Οι DREAM THEATER το 2024 περιόδευσαν γιορτάζοντας τα σαράντα χρόνια τους και τώρα μας προσφέρουν ένα δείγμα αυτής της γιορτής με ένα ομολογουμένως συγκινητικό live άλμπουμ μιας και πρόκειται για το πρώτο ζωντανά ηχογραφημένο με τον Mike Portnoy μετά από το “Chaos in motion” που βγήκε πριν από σχεδόν είκοσι χρόνια, το 2008. Ο τίτλος (που προφέρεται κα-ραν-τι-εμ) σημαίνει τα τεσσαρακοστά και μας λέει από το ξεκίνημα πως πρόκειται πράγματι για μια γιορτή. Και αυτό είναι αυτό που εκλαμβάνει ο ακροατής. Μιας και ήμουν κι εγώ ο ίδιος παρών στο Adidas Arena του Παρισιού εκείνη τη μαγική νύχτα, πρέπει να σας πω πως, από τις έντεκα συνολικά φορές που έχω δει τη μπάντα ζωντανά, αυτή ήταν και η καλύτερη λόγω της διάχυτης συγκίνησης και της ενέργειας που η μπάντα εξέπεμπε.
Είναι μάλλον αυτονόητο αλλά οφείλω να πω ότι η επιστροφή του Portnoy στα τύμπανα αλλά και στο πόστο του setlist maker επανέφερε έναν δυναμισμό και μια χαρά στη μπάντα που έλειπαν όλα αυτά τα χρόνια και που δεν ακούγαμε στα live άλμπουμ την περίοδο 2010 – 2020. Με τον Portnoy επιτέλους στο θρόνο του, η μπάντα παίζει χωρίς click track (κοινώς μετρονόμο), με μια φυσικότητα και ενέργεια που καθηλώνουν και φωνάζουν τρανταχτά πως ακόμα και στα εξήντα τους, οι τέσσερις μουσικοί της μπάντας βρίσκονται στο ζενίθ, ξεχωριστά και ως ομάδα (περισσότερα για τον James LaBrie παρακάτω).
Το αίσθημα γιορτής μεταλαμπαδεύεται ειδικά χάρη στο ονειρεμένο setlist που μας ταξιδεύει σε σχεδόν όλη τη δισκογραφία του γκρουπ με μερικές εκπλήξεις από το κιτάπι της ιστορίας, όπως την demo εκδοχή του “Hollow years” που φτάνει στα δεκατέσσερα λεπτά με ένα εντυπωσιακό τζαμάρισμα στο τέλος που μας λέει πως αυτή η μπάντα βρίσκεται στο στοιχείο της. Ειλικρινά, πόσο μας έλειπε αυτός ο αυθορμητισμός στα άλμπουμ της Mangini era; Είναι η πρώτη φορά που παίζεται ζωντανά και το “Octavarium” (δάκρυα συγκίνησης για τον γράφοντας) ύστερα από το “Score” δίσκο, για να μη πω για την deep cut έκπληξη του instrumental “Stream of consciousness” ή του “Constant motion” όπου ο Portnoy κάνει τα backing φωνητικά με τη γνωστή αγριοφωνάρα του βγάζοντας και μια σχεδόν παιδική χαρά. Για τις σχεδόν τρεις ώρες του δίσκου, είχα την αίσθηση πως άκουγα μια μπάντα που βγήκε από λήθαργο για να μας πει πως είναι εδώ, πιο δυνατή από ποτέ και κάτι παραπάνω από χαρούμενη που μπορεί να το μοιραστεί με την κοινότητα των οπαδών της (γύρω στους 8.000 θεατές εκείνο το βράδυ). Το νιώσατε και όσοι βρεθήκατε στην Αθήνα το περασμένο καλοκαίρι, έστω και μ’ ένα μικρότερο setlist. Αυτό που βέβαια δεν νιώθω ακούγοντας το άλμπουμ είναι το μπάσο αλλά αυτό ουδέποτε μας εξέπλησσε.
Αυτό που μάλλον νιώσατε στην Αθήνα ήταν και πως ο James LaBrie, η γνωστή αχίλλειος πτέρνα του γκρουπ, ήταν πραγματικά παραπάνω από αξιοπρεπής. Αλλά με ένα μουσικό σύνολο που βρίσκεται στη στρατόσφαιρα, το παραπάνω από αξιοπρεπής ίσως να μη φτάνει. Ευτυχώς, πρόσφατα ο LaBrie έκανε κάποιες συνεδρίες με έναν vocal coach που επανέφερε τη φωνή του τραγουδιστή σε επίπεδα που κανείς δεν θα φανταζόταν (δείτε όλα τα βίντεο στο YouTube και θα καταλάβετε). Προσωπικά, δεν με ενοχλεί που ο LaBrie ακούγεται σε μερικά σημεία σαν να ζορίζεται ούτε που τραγουδά με περισσότερα φαλτσέτα ή λίγο πιο επίπεδα σε κομμάτια όπως “Metropolis” ή στο “Under a glass moon”. Είναι όντως 63 ετών, με φωνητικές χορδές που έχουν περάσει από πολλές δοκιμασίες και είναι γνωστό πως ήταν πάντοτε ένας καλύτερος studio τραγουδιστής παρά live.
Εδώ, αυτό που παρατηρώ είναι πως, αφού καταφέρνει να ζεσταθεί στα πρώτα κομμάτια, σταδιακά βρίσκει την απαραίτητη ισορροπία και την αυτοπεποίθηση για να φέρει εις πέρας το δικό του ιδιαιτέρως απαιτητικό ρόλο με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Άλλοτε όμως τραγουδά με πιο έξυπνο τρόπο ώστε να μη ζοριστεί αφήνοντας τις κορώνες στο παρελθόν. Στο “Octavarium” όμως, με τις κραυγές στο τέλος, είναι απλά συγκλονιστικός όπως και στα πιο απαλά κομμάτια, βλέπε “This is the life” με τον Portnoy να ερμηνεύει με το δικό του τρόπο το παίξιμο του Mike Mangini (στο “Barstool warrior” απλά υποκλινόμαστε). Στο encore, o LaBrie σε συνεπαίρνει σε ένα sing along στα “Home” και φυσικά στο “The spirit carries on” (ανατριχίλα). Τραγουδά χωρίς κανένα playback, είναι αυθεντικός, με όλα τα συν και πλην του και η πραγματική και μόνη φωνή των DREAM THEATER. Και σαν σύνολο, όλη η μπάντα παίζει live με τη σιγουριά και το στόμφο μιας ανίκητης ομάδας. Χρόνια πολλά και του χρόνου πάλι!
Φίλιππος Φίλης
