Σάββατο βράδυ, η πρώτη μας ανταπόκριση για το 2026, είναι γεγονός. Ο λόγος; Το συμφωνικό metal σχήμα των MEDEN AGAN, κλείνει 20 χρόνια παρουσίας στη σκηνή. Κι όμως, συμβαίνει! Καμιά φορά χρειάζονται τέτοιες υπενθυμίσεις, προκειμένου να συνειδητοποιήσει κάποιος πως περνάνε τα χρόνια. Περνάνε όμορφα, το μόνο σίγουρο! Θα πούμε παρακάτω για αυτά τα 20 χρόνια. Στο πλευρό τους οι THE SILENT WEDDING και οι SENSES. Η προσέλευση κόσμου, ικανοποιητική θα έλεγα εγώ, δεδομένου ότι έπαιζαν και άλλα τοπικά live. Κακά τα ψέματα, δεν μπορούμε όλοι να βρισκόμαστε παντού. Αρκετά όμως με αυτά, πάμε στο δια ταύτα γιατί το βράδυ του Σαββάτου, γίνανε πράγματα!
Πρώτοι στη σκηνή οι SENSES. Να πω την αμαρτία μου, δεν είχα ιδέα τι παίζανε, ήξερα απλά το όνομα, κάπου είχα δει και το λογότυπο, ως εκεί. Τι έχουμε εδώ; Έχουμε hard’n’heavy που πατάει τόσο στη παραδοση όσο και στο σήμερα. Καλεσμένη η Έφη από EUPHROSYNE σε ένα κομμάτι κιόλας. Ωραία λεπτομέρεια το σκαμπό και το χιούμορ εν γένει του τραγουδιστή. Ωραία πινελιά το φινάλε ενός κομματιού με το breakdown του “Domination”, αλλά και η διασκευή του “I might lie” του Andy Taylor. Λόγω τεχνικού προβλήματος στο in ear του τραγουδιστή αλλά και στο ταμπούρο, υπήρξε ένα χρονικό κενό στην εμφάνιση τους, που πήγε πίσω το πρόγραμμα, αλλά δεν επηρεάστηκε ιδιαίτερα η καλή τους διάθεση, κάθε άλλο! Κάτι που φυσικά μόνο υπέρ τους είναι. Το πρόσημο θετικό ξεκάθαρα, μπράβο!
Εν συνεχεία, οι THE SILENT WEDDING. Σπουδαία prog/power ΜΠΑΝΤΑΡΑ της σκηνής μας, από αυτές που πρέπει να αγκαλιάζουμε όσο πιο πολύ γίνεται. Μια ακόμα, πιο περιορισμένη χρονικά, σπουδαία εμφάνιση για το σχήμα αυτό που τόσο με έχει κερδίσει. Όλη η μπάντα είναι σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή, που πραγματικά όπου κι αν τη πετάξεις, θα πάρει κεφάλια. Ειδικά όταν το τελευταίο τους εξαιρετικό άλμπουμ “Ego path” έχει αγκαλιαστεί τόσο από τον κόσμο. Μεγάλη υπόθεση να έχεις κομματάρες, ειδικά σε αυτό το είδος.
Για την ιστορία, είχαμε το “Ego path” με τη μερίδα του λέοντος στο set (“Time of darkness”, “The sea of fate”, “Point of no return”, “Stealing the sun”, “Reveal the rain”, “Song of the dead”), ενώ φυσικά τιμήθηκε και το “Enigma eternal” (“Shadows and dust”, “The endless journey”, “Catharsis” και το σπαραξικάρδιο “Loneliness” – αφιερωμένο σε όσους “έφυγαν”). Πανέμορφη στιγμή, η παρουσία των παιδιών των μελών της μπάντας στον εξώστη, με τον μπροστάρη αυτής Μάριο Καραναστάση, να λέει “ό,τι κάνουμε σε αυτή τη σκηνή, είμαστε πρότυπο για τα παιδιά”. Ουδέν αληθέστερον τούτου.
