>
Η 1η μέρα του Απριλίου του έτους 2026, με βρήκε στη γείτονα χώρα και συγκεκριμένα στην Κωνσταντινούπολη.
Και ακόμα πιο συγκεκριμένα, στη περιοχή Besiktas, όπου σε ένα από τα μεγάλα club εκεί θα έδιναν οι NEVERMORE το πρώτο show της επανένωσης.
Και επειδή η Πρωταπριλιά πέρασε και δεν ακούμπησε, ό,τι έχω γράψει μέχρι στιγμής, είναι πέρα για πέρα αληθινό. Όπως και όλες οι λέξεις από εδώ και πέρα θα είναι εξίσου αληθινές, γιατί σκέφτηκα πολύ για να τις διαλέξω και να τις βάλω σε σειρά.
Πριν από περίπου 2 χρόνια, έκανε την εμφάνιση του στο διαδίκτυο ένα φρέσκο λογότυπο της αγαπημένης μου μπάντας, από τους λογαριασμούς του Jeff Loomis και του Van Williams, αφήνοντας σαφή υπονοούμενα για επαναδραστηριοποίηση των NEVERMORE. Ο κόσμος διχάστηκε, κάποιοι ενθουσιάστηκαν, κάποιοι ήταν ήδη έτοιμοι να καταδικάσουν. Μα όλοι αναλωθήκαμε σε ένα κυνηγητό να βρούμε ποιοί θα είναι οι καινούριοι συμπαίκτες. Η φημολογία έδινε και έπαιρνε, από τις οθόνες των κινητών μας πέρασαν όλοι σχεδόν οι τραγουδιστές σαν υποψήφιοι. Δεδομένου ότι τα παπούτσια του εκλιπόντος Warrel Dane είναι σχεδόν αδύνατον να ταιριάξουν σε κανέναν άλλον, Jeff και Van ανακοινώνουν ότι θα πραγματοποιηθεί παγκόσμια audition, στην οποία μαθαίνουμε ότι πήραν μέρος πάνω από 650 υποψήφιοι. Ο καιρός περνούσε, η ανυπομονησία μεγάλωνε επικίνδυνα. Και ξαφνικά αρχίζουν να ανακοινώνονται ζωντανές εμφανίσεις. Οι NEVERMORE επιστρέφουν και πάλι σε όλα τα μεγάλα ευρωπαϊκά festivals, αλλά για κάποιο λόγο αισθάνομαι να μην με ικανοποιεί κανένα. Πιο πιθανός λόγος, δεν μου άρεσε μια από τις μεγαλύτερες μπάντες στην ιστορία του heavy metal να είναι τριτοτέταρτο όνομα στο billing ούτε ήθελα να τους δω για 45 λεπτά με τη ψυχή στο στόμα.
Περίμενα το 1ο δικό τους solo show, σε κάποιο club, με κόσμο διψασμένο όσο κι εγώ, να ξαναδούμε NEVERMORE 15 χρόνια μετά την επίσημη διάλυσή τους.
Επόμενο στάδιο οι σκιές. Σκοτεινές φιγούρες σε μια ομαδική φωτογραφία, που σήμαινε πως το νέο line up ήταν έτοιμο. Τρία καινούρια άτομα στην εικόνα, άρα μια φωνή, ένα μπάσο, και μια δεύτερη κιθάρα. Ωραία.
Τα αποκαλυπτήρια γίνονται, και ακολουθεί το δεύτερο κύμα παράνοιας. Γκουγκλάρισμα, ξεψάχνισμα των νέων μελών, 2 Τούρκοι και ένας πιτσιρικάς-θαύμα από την Αμερική. Άγνωστοι στο μεταλλικό στερέωμα σαν ονόματα, αλλά με τις δυνατότητές τους στην κρίση μας πλέον.
