>
“Thrash metal Goliaths”
Μια κουβέντα με τον ηγέτη και κιθαρίστα των EXODUS, Gary Holt, έχει πάντα ενδιαφέρον, ιδιαίτερα όταν μιλάς για νέα δισκογραφική δουλειά των βετεράνων thrashers, όπως το “Goliath” που μόλις κυκλοφόρησε. Μιλήσαμε για την επιστροφή του Rob Dukes, τη λογοκρισία του πρώτου video clip τους, τους SLAYER και πολλά ακόμα που αξίζει τον κόπο να διαβάσετε.
Οπότε εδώ έχουμε τον Gary Holt από τους EXODUS να μιλήσει για το “Goliath” και τα μελλοντικά σχέδια των EXODUS. Πώς είσαι; Παγωμένος;
Είμαι καλά. Κρύο, αλλά στην πραγματικότητα το δωμάτιό μου, είμαι σε ξενοδοχείο σήμερα, μέρα ξεκούρασης, και εδώ μέσα έχει γίνει υπερβολικά ζεστό. Αλλά δεν πρόκειται να βγω έξω. Θα βγω αύριο όταν θα πρέπει να φύγω από το ξενοδοχείο γιατί είναι τρέλα. Ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος να ζει σε τόσο κρύο καιρό.
Μου είπες 13 βαθμούς κάτω από το μηδέν.
Ναι, ναι. Είναι τρελό. Πονάει το πρόσωπό σου και σε χτυπάει ο αέρας. Είναι απλά απαίσιο.
Μπορείς να μου πεις πόσο καιρό δουλεύετε πάνω στο “Goliath”; Όταν είχαμε συναντηθεί στα Χανιά το 2024, μου είχες πει ότι δουλεύετε πάνω σε νέο άλμπουμ και τα λοιπά. Αλλά πότε ξεκινήσατε πραγματικά να δουλεύετε;
Ξεκινήσαμε την ηχογράφηση και το μεγαλύτερο μέρος της σύνθεσης πέρσι τον Μάρτιο ή κάπου εκεί, νομίζω. Εγώ γράφω συνεχώς riffs, οπότε έχω τραγούδια και ιδέες, αλλά πλέον τείνουμε να γράφουμε το μεγαλύτερο μέρος ενός άλμπουμ στο στούντιο, γιατί μαζευόμαστε και ουσιαστικά ζούμε μαζί. Νοικιάζουμε ένα σπίτι ή κάτι τέτοιο, ή μερικές φορές στήνουμε το στούντιο μέσα στο ενοικιαζόμενο σπίτι, και ηχογραφούμε όλο το άλμπουμ από την αρχή μέχρι το τέλος. Δεν μπαίνουμε με έτοιμα τραγούδια τύπου “αυτά τελείωσαν, αυτά τελειώνουν” και τέλος. Γράφουμε μέχρι το τέλος. Οπότε, ξέρεις, είχα ένα σωρό ιδέες και ο Lee Altus συνέχιζε να γράφει. Και πριν το καταλάβεις, ηχογραφήσαμε 18 τραγούδια. Και νομίζω όταν ξεκινήσαμε την ηχογράφηση, είχαμε τέσσερα τραγούδια έτοιμα.
Άρα έχετε σχεδόν έτοιμο και το επόμενο άλμπουμ των EXODUS;
Σχεδόν. Αυτός ήταν ο στόχος μας, να το τελειώσουμε ώστε να μπορέσουμε να κυκλοφορήσουμε γρήγορα το επόμενο όταν τελειώσουμε την περιοδεία για αυτό. Και μείναμε λίγο πίσω από τον στόχο. Έχουμε οκτώ τραγούδια έτοιμα και είναι εκπληκτικά. Ακόμα έχω άγχος για το ποια τραγούδια διαλέξαμε. Αλλά θα πρέπει να ηχογραφήσουμε μερικά ακόμα. Και μέχρι να φτάσουμε εκεί, εγώ και ο Lee θα έχουμε γράψει πολλά περισσότερα, είμαι σίγουρος, οπότε δεν πρόκειται να περιορίσουμε τον εαυτό μας. Θα συνεχίσουμε να γράφουμε και θα το ολοκληρώσουμε. Αλλά ελπίζαμε να το τελειώσουμε πλήρως για να μπορέσω να πάω διακοπές για μία φορά. Δεν το έχω κάνει ποτέ. Δεν έχω πάει ποτέ διακοπές που να μην απαιτούν να υπάρχει και μία κιθάρα εκεί.
