Οι Ολλανδοί PESTILENCE, μας επισκέπτονται εκ νέου, μετά την φοβερή εμφάνιση τους στο Release προ διετίας δίπλα στους BEHEMOTH και TESTAMENT. Αυτή τη φορά σαν headliners στο Κύτταρο, την Κυριακή 18 Οκτωβρίου (Παρασκευή 16, παίζουν στο Eightball στη Θεσσαλονίκη). Αυτό είχε να συμβεί από το 2018, όταν και παίξανε στο An Club με τους ACID DEATH. Δεν είναι μόνοι τους σε αυτό βεβαίως, με τις μπάντες που τους πλαισιώνουν να είναι εγνωσμένης αξίας στο εγχώριο death metal underground. Οι θρυλικοί DEAD CONGREGATION και οι σπουδαίοι ABYSSUS, κάτι που εγγυάται μια βραδιά ονείρωξη για τους οπαδούς του death metal. Το Rock Hard θα βρίσκεται εκεί και κάνει επ’ αφορμή αυτής της εμφάνισης, μια διαδρομή στη δισκογραφία των σπουδαίων Ολλανδών.
“Mallevs maleficarvm” (1988): Το πρώτο βήμα. Δεν ήταν ακριβώς, καθαρά death metal, μάλλον προς το death/thrash θα το κατατάσσαμε (με έντονη την αύρα των KREATOR του “Pleasure to kill”), με τα φωνητικά του τότε τραγουδιστή/μπασίστα Martin Van Drunen, να κλίνουν προς το death metal. Aλλά το νερό στο αυλάκι είχε ήδη μπει και τα καλύτερα φυσικά, ήταν μπροστά τους. Τα “Chronic infection”, “Subordinate to the domination” και “Chemo therapy” μεταξύ άλλων, έχουν κάνει γερή ζημιά στο σβέρκο μας!
“Consuming impulse” (1989): Ένα χρόνο μετά το εξαιρετικό, μνημειώδες ντεμπούτο. Εδώ πέρα, μιλάμε πλέον για ξεκάθαρο death metal. Τελευταίος δίσκος με τον Martin Van Drunen επίσης. Ογκώδες, με thrash καταβολές ως σημείο σύνδεσης με το παρελθόν. Πέραν από τον ιστορικό τίτλο του πρώτου death metal δίσκου στην Ευρώπη (έπρεπε να αλλάξει η δεκαετία για να πάρουν μπρος οι υπόλοιποι), κομμάτια όπως το “Dehydrated”, το “Out of the body” ή το “The process of suffocation” ανοίγουν τη βεντάλια έτι περαιτέρω ηχητικά!
“Testimony of the ancients” (1991): Η απόλυτη στιγμή των Ολλανδών. Ο Martin Van Drunen, αποτελεί παρελθόν από το συγκρότημα, ο Mameli αναλαμβάνει φωνητικά εκτός από κιθάρα, ανεβαίνει το παικτικό επίπεδο, ο Tony Choy (CYNIC) αναλαμβάνει το μπάσο, οι PESTILENCE ηχογραφούν στα Morrisound…τα πάντα στη θέση τους! Οι συνθέσεις απογειώνονται από τη παραγωγή, ενώ η ιδέα με τα ιντερλούδια ενδιάμεσα, προσδίδει μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Το δε “Land of tears” αποτέλεσε τη γνωριμία πολλών με το συγκρότημα!
“Spheres” (1993): Το αγαπάω πολύ αυτό το άλμπουμ. Φυσική συνέχεια του προκατόχου του, πιο έντονη jazz/fusion και ταξιδιάρικη αύρα. Θεωρήθηκε ότι έπασχε στο κομμάτι της παραγωγής σε σχέση με το “Testimony of the ancients”. Διαφωνώ, δεδομένου ότι του δίνει μια ιδιαίτερη αύρα. Δίσκος που εκτός από τις κομματάρες που άφησε παρακαταθήκη, αποτέλεσε το κύκνειο άσμα της πρώτης κλασσικής περιόδου, μια και ένα χρόνο μετά, οι PESTILENCE, διαλύθηκαν, προκειμένου τα μέλη να εστιάσουν σε άλλα μουσικά projects.