Και έρχεται το τρίτο κύμα παράνοιας. Με δεδομένα τα προβλήματα και την αδυναμία του Jim Sheppard να ακολουθήσει στην νέα εποχή, η θέση του μπασίστα ήταν ίσως το πιο εύκολο να καλυφθεί. Όσον αφορά την κιθάρα που θα πλαισιώνει τον Jeff, κάποιος πιτσιρικάς που συνάντησε τυχαία ο Loomis, τον είδε να παίζει μερικά από τα πιο πολύπλοκα solo του με περισσή ευκολία, τον πλησίασε και τον ρώτησε, «Έι μικρέ, θες να παίξεις στους NEVERMORE;»
Για να φτάσουμε στο πιο σημαντικό θέμα μας. Ποιος θα βαστάει το μικρόφωνο. Ποιος είναι αυτός που θα σηκώσει το μεγαλύτερο βάρος. Ποιος είναι αυτός που εξ ορισμού, όσο καλός και να είναι, θα φάει cancel, θα φάει λέζα, θα γίνει δέκτης όλων των αρνητικών σχολίων. Ακόμα και όταν δόθηκαν στην δημοσιότητα τα takes από τις audition που έστειλε, ο Berzan λοιδορήθηκε. «Μίμος», «χωρίς συναίσθημα», «πιο πολύ bodybuilder παρά τραγουδιστής», και άλλα τέτοια φαιδρά.
Στο κινητό μου, ένα μεσημέρι, ήρθε ένα μήνυμα. Ήταν ο Δήμος, με παρόμοια ψύχωση όσον αφορά τους NEVERMORE. Μια φωτογραφία. Ήταν το εισιτήριο του για το πρώτο live, αυτό για το οποίο είπαμε νωρίτερα.
Τετάρτη 1η Απριλίου 2026, Besiktas, Istanbul.
Ακούγεται πολύ λογικό το πρώτο τεστ να ήταν σε γνώριμο περιβάλλον για τα 2 νέα μέλη, μεταξύ φίλων και οικογένειας.
Ακούγεται επίσης εξίσου λογικό η αμέσως επόμενη κίνηση μου να ήταν να μπω και να κλείσω και το δικό μου εισιτήριο. Έτσι, χωρίς δεύτερη σκέψη. Χωρίς πλάνο ταξιδιού, χωρίς τίποτα. Απλά σκέφτηκα ότι ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΛΕΙΠΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ.
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες όσον αφορά το ταξίδι αυτό καθ’ αυτό, είναι λεπτομέρειες που θα κρατήσω στο μυαλό και στην καρδιά.
Ώρα έναρξης, 21:30.
21:31, τίποτα ακόμα.
21:34, αρχίζω και δυσπνοώ.
21:42, γυρίζω και κοιτάζω τον Δήμο με απόγνωση.
Τα φώτα χαμηλώνουν, ο προτζεκτορας γεμίζει με ένα κόκκινο λογότυπο.
“Ophidian”.
Άρα αυτό σημαίνει ότι στα καπάκια περιμένουμε “Beyond within”. Έτσι, χωρίς να έχουμε 1999.
Όλο το show διαρκεί (μαζί με το μικρό διάλειμμα πριν το encore), 1 ώρα και 59 λεπτά.
Πλήρες set list:
Ophidian/Beyond within
My acid words
Engines of hate
This sacrament
Seven tongues of God
Final product
Narcosynthesis
I, voyager
Moonrise
The heart collector
Enemies of reality
Sentient 6
This godless endeavour
The river dragon has come
The obsidian conspiracy
Believe in nothing
——
Born
Dead heart in a dead world
Ο Semir και ο Jack στα δεξιά της σκηνής, έδιναν την αίσθηση ότι παίζουν μαζί, αυτά τα τραγούδια, για χρόνια. Πάτησαν γερά στα πόδια τους, ψύχραιμοι μέχρι αηδίας, με όλα τα μέρη τους παιγμένα άρτια, ειδικά ο Jack έδωσε όλα του τα lead και δεν έσπασε καν το χείλος του, δεν έκανε τον παραμικρό μορφασμό δυσκολίας, αποδεικνύοντας ότι δεν είναι απλώς ένα wonderkid κιθαρίστας, αλλά ισάξιος συμπαίκτης του Jeff.
Ο οποίος Jeff, είχε τρομερά κέφια, χαμογελούσε κι έδινε την εντύπωση ότι είναι ανέμελος, χωρίς να χρειάζεται να ασχοληθεί με τίποτα και με κανέναν άλλον δίπλα του, πιθανότατα επειδή ήταν σίγουρος ότι όλα (και όλοι) πάνε καλά. Ο Van ήταν απλώς ο Van που όλοι ξέρουμε και αγαπάμε. Δεν φάνηκε ούτε στιγμή ότι έχει να παίξει αυτά τα τραγούδια 15 και βάλε χρόνια, και όπως έγινε αντιληπτό και από τα βιντεάκια από τις πρόβες που ανέβασαν, δείχνει να το απολαμβάνει περισσότερο από όλους.
Για να φτάσουμε σε ότι αφορά τον Berzan. Αρχικά, ο τύπος είναι όντως πραγματικά τεράστιος. Σε όγκο. Αλλά και σε φωνή. Και σε προσωπικότητα.
Το πόσο πολύ αγαπώ τον Warrel, το ξέρουν όλοι. Το πόσο πολύ στεναχωριόμουν όταν τον έβλεπα ζωντανά να μην μπορεί να αποδώσει στο 100% τα δημιουργήματά του λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπιζε, ήταν επίσης γνωστό. Το πόσο πολύ έκλαψα όταν έμαθα ότι έφυγε, το ξέρει μόνο η ψυχούλα μου. Τίποτα από αυτά τα συναισθήματα δεν έχει αλλάξει, ούτε και πρόκειται μέχρι να πάω να τον βρω.
Σε καμία περίπτωση όμως αυτά δεν σημαίνουν ότι δεν θα αποδώσω την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι αυτοί οι NEVERMORE που είδαμε πριν λίγες μέρες, ήταν οι καλύτεροι NEVERMORE (παικτικά και συναυλιακά) που έχουμε δει από το 1999. Τόσο απλά.
Χωρίς άγχος για το αν θα εμφανιστούν όλοι στη σκηνή, χωρίς άγχος για το ενδεχόμενο λάθους, χωρίς άγχος για τίποτα.
Και το λέω αυτό, έχοντας δει όλες τις συναυλίες που έχουν δώσει εδώ, και είναι πολλές.
Ο Berzan έπιασε το μικρόφωνο, άνοιξε το στόμα του, και όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Η οποία ιστορία απέδειξε ότι έχω γράψει μέχρι στιγμής. Είναι μίμος; Σε ένα μεγάλο ποσοστό, είναι, ναι. Θα κράξουν οι μεταλλοπατέρες γι’ αυτό; Σίγουρα. Αλλά αν δεν ήταν μίμος, θα έκραζαν επειδή δεν είναι. Έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι αυτή η μπάντα είναι η πλέον αγαπημένη του, οπότε με έναν δικό του τρόπο, τίμησε την περσόνα του Warrel, αλλά με τον δικό του τρόπο. Είναι ο κατάλληλος για αυτή τη δουλειά; Αν ρωτάς εμένα, θα απαντήσω ξεκάθαρα «ΝΑΙ». Warrel ήταν ένας και μοναδικός, αλλά η ζωή πρέπει να συνεχιστεί. Και η τέχνη. Και τα πάντα πρέπει να συνεχιστούν.
Είναι σίγουρο ότι θα ακούσουμε καινούριο δίσκο του χρόνου. Εκεί θα κριθούν όλοι αλλιώτικα. Μουσική, στίχοι, αποτέλεσμα, έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να κρίνω σωστά και αυστηρά. Λίγο υπομονή γι’ αυτό…
Στα αμιγώς συναυλιακά, το set list έκρυβε κάποιες εκπλήξεις, αλλά είχε και μερικές ελλείψεις. Γνώμη των περισσότερων μας, χωρούσαν 2 κομμάτια ακόμα.
Και επειδή εγώ προσπαθώ να είμαι πάντα τίμιος, πέραν όλων των σωστών που έχω φλυαρίσει ως τώρα, δεν γίνεται να μην αναφέρω κάτι που με πείραξε αφάνταστα. Και υπεύθυνοι γι’ αυτό δεν είναι μόνο ο Jeff και ο Van, αλλά όλοι όσοι εμπλέκονται στην νέα εποχή της μπάντας.