Και κάπως έτσι, βρισκόμαστε ενώπιον του κυρίως πιάτου. MEDEN AGAN. 20 χρόνια, 5 studio δίσκοι, 5 διαφορετικές (μαζί με την «καινούργια») φωνές. Λέμε «καινούργια», διότι η Ελένα Στρατηγοπούλου που τραγούδησε, ανέλαβε τα φωνητικά μόνο για το επετειακό αυτό live. Νομοτελειακά, λοιπόν, υπήρξε μια άλφα αμηχανία, μιας και εκτός του ότι καλούνταν να γεμίσει την μακροβιότερη προκάτοχο, πάνω που εκείνη είχε αρχίσει να δένει με το κοινό της μπάντας. Φυσικά, αγκαζέ με τη στιβαρή παρουσία του Μπάμπη Τσολάκη (FRAGILE VASTNESS) πίσω από τα τύμπανα, παρουσιάστηκαν στο κοινό. Η «νέα» λοιπόν φωνή, έχει ένα ελαφρώς πιο “ροκάδικο” γρέζι, παρότι στο ίδιο λυρικό μήκος κύματος με τις προκατόχους (εδώ βοηθάει και η θητεία στους FRAGILE VASTNESS). Αυτό στις παλιότερες συνθέσεις, σαφώς δίνει ένα άλλο χρώμα, ενώ η ίδια ξεκάθαρα είναι άρτια εκτελεστικά.
Η διασκευή στο “Maniac” με Δημήτρη Γιαννακόπουλο έδωσε μια πιο διασκεδαστική νότα στη βραδιά, ενώ ο Ηλίας Ζούνης από KARMA VIOLENS στα “Portal of fear” και “Sickness”, έδωσε ξεκάθαρα το δικό του πιο ακραίο στίγμα. Το encore ξεκίνησε με το θρυλικό “The show must go on” των QUEEN σε μια διασκευή κοντά στο ύφος της μπάντας. Φωνητικά οι γραμμές του κορυφαίου frontman που υπήρξε ποτέ, τιμήθηκαν όπως τους έπρεπε, Τίτλους τέλους έριξε το “Lustful desires” από το “Lacrima dei”, που ήταν το παλαιότερο άλμπουμ που τιμήθηκε.
Πρέπει όμως να εκφράσω και μία απορία μου, παρατήρηση, όπως θέλετε πείτε το σχετικά με αυτή την καθ’ όλα επαγγελματική και άρτια εμφάνιση. Όταν παίζεις επετειακή συναυλία, θεωρώ δεδομένο ότι τιμάς όλες τις περιόδους σου. Κι όμως, οι επιλογές στάθηκαν κυρίως στα τελευταία άλμπουμ “My name is Katherine” (“Moth”, “Rejection”, “Trapped”, “Confident”, “Beyond any suspicion”, “Shedding”) και “Catharsis” (“No escape”, “The purge”, “Cleanse their sins”). ενώ τα δύο πρώτα άλμπουμ, έλαμψαν δια της απουσίας τους (“Illusions”, “Erevos aenaon”). H μπάντα μπορεί ξεκάθαρα να αποδώσει το υλικό, από τεχνικής άποψης, οπότε, γιατί να μην δοθεί αυτό το έξτρα χρώμα, έστω μιας επιλογής από τα πρώτα βήματα, προκειμένου να υπερτονιστεί η εξέλιξη από τότε μέχρι σήμερα; Βέβαια, ίσως σε αυτό να είχε να κάνει και ο λίγος χρόνος που είχαν με την τραγουδίστρια που κλήθηκε να “βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά”…
Τέλος πάντων, τροφή για σκέψη όλα τα παραπάνω κι ευχές για τα καλύτερα εκ μέρους ROCK HARD για αυτά τα 20 χρόνια. Στα επόμενα με υγεία!
Υ.Γ.: Τουλάχιστον άκομψο εκ μέρους κοινού ότι χρειάστηκε να κάνει διπλή παρατήρηση για το κάπνισμα η τραγουδίστρια των MEDEN AGAN. Λίγος σεβασμός δεν βλάπτει.
Γιάννης Σαββίδης
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη
