>
Ναι, εδώ ΟΝΤΩΣ αξίζει να μιλήσουμε για ατυχία, αξίζει να δώσουμε ένα μεγάλο ελαφρυντικό. Οι αγαπημένοι μας FM ξεκίνησαν αργά την πορεία τους. Δεν πρόλαβαν τον πρώτο (και τελευταίο) χαμό που έκανε το A.O.R, από το δεύτερο μισό των 70s μέχρι τα early 80s, κυρίως στην αγορά των Η.Π.Α. Αν το είχαν κάνει και αν, ακόμη καλύτερα, ήταν Αμερικανοί, τώρα θα μιλούσαμε επί άλλης βάσεως και η πορεία τους θα ήταν εντελώς διαφορετική!
Το ντεμπούτο τους όμως, είναι überclassic! Το “Indiscreet” είναι, για πολλούς, το καλύτερο A.O.R άλμπουμ που βγήκε από το Ηνωμένο Βασίλειο. Ο ορισμός του προσεγμένου στην εντέλεια δίσκου, που κοιτάζει στα ίσα πολλά από τα μεγαθήρια της σκηνής και ξεπερνά άλλα τόσα. Είχε, για την εποχή και το κοινό στο οποίο στόχευε, την παραγωγή που έπρεπε, τα τραγούδια που έπρεπε – όλα προορισμένα ώστε να μπορούν να ακουστούν ως εν δυνάμει singles – το παίξιμο που έπρεπε.
Όποτε το ακούω, μου δημιουργείται η εντύπωση πως μοιάζει με κάτι σαν βρετανική απάντηση στους FOREIGNER, μόνο που, ακριβώς επειδή ήταν βρετανική, δεν έκρυβε τα (κιθαριστικά) χαρακτηριστικά της πατρίδας του. Και γιατί να τα κρύψει, άλλωστε; Από πότε θα έπρεπε να κρύβονται όσοι λατρεύουν τους THIN LIZZY, για παράδειγμα;
Το “Indiscreet” είναι αψεγάδιαστο, χωρίς την παραμικρή κηλίδα επάνω του. Πρόκειται για το απόλυτο αποτύπωμα μιας μπάντας που ήξερε και ξέρει πώς να γράφει καλά τραγούδια. Τελεία και παύλα. Και μπορεί η συνέχεια να μην ήταν αυτή που οι ίδιοι οι FM περίμεναν, οδηγούμενοι έτσι ούτε μια δεκαετία μετά στη διάλυση, ωστόσο, οι δεύτερες ευκαιρίες, που για κάτι τέτοιους άξιους τύπους υπάρχουν σε τούτη τη ζωή, έκαναν αυτό που έπρεπε. Παρουσιάστηκαν την κατάλληλη στιγμή.
Το 2007, με το Internet να έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας, κάνοντας στην άκρη τον κάθε γραφιά με την εσφαλμένη αποψάρα του και δίνοντας τη δυνατότητα στις νεότερες γενιές να εκτιμήσουν σύμφωνα με τα δικά τους κριτήρια καλλιτέχνες και δίσκους του παρελθόντος, οι FM βρέθηκαν μπροστά σε ένα ευχάριστο shock: Όχι μόνο δεν είχαν ξεχαστεί, αλλά ο χρόνος είχε δουλέψει υπέρ τους και επιτέλους, η αξία τους είχε τύχει ευρείας αναγνώρισης και αποδοχής, η μέχρι τότε δισκογραφία τους είχε αξιολογηθεί και αγαπηθεί και το “Indiscreet” είχε αποκτήσει status κλασσικού δίσκου!
Αλλά δεν έμειναν να κοιτούν αποσβολωμένοι, μην έχοντας τι να κάνουν. Κατάλαβαν πως η αναγνώριση αυτή θα μπορούσε να τους δώσει φτερά για μια νέα αρχή, προστατεύοντάς τους από το να γίνουν «μουσειακό είδος», ανανέωσαν τον ήχο τους, τον προσάρμοσαν στο «σήμερα» και ξεκίνησαν λες και βρίσκονταν στο μηδέν. Με το ίδιο πάθος! Οι δίσκοι που ακολούθησαν έσφυζαν από ποιότητα, παράλληλα δε, το “Indiscreet” επανακυκλοφόρησε σε διάφορες versions, με πολλά bonus καλούδια, γεγονός που κινητοποίησε, εκτός της νέας φουρνιάς, και τους παλαιούς οπαδούς.
