Ας μιλήσουμε λοιπόν για το φαινόμενο Poppy. Το όνομά της μπορεί να σας φαίνεται οικείο, από τις κατά καιρούς συμμετοχές της σε συνθέσεις των SPIRITBOX, KNOCKED LOOSE και BABYMETAL, αλλά έχει πολλά παραπάνω να επιδείξει στη σύντομη, αλλά αρκετά πλούσια καριέρα της. Ειδικά από τη στιγμή που έφυγε από πάνω της το gimmick της pop persona That Poppy και ανέδειξε την αγάπη της για τον σκληρό ήχο.
Η μεταμόρφωση ξεκίνησε από το 2020 που μπήκε κάτω από την ομπρέλα της Sumerian με το τρίτο της άλμπουμ “I disagree”, όπου έδειξε τις metalcore/industrial αρετές της και η παγκόσμια εκτόξευση επήλθε με το “Negative spaces”. Εκεί όπου την πήραν στις φτερούγες τους ο Jordan Fish (ο υπεύθυνος για τη μετάλλαξη των BRING ME THE HORIZON και πρώην πλέον κημπορντίστας τους) και ο Stephen Harrison (ο mastermind των HOUSE OF PROTECTION).
Έχοντας πλέον κατασταλάξει στα μουσικά πλαίσια στα οποία θέλει να κινηθεί και με εφοδιασμένες τις αποσκευές της με την παγκόσμια αναγνώριση που της αξίζει, η Poppy κυκλοφορεί την έβδομη δουλειά της “Empty hands” και τα πράγματα πλέον είναι συγκεκριμένα. Τα industrial στοιχεία στο “Empty hands” είναι ακόμη περισσότερα σε σχέση με τον προκάτοχό του, ο Fish έχει τη γενική επίβλεψη και στις μισές συνθέσεις βάζει τις metalcore πινελιές του και ο Harrison.
Σε ότι αφορά την ηρωίδα μας, για μια ακόμη φορά μεταμορφώνεται από τραγούδι σε τραγούδι. Με έμφαση στην ευαίσθητη Poppy, εδώ έχουμε ευκολομνημόνευτες, στην πεπατημένη των EVANESENSE, συνθέσεις όπως τα singles “Guardian”, “Unravel” και “Time will tell”, pop punk σφηνάκια όπως το εναρκτήριο “Public domain” και το χαβαλετζίδικο “Eat the hate” και βεβαίως, δεν θα μπορούσε να λείψει (ή και όχι) και η κάφρικη πτυχή της, με τις διάσημες, love/hate τσιρίδες της στο πρώτο single “Bruised sky”, όπως και στα εντελώς hardcore “Dying to forget” και στην ομώνυμη σύνθεση, που είναι και ο επίλογος.
Θα μπορούσα να μη γράψω όλα αυτά και να περιγράψω τη μουσική της Poppy ως τη χρυσή τομή μεταξύ των εμπορικών BRING ME THE HORIZON και της δημιουργικότητας της Lady Gaga, αλλά νομίζω ότι θα την αδικούσα κατάφωρα. Για τους πιο εξοικειωμένους με τις δουλειές της, θα μπορούσα να βαφτίσω το “Empty hands” ως το sequel του “Negative spaces”, αλλά και πάλι υπάρχουν διαφοροποιήσεις. Η ευελιξία να μεταπηδά από ένα είδος στο άλλο με χαρακτηριστική άνεση, ακόμη μέσα και στην ίδια σύνθεση, κάνουν την Poppy ως one of a kind και στο σημείο αυτό έγκειται η τεράστια αποδοχή και επιτυχία της.
Αν θέλετε το metal σας αγνό και ανόθευτο, μείνετε όσο γίνεται μακριά. Αν όμως έχετε συνειδητοποιήσει ότι το ημερολόγιο γράφει 2026 και θέλετε να ακούσετε κάτι φρέσκο, συναρπαστικό και που συμβαίνει τώρα, το “Empty hands” σας περιμένει για να περιηγηθείτε μαζί του. Με την πεποίθηση ότι τα καλύτερα δεν έχουν έρθει ακόμη για την Poppy και ότι το “Empty hands” θα κάνει πάταγο παντού εκτός από τη χώρα μας, θα είμαι συνειδητά συγκρατημένος.
8 / 10
Γιώργος Κόης
