>
“Symphony of the wolves”
Στις 26 Οκτωβρίου του 2024, η Πορτογαλική μπάντα του dark/gothic metal, ένωσε δυνάμεις με την Lisbon Sinfonietta Orchestra στη MEO Arena της Λισσαβόνας για να δώσει την πρώτη συμφωνική της συναυλία. Ένα χρόνο μετά, εκείνη η βραδιά κυκλοφορεί σε διπλό CD/βινύλιο και DVD/Blu Ray, με τον τίτλο “Opus Diabolicum”. Ο Γιώργος Γκούμας ξαναβρίσκεται διαδικτυακά με τον frontman Fernando Ribeiro για να του δώσει όλες τις λεπτομέρειες σχετικά με αυτό το magnum opus.
Λογικά, η πρώτη ερώτηση που μου έρχεται στο μυαλό είναι ποιανού ήταν η ιδέα για αυτό το εγχείρημα;
Η ιδέα προϋπήρχε σε κάποιους από τους δίσκους μας όπως οι “Extinct” (2015) ή “1755’” (2017), για παράδειγμα όπου οι ενορχηστρώσεις ζητούσαν από μόνες τους να επενδυθούν με μια συμφωνική ορχήστρα. Η αλήθεια είναι ότι είχαμε κάποιες προτάσεις στο παρελθόν για κάτι τέτοιο αλλά είμασταν ήδη πολύ απασχολημένοι με το να κάνουμε δίσκους και μετά να περιοδεύουμε οπότε ποτέ αυτή η ιδέα δεν ωρίμασε. Μετά την πανδημία όμως, εμείς όπως και τόσες άλλες οι μπάντες βρεθήκαμε μπροστά σε μια κατάσταση που δεν μπορούσαμε να βγούμε σε περιοδεία αν και μόλις είχαμε βγάλει δίσκο (‘Hermitage’, 2021) και έπρεπε να βρούμε κάποιες εναλλακτικές λύσεις για να παραμείνουμε στο προσκήνιο. Έτσι βρεθήκαμε να κάνουμε ακουστικές περιοδείες σε θέατρα ή να ηχογραφήσουμε μια εμφάνιση στην σπηλιά Grutas de Mira D’Aire (ΣτΣ εμφάνιση που ηχογραφήθηκε για τον δίσκο ‘From Down Below – Live 80 Meters Deep’ το 2022). Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αναζήτησης εναλλακτικών λύσεων, ήταν και το τηλεφώνημα του διευθυντή της ορχήστρας Orquestra Sinfonietta de Lisboa, Vasco Pearce de Azevedo ο οποίος, όντας οπαδός της μπάντας μου έκανε την πρόταση να παίξουμε με την ορχήστρα στο MEO Arena της Λισσαβόνας όπου έχουν παίξει εκεί από τους METALLICA μέχρι τη Lady Gaga. Ήταν μια ευκαιρία να κάνουμε κάτι σημαντικό για την μπάντα, αν και η αλήθεια είναι ότι τα υπόλοιπα μέλη στην αρχή ήταν λίγο διστακτικοί λόγω του μεγέθους και της πολυπλοκότητας του όλου project. Το πρώτο πράγμα που συμφωνήσαμε ήταν ότι θα μειώναμε την χωρητικότητα από τα 18 χιλιάδες άτομα στα οχτώ χιλιάδες κι ότι καθισμένοι θα υπήρχαν μόνο στις κερκίδες, γιατί θέλαμε να διατηρήσουμε την ατμόσφαιρα μιας μεταλλικής συναυλίας.
Υποθέτω ότι ο Pedro Paixão (πλήκτρα) έχει την περισσότερη εμπειρία στην μπάντα όσον αφορά τις κλασσικές ενορχηστρώσεις. Συνεργάστηκε με την ορχήστρα όταν έπρεπε να γραφτούν τα τραγούδια σε παρτιτούρες;
Οι παρτιτούρες ήταν δουλειά του Filipe Melo, επαγγελματία ενορχηστρωτή, μουσικό της τζαζ, συνθέτη μουσικής για θέατρο και σινεμά, σκηνοθέτη βίντεο κλιπ (έχει κάνει δύο για εμάς: “I’ll See You in My Dreams” και “Lickanthrope”) και καλού φίλου. Όποτε έπρεπε να μεταφράσει την μουσική μάς σε μουσική που θα την καταλάβαιναν οι κλασσικά εκπαιδευμένοι μουσικοί της ορχήστρας. Είναι σαν να διαβάζω εγώ ένα βιβλίο του Καζαντζάκη στα Πορτογαλικά (ΣτΣ ως γνωστόν, ο Fernando είναι λάτρης της λογοτεχνίας και στην συνέντευξη φορούσε ένα μπλουζάκι που έλεγε “Les Fleurs du mal”, τίτλος της διάσημης συλλογής του Γάλλου ποιητή Charles Baudelaire). Κατέληξε να έχει γράψει 250 σελίδες με παρτιτούρες! Ο Pedro αλλά και ο Ricardo (Amorim, κιθάρα), όντας οι συνθέτες των κομματιών ήταν σε στενή συνεργασία τόσο με τον Filipe όσο και με τον Vasco για να δώσουν την τελική συγκατάθεσή τους στις ενορχηστρώσεις. Πρέπει να πω ότι η συνεργασία ήταν πολύ ομαλή, κάτι που ομολογώ δεν το περίμενα γιατί ήταν σαν δύο διαφορετικοί κόσμοι να συναντώνται, ειδικά ο Filipe που είναι ο πιο διάσημος Πορτογάλος πιανίστας της τζαζ, και φυσικά δεν ξέραμε πως θα ήταν η αντίδραση των μουσικών της ορχήστρας. Στο μυαλό μου είχα φτιάξει κάθε είδους σενάρια γεμάτα κρίσιμες καταστάσεις, αιτήματα που δεν θα μπορούσαν να καλυφθούν, ακόμα και περιφρόνηση εκ μέρους των μουσικών, αλλά τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε, ευτυχώς.
Το πιο πρόσφατο παράδειγμα μιας metal μπάντας που έχει παίξει με μια συμφωνική ορχήστρα, είναι οι SEPTICFLESH. ‘Ήταν κάποιο είδος έμπνευσης για εσάς;
Η αλήθεια είναι ότι άκουσα πολλούς δίσκους τέτοιου είδους κατά την διάρκεια της δημιουργίας αυτού του project από THERION μέχρι METALLICA, και πρέπει να πω ότι κάποιοι δίσκοι όπως εκείνοι των DIMMU BORGIR (‘Northern Forces Over Wacken’, 2022) ή SATYRICON (‘Live at the Opera’, 2015) μου άρεσαν, αλλά οι περισσότεροι όχι και τόσο γιατί οι ενορχηστρώσεις μου φάνηκαν δίχως δυναμισμό και τόλμη, και δεν έδιναν κάτι το διαφορετικό στα ορίτζιναλ κομμάτια. Εκείνος ο δίσκος όμως που μου άρεσε πολύ ήταν ακριβώς αυτός των SEPTICFLESH (‘Infernus Sinfonica MMXIX’, 2020). Αυτό που κάνει την διαφορά από τους άλλους είναι ότι οι αρχικές συνθέσεις ήδη περιλαμβάνουν τα ορχηστρικά μέρη, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος των συνθέσεων και δεν είναι κάτι που έχει προστεθεί a posteriori, κι αυτό βέβαια έχει να κάνει και με το γεγονός ότι ο Χρήστος (Αντωνίου) έχει επίσημο πτυχίο ως ενορχηστρωτής και συνθέτης. Μου αρέσει γιατί είναι οι ενορχηστρώσεις ακούγονται ως οργανικά δεμένες με τα κομμάτια ενώ τα ίδια τα κομμάτια διατηρούν τόσο την αυθεντικότητα όσο και την ωμότητά τους. Η πλάκα είναι ότι όταν ο Pedro μίλησε με τον Χρήστο, γιατί υπάρχει και μια φιλία που ενώνει τις δύο μπάντες, ο Χρήστος του είπε ότι για την επόμενη φορά θα πρέπει να βρούμε μια πιο μεγάλη ορχήστρα γιατί ενώ εμείς είχαμε 45 μουσικούς, για τις συναυλίες στο Ηρώδειο, η ορχήστρα ήταν πάνω από 90, εάν δεν κάνω λάθος.
Με ποια κριτήρια έγινε η επιλογή του ρεπερτορίου;
Εκείνο που είχαμε ξεκάθαρο στο μυαλό μας ευθύς εξαρχής, ήταν ότι θα έπρεπε να συμπεριλάβουμε κομμάτια από τον δίσκο ‘1755’. Όχι μόνο γιατί όλοι οι στίχοι είναι στα Πορτογαλικά και επειδή οι ορχηστρικές ενορχηστρώσεις ήταν ήδη παρούσες, αλλά και γιατί ολόκληρος ο δίσκος περιστρέφεται γύρω από ένα ιστορικό συμβάν (ΣτΣ: ο καταστροφικός σεισμός της Λισσαβόνας το 1755) που επηρέασε ολόκληρη την Ευρώπη. Θυμάμαι όταν ηχογραφούσαμε τον δίσκο, έλεγα στον εαυτό μου ότι κάποια μέρα θα κάναμε μια παρουσίαση του δίσκου, έτσι όπως του αξίζει: με μια συμφωνική ορχήστρα. Από την άλλη είχαμε ένα μικρό θέμα με την διάρκεια της συναυλίας, γιατί οι κλασσικοί μουσικοί δεν είναι και συνηθισμένοι να παίζουν για πολύ χρόνο, οπότε ο Vasco πρότεινε αρχικά να παίξουμε μαζί τα κομμάτια του ‘1755’ και τα υπόλοιπα μόνο με την μπάντα. Φυσικά αυτό θα έκανε το δεύτερο μέρος να είναι απλά άλλη μια συνήθης συναυλία των MOONSPELL, αλλά εμείς θέλαμε να προσφέρουμε μια πλήρη ορχηστρική εμπειρία στο κοινό μας. Τελικά, καταφέραμε να συμπεριλάβουμε κάποια από τα κλασσικά κομμάτια μας όπως “Alma Mater”, “Full Moon Madness” ή “Vampiria”. Ειδικά αυτό το τελευταίο, θέλαμε εδώ και καιρό να του δώσουμε μια καινούργια ηχητική επένδυσή, γιατί κατά την γνώμη μας, το πέρασμα του χρόνου δεν ήταν ευγενικό μαζί του. Επίσης θέλαμε να συμπεριλάβουμε κάποια κομμάτια τα οποία στην αρχική τους μορφή δεν έχουν κανένα ορχηστρικό στοιχείο, όπως είναι τα “Everything Invaded” και “Finisterra”. Αναφορικά για αυτό το τελευταίο, στον ίδιο δίσκο, ‘Memorial’ (2006), υπάρχει και το ορχηστρικό “Proliferation”, το οποίο βασίζεται στην έργο του Igor Stravinsky, “Ιεροτελεστία της Άνοιξης” (1913)
Ξέρεις, άφησες απ’ έξω τα δύο κομμάτια που εμένα προσωπικά μου άρεσαν πιο πολύ στην ορχηστρική τους μορφή: “Breath (Until We Are No More)” και “Extinct”, τα οποία μαζί με την καινούργια διασκευή του “Vampiria”, είναι οι πιο επικές στιγμές εκείνης της βραδιάς.
Ξέρεις, πότε δεν ήμουν fan του symphonic metal αλλά μετά την συνεργασία μου με μια Πορτογαλική μπάντα που λέγεται GLASYA (ΣτΣ το βίντεο κλιπ του τραγουδιού “Fear” μπορείτε να το δείτε στο YouTube), άρχισα να το ανακαλύπτω ξανά γιατί ο δίσκος τους είναι από τα καλύτερα του είδους για αυτήν την χρονιά· είναι ωμός και σκοτεινός, έτσι όπως μου αρέσει έμενα το metal. Χαίρομαι που αναφέρεις αυτά τα δύο κομμάτια, γιατί ο δίσκος στον οποίο βρίσκονται, ‘Extinct’ (2015), είναι ο μόνος άλλος δίσκος μας, μαζί με τον ‘1755’ που θα μπορούσε να παιχτεί ολόκληρος από μια συμφωνική ορχήστρα. Για το κομμάτι “Breath”, στην αρχική του μορφή, είχαμε χρησιμοποιήσει μια μπάντα εγχόρδων από την Τουρκία, το οποίο ήταν μια πρόκληση για εμάς επειδή η μουσική νοοτροπία και ο τρόπος παιξίματος είναι διαφορετικός από εκείνο μιας δυτικής μπάντας. Για τον live δίσκο, κρατήσαμε το πνεύμα της αρχικής ενορχήστρωσης αλλά την ίδια στιγμή επειδή τώρα το κομμάτι είναι παιγμένο από μια δυτική ορχήστρα, έχει έναν άλλο αέρα. Όσο αφορά το ‘Extinct’, νομίζω ότι πρόκειται για ένα από τα καλύτερα κομμάτια μας, αλλά δυστυχώς μου φαίνεται παραγνωρισμένο, ειδικά από εκείνους που έχουν κολλήσει στα δύο πρώτα άλμπουμ μας, χα χα!
Αν και δεν είμαι ειδικός στην κλασσική μουσική, όταν πριν ανάφερες τον Ρώσο συνθέτη Stravinsky, σκέφτηκα ότι όντως η ορχήστρα έχει κάτι στο παίξιμό της από συνθέτες όπως Tchaikovsky ή Rachmaninoff…
Ναι, όντως είχαμε δώσει την οδηγία ότι θέλαμε οι ενορχηστρώσεις να έχουν αυτόν τον ρομαντικό, επικό αέρα των κλασσικών Ρώσων συνθετών. Ούτε εγώ είμαι ειδικός στην κλασσική μουσική αλλά εάν έβλεπες την μουσική συλλογή μου όταν ήμουν έφηβος, θα έβλεπες από την μία μεριά δίσκους των BATHORY, CELTIC FROST, VENOM, όλης της τότε Ελληνικής black metal σκηνής, κτλ., κι από την άλλη θα έβλεπες το “Pictures at an exhibition” του Mussorgsky, το “Danse macabre” του Camille Saint-Saëns, το “Requiem” του Verdi, δίσκους με συνθέσεις των Tartini και Paganini (διάσημων βιολιστών που υποτίθεται ότι είχαν συνάψει συμφωνία με τον Διάβολο), και δίσκους του Wagner (κατόπιν προσωπικής σύστασης του Quorthon όταν τον συναντήσαμε προσωπικά το 1989, σε ένα ταξίδι που έκανε στην Πορτογαλία), μεταξύ άλλων. Όσο μεγάλωνα άκουγα και καλλιτέχνες όπως DEAD CAN DANCE, Arvo Pärt ή Jocelyn Pook (που συνέθεσε την μουσική για την ταινία “Μάτια Ερμητικά Κλειστά” του Στάνλεϊ Κούμπρικ, μουσικές αναζητήσεις που φυσικά με βοήθησαν να κατανοήσω καλύτερα και να φέρω εις πέρας αυτό το project.
Τι είδους visuals χρησιμοποιήσατε επί σκηνής;
Καταρχήν να πω ότι η συναυλία θα είναι διαθέσιμη προς θέαση σε πλατφόρμες όπως YouTube, Apple, Thunderflix, κτλ. σε πολύ προσιτή τιμή, για όσους δεν επιθυμούν να αγοράσουν το DVD/Blue-ray. Όσον αφορά την σκηνική παρουσίαση, θέλαμε κάτι λιτό και απέριττο, κάτι που να μην θυμίζει μια heavy metal υπερπαραγωγή. ‘Έτσι θέλαμε να τονίσουμε και την διαφορά μεταξύ της επίσημης εμφάνισης των μουσικών της ορχήστρας και της δικιάς μας, πιο ροκάδικης ας πούμε. Φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείψουν και οι φλόγες από μια metal συναυλία αλλά αυτά ήταν τα μόνα εφέ που χρησιμοποιήσαμε. ‘Όταν αναθέσαμε την δουλειά του γυρίσματος της συναυλίας σε μια μικρή εταιρία παραγωγής που λέγεται Of Dream and Drama, όλοι νομίζανε ότι είχαμε τρελαθεί αναθέτοντας μια τόσο σοβαρή δουλειά σε μια τόσο μικρή εταιρεία. ‘Όμως, όπως θα έχεις καταλάβει από το όνομα, που προέρχεται από το ομώνυμο τραγούδι μας, μιλάμε για δύο νεαρά παιδιά που ξέρουν τα τραγούδια μας απ’ έξω κι ανακατωτά, οπότε μπορούσαν να πιάσουν με τις κάμερες όλες τις στιγμές έντασης, τα σόλο, ήξεραν πότε να κεντράρουν στο κοινό και πότε σε εμάς και πότε στην ορχήστρα. Αν και μικροί σε ηλικία έδειξαν μεγάλη επαγγελματικότητα και μεγάλο θάρρος δράττοντας την ευκαιρία. Τους έδωσα ένα budget, το ίδιο που θα έδινα και σε μια μεγάλη εταιρεία, κι εκείνοι, με την εμπειρία και τα κονέ τους, πήγαν και νοίκιασαν δωρεάν μέχρι και 20 κάμερες υψηλής ποιότητας. Θα μπορούσαν να μου είχαν επιστρέψει το budget αλλά επειδή όλοι οι άνθρωποι πρέπει να αμείβονται για την δουλειά τους, τους είπα να κρατήσουν τα λεφτά ως κέρδος τους. Για μένα είναι σημαντικό να βοηθιούνται και να υποστηρίζονται τα νέα ταλέντα, γιατί κι εμείς ήμασταν κάποτε νέα ταλέντα και κάποιοι άλλοι μας υποστήριξαν.
Φαντάζομαι ότι η νευρικότητα θα ήταν διάχυτη στα παρασκήνια προτού βγείτε στην σκηνή…
Μην νομίζεις… Βέβαια, φυσικά υπήρχε μια αίσθηση υπευθυνότητας, μια αίσθηση καθήκοντος ως προς τους άλλους μουσικούς και το κοινό αλλά κάθε φορά που σκέφτομαι ότι έχω το προνόμιο να παίζω μπροστά σε κόσμο, ένα κόσμο που τραγουδάει μαζί μου, χτυπιέται μαζί μου, κουνάει τα χέρια μαζί μου, ζει την μουσική μαζί μου, αυτό κάνει οποιαδήποτε αίσθηση νευρικότητας να εξαφανίζεται ή τουλάχιστον να μην με επηρεάζει. Οκ, ίσως να ήμασταν λίγο νευρικοί γιατί μέχρι τότε το μεγαλύτερο κοινό σε δική μας συναυλία ήταν 5 χιλιάδες, και τώρα ήταν 8 χιλιάδες, και μάλιστα με αρκετούς να έρχονται από το εξωτερικό. Ευτυχώς είμαστε όλοι μας πρακτικοί τύποι: είτε αγχωμένοι είτε όχι, the show must go on· τώρα είναι πολύ αργά για οπισθοχωρήσεις χα, χα! Φυσικά αυτό φαίνεται και ακούγεται και στο τελικό αποτέλεσμα εκείνης της βραδιάς, με την μπάντα και την ορχήστρα, όχι μόνο να είναι απόλυτα συγκεντρωμένοι αλλά και να περνάνε καλά επί σκηνής, κάτι που για μας τους Πορτογάλους είναι παράξενο χα χα (ΣτΣ οι Πορτογάλοι είναι διάσημοι για το μελαγχολικό τους ταμπεράμεντο και την μελαγχολική λαϊκή τους μουσική, το fado, το ακριβώς αντίθετο από τους γείτονές τους, τους Ισπανούς).
Πόσος καιρός χρειάστηκε συνολικά για να έχουμε στα χέρια μας αυτόν τον δίσκο;
Από την στιγμή που ο Vasco μας έριξε την ιδέα για πρώτη φορά μέχρι να ολοκληρωθεί το στάδιο της post-production και να έχουμε έτοιμο το τελικό προϊόν, κάπου στα δύο χρόνια. Ως εκτελεστικός παραγωγός και διευθυντής του όλου project, πρέπει να πω ότι από την πρώτη στιγμή που γνώρισα όλους όσους με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο ενεπλάκησαν στο εγχείρημα, ήμουν σίγουρος ότι θα γίνονταν μια σπουδαία δουλειά, οπότε όλη η διαδικασία δεν ήταν καθόλου αγχωτική.
Από όσα λες, καταλαβαίνω ότι δεν έχετε μάνατζερ, σωστά;
Παλιά είχαμε έναν από την Γερμανία, ο οποίος ήταν επίσης μάνατζερ των LACUNA COIL, SAMAEL, TIAMAT, ICED EARTH, IN FLAMES… Μου δίδαξε πάρα πολλά σχετικά με την επιχειρηματική πλευρά της μουσικής, και ίσως το πιο σημαντικό δίδαγμά του ήταν να αποφεύγω το άγχος, το οποίο τελικά τον σκότωσε. Το άλλο μεγάλο δίδαγμα ήταν να μην είμαι άπληστος, να μην κάνω τα πάντα για το χρήμα. Οπότε ναι, εδώ και 15 χρόνια είμαστε εμείς που μανατζάρουμε τους εαυτούς μας. Δεν ξέρεις πόση ανακούφιση νιώθει κάποιος όταν ξέρει ότι εάν τα πράγματα πάνε στραβά καμιά φορά, ο μόνος υπαίτιος είναι ο ίδιος και δεν χρειάζεται να ψάχνει εξωτερικούς παράγοντες για να τους κάνει υπαίτιους. Επίσης είναι πολύ ικανοποιητικό συναίσθημα όταν καμιά φορά λες όχι σε κάποιες προτάσεις που ξέρεις ότι πάνε κόντρα στις αρχές σου.
