>
Έχω βαρεθεί πλέον να βλέπω, να ακούω και να διαβάζω για ανθρώπους που –σε θεωρητικό επίπεδο- συντηρούν την παράδοση του heavy metal στην εποχή μας. Ως εδώ, καλά είμαστε. Θέλουμε και επιδιώκουμε να εντρυφούμε στην μουσική μπαντών που αναβιώνουν με τον δικό τους τρόπο τα ακούσματα που λατρεύουν τόσο εκείνοι όσο κι εμείς. Κι ας περάσουμε στο πρακτικό της υπόθεσης… Οι CAULDRON από τον Καναδά που τόσο πολύ εκτιμούμε την προσφορά του στα δρώμενα του metal, εδώ και κάποια χρόνια που βρίσκονται στο προσκήνιο, δεν έχουν κατορθώσει ούτε μία στιγμή να με παρακινήσουν ν’ ακούσω με ευχαρίστηση τις κυκλοφορίες τους. EP’s, split αλλά και τέσσερα άλμπουμ (συμπεριλαμβανομένου και του ολοκαίνουργιου “In ruin”), τίγκα στα NWOBHM κλισέ αλλά τόσο άνευρα και ανούσια που πραγματικά με κάνει ν’ απορώ πως είναι δυνατόν να απολαμβάνουν τόσο μεγάλης (για τις ιδιαίτερες συνθήκες του underground πάντα) ανταπόκρισης από κοινό και μουσικό Τύπο…
Αντιπαρέρχομαι τα “περί ορέξεως κολοκυθόπιτα” με ένα τεράστιο ερωτηματικό να πλανάται πάνω από το κεφάλι μου όταν συναντώ διαρκώς (όπως και αρκετός άλλος κόσμος, πιστεύω) μουσικούς που κατέχουν το άθλημα σε συνθετικό αλλά και σε εκτελεστικό επίπεδο και αδυνατούν να βρουν ένα συμβόλαιο της προκοπής. Μπορεί όλοι αυτοί να είναι λιγότερο ικανοί στον τομέα των δημοσίων σχέσεων για παράδειγμα… Και από την άλλη το τρίο των CAULDRON να έχει το management που τσακίζει κόκκαλα… Όλα είναι πιθανά… Από το “In ruin” –και για να μην μακρηγορούμε- κρατάω μόνο το οργανικό “Delusive serenade” και τίποτα άλλο. Δεν αρκεί να λες ότι παίζεις heavy metal, πρέπει να το νιώθεις κιόλας…
4 / 10
Γρηγόρης Μπαξεβανίδης
