκνειο για μια από τις μπάντες που αγαπήσαμε και μεγαλώσαμε μαζί της φέρει απλά το όνομα της, δηλαδή MEGADETH και είναι αυτό ακριβώς που θα περίμενε κανείς για αποχαιρετισμό στα όπλα, δηλαδή υπέροχο. Ο Mega Dave κρατάει την μπαγκέτα και γράφει έναν δίσκο που με μόλις δέκα συνθέσεις και συνολική διάρκεια 41 λεπτά θα κερδίσει σχεδόν τους πάντες. Πιο άμεσος σαν συνολική εικόνα σε σχέση με τον πιο σκεπτικιστικό αλλά εξαιρετικό προκάτοχο του ”The sick, the dying… and the dead!”. Με τα μισά τραγούδια να έχουν διάρκεια πάνω, κάτω στα 3 μισή λεπτά και τα υπόλοιπα από 4 μέχρι τεσσεράμισι, πλην του κλεισίματος που είναι το μοναδικό που φτάνει πάνω από τα 5 λεπτά. Ο ίδιος δε υπογράφει τους στίχους, αλλά δίνει συνθετικά χώρο και στους υπόλοιπους συντελεστές του τελευταίου του αυτού δίσκου με την μπάντα του. Χωρίς να το μετανιώνει μιας και αυτοί στέκονται επάξια στο πλευρό του και στην ιδέα που είχε για τον αποχαιρετισμό των MEGADETH.
Έτσι λοιπόν ο φανταστικός παίχτης Teemu Mäntysaari που θα είναι ο κιθαρίστας σε αυτό το άλμπουμ συμμετέχει σχεδόν σε όλες τις συνθέσεις 9 τον αριθμό, ο εκπληκτικός ντράμερ Dirk Verbeuren που κάθισε πίσω από το kit στις 2 τελευταίες δουλειές του γκρουπ βοηθάει σε 4, ο James Lomenzo που είναι εδώ ο ογκόλιθος στο μπάσο και γύρισε για να βοηθήσει σε αυτό το τελείωμα δίνει το κάτι του σε 1 εξ αυτών. Ενώ ο συμπαραγωγός του Mega Dave , Chris Rakestraw εκτός από την φανταστική δουλειά που κάνει σε αυτήν μαζί με τον Mustaine, προσφέρει και συνθετικά σε 2 κομμάτια. Τέλος ο φίλος του Dave, John Clement που είχε συμμετάσχει και στο προηγούμενο άλμπουμ του γκρουπ φωνητικά, νομίζω πως βοηθάει σε μια σύνθεση. Όλοι μαζί και με τον αρχηγό στο τιμόνι καταφέρνουν ένα άψογο αποτέλεσμα σε όλους τους τομείς.
Τα τραγούδια σχεδόν όλα έχουν να μας δώσουν κάτι από τις καλύτερες στιγμές τον MEGADETH ανά τα χρόνια, χωρίς φυσικά καν να αναμασάνε ιδέες του ένδοξου παρελθόντος. Οπότε εδώ κανείς θα βρει αυτό ή αυτά που θα τον κερδίσουν περισσότερο σε ένα υπέροχο μουσικό σύνολο. Για μένα τα αγαπημένα είναι οι singl-άρες ”Tipping point”, “Let there be shred”. Τα hit-ατα midtempo “Another bad day”, ”I am war” και ”Puppet parade”. Όπως και το υπέροχο highlight κλείσιμο μιας τεράστιας