>
Θρασύτατα αμετανόητοι, σαν να μην πέρασε μέρα από το πενταετές κενό του “Persona non grata”, οι EXODUS επιστρέφουν με το νέο και πρώτο για τη Napalm Records άλμπουμ τους, “Goliath”. Πρόκειται για το δωδέκατο στούντιο άλμπουμ τους και τέσσερις δεκαετίες μετά το εμβληματικό “Bonded by blood” οι Καλιφορνέζοι διατηρούν τον σεβασμό και την επιρροή τους στη σκηνή του thrash metal.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται με την τρίτη αποχώρηση του Steve “Zetro” Souza και τη δεύτερη επιστροφή του Rob Dukes ως αντικαταστάτη του, δεκαέξι χρόνια μετά το “Exhibit B: The human condition”. Η αλλαγή δεν προκαλεί ιδιαίτερες εκπλήξεις, καθώς ο Dukes είναι γνώριμος στο στρατόπεδο των EXODUS και κινείται σε οικεία για εκείνον μονοπάτια. Η ερμηνεία του είναι σταθερή και ευθυγραμμισμένη με τον χαρακτήρα των συνθέσεων, χωρίς μεγάλες διαφοροποιήσεις ή προσπάθεια επαναπροσδιορισμού του ρόλου του. Η τραχιά χροιά του εξακολουθεί να ταιριάζει με τον καταιγισμό των riff των Gary Holt και Lee Altus, διατηρώντας τον πυρήνα του ήχου σχεδόν αναλλοίωτο.
Δισκογραφικά, οι EXODUS δεν φημίζονται για ριζικές μεταμορφώσεις. Εδώ όμως επιχειρούν ένα διακριτικό άνοιγμα, αφού για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες δεν συνεργάζονται με τον Andy Sneap. Την παραγωγή αναλαμβάνει η ίδια η μπάντα, ενώ τη μίξη και το mastering υπογράφει ο Mark Lewis, γνωστός από δουλειές με τους WHITECHAPEL, NILE και BLACK DAHLIA MURDER. Το αποτέλεσμα είναι ένας ήχος στιβαρός και σύγχρονος, που διατηρεί τη thrash ταυτότητα που τους καθιέρωσε χωρίς να απομακρύνεται αισθητά από τη γνώριμη αισθητική τους.
Συνθετικά, το “Goliath” ισορροπεί ανάμεσα στην τραχύτητα που ανέκαθεν χαρακτήριζε τον ήχο τους, χωρίς όμως να δίνει την αίσθηση μιας αδιάκοπης, εξοντωτικής επίθεσης και σε πιο έντονες μελωδικές αποχρώσεις σε σχέση με προηγούμενες δουλειές. Το “The changing me” κινείται σε αυτό το πλαίσιο, με τη συμμετοχή του Peter Tägtgren (HYPOCRISY, PAIN), να προσθέτει απρόσμενη υφολογική διάσταση. Γενικότερα οι συνθέσεις ξεδιπλώνονται μέσα από προσεκτικά δομημένες εισαγωγές που καλλιεργούν ένταση και προσμονή, πριν οδηγηθούν σε δυναμικά ξεσπάσματα και αιχμηρά riff, ενώ τα πιο βαριά mid tempo περάσματα δίνουν έμφαση στο groove. Οι δισολίες των Holt και Altus παραμένουν κομβικές, προσθέτοντας ένταση και τεχνική αρτιότητα ενώ η διακριτική χρήση εγχόρδων στο ομότιτλο κομμάτι διευρύνει ελαφρώς τον ηχητικό ορίζοντα χωρίς να αλλοιώνει τον σκληρό πυρήνα του δίσκου, με το σχετικά αργόσυρτο ύφος του να αποπνέει μια αύρα που παραπέμπει στο “Animal magnetism” των SCORPIONS, μια αισθητική που δεν είναι ξένη στον χώρο του thrash όταν οι ταχύτητες πέφτουν και δημιουργείται μία πιο υποβλητική, σχεδόν τελετουργική ένταση.
Το κλείσιμο του άλμπουμ λειτουργεί όμως περισσότερο ως επιβεβαίωση της εμπειρίας και της συνοχής της μπάντας παρά ως μια πραγματικά κορυφαία στιγμή. Οι EXODUS δείχνουν ότι κινούνται με σιγουριά στο γνώριμο δημιουργικό τους πεδίο, χωρίς όμως το υλικό να φτάνει συχνά σε εκείνα τα επίπεδα έντασης ή έμπνευσης που θα το ανέβαζαν σε κάτι πραγματικά ξεχωριστό.
Συνολικά, το “Goliath” ακούγεται οικείο και στιβαρό, χωρίς όμως να δίνει την αίσθηση ενός δίσκου που θα αποτελέσει σημείο αναφοράς στη δισκογραφία των EXODUS. Υπάρχει διάθεση ανανέωσης μέσα στα όρια που οι ίδιοι έχουν χαράξει, αλλά το τελικό αποτέλεσμα θυμίζει περισσότερο μια αξιόπιστη συνέχεια της πορείας τους παρά έναν δίσκο που θα ξεχωρίσει στη δισκογραφία τους. Δεν περιμέναμε ποτέ από τους EXODUS να ανακαλύψουν ξανά τον τροχό, παρόλα αυτά, συνεχίζουν να τον γυρίζουν με την ίδια αποφασιστικότητα, αποδεικνύοντας ότι εξακολουθούν να αποτελούν ένα από τα πιο σεβαστά και συνεπή ονόματα στο thrash metal.
7 / 10
Κώστας Αλατάς
