>
Με το άκουσμα του πρώτου single από το νέο άλμπουμ των NMB ομολογώ ότι χάρηκα πολύ όχι μόνο γιατί είναι ένα ωραίο κομμάτι (έστω και σε μονταρισμένη μορφή) αλλά γιατί διαπίστωσα πως ο Mike Portnoy θα κρατήσει το σχήμα αυτό ανάμεσα στα πολλά που αναγκαστικά άφησε πίσω του με την επιστροφή στους DREAM THEATER. Πρόκειται για το μοναδικό σχήμα στο παρόν που ηγείται από τον Neal Morse και στο οποίο νιώθω ότι ακούω το γνώριμο σύμπαν του μουσικού από το Nashville αλλά όχι σαν μια σόλο δουλειά πλαισιωμένη από ταλαντούχους μουσικούς στο προσκείμενο.
Οι NMB, άσχετα από το όνομα του ιδρυτή στον τίτλο, είναι ένα αυτοτελές σχήμα που γράφει μουσική σαν σύνολο με γνώμονα τις εμμονές του Morse, κάτι που βοηθά τον αγαπητό μου prog δημιουργό να βρίσκει γνήσια έμπνευση και να μην επαναλαμβάνεται σε σημείο που να κουράζει (πόσες φορές έχω γράψει για την κούραση που επιφέρει κάθε καινούργιο ατελέσφορο project του Morse και πως τα έχουμε ακούσει όλα πολλάκις). Έτσι λοιπόν, το πέμπτο άλμπουμ του γκρουπ με τον τίτλο “L.I.F.T” τους βρίσκει σε καλή φόρμα παίζοντας το γνώριμο prog rock τους με όρεξη και μεταδοτική ενέργεια.
Μπορεί ο δίσκος να μην αποτελεί κάτι το ρηξικέλευθο (νομίζω πως από βετεράνους του είδους, δεν μπορούμε πλέον να αναμένουμε κάτι όντως ρηξικέλευθο) αλλά, όπως συνέβη και με το “Parasomnia” και τους DREAM THEATER, ένιωσα τη θέρμη και αγαλλίαση του οικείου, την αίσθηση πως, μετά από μια μακρά απουσία, έχω γυρίσει στο σπίτι μου όπου νιώθω άνεση και ασφάλεια. Και αυτό δεν είναι καθόλου κακό, ειδικά όταν μιλάμε για ένα καλογραμμένο άλμπουμ με συγκεκριμένο μουσικό αποτύπωμα και συνοχή.
Έχοντας αυτό υπόψη, το “L.I.F.T” συνοψίζει όμορφα και σε ένα φιλικό προς τον (prog) ακροατή πακέτο, λίγο-πολύ όλη τη δισκογραφία του γκρουπ. Πιο συγκεκριμένα, ηχεί σαν μια μίξη του αριστουργηματικού “The similitude of a dream” και του τελευταίου, πιο pop, “Innocence and danger” με ένα concept πάνω στην αναζήτηση του Θείου που πλέον δεν με εκπλήσσει ούτε ενδιαφέρει ιδιαίτερα (κάτι που μου δίνει το έναυσμα να συγκεντρωθώ στη μουσική). Το άλμπουμ είναι σίγουρα φιλόδοξο με την γνωστή overture τύπου εισαγωγή και την μεγάλη κατακλείδα με μια επική prog μπαλάντα που συνεπαίρνει με το συναίσθημα.
Το άλμπουμ ακούγεται μονοκόμματα μιας και κάθε κομμάτι ρέει στο επόμενο χωρίς διάλειμμα. Ανάμεσα στους δύο πόλους, υπάρχει πολλή μα πολύ μουσική, περιπετειώδης συνθέσεις με απίστευτες εναλλαγές (αυτό το “Hurt people” κατεβάζει σαγόνια) και μια ιδανική μίξη των GENESIS, MARILLION, DREAM THEATER και SPOCK’S BEARD με τις pop καταβολές του Morse που μας πάνε στην gospel, την country και singer/songwriter παράδοση αλλά, πάνω απ’ όλα, στους BEATLES. Δηλαδή, κλασσικός Neal Morse μόνο που εδώ έχει τον Mike Portnoy να κρατάει τα μπόσικά και τον υπέρ ταλαντούχο Eric Gilette στην κιθάρα, ως έναν νεότερο John Petrucci, που τραγουδά με ένταση και μια νεανική ενέργεια. Επίσης, έχει ξεκάθαρα βελτιωθεί πάρα πολύ ως τραγουδιστής (και ως ντράμερ και πληκτράς, δηλαδή ένας ολοκληρωμένος μουσικός).
Αν μη τι άλλο, με το περιπετειώδες όσο και μετρημένο παίξιμο του και την εκπληκτική του ερμηνεία στο μικρόφωνο, ο Gilette είναι ο MVP του γκρουπ. Και ναι, ομολογώ πως σε φάσεις αναφωνώ «νισάφι πια» με τα υπερβολικά χαρούμενα κομμάτια και περάσματα που υμνούν τον Θεό και την αγάπη του, αλλά μετά βρίσκω τον εαυτό μου να σιγοτραγουδά αυτά τα ρεφραίν και τις μελωδίες. Πως τα καταφέρνει ο Neal Morse και γράφει συνέχεια, μα πραγματικά συνέχεια, τόσο πιασάρικα και μεταδοτικά κομμάτια δεν ξέρω. Στο τέλος βρίσκω τον εαυτό μου να τραγουδά για την αγάπη του Θεού και την αναγέννηση του ανθρώπου ομολογώντας πως ο Morse τα κατάφερε πάλι. Και κατάφερε να γράψει μαζί με τους Gilette, Portnoy, Randy George και Bill Hubauer έναν κλασσικό NMB δίσκο που υπόσχομαι θα ικανοποιήσει κάθε οπαδό του είδους και ειδικά του γκρουπ και του τρομερού διδύμου Morse/Portnoy ειδικότερα.
8 / 10
Φίλιππος Φίλης