και υπέροχης πορείας 43 σχεδόν ετών για την μπάντα, το ”The last note”. Όταν άλλωστε κλείνει το τραγούδι με τους στίχους ”So here’s my last will, my final testament, my sneer, I came, I ruled, now I disappear” δεν μπορεί παρά να μιλάμε για highlight. Όσο για την διασκευή στο ”Ride the lightning” των METALLICA, εννοείται πως είναι πολύ ευχάριστη, χωρίς ιδιαίτερα και πολλές διαφορές από τον αρχικό τραγούδαρο, το βασικό είναι η κελαρυστή φωνή του Mustaine που του δίνει μια πιο παρανοϊκή χροιά. Ωραία γενικά επιλογή από τον Mega Dave άλλωστε έχει και συνθετικά credits στο τραγούδι και είχε κάθε δικαίωμα να κάνει μια τέτοια διασκευή στον αποχαιρετισμό του.
Όσο για την απόδοση των μουσικών μόνο τα καλύτερα θα είχα να πω σε ένα τέτοιο άλμπουμ. Όμως σίγουρα αυτό που τραβάει τον ακροατή είναι οι κιθάρες των Mustaine και Mäntysaari και αν για τον Mega Dave δεν περιμέναμε κάτι λιγότερο για τον Φινλανδό που σίγουρα είναι ένας εξαιρετικός κιθαρίστας όπως είχαμε δει στα live αλλά και στους WINTERSUN, η απόδοση του εδώ είναι ένα μεγάλο παράσημο. Απίθανος πραγματικά παρέα με τον Mustaine, δισολίες φανταστικές, πάσες και solos που θα μείνουν αξιομνημόνευτα θαρρώ σε αυτή την τελευταία δισκογραφική παράσταση των MEGADETH. Του αξίζουν λοιπόν πολλά μπράβο για αυτήν εδώ την παρουσία αφήνοντας και αυτός το αποτύπωμα του στην ιστορία του γκρουπ, γεμίζοντας την θέση που άφησε ο πολύς Kiko Loureiro μετά από 2 υπέροχους δίσκους με την μπάντα. Όσο για το rhythm section των Lomenzo και Verbeuren νομίζω πως δεν υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία για το πόσο υψηλών προδιαγραφών απόδοση θα είχαν, άλλωστε τα έχουμε πει και δει τα προσόντα τους, παιχταράδες και οι δυο.
Εν κατακλείδι λοιπόν θα πω πως η τελευταία παράσταση των MEGADETH είναι αυτή που τους άρμοζε, υψηλού επιπέδου με εξαιρετικές συνθέσεις και ικανή να μπει από τώρα στα κορυφαία άλμπουμ της χρονιάς αλλά να πάρει και μια πολύ καλή θέση μέσα στην δισκογραφία τους. Για να είμαστε λοιπόν και ειλικρινείς νομίζω πως οι MEGADETH είναι από τις λίγες μπάντες όλα αυτά τα χρόνια που έχουν καταφέρει πέραν από τις κλασικές στιγμές των 80s και 90s να κυκλοφορήσουν πολλούς εξαιρετικούς δίσκους και στα ύστερα χρόνια της καριέρας τους.