Φτάνοντας στο 2016, η μπάντα κάνει μια κίνηση – ματ: Δεν επανακυκλοφορεί, για πολλοστή φορά, το “Indiscreet”, αλλά το επανηχογραφεί. Το “Indiscreet 30” φέρνει τα αυθεντικά τραγούδια στον 21ο αιώνα, χωρίς να καταστρέφει τον χαρακτήρα και το πνεύμα του «προγόνου» του και δίχως να θέλει να αντικαταστήσει το “Indiscreet” στη δισκογραφία του γκρουπ και στην συνείδηση των οπαδών του. Αντιθέτως, είναι ΤΟΣΟ καλό, που κάποιος θα μπορούσε να προτιμήσει αυτό, δίχως να φανεί… βλάσφημος.
Τα σύγχρονα μέσα στην παραγωγή, χρησιμοποιούνται προς όφελος και όχι ως τροχοπέδη. Το γκρουπ παρουσιάζεται σε απίστευτη κατάσταση, με τη δυναμική και ταυτόχρονα άκρως συναισθηματική φωνή του Steve Overland να μένει ανέπαφη από τον χρόνο και τον Jim Kirkpatrick να βάζει φαρδιά – πλατιά την «εξάχορδη» υπογραφή του σεβόμενος το όραμα της αρχικής ηχογράφησης. και πληθώρα ακυκλοφόρητου υλικού, το “Indiscreet 30” πέρασε τον κάβο της σύγκρισης και μπορεί ανετότατα να σταθεί και μόνο του.
Πάμε τώρα να ασχοληθούμε με ένα τρανταχτό παράδοξο. Την σχέση του “Indiscreet” με το heavy metal, ως ένα από τα ελάχιστα άλμπουμ από την σφαίρα του A.O.R, που κάνουν τέτοιο γκελ στους οπαδούς του βαρέως μετάλλου. Ένα παράδοξο βέβαια το οποίο αν το εξετάσουμε από μια εντελώς ψυχρή ματιά, παύει να είναι παράδοξο. Ας δούμε γιατί.
Καταρχάς, οι δημιουργοί του δεν έπεσαν από τον Άρη. Ο Steve Overland μεγάλωσε και ανδρώθηκε, μουσικά, παρέα με το NWOBHM, καθότι Βρετανός. Το ξέρει. Τα τελευταία χρόνια, τον ακούμε σε αρκετές διασκευές σε τραγούδια των IRON MAIDEN, έχει συνεργαστεί και με τον Jim Matheos των FATES WARNING στους KINGS OF MERCIA, έχει γράψει ένα “Shot in the dark”, διάολε! Ο metalhead γνωρίζει τον Steve ακόμη και σαν φάτσα, κάτι που ΔΕΝ συμβαίνει αρκετά συχνά με… αλλοφύλους μουσικούς!
Έπειτα, ο μπασίστας Merv Goldsworthy είχε περάσει για ένα φεγγάρι από τους DIAMOND HEAD, OXYM, STREETFIGHTER και μαζί με τον drummer Pete Jupp, βρέθηκαν στους SAMSON, στην μετά τον Dickinson εποχή τους. Άσε που γενικά, οι FM ποτέ δεν ήταν «νερόβραστοι», ακόμη και στις πιο μελωδικές και «χνουδωτές» στιγμές τους. Ήρθε και το “Indiscreet 30” και έβαλε και το κερασάκι στην τούρτα… Πάνω απ’όλα όμως, οι FM έχουν «ρεύμα» στο metal κοινό, διότι… “That girl”.
Ο μεγαλύτερος ύμνος των FM και από τους μεγαλύτερους ύμνους γενικά στο hard rock, δεν είχε αρχικά τη μορφή που έχει στο “Indiscreet”, αλλά ήταν καθαρό, μελωδικό heavy metal. Riffs, drumming, solo, φωνητική ερμηνεία σε κουπλέ και ρεφραίν, τα πάντα όλα που έλεγε και ο συγχωρεμένος ο Νικόλας ο Αλέφαντος, heavy metal ήταν. Και υπάρχει μια ωραία ιστορία, για το πώς άλλαξε.