Ξέρεις κάτι; Μιλώντας με τύπους όπως ο Jaap, με τον οποίο δουλεύετε τώρα στη Napalm Records, μου λέει “γιατί να πάω διακοπές; Πηγαίνω σε φεστιβάλ”.
Αυτό δεν είναι διακοπές για μένα. Δεν είναι διακοπές. Διακοπές είναι να μείνει η κιθάρα στο σπίτι και να πάμε κάπου εγώ και η γυναίκα μου και να πούμε σε όλους τους άλλους να πάνε να γαμηθούν. Αυτό είναι διακοπές.
Ναι, νομίζω ότι εγώ είχα τις πρώτες μου διακοπές χωρίς laptop πριν μερικά χρόνια.
Οπότε είμαστε κοντά.
Ήταν μάλλον φοβερό, έτσι;
Ναι. Ναι. Οπότε πότε και πώς αποφασίσατε να ακολουθήσετε χωριστούς δρόμους με τον Zetro; Και πέρασε από το μυαλό σας να δουλέψετε με άλλους τραγουδιστές στον δρόμο;
Όχι, ξέρεις, το να είσαι σε μια μπάντα είναι σαν να είσαι σε έναν γάμο, μόνο που έχεις τέσσερις συζύγους αντί για έναν. Και μερικές φορές αυτός ο γάμος απλά δεν λειτουργεί πια. Και δεν σημαίνει ότι κάθε γάμος τελειώνει με απιστία και κακοποίηση. Μερικές φορές απλά τελειώνει, γιατί η σχέση δεν είναι πια όπως ήταν. Και όταν συνειδητοποιήσαμε ότι αυτό συμβαίνει, καταλάβαμε ότι, σε αυτό το στάδιο της ζωής μας, πρέπει να κάνουμε μια αλλαγή τώρα, γιατί δεν γινόμαστε νεότεροι. Και σκέφτομαι και τη δική μου μουσική “θνητότητα”, ότι πρέπει να είμαστε ευτυχισμένοι. Κάναμε και πλάκα ότι θα πάρουμε κάποιον νέο, ξέρεις, κάποιον τραγουδιστή που τα γόνατά του είναι καλά και είναι αδύνατος και τέτοια. Αλλά αυτό ήταν αστείο. Ο Rob είναι ένας από τους πιο κοντινούς μας φίλους. Και θέλουμε να τελειώσουμε με την καλύτερη ενέργεια που μπορεί να έχει η μπάντα. Και το να φέρουμε πίσω τον Rob ήταν απλά καταπληκτικό. Και η δουλειά που κάνει στο άλμπουμ είναι φοβερή. Είχαμε σπουδαία χρόνια με τον Zetro. Από τα ‘80s φυσικά, μέχρι και το “Persona Non Grata”, που πιστεύω είναι μάλλον το καλύτερο άλμπουμ που έχει κάνει ποτέ. Αλλά όταν ο “γάμος” δεν λειτουργούσε πια για εμάς, δεν υπήρχε άλλη απόφαση πέρα από το να φέρουμε πίσω τον Rob.
