Δεν σας κρύβω ότι αυτόν εδώ τον δίσκο τον περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος είναι ότι οι θρυλικοί Τεύτονες speed/ thrashers PARADOX δεν με έχουν απογοητεύσει ποτέ, και προκαλώ μάλιστα τον οποιοδήποτε να μου πει ΕΝΑΝ, όχι κακό, αφού δεν έχουν, έστω μέτριο δίσκο τους. Όλοι τους οι δίσκοι, από το θρυλικό ντεμπούτο τους “Product of imagination” του 1987 μέχρι και το τελευταίο “Heresy II” του 2021 διακρίνονται από εξαιρετική ποιότητα συνδυάζοντας ιδανικά ταχύτητες και μελωδίες.
Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι αν δεν διαλύονταν μετά το δεύτερο άλμπουμ τους, το ασύλληπτο “Heresy” του 1989, με την φόρα που είχαν τότε, οι PARADOX θα είχαν φτάσει σε ακόμη πιο υψηλά επίπεδα δημοτικότητας. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι σε αυτόν τον ένατο δίσκο τους με τίτλο “Mysterium” ο αρχηγός της μπάντας Charly Steinhauer εκτός από τη σύνθεση των κομματιών, έχει αναλάβει και την εκτέλεση τους. Φωνητικά, κιθάρες, μπάσο, drum programming, παραγωγή, όλα δικά του! Ήμουν λοιπόν πολύ περίεργος να ακούσω το τελικό αποτέλεσμα και με την απορία αφού ανέλαβε τα πάντα, γιατί δεν κυκλοφόρησε ένα solo project αλλά κυκλοφόρησε έναν ακόμα δίσκο PARADOX;
Μια απορία που λύνεται αμέσως με το πρώτο κομμάτι, το “Kholat” που, μετά από μια μικρή ακουστική εισαγωγή σου σκάει ένα κλασικό PARADOX riff που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό! Και εκεί που προσπαθείς να συνέλθεις από το πρώτο σοκ, μπαίνει το “Abyss of pain and fear” με μια γνώριμη μελωδία… Giorgio Moroder; Φυσικά, αφού το τραγούδι είναι εμπνευσμένο από τη θρυλική ταινία “Midnight express”! Κομματάρα απίστευτη, ήδη από τις πολύ αγαπημένες μου συνθέσεις του άλμπουμ με εναλλαγές στο ρυθμό αλλά και στα συναισθήματα του ακροατή.
Από εκεί και πέρα το γκάζι παραμένει πατημένο σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του δίσκου. Κομμάτια τραχιά, επιθετικά, και συνάμα μελωδικά, που αξίζουν και με το παραπάνω να φέρουν την σφραγίδα των PARADOX. Πολύ αντιπροσωπευτικά δείγματα είναι τα φοβερά “One way ticket to die” και τα “The demon God”, χωρίς να υστερούν τα υπόλοιπα, δείχνοντας ότι ο Steinhauer βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση, τόσο συνθετικά, όσο και εκτελεστικά. Υπάρχουν στιγμές που τα solos σε κολλούν στον τοίχο ενώ τα τύμπανα, αν δεν ήξερα, θα έπαιρνα όρκο ότι τα έχει αναλάβει κανονικός ντράμερ.
Ανέφερα λίγο πιο πάνω ότι σχεδόν όλα τα κομμάτια είναι γρήγορα. Υπάρχουν τρία mid tempo κομμάτια, το ομώνυμο, πανέμορφο και μελωδικό , το “Within the realms of gray” (μόνο στο CD) που κολλάει στο μυαλό με το στακάτο riff του και το ρυθμικό “Pile of shame” που θυμίζει γιατί κάποτε οι PARADOX είχαν χαρακτηριστεί ως “METALLICA της Ευρώπης”, αλλά υπάρχουν και δύο instrumental που μόνο παράταιρα δεν είναι. Το ένα, το μελαγχολικό “Grief”, έξυπνα τοποθετημένο μετά το συναισθηματικά φορτισμένο “Abyss of pain and fear” είναι αφιερωμένο στον φίλο του Steinhauer και συνιδρυτή της μπάντας Axel Blaha που πέθανε το 2023, ενώ το απειλητικό “Tunguska” προετοιμάζει ιδανικά το έδαφος για τον όλεθρο που ακούει στον τίτλο “Fragrance of violence” και σου παίρνει το σκαλπ με την ορμητικότητα του.
To “Mysterium” αποτελεί το τεράστιο κερδισμένο στοίχημα του Charly Steinhauer. Δεν είναι απλά ένας ακόμα φανταστικός PARADOX δίσκος. Είναι ένας από τους καλύτερους thrash δίσκους της χρονιάς. Και έχοντας να ανταγωνιστεί έναν καταιγισμό από νέες κυκλοφορίες, ξεπερνώντας μάλιστα με άνεση κάποιες πιο πολύ διαφημισμένες, θεωρώ ότι αυτό μάλλον αποκτά μια επιπλέον βαρύτητα.
9 / 10
Θοδωρής Κλώνης
