Αχ, τα 90s… Που τίποτα δεν έχουν να ζηλέψουν από τα 80s σε πληθώρα διαχρονικών, κλασσικών άλμπουμ, παραγνωρισμένων, υποτιμημένων διαμαντιών και εννοείται σπουδαίων συγκροτημάτων. Σε όλες τις παραπάνω κατηγορίες, με τον α’ ή β’ τρόπο, βρίσκουμε και τους DESTINY’S END, που μπορεί να μην κατάφεραν να μείνουν για πολύ καιρό στο προσκήνιο, ωστόσο άφησαν ένα πολύ έντονο δισκογραφικό αποτύπωμα.
Ήταν το 1997, όταν ο θρυλικός James Rivera (HELSTAR, MALICE, VICIOUS RUMORS, SEVEN WITCHES κλπ) πήρε μαζί του σχεδόν όλους τους τότε NEW EDEN (Dan DeLucie, Nardo Andi και Brian Craig) και τον φέρελπι νεανία Perry Grayson και δημιούργησε το supergroup αυτό. Για όλους εμάς που πίναμε νερό στο όνομα των HELSTAR, ακολουθώντας τους πιστά, οι DESTINY’S END ήταν ένα βάλσαμο στην απουσία των μεγάλων Τεξανών. Μια πρώτης τάξεως μεθαδόνη, για να τιθασευτεί το στερητικό μας σύνδρομο.
Ξέρεις, υπάρχει μια σειρά δίσκων/demos που, λόγω συμμετοχής του Rivera αλλά και ηχητικής συγγένειας, ανέκαθεν τα θεωρούσα κάτι σαν «τα χαμένα HELSTAR άλμπουμ»: Το “Welcome the end” των DISTANT THUNDER, το “Demolition” demo και τα τραγούδια των VIGILANTE στην εκπληκτική συλλογή “The James Rivera legacy”, το demo των DAGGERS EDGE, το ομώνυμο άλμπουμ των SHADOWKEEP… Ε, στους άτυπους χαμένους κρίκους στην αλυσίδα αυτή, οφείλουμε να συμπεριλάβουμε, πρώτους-πρώτους, τους δύο δίσκους που πρόλαβαν (ή μπόρεσαν) να κυκλοφορήσουν οι DESTINY’S END, μέσω της Metal Blade Records.
Αναφέρομαι φυσικά στα “Breathe deep the dark” (1998) και “Transition” (2001). Θεάρεστα έπη, στο όνομα των οποίων ορκίζονται όλοι οι «εραστές» του αμερικανικού power metal ήχου! Αλλά ας αφήσουμε το παρελθόν κι ας έρθουμε στο «σήμερα». Κοίτα τώρα τι έκανε η Nameless Grave Records και μας «βάζει φωτιά»… Κυκλοφορεί live από την περιοδεία της μπάντας με τους NEVERMORE και ICED EARTH, στη Βόρειο Αμερική, το 1999! Και σαν να μην έφτανε αυτό, το εμπλουτίζει με τρία studio κομμάτια: Το προερχόμενο από τα sessions του 1998 “Thief of life” και τις διασκευές στα “The last in line” των DIO (υπάρχει και στο “Holy Dio: Tribute to Ronnie James Dio”) και “Dressed in white” των KING DIAMOND.
Τα live κομμάτια που απαρτίζουν το άλμπουμ, όπως είναι λογικό, προέρχονται από το “Breathe deep the dark”. Μοναδική εξαίρεση, το ακυκλοφόρητο τότε ομώνυμο κομμάτι του “Transition”, το οποίο μάλλον θα έπρεπε να ενθουσίαζε το ακροατήριο όπου παιζόταν και ένα medley σε κομμάτια των JUDAS PRIEST, συγκεκριμένα στα “Beyond the Realms of Death/Living after midnight”. Τώρα για το πώς ακούγονται οι DESTINY’S END μέσα στο “Breathe deep the road” (έξυπνος τίτλος), τι να γράψω… μιλάμε για ένα κειμήλιο που χτυπά αλύπητα ευαίσθητες χορδές! Όσοι τους λατρεύουν, γνωρίζουν πολύ καλά τι λέω.
Για τους μη έχοντες γνώση, μέσα από τούτη την ηχογράφηση ακούμε ένα από τα πιο εντυπωσιακά σχήματα του αμερικανικού power metal, σε συνθέσεις που αποθεώνουν και χαρακτηρίζουν το ιδίωμα. Τον James Rivera σε μεγάλες φόρμες, το δίδυμο των DeLucie/Grayson σε ένα απόλυτο κιθαριστικό όργιο όπου πυρακτωμένα riffs και leads εξαπολύονται προς πάσα κατεύθυνση και το rhythm section των Andi/Craig να ακολουθεί κατά πόδας. Το πάθος περισσεύει, η μπάντα κυριολεκτικά ξεσαλώνει κι ο κόσμος φαίνεται να παθιάζεται, καθώς ουκ ολίγες φορές ακούγονται επευφημίες υπό τη μορφή… κραυγών (!).
Για τους οπαδούς των DESTINY’S END αλλά και των υπολοίπων συγκροτημάτων που βρίσκονται στα «κλαδιά» του «γενεαλογικού δέντρου» του γκρουπ (ψάξε, δε θα χάσεις), το “Breathe deep the road” είναι μια επιβεβλημένη αγορά. Οι υπόλοιποι, ας γνωρίσουν πρώτα το καταπληκτικό αυτό σχήμα μέσω των δύο studio δίσκων του και μετά, ας κοιτάξουν και προς τα δω. Μόνο προσοχή προς όλους, μην περιμένετε live υπό τη μορφή «επίσημης» κυκλοφορίας, με τις απαραίτητες (ή μήπως αναπόφευκτες;) στουντιακές παρεμβάσεις και το γενικότερο καλλώπισμα. Το “Breathe deep the road” είναι τόσο LIVE, όσο είναι ένα καθαρογραμμένο, 100% «ζωντανό», bootleg. Και αυτό, το κάνει ακόμη πιο ελκυστικό.
Δημήτρης Τσέλλος
