Η συντακτική ομάδα του Rock Hard άκουσε το νέο άλμπουμ των αγαπημένων Γερμανών thrashers, KREATOR, με τίτλο “Krushers of the world” και μας δίνει μία σαφέστατη εικόνα για το τι πρόκειται να ακούσουμε σε λίγες μέρες!
Κακά τα ψέματα, μετά την αποχώρηση των SLAYER, θεωρώ ότι το κορυφαίο και πιο επιτυχημένο thrash metal συγκρότημα, είναι οι KREATOR. Το μοναδικό σχήμα που έχει καταφέρει να δημιουργήσει δύο γενιές οπαδών (τους old school τους και αυτούς από το “Violent revolution” και μετά), που πειραματίστηκε με ήχους οριακά αδιανόητους για τα υπόλοιπα σχήματα του ύφους τους και τελικά, στρογγυλοκάθεται στην κορυφή.
Δεν ξέρω αν δεν έμειναν ικανοποιημένοι από τη δουλειά του Arthur Rizk ή απλά ήθελαν να επιστρέψουν στην «πεπατημένη» και ξαναέπεσαν στην αγκαλιά του Jens Bogren, αλλά το “Krushers of the world”, θα μπορούσε να είναι η συνέχεια του “Gods of violence” για παράδειγμα. Το “Hate uber alles”, είχε κάποια «πειράματα» που δεν συνεχίζονται τώρα και το “Krushers…” είναι ένας αρκετά αναμενόμενος δίσκος δίχως ιδιαίτερες εκπλήξεις.
Ξέρετε όμως κάτι; Έχουν βρει τον ήχο τους και γιατί να τον αλλάξουν; Ναι, έχουν μπει στη διαδικασία της μανιέρας (όπως λέμε για αρκετά συγκροτήματα στις μέρες μας), αλλά «ομάδα που κερδίζει, δεν αλλάζει» και τελικά εγώ κοιτάζω το τελικό αποτέλεσμα να με ικανοποιεί συνθετικά. Να με κρατάει, καθ’ όλη τη διάρκειά του. Και το “Krushers…” το καταφέρνει, με χαρακτηριστική άνεση. Δεν είναι ο καλύτερος δίσκος του Petrozza και της παρέας του, είναι όμως ένας κλασικός δίσκος της τελευταίας περιόδου τους, που συνδυάζει τις Σουηδικές death metal μελωδίες με το thrash metal, όπως εκφράζεται κυρίως μέσα από τα φωνητικά του Mille και κολλητικές συνθέσεις.
Γνωρίζετε πολλά thrash metal γκρουπ που να σε κάνουν να τραγουδάς το ανθεμικό ρεφρέν του “Loyal to the grave” αλλά και το πιο “power metal” του “Satanic anarchy”; Να συνδυάζουν τη σαρωτική ορμή του “Barbarian” και του εναρκτήριου “Seven serpents” με την «κινηματογραφική» ατμόσφαιρα του “Traenepalast”; Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες αναφορές σε ξεχωριστά τραγούδια, αφού όπως συμβαίνει κατά κόρον με τους KREATOR, δεν υπάρχουν fillers, μόνο τραγούδια που μπορεί να σου αρέσουν λιγότερο από κάποια άλλα.
Για εμένα, το 16ο άλμπουμ τους, είναι αναμενόμενα καλό. Όχι κάτι το «ουάου», αλλά τιμά το όνομα και τη φήμη τους. Σιγουράτζα; Ναι. Αλλά γιατί να δοκιμάσουν κάτι που μπορεί να φέρει αντιστρόφως ανάλογο αποτέλεσμα; Άλλωστε, από πειραματισμούς, να φάνε και οι κότες στην καριέρα τους. Οπότε λοιπόν, δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα αν όλοι οι “safe” δίσκοι ηχούν έτσι.
8 / 10
Σάκης Φράγκος
Πρώτο κείμενο για το 2026 και εύχομαι ολόψυχα η νέα χρονιά να σας φέρει υγεία, χαρές και φυσικά καλή μουσική. Και μια που λέμε για καλή μουσική, το νέο άλμπουμ των θρυλικών thrashers KREATOR με τίτλο “Krushers of the world” βρίσκεται προ των πυλών. Η αλήθεια είναι ότι αν και φανατικός οπαδός των Γερμανών, η στροφή που έχουν πάρει τα τελευταία χρόνια με έχει ξενίσει λίγο. Το τελευταίο τους άλμπουμ, το “Hate uber alles” με έχει αφήσει με γλυκόπικρα συναισθήματα καθώς, ενώ υπήρχαν πολύ δυνατές thrash στιγμές, έδειχνε την μπάντα βυθισμένη στο ίδιο τέλμα που η ίδια είχε δημιουργήσει. Με αρκετές επιφυλάξεις λοιπόν, έβαλα να ακούσω το νέο πόνημα του Mille και της παρέας του και δεν σας κρύβω ότι βρέθηκα μπροστά σε μια πολύ ευχάριστη έκπληξη. Εντάξει, μην φανταστείτε ότι οι KREATOR επέστρεψαν σε εποχές “Extreme aggression” αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι αρκούντος ικανοποιητικό.
