Τι ωραίες μέρες διανύουμε για την σκηνή της Arizona στο thrash. Είδαμε τους SACRED REICH, ανακοινώθηκαν ATROPHY για δύο συναυλίες το Νοέμβριο στην Ελλάδα, ενώ το αντικείμενο του παρόντος κειμένου, έρχονται στο φινάλε του ίδιου στη χώρα μας, μια ανάσα πριν τους ATROPHY. Ο λόγος για τους μεγάλους FLOTSAM AND JETSAM. Μια ιστορική μπάντα, που ξεκίνησε με δύο μνημειώδη άλμπουμ (“Doomsday for the deceiver” – 1986, “No place for disgrace” – 1988) συνέχισε με δύο υποτιμημένα διαμάντια (“When the storm comes down” – 1990, “Cuatro” – 1992), προχώρησε σε δύο επίσης σπουδαίους και υποτιμημένους δίσκους (“Drift” – 1995, “High” – 1997), πέρασε μια περίοδο “μια έτσι – μια αλλιώς” σε ποιότητα δίσκων (“Unnatural selection” – 1999, “My god” – 2001, “Dreams of death” – 2005, “The cold” – 2010, “Ugly noise” – 2012) για να φτάσουμε στην κυκλοφορία του ομώνυμου δίσκου το 2016, όπου ξεκίνησε ένα εξαίρετο σερί που κρατάει ως και τις μέρες μας.
To “The end of chaos” (2019) μάλιστα, ήταν η πρώτη μου κριτική παλιάς μπάντας στο ROCK HARD. Τα “Blood in the water” (2021) και “I am the weapon” (2024) που ακολούθησαν συνέχισαν το σερί, που αναβίωσε και εμπορικά τη μπάντα, φέρνοντάς την σε θέση που άξιζε να βρίσκεται νωρίτερα άμα δεν γίνονταν σημαντικά λάθη στο παρελθόν, αλλά ξέρετε τι λένε, “στερνή μου γνώση, να σε είχα πρώτα”. Τα πρώτα singles “Harvesting the hate”, ομώνυμο και “The edge of nowhere” από τον επερχόμενο 16ο δίσκο “Rats in the temple”, μας προετοίμαζαν για ένα ακόμα εξαίρετο δίσκο. Το δε εξώφυλλο του Andy Pilkington, που τους κάνει εξώφυλλα από τον ομώνυμο του 2016, έδειχνε πως όλα είναι στη θέση τους τη τελευταία δεκαετία. Πατάς play και μέχρι να φτάσεις στο φινάλε, έχεις υψωμένες τις γροθιές σαν τον Rocky Balboa! Ένας ορυμαγδός από riff-άρες, φοβερά κομμάτια και πάνω από όλα, η αειθαλής φωνάρα του υπέροχου Eric A.K., ο οποίος κάνει πλάκα σε πολύ νεότερους του!
Η τριπλέτα “Harvesting the hate”/”Damnation”/”Absolution” που ανοίγει το δίσκο, επιβάλλεται με τη μια, δείχνοντας πόσο φρέσκο είναι το ύφος που έχει υιοθετήσει η μπάντα. Παλαιάς κοπής speed/thrash γκάζια, μελωδίες που έρχονται από το “σήμερα” και που έχουν κερδίσει τους σύγχρονους ακροατές της μπάντας. Στον δίσκο έρχονται να προσθέσουν οι πιο τεχνικές και στακάτες στιγμές όπως το “Blame the knife” ή το “First on the spike”, ενώ το σαρωτικό αλλά και με ιδιάζουσα ατμόσφαιρα λόγω των ορχηστρικών μερών, ομώνυμο κομμάτι, που στα πλαίσια του δίσκου, αποκτά άλλη δύναμη, μια και δένεται με το υπέροχο και περιπετειώδες “The ghost behind my door”, μια από τις κορυφαίες στιγμές του δίσκου (ίσως και το καλύτερο ρεφρέν του). Κάπου εδώ, να σημειώσουμε ότι τα ορχηστρικά μέρη, υπάρχουν διάχυτα στον δίσκο, δημιουργώντας μια ενίοτε κινηματογραφική ατμόσφαιρα,. Το “The edge of nowhere” αγκαζέ με το “Last rites” σαρώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους.
Τα φοβερά τύμπανα αγκαζέ με το μπάσο πρωταγωνιστούν στο στακάτο “A taste for war” που δίνει πράγματα όσο προχωράει ο δίσκος, φροντίζοντας ώστε αυτός να μη κάνει κοιλιά παρά τα 56 λεπτά. Το δε “Her blood your pain”, αποτελεί μια από τις πιο όμορφα μελωδικές στιγμές του δίσκου, ενώ στιχουργικά πραγματεύεται την κακοποίηση μιας κοπέλας στα χέρια του συντρόφου και την απόδραση από αυτή την κατάσταση, αφήνοντας νύξεις για εκδίκηση. Με αφορμή αυτό, να πω πως, βλέπουμε να υπάρχουν διάφορες μικρές σκοτεινές ιστορίες (παρεμφερής και μη) στο άλμπουμ, κάτι που του προσδίδει μια συμπαγή ατμόσφαιρα, παρότι δεν υπάρχει κάποιο concept που εκτυλίσσεται καθ’όλη τη διάρκεια του δίσκου. Οι FLOTSAM AND JETSAM, τα καλύτερα μας τα αφήσανε για το φινάλε, με το εθιστικό “Anthem for the broken” και το “Not going down that way” να αποτελούν μερικές από τις κορυφαίες στιγμές του δίσκου, όπου ο Eric A.K. διδάσκει τι σημαίνει η φράση “ωριμάζει σαν παλιό καλό κρασί”.
Εν κατακλείδι, το “Rats in the temple” είναι δίσκος που πρέπει να ακούσεις, οχι λόγω του ονόματος που φέρει πάνω, αλλά γι αυτό ακριβώς που είναι στην ουσία του. Ένα πολύ καλό, μοντέρνο speed/thrash άλμπουμ, από αυτά που σαφώς πιο διάσημοι συνοδοιπόροι τους θα ζήλευαν τις συνθέσεις του (EXODUS και TESTAMENT, εσάς κοιτάζω!), πιο μοντέρνες μπάντες θα ζήλευαν τη φρεσκάδα του ενώ αμφότερες κατηγορίες ψάχνουν αυτή τη χρυσή τομή του “τότε” με το “τώρα” μουσικά. Η δεκαετία των FLOTSAM AND JETSAM από τον ομώνυμο ως το “Rats in the temple”, συγκρίνεται μόνο με το σερί ‘10 – ‘17 των OVERKILL όσον αφορά τη παλιά φρουρά του thrash και αυτό επιτέλους τους αναγνωρίζεται με το μεγάλο άλμα στην Napalm Records. Τώρα με συγχωρείτε, πάω να το ξανακούσω, εν αναμονή του Νοέμβρη που μας ξανάρχονται!
FLOTS TILL DEATH!
8,5 / 10
Γιάννης Σαββίδης