Ένα πράγμα που παρατήρησα, γιατί σας είδα το 2024 στα Χανιά με τον Zetro, αλλά σας είδα και πέρσι στο Rock Festival στη Γερμανία με τον Rob. Κάτι που πρόσεξα ακόμα και βλέποντάς σας live το περασμένο καλοκαίρι είναι ότι ο Rob έχει γίνει πιο ευέλικτος ως τραγουδιστής και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα και στο “Goliath”. Το πιστεύεις κι εσύ;
Ναι, απολύτως. Δηλαδή, ξέραμε ότι ο Rob μπορεί να παίξει ακραίο, βίαιο thrash όσο καλά όσο οποιοσδήποτε σε αυτόν τον πλανήτη. Όταν δουλεύαμε αυτό το άλμπουμ και γράφαμε, έγινε πολύ νωρίς ξεκάθαρο ότι ο Rob μπορούσε να κάνει πολλά περισσότερα και ότι είχε εξελίξει περισσότερες “φωνές”. Έγραφα κάποιους στίχους, έγραφε κι αυτός, του πρότεινα στυλ ερμηνείας και το έκανε τέλεια. Ήταν απίστευτο. Στο “Promise You This”, για παράδειγμα, είναι σαν Southern Rock sludge, ξέρεις, και το έκανε τέλεια μόνο και μόνο επειδή του είπα “βάλε λίγο Southern βρώμα μέσα”. Και το έκανε, και απλά ανέπτυξε πολλά επίπεδα στην ερμηνεία του. Και είναι μακράν το καλύτερο που έχει κάνει ποτέ. Είναι καταπληκτικό.
Πώς προέκυψε να έχετε τον Peter Tägtgren σε αυτό το κομμάτι; Και μήπως πιάνω και κάποια “Toxic Waltz” vibes ή είναι ιδέα μου;
Ίσως. Ο Lee έγραψε αυτό το τραγούδι, οπότε αυτό είναι ερώτηση για εκείνον. Αλλά έχουμε μια σχέση με τον Peter εδώ και πολλά χρόνια και συνεργασίες επίσης. Έκανα ένα solo για τους HYPOCRISY στο “Scrutinised” και εκείνος έκανε δεύτερα φωνητικά στο “The Sun Is My Destroyer” στο “Exhibit B”. Και ο Lee, ήταν το όραμά του από την αρχή μέχρι το τέλος. Ήξερε τι ήθελε και ήθελε τον Peter να κάνει τα καθαρά φωνητικά. Και ο Tom Hunting έκανε επίσης καθαρά. Και στο τέλος του τραγουδιού είναι ο Peter και ο Rob σε έναν “Ολυμπιακό τελικό” κραυγών. Αλλά αυτό ήταν το όραμα του Lee από την αρχή μέχρι το τέλος και είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια στο άλμπουμ. Και αυτή είναι η ομορφιά αυτού του άλμπουμ: υπάρχουν τόσες πολλές μουσικές οπτικές. Μου έκανε τη δουλειά εύκολη, με τον Lee να συνεισφέρει σχεδόν τη μισή μουσική.
Τώρα που μιλάμε, μόλις κυκλοφόρησε το video clip του “Goliath”. Αυτό το τραγούδι είναι κάπως μοναδικό για τους EXODUS. Θα έλεγα πολύ BLACK SABBATH, doom, ακόμα και με βιολί. Πώς αποφασίσατε να είναι αυτό το δεύτερο video clip; Δεν είναι το τραγούδι που θα περίμενε ένας μέσος fan των EXODUS.