Σαφώς ανώτερο από τον προκάτοχο του, το “Krushers of the world” ακούγεται πιο συμπαγές, πιο thrashy, πιο… KREATOR ρε παιδί μου! Βέβαια δεν λείπουν και οι αστοχίες των τελευταίων χρόνων, όπως το “Loyal to the grave” που κλείνει τον δίσκο και που περισσότερο μου ακούγεται σαν μελωδικό power metal παρά για KREATOR αλλά αυτή είναι απλά η άποψη μου. Από την άλλη, κομμάτια όπως το “Seven serpents”, “Barbarian”, “Psychotic imperator” και “Deathscream” δείχνουν ότι οι KREATOR όταν thrashάρουν, thrashάρουν με σπασμένα φρένα. Εξαιρετικά επίσης το ανθεμικό ομώνυμο, το “Blood of our blood” και το “Satanic anarchy” , ενώ τα “Traenenpalast” και “Combatants” αν και mid tempo, έχουν μια φοβερή δυναμική. Μην σας κουράζω όμως, καθώς πρόκειται για ομαδική κριτική και αξίζει να διαβάσετε όλες τις απόψεις. Το “Krushers of the world” είναι μια δουλειά που αξίζει και με το παραπάνω την προσοχή σας. Όσοι είχαν ξεγράψει τους KREATOR θα πρέπει να το ξανασκεφτούν και να αναθεωρήσουν την άποψη τους.
8 / 10
Θοδωρής Κλώνης
Καταρχάς πρέπει να πω ότι αν και το “Hate Über Alles”, το προηγούμενο άλμπουμ των KREATOR, έχει τριάμισι χρόνια που υπάρχει στα δισκοπωλεία, εγώ νομίζω πως κυκλοφόρησε πριν ογδόντα… Το ξέχασα! Άρα, κοιτάζοντας πίσω, εκείνο το «με το ζόρι» 7άρι που του είχα δώσει τότε το βρίσκω δικαιολογημένο απόλυτα, δεν αναιρώ λέξη απ’ όσα έγραψα. Ο χρόνος δικαίωσε τις αράδες μου πλήρως, όσον αφορά τα δικά μου δεδομένα και standards, πάντα.
Και να σου το ολοκαίνουργιο “Krushers of the World”, έτοιμο να παίξει και να μου φανερώσει το φετινό, νέο πρόσωπο των KREATOR. Ξεκινώντας την περιήγηση από το εξώφυλλο, βλέπω και χωρίς να τσεκάρω τα credits πως αποκλείεται αυτό να είναι έργο του Eliran Kantor. Πραγματικά, δημιουργός του είναι ο Zbigniew Bielak, γνωστός από τους GHOST. Άλλο ύφος, άλλο στυλ, άλλη προσέγγιση. Προς ώρας δε μπορώ να γνωρίζω ποια τα νοήματα/μηνύματα πίσω από το artwork, αλλά σίγουρα ο Bielak δημιούργησε ένα έργο που δεν στερείται ενδιαφέροντος, ταιριαστό με τη φιλοσοφία του συγκροτήματος.
Η παραγωγή πέρασε κι αυτή σε άλλα χέρια. Ο Arthur Rizk έδωσε τη θέση του στον Jens Bogren. Γνώμη μου; Μεγάλο όνομα ο Bogren, αλλά το “Hate Über Alles” είχε σαφέστατα καλύτερο ήχο. Περισσότερο «οργανικό» και «ξεκούραστο» στο αυτί. Στο “Krushers of the World” μπορεί μεν το αποτέλεσμα να είναι θεωρητικά αυτό που πρέπει, ωστόσο εγώ είμαι άλλης θεώρησης στο ζήτημα αυτό, συντάσσομαι με την σχολή την οποία υπηρετεί ο Rizk, οπότε μπορείς και να με αγνοήσεις.
Μουσικά, μην περιμένεις κάτι διαφορετικό από πλευράς μπάντας, όσον αφορά το ύφος του νέου δίσκου. Το “Krushers…” είναι το πιο «σκληρό» άλμπουμ των KREATOR, εδώ και πολλά χρόνια, δίχως όμως να ξεφεύγει δραματικά από τη μανιέρα που έχει δημιουργήσει ο Mille τα τελευταία αρκετά χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν ακόμη σε πληθώρα Maiden-ικές μελωδίες, Accept-ικά riffs όπως και Priest-ικά leads, συνδέοντας το thrash με το heavy metal, σε ένα πεδίο όπου οι KREATOR είναι πραγματικοί αφεντάδες. Οι «παλιομοδίτες» οπαδοί, όσοι έχουν μείνει βασικά, θα βρουν πάλι αφορμή να γκρινιάξουν, οι νεόκοποι θα τα βρουν όλα «πόπα» ενώ κάποιοι άλλοι θα σηκώσουν μαζί μου το βλέμμα όλο νοσταλγία, στο άκουσμα συγκεκριμένων σημείων που θυμίζουν έντονα τους late 90s KREATOR.
