Το “Killers” κυκλοφόρησε μια μέρα σαν και αυτή το 1981 και αποτελεί τον άμεσο διάδοχο του ντεμπούτου των IRON MAIDEN, σε μια περίοδο όπου η μπάντα βρισκόταν ήδη σε διαρκή κίνηση. Η NWOBHM σκηνή, είχε αρχίσει να αποκτά διεθνή αναγνωρισιμότητα και το συγκρότημα έδειχνε αποφασισμένο να πατήσει γερά πάνω στη δυναμική των πρώτων του συναυλιών. Η ηχογράφηση έγινε με σαφή στόχο τη βελτίωση του ήχου και την δομή στη σύνθεση, στοιχεία που αποτυπώνονται τόσο στην παραγωγή όσο και στη μορφή των τραγουδιών. Σε αυτό, βοήθησε και η παρουσία του Adrian Smith, στην πρώτη του δουλειά με το Θηρίο. Η παρουσία του Martin Birch στην παραγωγή έδωσε σαφή κατεύθυνση με καθαρότερο ήχο, χωρίς όμως ακόμα να αποκτήσει την “βελούδινη” αίσθηση της συνέχειας. Το αποτέλεσμα δεν επιδίωξε ριζικές αλλαγές, αλλά εδραίωσε το στίγμα μιας μπάντας που μάθαινε γρήγορα πώς να μετατρέπει την ενέργεια της σκηνής σε στούντιο ηχογράφηση.
Παρά τη συνοχή και τη θετική υποδοχή, το “Killers” σηματοδότησε το τέλος μιας εποχής. Η φωνή του Paul Di’ Anno, χαρακτήριζε τα πρώτα χρόνια των IRON MAIDEN, όμως οι εντάσεις στο εσωτερικό της μπάντας είχαν αρχίσει να βαθαίνουν. Η εξαντλητική περιοδεία που ακολούθησε, σε Ευρώπη και Βόρεια Αμερική, ανέδειξε τόσο τις δυνατότητες όσο και τα όρια του αρχικού σχήματος. Λίγο μετά την ολοκλήρωσή της, η αποχώρηση του Di’ Anno ήταν γεγονός, ανοίγοντας τον δρόμο για μια νέα κατεύθυνση που θα άλλαζε οριστικά την πορεία του συγκροτήματος. Έτσι, το “Killers” έμεινε στην ιστορία ως ο αποχαιρετισμός μιας πιο ακατέργαστης εκδοχής της Σιδηράς Παρθένου, ενός σχήματος που πάλευε ακόμη να βρει το τελικό του πρόσωπο. Σήμερα, το άλμπουμ ακούγεται σαν ένα μνημείο εσωτερικής μετάβασης των μεγάλων Βρετανών, λιγότερο φιλόδοξο από όσα θα ακολουθούσαν, αλλά γεμάτο ένταση, χαρακτήρα και την αίσθηση ότι κάτι μεγάλο βρισκόταν προ των πυλών.
Εντελώς υποκειμενικά, όπως πάντα, ορίστε μια όσο το δυνατόν πιο αξιολογική παρουσίαση των κομματιών που το απαρτίζουν.
The “Killers” countdown:
- “Another Life” (3:23)
Στιβαρό αλλά επαναλαμβανόμενο, χωρίς ιδιαίτερες κορυφώσεις. Διατηρεί μια ένταση, όμως δύσκολα ξεχωρίζει στο σύνολο. Λειτουργεί περισσότερο υποστηρικτικά παρά αυτόνομα.
9. “Innocent Exile” (3:51)
Ευθύ και ενεργητικό, με ξεκάθαρη heavy metal γραμμή. Δεν διαθέτει το riff ή το ρεφρέν που μένει. Ακούγεται ευχάριστα, αλλά περνά χωρίς να αφήνει την αίσθηση του μεγάλου.
8. “The Ides of March” (1:46)
Υποβλητικό intro που βάζει τον ακροατή κατευθείαν στο κλίμα του δίσκου. Η μικρή διάρκειά του περιορίζει τον ρόλο του. Γραμμένο μαζί με τον Thunderstick των SAMSON, όταν αυτός έκανε ένα μικρό πέρασμα από τους MAIDEN. Μία εκδοχή του μπορεί να βρεθεί και την δισκογραφία των SAMSON, δίνοντας credits και στον Steve Harris.
7. “Prodigal Son” (6:12)
Πιο χαμηλότονο και μελωδικό από τα υπόλοιπα. Δείχνει ωριμότητα στη σύνθεση και μία διαφορετική διάθεση. Ξεχωρίζει για το συναίσθημα, όχι για την ένταση.
6. “Genghis Khan” (3:02)
Γρήγορο και τεχνικό, με έντονη κιθαριστική δουλειά. Κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον, παρότι χωρίς φωνητικά. Από τα πιο χαρακτηριστικά instrumentals της μπάντας, το ένα από τα δύο που περιλαμβάνονται στον δίσκο, ο οποίος είναι ο πρώτος και τελευταίος δίσκος των MAIDEN με δύο ορχηστρικά κομμάτια.
5. “Drifter” (4:47)
Παρότι στις ζωντανές εμφανίσεις αποκτούσε άλλη δυναμική, στην studio εκδοχή του στερείται αυτήν την αίσθηση του “επικίνδυνου”. Κλείνει όμως τον δίσκο με αυθορμητισμό και γεμάτο ενέργεια.
4. “Purgatory” (3:20)
Καταιγιστικός ρυθμός και αίσθηση μεγαλείου. Προμηνύει τη μελλοντική ταχύτητα και επιθετικότητα της μπάντας. Από τα πιο αγαπημένα deep cuts του Θηρίου που έχει ατελείωτο καιρό να το τιμήσει ζωντανά.
3. “Killers” (5:01)
Σκοτεινό και απειλητικό, απόλυτα δεμένο με τον Eddie του εξωφύλλου. Η ερμηνεία του Di’ Anno δίνει μοναδικό χαρακτήρα στο κομμάτι. Ατμόσφαιρα που δύσκολα συναντάται αλλού στον δίσκο και ένα από τα πιο αγαπημένα live κομμάτια των MAIDEN.
2. “Murders in the Rue Morgue” (4:14)
Νευρικό, κοφτό και γεμάτο αλλαγές. Δείχνει πόσο δεμένο είχε γίνει το συγκρότημα στο στούντιο. Ισορροπεί τέλεια ανάμεσα σε ένταση και δομή, προσφέροντας ένα κομμάτι πολύπλοκο και ταυτόχρονα επιδραστικότατο, εμπνευσμένο από το ομώνυμο έργο του μεγάλου Edgar Allan Poe.
1. “Wrathchild” (2:54)
Riff που αναγνωρίζεται από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Συμπυκνώνει όλη την ωμή ταυτότητα της πρώτης περιόδου. Διαχρονικό, άμεσο και καθοριστικό. Δεν θα μπορούσε να υπάρχει κομμάτι που να αντικατοπτρίζει καλύτερα την πρώτη περίοδο των MAIDEN. Wrathchilds, που έπαιζαν Heavy Metal του δρόμου, φινιρισμένο με αχνές εκλάμψεις αυτού, που θα τους κατοχύρωνε ως μια από τις μεγαλύτερες μπάντες που είδε ποτέ ο πλανήτης. To “Wrathchild”, είναι το μοναδικό τραγούδι του άλμπουμ, το οποίο είχε ηχογραφηθεί to 1979, πριν από την κυκλοφορία του δίσκου και είχε συμπεριληφθεί στην “Metal for Muthas” original εκδοχή του 1980.
Φανούρης Εξηνταβελόνης