Στο τέλος της θεόρατης και εξαντλητικής για τους IRON MAIDEN World Slavery Tour, τον Ιούλιο του 1985 (ναι, το burn out ήταν τέτοιο που ο Adrian Smith έφτασε να μπερδέψει το πατρικό του σπίτι με το σπίτι ενός γείτονα, όταν επέστρεψε), η ανάγκη για ξεκούραση ήταν τεράστια. Κάποιοι όμως, ξεκουράστηκαν πολύ γρηγορότερα από κάποιους άλλους. Έτσι, ο Nicko McBrain, για να σπάσει την πλήξη του και να γεμίσει κάπως το εξάμηνο διάλλειμα, νοίκιασε ένα στούντιο και προσκάλεσε τον Adrian Smith, ο οποίος στο μεταξύ είχε πια ξεθολώσει και μπορούσε να βρει το κουδούνι του πατρικού του και δε χτυπούσε το κουδούνι του γείτονα, για να παίξουν μαζί.
Οι δύο τους μάζεψαν και άλλους φίλους τους, τον Dave Colwell, τον Andy Barnett και τον Martin Connoly. Ο Colwell και ο Barnett ήταν και οι δύο μέλη της πρώτης σύνθεσης των FM, με τον δεύτερο να είναι ο συνθέτης του “That girl”, μαζί με τον Merv Goldsworthy και τον Pete Jupp. Το show που δόθηκε στο Marquee Club του Λονδίνου, στις 19 Δεκεμβρίου 1985 από τους THE ENTIRE POPULATION OF HACKNEY, όπως ονομάστηκε η μπάντα, κυκλοφόρησε ως live bootleg. Εκεί, μαζί με άλλα δικά της κομμάτια, διασκευές, καθώς και την συνδρομή των Dickinson/Murray/Harris, η παρέα παίζει και την πρώιμη εκδοχή του “That girl”.
Γάτος ο Steve Harris, σου λέει εδώ υπάρχει ψωμί για να γεμίσω τα singles του επόμενου δίσκου. Έτσι, πήρε τo “That girl”, όπως παίχτηκε στο Marquee, μαζί με το “Juanita” για το “Stranger in a strange land” και το “Reach out” για το single “Wasted years”. Όσο για τους FM, αυτοί κράτησαν μόνο το “That girl” και το άλλαξαν σχετικά, για να το συμπεριλάβουν στο “Indiscreet”. Οπότε, καταλαβαίνεις… Ασχολούνται μαζί σου οι IRON MAIDEN; Πρώτον αξίζεις, δεύτερον ετοιμάσου να δρέψεις καρπούς!
Πάμε και προς το κλείσιμο σιγά-σιγά…
Η θέση και η κληρονομιά των FM στην ιστορία του rock, είναι δεδομένη. Τώρα να το έκλειναν το μαγαζί, θα τους βγάζαμε όλοι το καπέλο. Φαίνεται όμως ότι έχουν ακόμη πολύ καύσιμο στο ρεζερβουάρ τους, αρνούμενοι (ή μήπως θα ήταν καλύτερα να πω, «αδυνατώντας»;) να ρίξουν το επίπεδο της μουσικής τους. Χαιρόμαστε λοιπόν που είναι ακόμη εδώ, μαζί μας, χαιρόμαστε που τους βλέπουμε «ζωντανά» επί σκηνής. Όσο για το “Indiscreet” και το μικρό του «αδελφάκι», ποτέ δεν είναι αργά για οποιονδήποτε θέλει να ακούει μόνο ΩΡΑΙΑ τραγούδια, να τα ανακαλύψει, έστω και τώρα.
INDISCREET line up:
Steve Overland – Φωνητικά, κιθάρα
Chris Overland – Κιθάρα
Merv Goldsworthy – Μπάσο, β’ φωνητικά
Pete Jupp – Τύμπανα, β’ φωνητικά
Didge Digital – Πλήκτρα
INDISCREET 30 line up:
Steve Overland – Φωνητικά, κιθάρα
Jim Kirkpatrick – Κιθάρα, β’ φωνητικά
Merv Goldsworthy – Μπάσο, β’ φωνητικά
Pete Jupp – Τύμπανα, β’ φωνητικά
Jem Davis – Πλήκτρα, β’ φωνητικά
Δημήτρης Τσέλλος