Οι «thrashοπατινάδες» του δίσκου θα εξυπηρετήσουν τον σκοπό τους (aka ξύλο στα live) και το ομώνυμο κομμάτι θα κερδίσει το κοινό, ως το πιο συναυλιακό όλων, σε έναν δίσκο με έτσι κι αλλιώς έντονο συναυλιακό χαρακτήρα. Οι στιγμές που ξεχώρισα περισσότερο, είναι και οι πιο «διαφορετικές» του. Το εντελώς 90s “Tränenpalast”, με την Britta Görtz των HIRAES να συνεισφέρει στα φωνητικά σε έναν φόρο τιμής στο “Suspiria” του Dario Argento, το “Combatants” (mid tempo heavy metal a la ACCEPT – τι μπορεί να πάει λάθος;) και το μελωδικότατο, περίπου επικό “Loyal to the grave”, το οποίο θα ήταν Ο ΥΜΝΟΣ, αν δεν είχε εκνευριστικά μονότονο και μέτριο refrain… Γιατί υποβάθμισες έτσι τέτοιο κομμάτι ρε Mille;
Πάντως, η γενικότερη εικόνα του “Krushers of the World” είναι παραπάνω από απλά θετική. Ως ένα άψογα εκτελεσμένο, “safe” άλμπουμ (εντάξει, το αντίθετο θα ήταν Η έκπληξη), δεν ξέρω κατά πόσο θα ενθουσιάσει, αυτό είναι προσωπικό θέμα καθενός ακροατή, είναι όμως σίγουρο πως θα ικανοποιήσει. Και από συγκροτήματα με ιστορία τριάντα, σαράντα και πενήντα ετών, δεν έχουμε ούτε ανάγκη, ούτε απαίτηση για δίσκους που προκαλούν ενθουσιασμό. Δίσκους που να ικανοποιούν θέλουμε. Α! Και να μη βαθμολογούμε με το ζόρι, χεχε.
7,5 / 10
Δημήτρης Τσέλλος
Η επιστροφή των KREATOR είναι γεγονός…και τι επιστροφή είναι αυτή! Κάτι λιγότερο από τέσσερα χρόνια μετά το πολύ καλό “Hate uber alles”, οι Γερμανοί μας προσφέρουν το “Krushers of the world” και πιστέψτε με το αποτέλεσμα είναι ξανά εντυπωσιακό! Χωρίς κανένα ίχνος υπερβολής, οι KREATOR συνεχίζουν στο ίδιο ηχητικό μονοπάτι που οι ίδιοι πρωτοχάραξαν μετά το restart του “Violent revolution” πριν από 25 χρόνια και για μια ακόμη φορά ο Petrozza βρίσκεται σε δαιμονιώδη συνθετική φόρμα. Όλα (μα όλα) τα τραγούδια σου μένουν με τη μία, δεν υπάρχει κανένα απολύτως filler, η παραγωγή είναι κρυστάλλινη και ογκώδης ενώ η απόδοση όλων –ειδικά όμως των Ventor (καμία έκπληξη) και Yli-Sirnio (βασικά, ούτε εδώ υπάρχει έκπληξη)- είναι αψεγάδιαστη.
Ο Mille κινείται στιχουργικά σε γνώριμες για εκείνον περιοχές (τρόμος, αναρχία, προσωπική αφύπνιση, αντίδραση στο κατεστημένο κτλ.) ενώ τολμώ να πω ότι εδώ έχουμε πιθανότατα την απόλυτη ισορροπία ανάμεσα στη thrash αισθητική (του 2001 και μετά) με το σύγχρονο μελωδικό metal. Θα ήταν παράλειψη αν δεν ανέφερα το πόσο σπουδαία δουλειά έχει γίνει στον τομέα των φωνητικών αφού τόσο τα πρώτα όσο και τα δεύτερα φωνητικά ακούγονται πεντακάθαρα! Φαντάζομαι ότι από όλα τα παραπάνω γίνεται ξεκάθαρο ότι οι KREATOR μας προσφέρουν ένα κόσμημα και είναι πραγματικό επίτευγμα αυτό αν αναλογιστεί κανείς ότι μιλάμε για το 16ο studio άλμπουμ τους!