Όσο ταξιδεύαμε, συζητούσαμε για διάφορα θέματα, ένα από τα οποία ήταν και το πως θα ήθελα να ανοίγει το show. Είπα λοιπόν πως θα ήθελα φωτογραφίες του Warrel στον προτζέκτορα, μουσική επένδυση το “Forever”, να χύσουμε όλοι τα απαραίτητα δάκρυα, και η μπάντα να ξεκινήσει με “Born” και να μας πάρει όλους ο διάολος.
Δεν έγινε έτσι… Οπότε έμεινα να περιμένω τη στιγμή που θα γίνονταν η αναφορά στον Warrel. Η οποία δυστυχώς δεν έγινε ποτέ… Από κανέναν… Ούτε από τους παλιούς του φίλους, που άσχετα από τις εντάσεις και την ψύχρα που είχαν, ΟΦΕΙΛΑΝ να πούνε έστω 2 κουβέντες, να δώσει ο κόσμος το χειροκρότημα. Ούτε όμως και από τον Berzan, που σαν αντικαταστάτης ΟΦΕΙΛΕ να αναφέρει το όνομα του Warrel.
Όλα σωστά, όλα καλά και ωραία, ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΟΒΑΡΟ ΦΑΟΥΛ και εύχομαι κάποια στιγμή να αποκατασταθεί η τιμή και να προχωρήσουμε όλοι μαζί ενωμένοι. Με πείραξε ρε φίλε, το καταλαβαίνεις; Δεν γίνεται να είσαι λες και ο άλλος δεν υπήρξε ποτέ. Έσφαλαν, αλλά ευελπιστώ σε ισορροπία.
Ούρλιαξα με όλη μου τη δύναμη κάθε λέξη, όλα, τα πάντα. Απορίας άξιον πως μιλούσα την επόμενη μέρα.
Με το τέλος της συναυλίας, βρέθηκα στο backstage να μιλάω με όλο το συγκρότημα, ήταν φιλικότατοι, με χαιρέτησαν εγκάρδια, οι Τούρκοι με αγκάλιασαν και με φίλησαν σταυρωτά, και έπειτα με πήρε ο Jeff και ο Van παραπέρα και μιλούσαμε και περίπου 1 ώρα. Ενδιαφέρθηκαν και με ρώτησαν για τα πάντα, για το σόου, για τον Berzan, αν ακούγονταν σωστά, αν περάσαμε καλά, έδειξαν ότι όντως τους ένοιαζε η γνώμη μου. Έπιασα τον εαυτό μου 3 φορές να ανοίγω το στόμα μου και να προσπαθώ να βγάλω τις λέξεις, “Γιατί ξεχάσατε τον Warrel…;”
Δεν κατάφερα να το κάνω. Ελπίζω κάποιος να βρει το κουράγιο και να μάθουμε και όλοι εμείς…
Συμπέρασμα:
Η νέα εποχή των NEVERMORE έχει αρχίσει.
Θεωρώ πως όλα θα πάνε καλά.
Έχω εμπιστοσύνη στους παλιούς ότι θα κινηθούν προς τις σωστές κατευθύνσεις, και εξίσου εμπιστοσύνη στους νέους ότι θα τα πάνε περίφημα ο καθένας στο πόστο του.
Όσο κι αν με λυπεί η απουσία του αγαπημένου μου Warrel, the show must go on. Δεν είναι απιστία προς την μνήμη του. Και σίγουρα δεν πιστεύω πως ισχύει το “No Warrel, no NEVERMORE”.
Ας αφήσουμε τη μουσική να μιλήσει, αλλά ακόμα κι αν δεν μας αρέσει όλο αυτό, εεε τότε απλά κάντε ησυχία και αφήστε εμάς τους υπόλοιπους να το χαρούμε…
Μίμης Καναβιτσάδος
Φωτογραφίες: Άρης Δεληγιαννίδης
