Μια πολύ αγαπημένη μου μπάντα από το σύγχρονο black/death ιδίωμα στη χώρα μας, είναι οι DECIPHER. Από το “Of fire and brimstone” EP (2021) που είχε δώσει τα γερότερα διαπιστευτήρια, στο “Arcane paths to resurrection” που αποτέλεσε το πρώτο τους full-length, αλλά και το ντεμπούτο τους στην Transcending Obscurity Records, με κέρδισαν πραγματικά με όλη τους την προσέγγιση. Black metal με μια έντονη death metal επίγευση, βασισμένο στη Σουηδική σχολή αλλά ανοίγοντας τα αυτιά του σε όλες τις σχολές του ιδιώματος εν τέλει.
Κάτι που δίνει και μια άλφα ποικιλία στο στυλ τους, ενώ παράλληλα, οι μικρές διάρκειες (μόλις 36 λεπτά το προηγούμενο άλμπουμ), διευκολύνουν τις επιβαλλόμενες (λόγω πυκνότητας υλικού) ακροάσεις. Λίγο πριν τελειώσει ο Ιανουάριος, στην τελευταία Πέμπτη του μήνα, μας κάλεσαν στα προσωπικά τους Few Studios στον Χολαργό (δυσκολεύτηκα λίγο να το εντοπίσω, η αλήθεια είναι αυτή!), για να παραστούμε στην προακρόαση του δεύτερου full-length τους “Θέλημα” που θα κυκλοφορήσει στις 20 Μαρτίου από την Transcending Obscurity Records.
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΝ – Η ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ
Στο στούντιο μας υποδέχτηκαν o Κώστας Γεροχρήστος (κιθάρα/φωνή) και ο Νώντας Χατζόπουλος (drums). Λίγη ώρα μετά τα καθιερωμένα “πηγαδάκια” με συναδέλφους από άλλα Μέσα και τον εγκλιματισμό μας στο χώρο, προχωρήσαμε στην αίθουσα στην οποία θα γινόταν η ακρόαση. Εκεί, ο Κώστας μας μίλησε για τη διαδικασία σύνθεσης και ηχογράφησης (ο δίσκος ηχογραφήθηκε όπως και το προηγούμενο άλμπουμ, ζωντανά στο στούντιο – πράγμα που δείχνει τη σιγουριά της μπάντας και τη πίστη της στο παικτικό τους επίπεδο). Παράλληλα, μας μετέφερε τις εντυπώσεις του από τη περιοδεία που έκαναν πρόσφατα, αλλά και την εν γένει εμπειρία που αποκόμισε η μπάντα από τις περιοδείες γενικά.
ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ – Η ΠΡΟΑΚΡΟΑΣΗ
- ”Return to naught”: Το εναρκτήριο κομμάτι που σε βάζει στο κλίμα. Οι BEHEMOTH, οι κλασσικοί MORBID ANGEL αλλά και οι MAYHEM του “Grand declaration of war”, παρελαύνουν και η μπάντα κάπου εκεί ανάμεσα έχει τον χαρακτήρα της. Τα τύμπανα λυσσομανάνε, δείχνοντας πως η μπάντα, δεν αστειεύεται καθόλου!
2. “The black march”: Φυσική συνέχεια του πρώτου κομματιού από πλευράς διάθεσης, με τους DISSECTION να κάνουν την εμφάνισή τους σε ένα συγκεκριμένο riff στη μέση. Οι εκπλήξεις δεν σταματάνε εκεί μιας και ένα φοβερό ατμοσφαιρικό φινάλε έρχεται, που προσθέτει πράγματα στο τελικό αποτέλεσμα.
3. “Seven scars”: Ατόφια συναυλιακό κομμάτι, με τα τύμπανα σε σημεία να κάνουν ο,τι θέλουν με τις δυναμικές τους (η μουσικότητα που λέγαμε πιο πάνω). Τρομερά έξυπνα riffs, με το φινάλε να έχει στοιχείο του αναπάντεχου, μια και πραγματικά δεν περιμένεις με ποιο riff θα τελειώσει από όλα!
4. “Bound to the wheel”: Το κομμάτι στο οποίο ακούμε και ορισμένα πιο thrash-αριστά σημεία, αλλά και το οποίο κλείνει το πρώτο μισό του δίσκου (ω ναι, κι όμως). Επίσης, εδώ ακούμε τα πρώτα solo του δίσκου. Είναι εδώ και είναι εξαιρετικά! Να κάτι που δεν συνηθίζεται τόσο.
5. “Hail death”: Ξεκίνημα του δεύτερου μισού με το πρώτο video clip, ξεκινάει με κατεβασμένες τις ταχύτητες, εκκινώντας ατμοσφαιρικά τη δεύτερη πλευρά πάρα τα black και thrash ξεσπάσματα του. Ένα lead συγκεκριμένα ήταν φουλ θρηνητικό (μπορεί να μου θύμισε και λιγάκι PARADISE LOST), προσθέτωντας στην όλη ατμόσφαιρα.
6. “Towards renaissance”: To συγκεκριμένο, αναλαμβάνει να ανεβάσει τα γκάζια μέσα στο πολυποίκιλο της φύσης του. Και τα καταφέρνει περίφημα. Μιλώντας για ποικιλία, στη μέση, ακούω ένα mid-tempo μονολιθικό riff ό,τι πρέπει για να προλογίσει το “ξύσιμο” που ακολουθεί! Πόσο γουστόζικη πινελιά.
7. “Litany”: Το πρώτο lyric video για ένα επίσης, πολυποίκιλο κομμάτι το οποίο μεταφέρει ατόφια την αισθητική της μπάντας, χωρίς πολλά φτιασίδια, τόσο μουσικά, όσο και αισθητικά. Εδώ μάλιστα, για τελευταία πινελιά έχουμε τον Μάνο Six (από τους MANOS SIX + THE MUDDY DEVIL) ως εκλεκτό καλεσμένο.
ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟΝ – Η ΕΤΥΜΗΓΟΡΙΑ
Η πρώτη εντύπωση από την δεύτερη full-length δουλειά των DECIPHER είναι απόλυτα θετική. Πειραματισμός εκεί που ταιριάζει, ορμή και δυναμικές που είναι οργανικές, φοβερή ροή και ατόφια ποιότητα είναι τα στοιχεία που συνθέτουν το “Θέλημα”. Ημε το δικό μου….θέλημα (pun intended) να είναι να το πάρω στα χέρια μου και να το ακούω ξανά και ξανά. Εύγε!
Γιάννης Σαββίδης
Φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν
