>
Το μαγικό χαλί των Τυνήσιων MYRATH είναι έτοιμο να απογειωθεί για το έβδομο ταξίδι του. Ένα συγκρότημα που καταφέρνει να ξεχωρίσει με ευκολία και αποστασιοποιείται από την ομοιομορφία που χαρακτηρίζει σε μεγάλο βαθμό τη σκηνή του σήμερα. Το δε “Legacy” του 2016 ανήκει στους αγαπημένους μου δίσκους. Έκτοτε νιώθω ότι με κάθε προσπάθεια χανόταν και ένα κομμάτι της μαγείας τους, με αποκορύφωμα το “Karma” που κέρδισε μία θέση στη λίστα με τις απογοητεύσεις μου για το 2024. Όχι πως δεν είχε καλά τραγούδια, αλλά ήταν στριμωγμένα ανάμεσα σε fillers. Ο λόγος ήταν η ηχητική κατεύθυνση που υιοθέτησε η μπάντα, αφήνοντας πίσω της τις έντονες αναφορές στους SYMPHONY X και τις Power Metal εξάρσεις, ενώ αγκάλιασε πλήρως τον Progressive χαρακτήρα της. Σε αυτήν τη νέα συνθήκη, κάπου χάθηκε και η σπιρτάδα στις συνθέσεις τους.
Το “Wilderness of mirrors” το περίμενα με ανυπομονησία, καθώς παρά το πρόσφατό τους στραβοπάτημα, δεν υπάρχουν εύκολα εναλλακτικές που να καταπιάνονται με το συγκεκριμένο μουσικό ύφος, πόσο μάλλον χωρίς τη χρήση brutal vocals. Το τελικό αποτέλεσμα δικαιώνει την εμπιστοσύνη και την υπομονή, αφού νιώθω πως μετά από δέκα χρόνια ακούω και πάλι έναν καθ’ όλα εξαιρετικό δίσκο από τους MYRATH. Η συνθετική προσέγγιση συνεχίζει ακριβώς εκεί που τους άφησε το “Karma”, μόνο που τώρα φαίνεται να βρήκαν τα πατήματά τους. Τα δέκα νέα τραγούδια είναι γεμάτα με ωραίες ιδέες και δημιουργούν έντονο προσωπικό χαρακτήρα, κάτι που κάνει κάθε σύνθεση ιδιαίτερη με τον δικό της τρόπο. Από το catchy ντουέτο του “Until the end” με συμμετοχή της Elize Ryd, στο “The clown” με τα έντονα AOR στοιχεία. Το “Les Enfants du Soleil” με την παιδική χορωδία και καλύτερο riff του άλμπουμ, το άκρως μελωδικό “Breathing near the roar”, αλλά και το αγαπημένο μου “Echoes of the fallen”, με τις ακραία ωραίες φωνητικές γραμμές που στηρίζονται από ένα heavy ρυθμικό υπόβαθρο.
Το πιο δυνατό χαρτί του “Wilderness of mirrors” είναι η πληθώρα πρωταγωνιστικών στοιχείων και η έντονη παρουσία λεπτομερειών που αυτό δημιουργεί. Ας εξηγήσω. Πρόκειται για έναν μέταλ δίσκο με ανατολίτικη ενορχήστρωση και κάποιους μοντέρνους ήχους. Την ίδια στιγμή μπορεί να ακούγεται ένα βιολί, η φωνή του Zaher Zorgati, με την μπάντα να παίζει από πίσω. Και είναι όλοι εξίσου σημαντικοί. Ο Morgan Berthet στα τύμπανα έχει δημιουργήσει ένα τελείως δικό του παίξιμο με ρυθμούς και γυρίσματα που τραβάνε την προσοχή. Ο Malek Ben Arbia δεν το έχει δύσκολο να εντυπωσιάσει, σερβίροντας κάποια πραγματικά ευφάνταστα παιξίματα. Δεν υπάρχει κάτι που λειτουργεί ως συμπληρωματικό ή αχρείαστο, δημιουργώντας μια κατάσταση όπου πρέπει να επιλέξεις σε ποιο στοιχείο θα δώσεις την προσοχή σου με κάθε ακρόαση. Αυτό είναι αποτέλεσμα και της παραγωγής που είναι υποδειγματική, αφού εκτός από κρυστάλλινο ήχο, καταφέρνει να τονίσει ισόμορφα όλα τα όργανα.
Ο δίσκος αποπνέει μία αίσθηση ελευθερίας και απελευθέρωσης, παρόμοια με αυτή του “Here be dragons” των AVANTASIA. Όπως και εκεί, έτσι και εδώ, δίνεται η αίσθηση ενός καλλιτεχνικού συνόλου που είναι άρτια δεμένο και δομημένο, τη στιγμή που ξεχειλίζει από έμπνευση και θετική αύρα. Ακόμα και το “The funeral” μόνο στενάχωρο και σκοτεινό δεν ακούγεται, αντιθέτως έχει πολύ ανεβαστικό χαρακτήρα. Επειδή ποτέ όμως δεν μπορούν να μείνουν όλοι ικανοποιημένοι, ας πούμε και τι είναι αυτό που θα μπορούσε να αποστασιοποιήσει έναν οπαδό τους. Οι MYRATH του σήμερα είναι λιγότερο παραμυθένιοι και δυνατοί από τους παλαιότερους εαυτούς τους. Λείπει τόσο η κόψη των riffs του “Tales of the Sands” όσο και η θεατρική υπεροχή των “Legacy” και “Shehili”. Κάθε λίγα χρόνια επαναπροσδιορίζουν το ύφος τους, γκρεμίζοντας προσδοκίες που μπορεί να έχουν οι fans τους από αυτούς σε κάθε νέα προσπάθεια. Το κατά πόσο αυτό είναι αρνητικό, αφορά την προσωπική κρίση του καθενός.
Το αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι πως με το νέο τους πόνημα, οι MYRATH στερεώνουν τη σημαία τους σε μία νέα κορυφή για την καριέρα τους. Άργησαν λίγο να βρουν τον εαυτό τους σε αυτή τη δεκαετία, αλλά πλέον φαίνεται πως τα έχουν καταφέρει. Με αυτοπεποίθηση και ξεκάθαρο καλλιτεχνικό όραμα, το “Wilderness of mirrors” αναδύεται ως μία όαση έτοιμη να υποδεχτεί οπαδούς που απολαμβάνουν και την όμορφη πλευρά του Metal.
9 / 10
Παύλος Παυλάκης