Κλείνοντας, θα ήθελα να κάνω ένα τελευταίο σχόλιο. Είμαι σίγουρος ότι όλοι εδώ και χρόνια έχετε παρατηρήσει τα δύο άτυπα στρατόπεδα που έχουν δημιουργηθεί λόγω της ηχητικής διαφοροποίησης των KREATOR μετά το 2001. Προφανώς και όλοι αναπολούμε τις μέρες του “Extreme aggression” και του “Coma of souls” αλλά ταυτόχρονα είμαστε περήφανοι που ο Mille έχει εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα συνειδητοποιήσει ότι λόγω ακριβώς αυτής της απόφασης του, το πνευματικό του παιδί έχει γιγαντωθεί και παίζει headliner στα μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου. Τα τραγούδια μένουν στο τέλος και δόξα τω Θεώ οι KREATOR μας τα προσφέρουν απλόχερα στο “Krushers of the world”.
8,5 / 10
Σάκης Νίκας
Ξεκινάει λοιπόν το 2026 με την επιστροφή του αγαπημένου μου τευτονικού thrash metal συγκροτήματος και η αλήθεια είναι πως πριν την ακρόαση του “Krushers of the world”, δεν περίμενα να ακούσω κάποια κοσμογονική αλλαγή στον ήχο των KREATOR. Το συγκρότημα εδώ και δέκα με δεκαπέντε χρόνια, δεν έχει κάνει απλά μία στροφή σε πιο μελωδικές φόρμες, που είχε ξεκινήσει από πολύ πιο πίσω, αντιθέτως έχει χαράξει συγκεκριμένη στρατηγική παραγωγής πιο εύπεπτων κυκλοφοριών, σε ένα μουσικό τοπίο που έχει thrash στοιχεία αλλά δεν είναι και αυτό καθαυτό thrash.
Και η ταπεινή μου άποψη, όπως και σε όλα τα συγκροτήματα, αν η μουσική είναι καλή και μας αρέσει αυτό που ακούμε, τότε πολύ καλά κάνουν. Φυσικά αυτό το λέω εγώ σαν οπαδός. Το συγκρότημα, όταν βλέπει επίσης ότι πουλάει αυτό το μοντέλο, φυσικά και θα το ακολουθήσει. Και αυτό κάνουν και με το “Krushers of the world” οι KREATOR. Ένα άλμπουμ που είναι στο ίδιο μοτίβο με τις πρόσφατες κυκλοφορίες τους, που περνάς καλά ακούγοντας το, με ένα – δυο πιο αδύναμες συνθέσεις (το ομώνυμο “Krushers of the world” και το “Combatants”), με τα περισσότερα όμως τραγούδια να είναι σε πολύ καλό επίπεδο, ξεχωρίζοντας το εναρκτήριο “Seven serpents”, το “Satanic Anarchy”, που βρήκα πάρα πολύ ωραίο το μελωδικό ρεφραίν του, το δυναμικό “Traenenpalast” και τα “Barbarian” και “Psychotic imperator”, που είναι δομημένα επάνω στα πατροπαράδοτα καλούπια σύνθεσης του συγκροτήματος.
Κλείνοντας λοιπόν, το “Krushers of the world” είναι ακριβώς αυτό που περιμένεις από τους σύγχρονους KREATOR. Ένα καλοδουλεμένο άλμπουμ, με καθαρή, δυνατή και προσεγμένη παραγωγή, που αναδεικνύει τόσο τη μελωδική όσο και τη πιο επιθετική πλευρά του συγκροτήματος, χωρίς όμως να παίρνει ιδιαίτερα ρίσκα. Ακούγεται ευχάριστα από την αρχή μέχρι το τέλος, έχει τις στιγμές του και σίγουρα δεν απογοητεύει τον οπαδό που έχει αποδεχτεί τη συγκεκριμένη πορεία των τελευταίων ετών. Παρ’ όλα αυτά, δύσκολα θα μπει στη συζήτηση για κλασικές κυκλοφορίες ή θα ξεχωρίσει ουσιαστικά από τα προηγούμενα άλμπουμ της ίδιας περιόδου. Είναι απλώς ένα ακόμη καλό κεφάλαιο στη σύγχρονη δισκογραφία τους.
7 / 10
Δημήτρης Μπούκης
Οι “Δημιουργοί” του τευτονικού thrash επιστρέφουν για να μας κάνουν να ιδρώσουμε στο καταχείμωνο, με άλλο ένα εξαιρετικό άλμπουμ. Για όσους παρακολουθούν τους Γερμανούς, η έκπληξη στο 16ο τους άλμπουμ δεν είναι στον ήχο τους, καθώς η μουσική τους συνταγή ακολουθεί τα προηγούμενα. Δεν είναι ένα παλιομοδίτικο δείγμα από τις ρίζες του Mille Petrozza, αλλά αντίθετα άλλη μια απόδειξη της σύγχρονης πλευράς των καταξιωμένων thrashers. Στα παραπάνω έχει μερίδιο ευθύνης και ο Σουηδός υπερπαραγωγός Jens Bogren, με τον οποίο έγραψαν τόσο το “Phantom Antichrist” του 2012, όσο και το “Gods of violence” του 2017, και βέβαια παραμένει κοντά στο “Hate über Alles”. Αν υπάρχει ένα ίχνος έκπληξης, αυτό είναι στο ποσό καλογραμμένο είναι το “Krushers of the world”. Δεν κρύβω πως ευχαριστήθηκα το καθένα από τα δέκα τραγούδια του, είτε τα άκουσα στην σειρά, είτε ανακατεμένα (στο shuffle). Ακούγοντας τα 3 τραγούδια που κυκλοφόρησαν τους τελευταίους μήνες, θα έχετε μια γεμάτη εικόνα για το περιεχόμενο του “Krushers…”, το οποίο σκοτώνει στα γρήγορα μέρη του και εντυπωσιάζει στα πιο αργά. Το “Seven serpents” ανήκει ήδη στους μοντέρνους τους ύμνους των KREATOR, το καταπληκτικό “Tränenpalast” (όνομα περάσματος από το Ανατολικό στο Δυτικό Βερολίνο, όσο υπήρχε το τείχος) που φέρνει προς ARCH ENEMY ένεκεν και την παρουσίας της Britta Görtz (τραγουδίστριας των HIRAES) αλλά και το “Satanic anarchy” με το καρα-πιασάρικο ρεφραίν του. Επίσης λάτρεψα το “Barbarian” που είναι πιο επιθετικό όσο και το ομώνυμο με το ασυνήθιστο groove για τους Γερμανούς. Η δεύτερη νεότητα των KREATOR είναι πιο μεστή και πιο παραγωγική, σε σεμιναριακά επίπεδα για το πώς κάποιος πρέπει να χρησιμοποιεί την εμπειρία του, την έμπνευσή του και την ενέργειά του στην σύγχρονη εποχή. Δεν ξέρω τι παραπάνω μπορεί κάποιος να απαιτεί από ένα thrash άλμπουμ το 2026. Τώρα βέβαια αν εσείς ψάχνετε να τετραγωνίσετε τον κύκλο, τότε πάω πάσο.
9 / 10
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
Nέος δίσκος για τους Γερμανούς thrash τιτάνες, ο δέκατος έκτος παρακαλώ στην καριέρα τους που βγαίνει σε μια χρονιά που σηματοδοτεί την 40η επέτειο από το θρυλικό “Pleasure to kill”. Όλα αυτά τα χρόνια ο Μille δεν έχει σταματήσει να μας προσφέρει δίσκους με απαράμιλλη ποιότητα και αρκετές φορές έχει παρεκκλίνει από το thrash metal μονοπάτι (“Renewal”, Endorama”) γιατί ήθελε να κάνει κάτι διαφορετικό και να εκφραστεί διαφορετικά, αλλά όπως αποδείχθηκε στο τέλος, η ποιότητα αυτών των πειραματικών δίσκων ήταν εξαιρετική.
Ακούγοντας τον νέο δίσκο πολλά από τα κομμάτια θυμίζουν μελωδικό death metal στο ύφος των ΑRCH ENEMY, IN FLAMES και ανάλογών σχημάτων αλλά ακούγοντας τον δίσκο πολλές φορές, τα κομμάτια σου καρφώνονται στο μυαλό κάνοντάς τα πιο πιασάρικα και πιο ευκολομνημόνευτα στο τέλος.
Τα πρώτα τρία singes που δόθηκαν στην δημοσιότητα, το “Seven serpents” που ανοίγει τον δίσκο παντρεύει τον old school ήχο με μοντέρνες επιρροές, το “Satanic anarchy” διαθέτει επιρροές από ΑRCH ENEMY και τους παλιούς IN FLAMES και το “Tränenpalast” που είναι επηρεασμένο από το “Suspiria” του Dario Argento και περιέχει λόγω και του θέματος του ίσως, μουσικά στοιχεία από τo ύφος του “Endorama”.
To ομώνυμο κομμάτι που επηρεάσθηκε σαν τίτλος από τους ΜΑΝΟWAR και το κομμάτι “Warriors of the world”, μουσικά επηρεάζεται από άλλα πράγματα όπως το groove metal των ΙΝ FLAMES. To “Barbarian” είναι μια old school σύνθεση με περάσματα από CHILDREN OF BODOM ενώ ο χαρακτηριστικός ήχος της μπάντας ακούγεται αυτούσιος στο “Blood of our blood” διανθισμένος με ένα μελωδικό refrain. Εξαιρετικό παραδοσιακό old school KREATOR thrash ακούμε επίσης στα “Psychotic Imperator” και “Death scream”. Το “Combatants” είναι αρκετά μελωδικό χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο και το “Loyal to the grave” που κλείνει τον δίσκο είναι ένα groove metal κομμάτι που θα κάνει τους παραδοσιακούς οπαδούς τους να ξαναπεράσουν ακμή ακούγοντας το!
