>
3,5 χρόνια μετά το φοβερό “To the dead”, οι EXHUMED επιστρέφουν στο τόπο του μακελειού! Οι Αμερικάνοι death/grind θρύλοι, δεν χρειάζονται θεωρώ συστάσεις στη παρούσα φάση. Από το “Gore metal” (1998) ως και σήμερα η σημαία του είδους περήφανα κυματίζει από αυτά τα πνευματικά τέκνα των Βρετανών θεών CARCASS. Φυσικά, οι Αμερικάνοι είναι πολλά παραπάνω από αυτό. Η βρωμιά, η ατόφια SLAYER-ίλα και ο Αμερικάνικος hardcore αέρας σε σημεία, τους προσδίδουν έναν παραπάνω χαρακτήρα, που τους καθιστά ξεχωριστούς και άμεσα αναγνωρίσιμους. Η πορεία τους δε, από το reunion του 2010 και πέρα, τους έχει πάει “τρένο”, έχοντας κερδίσει ακόμα περισσότερο κοινό από αυτό που θα ήλπιζαν ενδεχομένως πριν από αυτό. Σταθερή μορφάρα του χώρου ο μπροστάρης Matt Harvey που παντού είναι ανακατεμένος με κάποιο τρόπο.
Κάπως έτσι, φτάνουμε στον 9ο δίσκο τους “Red asphalt” και από το εξώφυλλο καταλαβαίνεις που πηγαίνει η δουλειά! Όργανα χυμένα στην άσφαλτο, το Υπουργείο Μεταφορών προειδοποιεί “μην οδηγείτε και το ακούτε”. Η τριάδα “Unsafe at every speed”/”Red asphalt”/”Shock trauma” σκοτώνει τα πάντα στο πέρασμα της με τα λίγα ξεσπάσματα να είναι είτε για τα φοβερά μελωδικά solos, είτε για κάποιο πιο mid-tempo riff ίσα ίσα για να πάρουμε κάποια ανάσα. Κατά τα άλλα, σαν να μην πέρασε μέρα από το “To the dead“! Τόσο υφολογικά, όσο και από πλευράς έμπνευσης. Και αυτή τη φορά, το υλικό είναι και μικρότερο σε διάρκεια κατά 3 λεπτά περίπου! Φυσικά δεν είναι όλα στα κόκκινα από πλευράς ταχυτήτων. Το “Shovelhead“ κατεβάζει τις ταχύτητες, με το υπέροχο του mid-tempo riff που οδηγεί όλο το κομμάτι, σαν ιδανική ανάπαυλα από τις υψηλές ταχύτητες.
Βέβαια, μετά, το “The iron graveyard“ σε ρίχνει πάλι στο pit, ενώ το μεσαίο riff όπως κόβει το γκάζι είναι τρομακτικά πωρωτικό, ίσα ίσα πριν μπει το solo! Ξεχωρίζει επίσης η εισαγωγή με το μπάσο (που γενικά έχει χρόνο σε διάφορα breaks δεξιά και αριστερά ενώ η παραγωγή το κολακεύει) του “Crawling from the wreckage“ που μας βγάζει από τα συντρίμμια, βρώμικους και διαλυμένους, μόνο και μόνο για να μας ξαναδείρει! Το σφηνάκι ούτε δύο λεπτών “Symphorophilia” και το “Signal thirty” κάνουν φοβερό ζευγαράκι δολοφονίας λίγο πριν το τέλος. Όχι ότι μας λυπάται καθόλου το “The fumes”, κάθε άλλο. Είναι απλά πιο πολυποίκιλο σε ρυθμούς (μέχρι και κιθαριστικές αρμονίες ακούμε μέσα) αλλά παρόλα αυτά είναι καθαρόαιμα thrash-αριστό. Και κάπως έτσι, ούτε 37 λεπτά μουσικής λαμβάνουν τέλος. Για ακόμα μια φορά πέρασα υπέροχα! Πάμε τώρα στα συμπεράσματα μας.
Οι EXHUMED έχουν πλέον βρει από το reunion και πέρα έναν ήχο που και τους έχει χτίσει κοινό και παίρνει κεφάλια σαν να είναι το πιο εύκολο πράγμα στο κόσμο. Το “Red asphalt” το επιβεβαιώνει εμφατικά για 6η συνεχόμενη φορά μετά το reunion και μας καλεί να επενδύσουμε τον οβολό μας επάνω του και να το λιώσουμε όπως του αξίζει. Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε παρά μόνο τα άλατα του σβέρκου μας.
8,5 / 10
Γιάννης Σαββίδης