Ξέρεις, είναι δύσκολο άλμπουμ για να διαλέξεις ένα τραγούδι που να εκπροσωπεί κάτι για όλους, γιατί υπάρχει τόση ποικιλία. Όταν γυρίζουμε video, σκεφτόμαστε οπτικά. Και είμαι φίλος εδώ και καιρό με τον Jacob Devine από τους DEAD TEMPLE VISIONS, έναν digital artist που ανακάλυψα στο Instagram πριν χρόνια. Έχει τεράστιο κοινό, περίπου ένα τέταρτο του εκατομμυρίου followers. Και έδωσε ζωή σε όλο αυτό, μαζί με τον σκηνοθέτη μας Jim Laveau, με τον οποίο συνεργαζόμαστε σχεδόν σε όλα πλέον. Και απλά… γιατί όχι; Είναι από τα αγαπημένα μου τραγούδια στο άλμπουμ. Γιατί να μην το κάνουμε; Ξεκινήσαμε με ένα γρήγορο, με ένα αιματηρό, βίαιο video, και τώρα πήγαμε σε άλλη κατεύθυνση. Αλλά όλο το άλμπουμ πάει σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Και λατρεύω το τραγούδι. Είναι τόσο βαρύ. Ίσως το πιο βαρύ που έχουμε κάνει ποτέ. Και δεν έχει καν τα κλασικά downpicking triplet riffs στην κιθάρα.
Εντελώς διαφορετικό. Είναι ένα εντελώς μοναδικό τραγούδι των EXODUS. Και φαντάζομαι ότι θα βγάλετε και άλλο video clip. Το έχετε ήδη κάνει.
Ναι, έχουμε άλλο ένα video που έρχεται για το “Promise You This”. Και αυτό το video είναι το ακριβώς αντίθετο των δύο πρώτων. Είναι απλά εμείς να παίζουμε σε ένα δωμάτιο, χωρίς visuals. Πέντε τύποι να τα δίνουν όλα, να ροκάρουν. Κάναμε το υπερβολικά αιματηρό, grotesque video. Κάναμε το ψηφιακό, doom, ατμοσφαιρικό video. Και τώρα κάνουμε ένα καθαρό rock out video. Και ήταν φοβερό.
Περίμενες ότι το YouTube θα λογοκρίνει το πρώτο σας video;
Ο σκηνοθέτης μας, ο Jim, είπε ότι μπορεί να συμβεί. Και συνέβη. Κάθε φορά που προσπαθούσαμε να το ανεβάσουμε, το “σημάδευαν” για παραβιάσεις. Και μετά την τελευταία προσπάθεια, μας είπαν ότι άλλη μία προσπάθεια και θα κατεβάσουν εντελώς το κανάλι. Δεν μπορούμε να το ρισκάρουμε. Οπότε κάναμε μια λογοκριμένη εκδοχή. Αλλά εξαιτίας αυτού, έβαλα τον Jim να κάνει και το video που πραγματικά ήθελα, που είναι εντελώς ακραίο και αποκρουστικό. Του έστειλα επιπλέον υλικό με την οδηγία να μην το ανοίξει μπροστά στην κόρη του, γιατί είναι φρικτό. Και φτιάξαμε ένα site μόνο για το video, το EXODUS3111.com. Ο τίτλος του τραγουδιού προέρχεται από τον αριθμό των ανθρώπων που δολοφονήθηκαν στη Juarez του Μεξικού το 2010. Μια μικρή πόλη, πάνω από 3000 νεκροί. Και θέλαμε να δείξουμε το πραγματικό νόημα των narco wars. Το τρελό είναι ότι το YouTube το χαρακτήρισε και απείλησε να το κατεβάσει, ενώ όλο το υλικό προερχόταν από Google και YouTube. Δηλαδή το έχετε ήδη. Δεν μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε, αλλά υπάρχει ήδη εκεί. Απόλυτη υποκρισία.
Ναι, αυτό δεν το ήξερα, ότι το υλικό ήταν από YouTube και Google.
Ναι, έψαξα στο Google και ήταν δύσκολο να βρεις το “καλό” υλικό μέχρι να βρεις τις σωστές λέξεις-κλειδιά. Και έβαλα πράγματα όπως decapitated heads, narco wars κτλ. και βρήκα φρικτά πράγματα. Και όλα αυτά στο Google. Δεν χρειάστηκε καν να μπω στο dark web.