Συνολικά έχω να πω ότι ο δίσκος μου ακούγεται μια χαρά σε ότι στυλ και να κινείται και ακούγοντας το όλο και πιο πολύ τόσο περισσότερο μου αρέσει. Η παραγωγή του Jens Borgen τα σπάει, η μπάντα φοβερή όπως πάντα ιδιαίτερα μου άρεσε ο ήχος του Ventor στα τύμπανα και φυσικά η μορφάρα ο Sami που “κεντάει” αδιαλείπτως στους Γερμανούς 25 χρόνια τώρα.
Το ερώτημα που γεννάται άλλη μια φορά είναι αν έχει δικαίωμα ο καλλιτέχνης να ορίζει το μουσικό ύφος που θα κυμαίνεται κάθε φορά ή θα πρέπει να ακολουθεί το χαρακτηριστικό του μουσικό ύφος όπως θέλει η πλειοψηφία των οπαδών; Η απάντηση σε αυτή την περίπτωση που δίνεται από τον Mille είναι ότι θα ακολουθεί το δικό του “θέλω” και αυτό κάνει όλα αυτά τα χρόνια με την μπάντα του. Προσωπικά επικροτώ και θα επιβραβεύω πάντα τόσο τον Μille όσο και κάθε άλλον μουσικό που βάζει την καλλιτεχνική του δημιουργία και ελευθερία πάνω από τις επιταγές του μουσικού ύφους, που τολμά να ρισκάρει και κρίνεται στο τέλος γι’ αυτές του τις κινήσεις. Πιστεύω ότι ο κάθε μουσικός πρέπει να είναι ελεύθερος να κάνει οτιδήποτε θελήσει και να πειραματιστεί αναλόγως όπως και ο οπαδός είναι ελεύθερος το εγκρίνει η να το αποκρύψει ανάλογα το κάθε εγχείρημα. Αυτή (θα έπρεπε και να) είναι και η ουσία της μουσικής στην τελική!
8 / 10
Γιάννης Παπαευθυμίου
Οι KREATOR έφτασαν αισίως στο έβδομο άλμπουμ της ύστερης εποχής τους, η οποία ξεκίνησε το μακρινό, πλέον, 2001 με το “Violent revolution”. Όποιος περιμένει ακόμα ο Mille να επαναπροσδιορίσει τον τρόπο σύνθεσης των κομματιών των KREATOR καλά θα κάνει να σταματήσει επιτέλους να γκρινιάζει ότι ακολουθεί μια επαναλαμβανόμενη μανιέρα. Όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τους KREATOR αυτής της περιόδου είναι παρόντα και πολλά καινούρια που είναι άξια αναφοράς και προσοχής ακόμα και από αυτούς που δεν είναι ορκισμένοι οπαδοί τους. Για πρώτη φορά σε αυτή την περίοδο ο Mille δεν τιτλοφορεί δίσκο τους με τραγούδι που να έχει αξιομνημόνευτο ρεφραίν. Ένα τέτοιο τραγούδι είναι σίγουρα το “Satanic anarchy” και θαρρώ πως κανένα άλλο τραγούδι του δίσκου δεν έχει αντίστοιχο στοιχείο. Παρόντα όμως είναι τα μελωδικά ρεφραίν και οι αντίστοιχες εκτεταμένες lead κιθάρες που σχεδόν πάντα οδηγούνται σε ταχύτατα ξεσπάσματα. Ποιος να το έλεγε ότι ο Φινλανδός Sami θα ήταν όλα αυτά τα χρόνια τόσο καταλυτικός στην ηχητική αναμόρφωση των Γερμανών; Μαζί ακόμα και σήμερα με κομμάτια όπως το φοβερά ρυθμικό mid tempo “Combatants” καταφέρνουν να εκπλήσσουν θετικά, όπως και στο “Psychotic imperator” με το κοφτό ρυθμικό ρεφραίν και την παρουσία χορωδίας. Το κλείσιμο του δίσκου με το “Loyal to the grave” τους παρουσιάζει διαφορετικούς από τον υπόλοιπο δίσκο, θυμίζοντας πόσο πειραματικοί ήταν στα 90s.