“Resurrection macabre” (2009): Η επιστροφή μετά την επανένωση του 2007. Δίσκος που σήμανε την επιστροφή του Tony Choy στο μπάσο, με τον Peter Wildoer (ARCH ENEMY, SOILWORK) στα τύμπανα να συμπληρώνει τη σύνθεση του σχήματος. Ένα διαφορετικό πρόσωπο για τους PESTILENCE, που θα έβαζαν blastbeats, επηρεασμένοι από τα όσα συνέβαιναν στο death metal εκείνη τη περίοδο (και δη το Αμερικάνικο), σε ένα δίσκο που κρίνεται ως καλός παρόλα αυτά. Χώρια που τους έφερε για πρώτη φορά στα μέρη μας με GRAVE και BENEDICTION.
“Doctrine” (2011): Κηλίδα της δισκογραφίας των PESTILENCE, αυτό εδώ το άλμπουμ. Ανέμπνευστο συνθετικά, με τα χειρότερα φωνητικά που θα μπορούσε να είχε ο Mameli (η παρομοίωση στο προηγούμενο κείμενο ήταν “θυμωμένος μανάβης στη λαχαναγορά”). Ανεξήγητη κατάπτωση, ενώ θεωρητικά έρχεται κεκτημένη ταχύτητα από το “Resurrection macabre”. Το χειρότερο, είναι πως εδώ έχουμε και την επιστροφή του πλήρους line-up του “Spheres”! Δηλαδή, που να μη το είχαμε κιόλας! Ευτυχώς, αποτέλεσε κακή παρένθεση στη δισκογραφία της μπάντας.
“Obsideo” (2013): Το “Obsideo” έρχεται να σώσει τη παρτίδα, κλείνοντας την άτυπη τριάδα “brutal death” δίσκων των PESTILENCE. Ίσως το καλύτερο άλμπουμ τους σε αυτό το ύφος. Ένα ύφος που δεν θα έλεγα ότι είναι το δυνατό σημείο των Ολλανδών. Δεν ήταν κακοί οι δίσκοι σε καμία περίπτωση (με εξαίρεση έναν). Απλώς, ήταν παράταιροι με το ύφος των PESTILENCE που είχαμε μάθει και θεωρώ πως ξεκάθαρα οι δύο επόμενοι, κάνανε καλύτερη δουλειά στο να φρεσκάρουν το ύφος τους. Σημαδιακή θα έλεγε κανείς η διάλυση την επόμενη χρονιά.
“Hadeon” (2018): Δίσκος της δεύτερης επιστροφής. Ολική επαναφορά λέμε! Ακόμα θυμάμαι πως πανηγύριζα όταν άκουσα το άλμπουμ. Τα καλύτερα μοντέρνα death metal στοιχεία του συγκροτήματος, σε πλήρη αρμονία με το μοτίβο του “Testimony of the ancients” και του “Spheres”, μας έδωσαν έναν δίσκο που ναι, αυτό, ήταν PESTILENCE! Ένας Patrick Mameli που έχοντας επανέλθει δεύτερη φορά, σαν να βρήκε το τι ήθελε να κάνει! Ντεμπούτο επίσης στη Hammerheart, που ανέλαβε τις επανεκδόσεις των πρώτων δίσκων.
“Exitivm” (2021): Συνεχίζοντας στα ίδια μονοπάτια, με φρέσκο death metal πρόσωπο, αλλά με πίστη στη παράδοση του ήχου τους, οι PESTILENCE κάνουν το 2/2 της τρίτης περιόδου τους. Μέχρι και τα δύο εξώφυλλα φαίνονται ως “συνέχεια” το ένα του άλλου. Άμα ακούσετε ψήγματα από μπάντες όπως οι OBSCURA και οι REVOCATION φερ’ ειπείν, μην απορήσετε. Αυτές οι μπάντες, πάνω στους PESTILENCE, DEATH, CYNIC, ATHEIST και πάει λέγοντας έχτισαν τον δικό τους προσωπικό ήχο, οπότε αυτό, το λέει κανένας και αντιδάνειο!
Κάπως έτσι, φτάσαμε στο τέλος της διαδρομής μας στη δισκογραφία των PESTILENCE. Ναι, υπάρχει και το “Levels of perception” (2024), που δεν μετράει γιατί είναι επανηχογραφήσεις (χώρια ο όλος ντόρος επειδή αρχικά είχε ΑΙ εξώφυλλο και αναγκάστηκαν να το αλλάξουν στη πορεία!). Άσχετα από το πόσο ανοίγει το στόμα του ο ιθύνων νους της μπάντας Patrick Mameli επί πολλών θεμάτων (ένα εκ των οποίων τη χρήση ΑΙ που προαναφέραμε – αυτά καλό είναι να μη γίνονται), η πορεία τους βρίθει σπουδαίων στιγμών και αυτές θα γιορτάσουμε στις 18 του μηνός στο Κύτταρο!
Γιάννης Σάββιδης
