>
“Operation: Open your mind”
Ας γυρίσουμε και πάλι το χρόνο 20 χρόνια πίσω, την εποχή του έντυπου Rock Hard, όπου ο Σάκης Φράγκος, είχε κάνει μία πάρα πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη με τον Geoff Tate, που τότε ακόμα τραγουδούσε στους QUEENSRYCHE, για την κυκλοφορία του “Operation: Mindcrime II”, πάντα με φωτογραφίες εποχής…
Ίσως το σπουδαιότερο concept στην ιστορία της σκληρής μουσικής, είναι σαφέστατα το “Operation: Mindcrime”. Οι QUEENSRYCHE μετά από μακρά περίοδο αμφισβήτησης και στασιμότητας, αποφάσισαν να τολμήσουν τη συνέχεια αυτού του μνημειώδους δίσκου και κατάφεραν να αποστομώσουν όλους τους επικριτές τους (ανάμεσα στους οποίους ομολογώ ότι ήμουν κι εγώ). Μαζεύοντας τα κομμάτια μου από τις συνεχείς ακροάσεις του δίσκου, προσπάθησα να στριμώξω μέσα σε μισή ώρα που είχαμε στη διάθεσή μας, κάποια από τα πράγματα που ήθελα να ρωτήσω μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στη μουσική, έναν άνθρωπο με τον οποίο δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσεις να συζητάς και να ακούς ενδιαφέροντα πράγματα… Κυρίες και κύριοι, ο Geoff Tate…
Γεια σου Geoff. Προτού ξεκινήσουμε οφείλω να ομολογήσω ότι είμαι ένας από εκείνους που δεν τους άρεσαν σχεδόν καθόλου τα “Hear in the now frontier”, “Q2K” και “Tribe” και δεν ήξερα τι να περιμένω από το “Operation: Mindcrime II”. Όταν το άκουσα όμως κατάπια τη γλώσσα μου!!!
(γέλια) Ευχαριστώ για την ειλικρίνειά σου!!!
Έχεις δηλώσει ότι έγραψες το sequel στο “Operation: Mindcrime” εξαιτίας της παρούσας πολιτικής κατάστασης και της πίεσης από τους οπαδούς. Μέχρι πριν από δύο χρόνια συνεχώς αρνιόσουν όμως αυτή την προοπτική. Τι συνέβη τελικά και άλλαξες γνώμη;
Ο βασικός λόγος ήταν ότι η ιστορία χρειαζόταν ένα τέλος και θεώρησα ότι η κατάλληλη στιγμή ήταν τώρα. Οι καιροί είναι τόσο ίδιοι με το τέλος της δεκαετίας του ’80. Αφού να σκεφτείς ότι οι ΗΠΑ έχουν ακόμα για πρόεδρο έναν Bush. Τότε ήταν ο πατέρας, τώρα ο γιος. Καμία διαφορά. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το “Operation…” είναι το αγαπημένο άλμπουμ των οπαδών μας και κάναμε ολόκληρη περιοδεία σχεδόν για 18 μήνες παίζοντας το δίσκο αυτό ολόκληρο. Συνεχώς μας ρωτούσαν τι έγινε με τον Nikki, ποιος σκότωσε τη Mary κτλ. Δεν σου κρύβω όμως ότι σημαντικό ρόλο στην απόφαση αυτή έπαιξε ο Bruce Dickinson!!! Όταν ήμασταν σε περιοδεία με τον Rob Halford και τους IRON MAIDEN τρώγαμε μαζί και μου αποκάλυψε ότι ήταν οπαδός του “Operation…” κι είχε τις ίδιες απορίες με τους οπαδούς. Στην πορεία της συζήτησης μου είπε κάτι που θεώρησα πολύ σημαντικό. «Γιατί δεν δίνεις μία φορά στους οπαδούς σας αυτό που ζητάνε;» Σκέφτηκα ότι σαν γκρουπ έχουμε κάνει τόσα πολλά και διαφορετικά πράγματα από εκείνη την εποχή κι έπειτα, όπου μάλλον είχε φτάσει η στιγμή να κάνουμε κάτι τέτοιο. Άνοιξα λοιπόν το laptop μου κι έφτιαξα ένα φάκελο με την ονομασία “Nikki”. Εκεί έβαζα τις σκέψεις μου για πολύ καιρό ώσπου κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι έχω τόσο υλικό που μου επέτρεπε να ολοκληρώσω την ιστορία. Ήταν πολύ απλό μετά να συμφωνήσει και το υπόλοιπο συγκρότημα και να φτάσουμε σ’ αυτόν το δίσκο.