Η παραγωγή του Jens Borgen αναδεικνύει τις συνθέσεις με τον πομπώδη χαρακτήρα του και τον διαχωρισμό των οργάνων ακόμα και όταν οι ρυθμοί είναι καταιγιστικοί. Οι συμμετοχές των Scott Ian των ANTHRAX και των Chuck Billy τωνTESTAMENT δείχνουν τον σεβασμό που έχουν και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, αν και στην ακρόαση δεν ακούγονται ξεκάθαρα με την παρουσία τους. Η Britta Görtz ακούγεται κάπως αταίριαστη στα φωνητικά που κάνει μαζί με τον Mille στο “Tränenpalast”. Καταληκτικά είναι ακόμα ένας δίσκος τους, ο οποίος πιστεύω ότι θα αποζημιώσει τους οπαδούς τους – κυρίως εκείνους που θα ανακαλύψουν τα στοιχεία που τον διαφοροποιούν μετά από πολλές ακροάσεις. Προσωπικά με χαροποιεί και μόνο που με ανάγκασε να τον ακούσω αλλεπάλληλες φορές για να μπω στο πνεύμα του, κάτι μοναδικό για συγκρότημα που έχει ξεπεράσει τα 40 (!) χρόνια παρουσίας του στη σκηνή.
8,5 / 10
Λευτέρης Τσουρέας
Ως φανατικός KREATOR-άκιας, δεν θα μπορούσα να ζητήσω καλύτερο ποδαρικό στις δισκοκριτικές του 2026, από το ολοκαίνουργιο, 16o άλμπουμ των θεών από το Essen με τίτλο “Krushers of the world”. Οι KREATOR με κάνουν και αισθάνομαι σιγουριά κάθε φορά που βγάζουν δίσκο. Ο οραματιστής που λέγεται Mille Petrozza δεν δέχεται να κυκλοφορήσει κάτι που δεν είναι ποιοτικό. Πάμε να δούμε αυτή τη φορά τι έχουμε στα χέρια μας. Αρχικά, ένα ακόμα ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ εξώφυλλο, από τον Zbigniew M. Bielak, που έκανε εξώφυλλα για πολλούς και διάφορους κατά καιρούς (GHOST, BEHEMOTH, IMMOLATION, DIABOLIC ενώ, προσωπικά, ξεχωρίζω εκείνο του “The visions of trismegistos” των NEKROMANTHEON!). Από τη γραμματοσειρά του τίτλου που παραπέμπει στην αντίστοιχη του θρυλικού “Pleasure to kill”, ως τις αναφορές στο “Coma of souls”, πραγματικά μπορείς να το χαζεύεις για ώρες!
Από το ξεκίνημα του ωστόσο, φέρνει την σιγουριά που νιώθουμε όταν παίζει ένας δίσκος KREATOR, με το “Seven serpents”. Ατόφια γκαζωμένο μα και μελωδικό (τόσο στην εισαγωγή όσο και από τη μέση και πέρα) να αποτελεί σοφά το πρώτο single. Καθόλα συναυλιακό κομμάτι και αντιπροσωπευτικό της ύστερης περιόδου των Γερμανών. Μαντεύω με ασφάλεια, ότι θα μπαίνουν με αυτό στη περιοδεία με EXODUS, CARCASS και NAILS. Από εκεί και έπειτα, έχουμε μια ωραία αλλαγή, στην εναλλαγή ύφους κομματιών στη ροή του δίσκου. Αντί να έχουμε δύο γρήγορα κομμάτια να ξεκινούν το δίσκο, έχουμε το mid-tempo (κι ας ξεσπάει στη μέση) “Satanic anarchy”, που εμένα προσωπικά το κύριο του riff μου θύμισε φουλ MEGADETH! Φουλ μελωδικό ρεφρέν, που έχει μεγαλώσει μέσα μου πολύ ωραία με τις ακροάσεις. Το αυτό και το πιο στακάτο και γκρουβάτο ομώνυμο, με ένα riff που δεν περίμενα από τους KREATOR να είμαι ειλικρινής!
Με ανατρίχιασε, αλλά και έκανε το κεφάλι να πηγαίνει πάνω κάτω έντονα! Για το “Tränenpalast” με την εντελώς “Outcast”/”Endorama” αύρα του, το black metal “ξύσιμο” στο βασικό του riff, έχω μόνο τα καλύτερα να πω, μια και είναι γνωστή η αγάπη μου στη πειραματική περίοδο των KREATOR! Χώρια η πινελία της κυρίας Britta Gortz (HIRAES και πάλαι ποτέ CRIPPER) σε ένα ντουέτο – φωτιά με τον Petrozza, δίνει το κάτι παραπάνω (δείτε το video – φόρο τιμής στο “Suspiria” και τον Ιταλικό horror κινηματογράφο εν γένει). Και κάπου εδώ, ο Mille παίρνει (ή μοιράζει, σωστότερα) ανάποδες Γερμανικές! Σαν να σου λέει “ωραίες οι μελωδίες, πάμε να σας δείρουμε όπως μόνο εμείς ξέρουμε!”. Διότι, σκάνε διαδοχικά το “Barbarian” και το “Blood of our blood” και λέω “πωπω ρε φίλε, αυτά σε συναυλία σκοτώνουν κόσμο!”. Κάτι που παρατηρώ με τις ακροάσεις είναι πόσο συναυλιακό είναι το άλμπουμ, εν συγκρίσει ειδικά με φορές τα τελευταία 25 χρόνια που οι KREATOR είτε είχαν μακροσκελείς είτε εν γένει ατμοσφαιρικές συνθέσεις.