8,5 / 10 λοιπόν μιας και ήρθε η ώρα της βαθμολόγησης, όπως είπα από τώρα έχει κλείσει θέση πολύ ψηλά στα καλύτερα της χρονιάς και επειδή θα τον ξανακούσω πολλές φορές ακόμα μέχρι να φτάσουμε εκεί μπορεί και να πάρει και μισό ακόμα βαθμό στην συνείδηση μου.

Παναγιώτης ”The Unknown Force” Γιώτας

Τίτλοι τέλους για τους MEGADETH μετά από 41 χρόνια αδιάλειπτης δισκογραφικής παρουσίας. Σε όλα αυτά τα χρόνια ο Dave Mustaine προσέγγισε με τη δική του συνθετική του προσέγγιση τις διαφοροποιήσεις του σχήματος του. Το 17^ο  και τελευταίο άλμπουμ τους είναι στα δικά μου μάτια ένας συγκερασμός όλων των πτυχών που χαρακτηρίζουν διαχρονικά τους MEGADETH. Αποφεύγοντας τις περιοριστικές ταμπέλες που θα το χαρακτήριζαν μονοδιάστατα ως thrash άλμπουμ, στο “Megadeth” κυριαρχούν οι mid tempo ρυθμοί με νεύρο και lead κιθάρες. Αν θα χρειαζόταν να το παραλληλίσω με κάποιον δίσκο, θα επέλεγα το “Countdown to extinction”, όχι όμως τόσο κραυγαλέα όσο το “Endgame”. Το “Hey God!” είναι ένα κομμάτι σε αυτό το ύφος που επιβεβαιώνει αυτόν τον ισχυρισμό και δεν είναι το μόνο. Ακόμα και όταν οι ταχύτητες ανεβαίνουν στο “Let there be shred”  το thrash στοιχείο λείπει, δίνοντας μια ηχητική κοντά στα πρόσφατα άλμπουμ τους. Η thrash κόψη του “Made to kill” δείχνει σε πολύ μεγάλο βαθμό πόσο διαφορετικά αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι τα γρήγορα μέρη τους, βάζοντας εμβόλιμα τα χαρακτηριστικά κιθαριστικά lead μέρη τους.
Η αποφώνηση του δίσκου με την δική τους εκδοχή στο “Ride the lightning” των MEGADETH επιβεβαιώνει γιατί ο Mustaine δεν είναι τόσο καλός ερμηνευτής όσο ο James Hetfield, γεγονός που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην μεταξύ τους κόντρα για την κορυφή. Κατά τα άλλα περισσότερο για εκτέλεση μπορούμε να μιλάμε, μιας και δεν διαφοροποιείται ουσιαστικά από την πρώτη ηχογράφηση του κομματιού στο ομότιτλο άλμπουμ τους.
Καταληκτικά το “Megadeth” κλείνει με άκρως ικανοποιητικό τρόπο την δισκογραφική πορεία των MEGADETH, έχοντας τα κυρίαρχα στοιχεία της ύστερης εποχής τους. Οι μελωδίες στα riffs, οι εθιστικοί mid tempo ρυθμοί είναι παρόντες και μαζί με τα φοβερά κιθαριστικά lead περάσματα συνθέτουν ένα αποτέλεσμα που πιστεύω θα σας ικανοποιήσει, αλλά δεν θα σας ενθουσιάσει όσο τις δουλειές τους, που τους καθιέρωσαν ως μπάντα-ηγέτη στην πορεία τους μέχρι και σήμερα.