Μήπως έπαιξε σημαντικό ρόλο στην απόφασή σας να κάνετε τη συνέχεια του “Operation: Mindcrime” το γεγονός ότι τα τελευταία σας άλμπουμ δεν είχαν και τόσο μεγάλη απήχηση και εμπορική επιτυχία;
Δεν νομίζω ότι το “Tribe” για παράδειγμα δεν πήγε καλά εμπορικά…
Δεν μπορείς όμως να το λες εσύ αυτό από τη στιγμή που έχετε ένα άλμπουμ σαν το “Empire” το οποίο έχει πουλήσει κάποια εκατομμύρια αντίτυπα.
Δεν έχεις άδικο, αλλά ξέρεις κι εσύ πολύ καλά ότι τέτοιες πωλήσεις είναι αδύνατο πλέον να επαναληφθούν… Δεν είναι και το καλύτερο συναίσθημα να γεμίζεις αρένες και τώρα πλέον να παίζεις σε clubs και να τα γεμίζεις μετά βίας… Η αλήθεια είναι όμως ότι το “Tribe” ήταν ένας πολύ επιτυχημένος δίσκος για τα δεδομένα της εποχής που βγήκε κι έτσι πρέπει πλέον να κοιτάζουμε τα πράγματα. Το εμπόριο βρίσκεται σε μία φάση διάλυσης, εταιρίες κλείνουν και οι πωλήσεις έχουν πέσει κατακόρυφα. Ο κόσμος βλέπει ότι αφού δεν πούλησε κάποιος δίσκος πολύ σημαίνει ότι δεν είναι και καλός, κάτι που είναι εντελώς λανθασμένο, αλλά συνάδει με τις μέρες που διανύουμε.
Είχες καθόλου στο μυαλό σου τον Chris DeGarmo όταν ξεκινήσατε τις ηχογραφήσεις;
Ο Chris ήταν ένα πολύ μεγάλο μέρος των QUEENSRYCHE. Συνεργαστήκαμε και στο “Tribe” σε κάποια κομμάτια, αλλά δεν είχε και τόσο ενθουσιασμό ώστε να θέλει να περιοδεύσει μαζί μας ή να ξαναγράψει κάποια κομμάτια. Νομίζω ότι θα ήταν ανεδαφικό να προσπαθήσουμε να κάνουμε μία σχέση να «ξανανιώσει» από τη στιγμή που δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις γι’ αυτό. Εκτός των άλλων θα ήταν πολύ άδικο για τον Mike Stone που τον αντικατέστησε. Έχει δουλέψει πολύ για το συγκρότημα και μαζί με μένα και τον παραγωγό μας Jason Slater έγραψε σχεδόν όλο το δίσκο. Ήμασταν κλεισμένοι για περισσότερους από τρεις μήνες στο σπίτι μου, μέναμε μαζί και γράφαμε τραγούδια συνεχώς. Ήταν μία εξαιρετικά επίπονη διαδικασία που όμως νομίζω ότι άξιζε τον κόπο.
Υπάρχουν κάποια πολύ διακριτικά σημεία μέσα στο δίσκο που θυμίζουν το πρώτο μέρος της ιστορίας με πιο χαρακτηριστικό την εισαγωγή του “The hands”. Τι άλλο κάνατε για να δείξετε ότι πρόκειται όχι μόνο για τη στιχουργική συνέχεια του “Operation…” αλλά επίσης και για τη μουσική;
Ξεκινήσαμε με την προϋπόθεση πώς ο ακροατής θα ακούσει το ένα μέρος πίσω από το άλλο. Άρα έπρεπε να βάλουμε τα δυνατά μας να κινούνται και τα δύο μέρη στο ίδιο μουσικό ύφος. Για να ξαναζωντανέψουν τα συναισθήματα που είχαν δημιουργηθεί ακούγοντας το πρώτο άλμπουμ, μεταφέραμε μουσικά θέματα από το πρώτο μέρος σε κομμάτια του “Mindcrime II” όπως ήδη έχεις διαπιστώσει σύμφωνα με αυτά που μου είπες. Οι κιθάρες ρυθμίστηκαν από D σε E, κάτι που και τότε ήταν ένας πολύ σημαντικός παράγοντας. Για να έχουμε όσο το δυνατόν όμοια ατμόσφαιρα με τότε αγοράσαμε παλιά μηχανήματα εγγραφής, σαν αυτά που χρησιμοποιήσαμε το 1988. Αυτό ήταν μεγάλη πρόκληση και μας φάνηκε πολύ περίεργο, γιατί σαν μουσικός ενδιαφέρεσαι πάντα για την εξέλιξη. Συνήθως δεν κοιτάς πίσω. Από την άλλη ήταν μία ενδιαφέρουσα άσκηση. Θέλαμε ο ακροατής να ακούει και τους δύο δίσκους στη συνέχεια και να μπορεί να μεταφέρει την ιστορία χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα. Στην ουσία δεν ήταν ένα βήμα πίσω γιατί ο δίσκος έπρεπε μέχρι ένα συγκεκριμένο σημείο να είναι μοντέρνος. Γι’ αυτό αλλάξαμε τον ήχο των drums, ο οποίος στο πρώτο μέρος ακούγεται σε όλα τα τραγούδια μονοδιάστατος, δουλεύοντας με περισσότερα drumkits. Διαφορετικές κιθάρες βοήθησαν επίσης στο να ακουστεί το καθένα από τα νέα κομμάτια μοναδικό.