Εκτός από την μουσική σου πλευρά έχεις και την λογοτεχνική σου πλευρά με την έκδοση ποιητικών συλλογών και μυθιστορημάτων, έχεις και μια οικογένεια. Που βρίσκεις τον χρόνο για όλα αυτά;
Είναι αλήθεια ότι ο χρόνος περνά γρήγορα, tempus fugit, αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι λέμε ψέματα σχετικά με τον χρόνο. Πόσες φορές δεν μας έχει πει κάποιος ότι δεν έχουν χρόνο για εμάς γιατί είναι πολύ απασχολημένοι, ενώ στην πραγματικότητα απλά δεν θέλουν να είναι μαζί μας και η έλλειψη χρόνου είναι απλά μια δικαιολογία; Πόσες φορές δεν χάνουμε τον χρόνο μας με δραστηριότητες που δεν θα έπρεπε να είναι ψηλά στην λίστα των προτεραιοτήτων μας. Όλα είναι θέμα οργάνωσης και προτεραιοτήτων. Work smarter, not harder! Αυτή είναι η λογική μου. Επειδή είμαστε οι μάνατζέρ μας, έχουμε τον έλεγχο του χρόνου, ξέρουμε πότε πρέπει να τρέξουμε και πότε να σταματήσουμε να πάρουμε μια ανάσα. Πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ των επαγγελματικών υποχρεώσεων και των προσωπικών αναγκών. Για παράδειγμα, ο επόμενος δίσκος μας θα βγει πέντε χρόνια μετά από τον τελευταίο. Εάν είχαμε έναν εξωτερικό μάνατζερ, σίγουρα θα ήμασταν υπό πίεση να τον βγάλουμε νωρίτερα και να είμαστε συνεχώς σε περιοδεία, κάτι που σίγουρα σε κάποια στιγμή θα μας εξουθένωνε, θα μας έκανε μέχρι και να μισήσουμε την μπάντα και ίσως και να κατέληγε και στην διάλυσή της. Αλλά εμείς ξέρουμε ότι εάν δεν χτυπήσει η Μούσα την πόρτα σου, όσο και να πιέσεις τα πράγματα, ο δίσκος τελικά δεν θα βγει καλός. Τώρα, που έχουμε εμείς τον έλεγχο ξέρουμε πότε είναι η καλύτερη στιγμή για να κάνουμε την επόμενη κίνηση για την μπάντα, όποια και να είναι αυτή.
Και για να κλείσουμε: κατά σύμπτωση είδα στο YouTube ένα βίντεο όπου είσαι καλεσμένος μαζί με την γυναίκα σου Sónia Tavares (τραγουδίστρια της pop μπάντας THE GIFT) σε ένα τηλεοπτικό talk show, όπου μεταξύ άλλων μιλάγατε και για την σχέση σας, πως γνωριστήκατε, πως τις έκανες πρόταση γάμου, κτλ. Είσαι μια διασημότητα στην Πορτογαλία;
Βασικά, εγώ είμαι ο σύζυγος μιας διασημότητας χα, χα! Βγαίνει συχνά στην τηλεόραση και για παράδειγμα, είναι κριτής στο πρόγραμμα The Voice. Αυτό που είδες δεν είχε να κάνει με τους MOONSPELL αλλά με την γυναίκα μου· εγώ απλά την συνόδευα γιατί εκείνη μου το ζήτησε, και γενικά προσπαθώ να αποφεύγω την συμμετοχή μου σε τέτοιου είδους πάνελ. Όπως βλέπεις, επειδή δεν έχουμε μάνατζερ μπορούμε να λέμε όχι σε τέτοιες προτάσεις. Πάντως, συμμετέχω σε προγράμματα ως εκπρόσωπος της μεταλλικής κοινότητας όταν έχει να κάνει με πιο σοβαρά θέματα, αλλά ακόμα και αν το πρόγραμμα είναι χιουμοριστικό, αρκεί να καλύπτει κάποια στάνταρ ποιότητας για μας. Είναι κι αυτό μέρος της δουλειάς, δεν το αρνιέμαι, αλλά τουλάχιστον έχω το προνόμιο να μπορώ να διαλέγω που θα εμφανίζομαι.
Γιώργος Γκούμας