8 / 10

Λευτέρης Τσουρέας

Στα 7 χρόνια που γράφω στο Rock Hard, ή τα 13 συνολικά που είμαι συντάκτης, έχω γράψει  ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ μόλις μια φορά για τον τελικό δίσκο μπάντας. Το “Worship” των HYPOCRISY. Οι περιπτώσεις που ο δίσκος απεδείχθη εκ των υστέρων κύκνειο άσμα, όπως το “Crown of thorns” των THE CROWN και το “Quadra” των SEPULTURA, δεν πιάνονται.  Εδώ όμως, έχουμε άλλο μέγεθος. Οι θρυλικοί MEGADETH, αποφασίζουν να λήξουν την σπουδαία καριέρα 40+ ετών λίγα μόλις χρόνια μετά το εξαιρετικό “The sick…the dying…and the dead!”. Όπως κάθε μπάντα που σέβεται τον εαυτό της, φεύγει με μια ανακοινωμένη μεγάλη περιοδεία σαν το τελευταίο αντίο. Αλλά οι MEGADETH, είχαν κατά νου και μια τελευταία δουλειά.
Νομοτελειακά, αυτή τιτλοφορείται “Megadeth”. Έμελλε το λοιπόν, η μοναδική δουλειά των MEGADETH που φέρει το όνομα τους να είναι το μεγάλο φινάλε. Η σημειολογία του να βλέπουμε τον θρυλικό Vic Rattlehead να είναι καλοντυμένος, να σιγοκαίγεται από τη μια πλευρά στο εξώφυλλο του Blake Armstrong, είναι ισχυρή. Φεύγω ισχυρός, με δίσκο που καίει και με το κεφάλι ψηλά. Έτσι το διαβάζω εγώ. Κράτα το, εσύ που διαβάζεις, θα σου χρειαστεί προς το τέλος, θα καταλάβεις. Καλά όλα αυτά, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, όλα αυτά είναι άχρηστα άμα ο δίσκος είναι μια χρυσή μετριότητα, ενώ μπορεί κάλλιστα να αποτελέσει λόγω της προαναφερθείσας σημειολογίας και κηλίδα στην ιστορία σου σε αυτή τη περίπτωση.
Από το εναρκτήριο και γκαζωμένο “Tipping point” το σύνθημα δίνεται: “today I may bleed, but tonight you will die”. Τίποτα, τελειώσατε κύριοι! Στα μετόπισθεν Dirk Verbeuren/James Lomenzo, ρίχνουν ισχυρά θεμέλια που δεν τα κουνάει ούτε αστεροειδής, ο Teemu Mäntysaari “κεντάει” σολάρες που κοιτάζουν ΌΛΟΥΣ τους προκατόχους της θέσης του lead κιθαρίστα στους MEGADETH στα μάτια (και διάολε, αυτό λέει ΠΟΛΛΑ). Πάνω από όλους, ο ηγέτης Dave Mustaine. Με τη χαρακτηριστική ένρινη φωνή του, το σαρκαστικό του τόνο, την ιδιαίτερη μελωδικότητα του, τις ασταμάτητες riff-άρες και τους αυτή τη φορά, αυτοβιογραφικούς στίχους.
Γι’ αυτό ας πούμε, το σαρωτικό “Let there be shred” με κέρδισε, όχι μόνο για την ταχύτητα του, όχι μόνο για το υπέρτατο video clip με το τουρνουά μικτών πολεμικών τεχνών αλλά και για το πόσο αντικατοπτρίζει στιχουργικά τη κάψα του MegaDave για να κερδίσει τη θέση του στην metal ιστορία στο ξεκίνημα του (που σήμερα, θεωρείται δεδομένη πέραν αμφιβολίας). Για αυτό και δουλεύει η εφηβική αγένεια του punk-ικου “I don’t care” (κλείνει το μάτι στα τέτοιου τύπου ακούσματα του ο Mustaine – όποιος το αμφισβητεί, ας θυμηθεί την διασκευή στο “Foreign policy” των FEAR), γι’ αυτό και το “Made to kill” με την “Rust in peace” αύρα του και τα ΥΠΕΡΟΧΑ τύμπανα στην αρχή, διαλύει τα πάντα στο πέρασμα του!
Στον αντίποδα, το mid-tempo “Hey God!, τα πιο ροκάδικα “Another bad day” και “I am war” και κυρίως το βαρύτατο “Obey the call” και ένα από τα αγαπημένα μου “Puppet parade” (τι riff-άρα που να με πάρει!), φέρνουν ατόφιο αέρα από τις κορυφές του “Countdown to extinction” και του “Youthanasia”, φερμένα στο σήμερα, αλλά χωρίς να πλατειάζουν. Σημείο κλειδί στο οποίο διαφέρει με τον προ 3,5 ετών προκάτοχο, σαν να ήθελε να συνοψίσει όλες τις σημαντικές κουβέντες που ήθελε να πει και όσα riffs ήθελε να ακουστούν σε 40 λεπτά, προσφέροντας μας ένα σύνολο που ενδείκνυται για επαναλαμβανόμενες ακροάσεις “νερό”, χωρίς να κουράζεσαι, χωρίς τίποτα (επιβεβαιώνω!). Χορταστικά κομμάτια, απόσταγμα έμφυτης ικανότητας στη σύνθεση φοβερών κομματιών.
Ξεχωριστά θέλω να σταθώ στο “My last note”. Πάνω από 5 λεπτά οριακά, αποτελεί τις τελευταίες σκέψεις του ηγέτη Mustaine προς τον μουσικό κόσμο. Πως συνοψίζεις 40+ χρόνια καριέρας σε 5 λεπτά και κάτι, στιχουργικά πλήρως αυτή τη φορά. Οι δρόμοι που ταξίδεψε, τα εύκολα, τα δύσκολα, τα άσχημα, τα όμορφα, οι θρίαμβοι και οι απογοητεύσεις…και στο τέλος, ένας άντρας που απλά ζητάει “το τελευταίο του σημείωμα να μην πεθάνει”. Λες και θα το αφήναμε εμείς να πεθάνει, με τέτοια ποιότητα που μας κρατούσες για το τέλος! Τέλος πάντων, στο θέμα μας! Και ακουστικά leads έχουμε (αμέ), αλλά και φινάλε με τον ίδιο, να μας λέει τα παρακάτω απλά και όμορφα πάνω από ένα μελαγχολικό ακουστικό outro:
So, here’s my last will, my final testament, my sneer: I came, I ruled, now I disappear
Τελεία και παύλα. Θυμάσαι που σου έλεγα μερικές παραγράφους πιο πάνω “κράτα το αυτό”; Ε, αυτό εννοούσα! Δεν δίνει λογαριασμό, τα έδωσε όλα, κατέκτησε το κόσμο, πήγε αγάπη από εκατομμύρια οπαδών, στους οποίους, το ελάχιστο που “χρωστούσε” είναι ένα δίσκο όπου τους λέει το πιο γλυκό “αντίο”. Αυτό που μέσα του, “κρύβει” και ένα “ευχαριστώ” προς όλους μας. Αυτούς που αγαπήσαμε τους MEGADETH και τους κάναμε κομμάτι της ζωής μας. Στα έξτρα αυτού του σπουδαίου φινάλε, ένας κύκλος που κλείνει, η διασκευή στο “Ride the lightning” των METALLICA. Σαφέστατα μιλάμε για φοβερή διασκευή στο ομώνυμο του αγαπημένου μου δίσκου, φερμένη στα μέτρα των MEGADETH, αλλά διατηρώντας τον αέρα των METALLICA.
Εν κατακλείδι, τον εν λόγω δίσκο τον χρειάζεσαι στη δισκοθήκη σου. Όχι για να συμπληρώσεις δισκογραφία MEGADETH. Όχι γιατί είναι το τελευταίο. Αλλά το ΚΥΡΙΟΤΕΡΟ, γιατί όσες φορές τον άκουσα (και ήταν κάμποσες, κάποιες απανωτές κιόλας), δεν “πάλιωσε”, ούτε ξέφτισε, αντιθέτως με έκανε να ανατριχιάζω με τη ποιότητα του. Με αυτό με κερδίζει εν τέλει, ξανά και ξανά. ΈΠΕΙΤΑ, έρχεται ο παράγων “συναίσθημα” και ΈΠΕΙΤΑ, έρχεται το ότι αυτό είναι το ύστατο χαίρε ενός συγκροτήματος – ογκόλιθου του thrash metal. Οι MEGADETH κλείνουν με μάγκικο, παλικαρίσιο δίσκο τη καριέρα τους και ποιος να τους πει τι στη τελική; Σας ευχαριστούμε για όλα κύριοι, εις το επανιδείν!