Γιατί αποφασίσατε να μη δουλέψετε με τον Andy Sneap μετά από περίπου τρεις δεκαετίες; Ήταν επειδή δεν ήταν διαθέσιμος ή γιατί θέλατε να δοκιμάσετε κάτι νέο;
Και τα δύο. Ο Andy ήταν απασχολημένος με τους JUDAS PRIEST και, φυσικά, επικοινώνησα μαζί του και μου είπε ότι δεν κάνει άλλα projects φέτος. Είναι πολύ απασχολημένος. Και όταν είναι σπίτι, θέλει να περνάει χρόνο με την οικογένειά του. Αλλά είπε και κάτι πολύ σημαντικό: ότι είναι ώρα να δοκιμάσουμε κάτι νέο. Έχει κάνει τουλάχιστον τη μίξη σε κάθε άλμπουμ μας από το “Another Lesson in Violence” και μετά. Οπότε επιλέξαμε τον Mark γιατί είναι πολύ κοντινός μας φίλος και πολύ καλός. Είναι σημαντικό για μένα να ξέρω με ποιους δουλεύω. Του είπαμε ότι θέλουμε πιο δυνατό low end, περισσότερο μπάσο, πιο “σφιχτά”, πιο οργανικά τύμπανα. Και το πέτυχε απόλυτα. Είναι ένας τεράστιος σε ήχο δίσκος. Δεν μας ένοιαζε αν το low end “πνίγει” λίγο το stereo. Θέλαμε αυτόν τον μεγάλο, “βαρύ” ήχο που παλιά ήταν συνηθισμένος. Και ο Mark έκανε εξαιρετική δουλειά.
Ναι. Νομίζω ότι ένιωσες ωραία βγαίνοντας από τη ζώνη άνεσής σου για μία φορά.
Ναι, έπρεπε, έπρεπε. Το κάναμε με κάθε τρόπο σε αυτό το άλμπουμ, ξέρεις. Νέα πράγματα, το κάναμε παραγωγή μόνοι μας, αλλά με νέο άτομο στη μίξη και το mastering, νέες μουσικές ιδέες. Ξέρεις, απλά είπαμε “γαμ**τε το”. Θα κάνουμε ό,τι θέλουμε και δεν θα μας νοιάζει.
Υποθέτω ότι το μόνο που σε νοιάζει σε έναν δίσκο είναι να σου αρέσει η μουσική που έχεις γράψει.
Ναι. Γράφουμε για ένα κοινό πέντε ατόμων. Πέντε άτομα. Δεν αφήσαμε τη δισκογραφική ή το management να το ακούσουν μέχρι να ολοκληρωθεί. Δεν τους στείλαμε πρόχειρες μίξεις ή οτιδήποτε, θα το ακούσετε όταν είναι έτοιμο να ακουστεί. Και όταν η μίξη τελειώσει, γιατί ξέρεις, πάντα θα την ξανακάνουμε πέντε φορές, αλλάζοντας αυτό, αλλάζοντας εκείνο. Αλλά όταν γράψαμε το “Bonded by Blood”, γράφαμε μουσική για εμάς. Δεν υπήρχε κοινό για αυτό, έξω από την Bay Area και τους tape traders. Οπότε απλά προσπαθείς να κάνεις τον εαυτό σου χαρούμενο ως μουσικός. Είσαι πέντε φίλοι που φτιάχνουν μουσική μαζί. Και αν είσαι τυχερός, αρέσει και σε κάποιους άλλους.