Ακόμα και το στακάτα mid-tempo “Combatants” έχει πολύ νεύρο και τσαμπουκά, τόσο που θέλω να το ακούσω σε live. Και όμως, η μεγάλη σύνθεση στα 5 λεπτά και 5 δεύτερα, είναι το σαρωτικό “Psychotic imperator” που μας διαλύει με πόσους διαφορετικούς τρόπους, η αγαπημένη μου σύνθεση του δίσκου, ως η πλέον πλήρης και απειλητική! Πιο δυσοίωνη αρμονία στην εισαγωγή του, για να έρθει ένα riff – μηχανή του κιμά να πάρει το κεφάλι μας για τρόπαιο (ο σβέρκος έκανε ένα κρακ, όταν έσκασε το ρεφρέν), ενώ στη μέση, έχει ψαλμωδίες που σε τρομάζουν ακόμα περισσότερο! Μου αρέσει ΠΟΛΥ που δοκιμάζουν νέα πράγματα 40 χρόνια μετά την ίδρυσή τους και μας τα “σερβίρουν” με τόσο γούστο! Και κάπου εκεί, σκάει το τσαμπουκαλεμένο “Death scream” με ένα αρμονικό riff που είναι λες και βγήκε από το “Terrible certainty” (ω ναι!), με ξύσιμο black metal-ικό στο ρεφρέν (ω ναι και πάλι)!
Ένα κομμάτι που βγάζει φρέσκια επιθετικότητα, ενώ όπως αρκετά από τα πειράματα των KREATOR μέσα στο “Krushers of the world”, σηκώνει τα βλέφαρα των οπαδών των Γερμανών με έκπληξη. Παράλληλα, δείχνει μια μπάντα που έχει φτιάξει ένα δικό της αμάλγαμα thrash στο οποίο χωράνε μελωδίες, χωράνε πειραματισμοί κατά το δοκούν και μέσα σε αυτό, παίζει μόνη της μπάλα. Ο επίλογος ανήκει στο υμνικό “Loyal to the grave” όπου ακούμε ελαφρώς πιο μελωδικό το γρύλλισμα του Γερμανού της καρδιάς μας. Θεωρώ πως έχει να κάνει με ότι στον υπόλοιπο δίσκο σκίζει το λαρύγγι του και ακούγεται κάπως πιο θυμωμένος (κι όμως παιδιά, ο άνθρωπος έχει πάρει ανάποδες όσο λίγες φορές τα τελευταία χρόνια και ωρύεται σαν να θέλει να τον ακούσει όλος ο κόσμος), ενώ σε αυτό ήθελε να κάνει περισσότερο μια δήλωση. Πιστοί ως τον τάφο σε αυτό που πρεσβεύουν. Όπως πρέπει άλλωστε.
Έχοντας τη πολυτέλεια να ακούσω το δίσκο πολλές φορές για τις ανάγκες ετούτης της κριτικής, θα πω ότι ήταν όμορφη η επιστροφή στον Jens Bogren για τη παραγωγή, μια και ο δίσκος με το υλικό του την αποζητούσε. Όχι ότι θα με χάλαγε η προσέγγιση του Rizk, ωστόσο, κάθε άλλο! Απλά η άνεση που έχει από τις προηγούμενες δουλειές των KREATOR ο Jens, βοήθησε πολύ στο αποτέλεσμα που ακούμε. Ένα πραγματικά πλούσιο και πλήρες άλμπουμ, ενώ αν δεν σας το πω, θα νομίζετε ότι είναι 50+ λεπτά. Αμ δε, ούτε 44 λεπτά δεν έγραψε το ρολόι! Και όμως, γίνονται τόσα πράγματα, δείγμα εμπειρίας στο κομμάτι που μετράει: της τραγουδοποιίας. Σε αυτό οι KREATOR ήταν είναι και θα είναι οι καλύτεροι της Γερμανικής τετράδας του thrash, διαχρονικά, κατ’ εμέ! Το “Krushers of the world” απλά το πιστοποιεί έτι μια φορά. Εγώ πλέον, περιμένω να πάρω στα χέρια μου τον δίσκο να τον λιώσω με τους στίχους του, όπως πρέπει. KREATOR BIS ZUM TOD!
8,5 / 10
Γιάννης Σαββίδης