8,5 / 10

Γιάννης Σαββίδης

Και κάπως έτσι, μια πορεία σαράντα και πλέον ετών φτάνει στο τέλος της… Το ομώνυμο άλμπουμ των MEGADETH αποτελεί το κύκνειο άσμα της μπάντας και έρχεται να σφραγίσει τη διαδρομή ενός από τα μεγαλύτερα ονόματα τόσο της thrash σκηνής όσο και του metal στερεώματος γενικότερα. Δεν έχει νόημα να πλατιάσουμε στο τι έχει καταφέρει ο Dave Mustaine όλα αυτά τα χρόνια, αραδιάζοντας πράγματα που είναι λίγο-πολύ γνωστά σε όλους μας. Ως προσωπικότητα, άλλοι τον λάτρεψαν, ενώ άλλοι κουράστηκαν – είτε από κατά καιρούς δηλώσεις του, είτε από τα διάφορα τερτίπια του. Σε κάθε περίπτωση, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το καλλιτεχνικό του μέγεθος και το ανεξίτηλο αποτύπωμα που έχει αφήσει στη metal μουσική.

Περνώντας στο 17ο πόνημα της μπάντας, καταρχάς συναντάμε ένα εξαιρετικό line-up (δεν νομίζω πως περίμενε κανείς κάτι λιγότερο από τον μπαρμπα-Dave). Ταυτόχρονα, γίνεται ξεκάθαρη η πρόθεση του Mustaine να μη ρίξει νερό στο κρασί του και να μην κάνει καμία έκπτωση στο τελευταίο κεφάλαιο της δισκογραφικής του καριέρας. Ερχόμενοι με φόρα από το εξαιρετικό “The Sick, the Dying… and the Dead!”, οι MEGADETH δείχνουν από νωρίς τις προθέσεις τους.

Το thrashy “Tipping Point” ανοίγει ιδανικά και δυναμικά το άλμπουμ. Όσο τα κομμάτια διαδέχονται το ένα το άλλο, γίνεται εύκολα αντιληπτό πως το “Megadeth” ενσωματώνει στοιχεία από ολόκληρη την καριέρα της μπάντας. Η 90s περίοδος του συγκροτήματος έχει την τιμητική της σε κομμάτια όπως τα “Hey, God?!”, “Puppet Parade” και “Obey The Call”, χωρίς όμως να λείπουν και οι πιο γρήγορες, thrash στιγμές, όπως το εναρκτήριο κομμάτι ή τα “Let There Be Shred” και “Made To Kill”. Το “I Don’t Care” τιμά την punk πλευρά του Mustaine, ενώ το εξαιρετικό “I Am War” συνεπαίρνει με τη νοσταλγική του αύρα. Ο δίσκος κλείνει με το συγκινητικό “The Last Note”, όπου ο Dave μας αποχαιρετά με τις τελευταίες του λέξεις.

Η διασκευή του “Ride The Lightning” των METALLICA, που συνοδεύει το άλμπουμ, έχει τον δικό της ξεκάθαρο συμβολισμό. Όπως έχει δηλώσει και ο ίδιος ο Mustaine, πρόκειται για έναν φόρο τιμής στο σημείο μηδέν της καριέρας του. Δεν προσθέτει κάτι ουσιαστικά νέο, αλλά λειτουργεί ως ιστορική αναφορά, σε μια εκδοχή με τον ίδιο στα φωνητικά.

Και κάπου εδώ κλείνει ο κύκλος που άνοιξε το 1983, όταν ο Mustaine πετούσε μια γλάστρα προς το διαμέρισμα του Dave Ellefson, επειδή ο δεύτερος έπαιζε πολύ δυνατά το μπάσο του. Οι MEGADETH αποχαιρετούν τη μουσική βιομηχανία και τους φίλους τους, με έναν εξαιρετικό, συμπαγή και καλοδουλεμένο δίσκο, ο οποίος δίνει το στίγμα της μπάντας στο παρόν και, παρά τις αναφορές στο παρελθόν, δεν πέφτει στην παγίδα του αναμασήματος.

Dave, σ’ ευχαριστούμε για όλη τη μουσική που μας χάρισες όλες αυτές τις δεκαετίες!!!

8 / 10

Θανάσης Μπόγρης