Μιλώντας για τη δισκογραφική, έχετε πλέον και νέα εταιρεία, τη Napalm. Τι σας οδήγησε σε αυτή την αλλαγή; Πιστεύεις ότι, όπως το βλέπω εγώ, η Napalm είναι η νέα Nuclear Blast;
Ίσως. Όταν υπογράψαμε με τη Nuclear Blast και ήμασταν από τα συγκροτήματα με τη μεγαλύτερη διάρκεια εκεί, είχαμε υπογράψει το 2002, 2003. Ξέραμε τους πάντες και ήταν όλοι φίλοι μας και τους μεθούσαμε στα φεστιβάλ και κάναμε παρέα και, μέχρι και με τον Markus, τον ιδιοκτήτη, παίζαμε pinball με την τεράστια συλλογή του. Και αυτό κάπως χάθηκε όταν όλοι έφυγαν από την εταιρεία. Δεν ήξερα τους νέους ανθρώπους. Και ακόμα και αφού πήραμε την απόφαση να πάμε στη Napalm, ο Jaap έφυγε (από τη Nuclear Blast) και πήγε στη Napalm. Οπότε είμαστε πανευτυχείς. Έστειλα μήνυμα στην μπάντα, “πήραμε πίσω τον Jaap”. Και ναι, θυμίζει περισσότερο αυτό το πράγμα. Μοιάζει με μια παρέα φίλων που έρχονται, κάνουν παρέα και είναι μέρος της οικογένειας.
Ναι, και ο Jaap είναι φοβερός.
Είναι φοβερός. Είναι σαν αδερφός μου.
Μου έστειλε email και μου λέει “έχω το νέο άλμπουμ των EXODUS. Θες να το ακούσεις, αδερφέ;”. Είναι ο καλύτερος fan των συγκροτημάτων με τα οποία δουλεύει.
Ναι, ναι. Τον αγαπάμε. Είναι αδερφός. Του το λέγαμε ακόμα και όταν ήταν στη Nuclear Blast, “έλα να δουλέψεις στη Napalm ή έλα στη management εταιρεία μας”. Απλά τον θέλουμε γύρω μας. Οπότε ναι, είμαστε πολύ χαρούμενοι.
Μπορείς να μου πεις με ποια περίοδο των EXODUS συνδέεται πνευματικά περισσότερο το “Goliath”;
Δηλαδή ως άλμπουμ συνολικά; Σε ποια περίοδο; Ξέρεις, νομίζω ότι οι EXODUS, κάθε άλμπουμ είναι η δική του περίοδος. Και αν θέλεις να το περιορίσεις σε ‘80s, ‘90s κτλ., δεν ξέρω πού θα το έβαζες, γιατί νομίζω ότι έχει στοιχεία από όλα.
Πιστεύεις ότι οι EXODUS εκτιμώνται περισσότερο τώρα απ’ ό,τι στα ‘80s;
Δεν θα το έλεγα. Στα ‘80s τα πηγαίναμε πολύ καλά. Είχαμε μια σπουδαία πορεία μέχρι που δεν είχαμε. Προφανώς είμαστε μια μπάντα που έκανε πολλά λάθη, σε επίπεδο business και με τα ναρκωτικά και όλα τα υπόλοιπα. Νομίζω ότι εκτιμούμαστε, αλλά ταυτόχρονα είμαστε και μια μπάντα που κουβαλάει ένα μεγάλο “κόμπλεξ”. Πάντα νιώθουμε ότι δεν παίρνουμε την αναγνώριση που μας αξίζει. Αλλά αυτό μας δίνει κίνητρο να δουλεύουμε πιο σκληρά. Οπότε δημιουργούμε “εχθρούς” εκεί που δεν υπάρχουν, γιατί δουλεύουμε καλύτερα όταν νιώθουμε ότι είμαστε εμείς ενάντια στον κόσμο. Και όταν όλα πάνε τέλεια, θα βρούμε κάποιον για να τσακωθούμε…
Όπως έκανε ο Michael Jordan με τους αντιπάλους του.
Ναι, ακριβώς. Δουλεύει για εμάς.
Υπάρχουν παρεξηγήσεις γύρω από την ιστορία των EXODUS που ακόμα σε ενοχλούν;
Εννοείς τύπου Wikipedia και τέτοια; Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου. Όχι, τίποτα δεν με ενοχλεί. Τα αφήνω να κυλάνε σαν νερό από την πλάτη της πάπιας. Δεν κολλάω στο παρελθόν. Δεν κολλάω στο μέλλον. Ζω το τώρα. Και απλά προσπαθώ να πηγαίνω με τον άνεμο.
Σε αυτό το σημείο της καριέρας σου, τι ορίζει την επιτυχία για εσένα και τη μπάντα; Είναι τα sold out shows ή απλά η απόλαυση του να παίζεις;
Προφανώς θέλεις η επιτυχία να μεταφράζεται στο κοινό σου, αλλά για μένα επιτυχία είναι ότι ζω παίζοντας κιθάρα. Η οικογένειά μου είναι ευτυχισμένη. Αγαπώ το σπίτι μου. Δεν ζω σε έπαυλη, αλλά ζω στο δάσος και είναι πανέμορφα, γεμάτο άγρια ζώα. Και είναι ήσυχα. Είναι σαν το δικό μου μικρό Xanadu. Γυρίζω σπίτι και είμαι απόλυτα χαρούμενος και δεν θα μπορούσα να ζητήσω κάτι παραπάνω. Η οικογένειά μου είναι χαρούμενη, εγώ είμαι χαρούμενος, ζω σε ένα όμορφο μικρό κομμάτι της χώρας μέσα στο δάσος και είμαι ευτυχισμένος. Δεν χάνω χρόνο σκεπτόμενος τι έχουν οι άλλοι.
Είναι αυτό ένα στοιχείο που πήρες από τους SLAYER και το εφάρμοσες στους EXODUS σε μεγαλύτερη κλίμακα περιοδειών; Δηλαδή, είναι κάτι που είδες εκεί και το μετέφερες;
Σίγουρα, όσον αφορά τον επαγγελματισμό μιας “μηχανής περιοδείας”. Εμείς λειτουργούμε σε πολύ μικρότερη κλίμακα, αλλά πήρα πολλά από εκεί, κυρίως σε επίπεδο logistics και στο πώς να οργανώνεις μια σωστή περιοδεία ώστε όλα να λειτουργούν στην ώρα τους και επαγγελματικά.
Πιστεύεις ότι η μουσική που δημιουργείται από AI μπορεί ποτέ να έχει “επικινδυνότητα”;
Όχι, όχι. Δηλαδή πώς μπορείς να κατασκευάσεις “επικινδυνότητα”; Βλέπω reels στο Instagram και πάντα βλέπω το ίδιο πράγμα, βλέπεις το tag της μουσικής και είναι η ίδια AI metal μπάντα. Το βλέπω παντού και λέω “τι είναι αυτό;”. Ακούγεται σαν SLIPKNOT. Αλλά αυτό είναι το θέμα: κλέβουν από πραγματικές μπάντες για να δημιουργήσουν τη ψεύτικη μουσική τους. Δεν μπορούν όμως να μας αντικαταστήσουν live. Αν και ανησυχώ, γιατί νομίζω ότι η νέα γενιά, σε μεγάλο βαθμό, είναι τόσο χαζή που, αν αντικατασταθούν οι πραγματικοί μουσικοί, θα είναι γιατί οι άνθρωποι έχουν μάθει να ζουν κοιτώντας τα social media και το κινητό τους και δεν τους νοιάζει αν είναι πραγματικός άνθρωπος. Είναι οι ίδιοι που πάνε σε μια συναυλία και τη βλέπουν όλη μέσα από το κινητό αντί μπροστά τους.
Υπάρχει κάποια συμβουλή που θα έδινες στον 18χρονο Gary σήμερα;
Κάνε υπομονή φίλε. Όλα θα πάνε καλά. Ο 18χρονος Gary νοιαζόταν μόνο για το από πού θα βρει το επόμενο σακουλάκι χόρτο. Αλλά ήταν χαρούμενος. Ήταν καλές εποχές.
Σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου, Gary.
Σε ευχαριστώ.
Σάκης Φράγκος