Για τα φωνητικά σου, μου επιτρέπεις να πω ότι τραγουδάς τόσο ψηλά για πρώτη φορά μετά το “Empire”…
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο τρόπος που τραγουδούσα στους δίσκους που ακολούθησαν ήταν εύκολος. Οι κιθάρες ήταν πιο χαμηλοκουρδισμένες κι αυτό δυσκόλευε έναν τραγουδιστή σαν κι εμένα που έχω μεγάλο εύρος στη φωνή μου, όσο κι αν φαίνεται αυτό οξύμωρο. Τώρα έχω καλύτερη αίσθηση της μελωδίας!!!
Ήταν στα σχέδιά σας να πάρετε τον Rob Halford να κάνει τον Dr. X στην αρχή, όπως είχε διαρρεύσει στο internet;
Όχι… Απλά είχαμε ανακοινώσει ότι θα υπάρχει κάποιος ειδικός καλεσμένος στο δίσκο κι ο κόσμος ορμώμενος από την καλοκαιρινή περιοδεία μας με τους JUDAS PRIEST έσπευσε να υποθέσει ότι θα τραγουδά ο Halford. Από την πρώτη στιγμή όμως είχαμε στο μυαλό μας τον Ronnie James Dio. Είχαμε περιοδεύσει μαζί του στις αρχές της δεκαετίας του ’80, είχα τραγουδήσει στο “Stars” κι έχουμε βρεθεί πολλές φορές σε φεστιβάλ κτλ. Μόλις του το πρότεινα, ζήτησε να ακούσει το κομμάτι κι αμέσως δέχτηκε. Όλα έγιναν αστραπιαία. Είναι ένας θρύλος και η απόδοσή σε ένα τόσο απαιτητικό κομμάτι είναι μοναδική.
Είχατε βάλει στο site σας το “I’m American” και το “Hostage” σε MP3, σε ποιότητα bootleg. Πιστεύετε ότι έκανε καλό στο συγκρότημα; Θέλω να πω ότι ακούγονται πολύ χειρότερα από αυτό που έχουμε ως αποτέλεσμα στο δίσκο και μπορεί κάποιοι να είχαν απογοητευθεί τελείως… Είναι κρίμα γιατί πρόκειται για σπουδαία κομμάτια…
Δεν ξέρω αν είναι τόσο κακή η ποιότητα, έπρεπε όμως να προστατεύσουμε το υλικό μας. Προσπαθούμε να συμβαδίζουμε με την εποχή μας όπου όλος ο κόσμος κατεβάζει τραγούδια από το internet και είπαμε να του τα προσφέρουμε εμείς από το site μας ώστε να πάρει μία ιδέα για το τι θα ακούσει.
Είχατε διαλέξει το “The hands” σαν πρώτο single αν δεν κάνω λάθος και μετά αποφασίσατε να χρησιμοποιήσετε το “I’m American”. Γιατί έγινε αυτή η αλλαγή πλάνων; Πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά τραγούδια. Το ένα είναι ευθύ και γρήγορο, με σαφείς αιχμές για τη χώρα σας και το άλλο έχει πολλές αναφορές στο “Operation: Mindcrime I”.
Στην πραγματικότητα και τα δύο θα είναι single. Tο “I’m American” θα είναι το πρώτο single στην Αμερική και το “The hands” στην Ευρώπη. Ήδη έχουμε γυρίσει το video clip για το “I’m American” κι έχει μερικές πολύ ενδιαφέρουσες σκηνές, αναφορές στον πόλεμο του Ιράκ κτλ… Θα το δεις και θα καταλάβεις…
Έχετε περιγραφεί σαν “thinking man’s band”. Στις μέρες μας όμως και ιδιαίτερα στο heavy metal, πολύ λίγα γκρουπ καταπιάνονται με σοβαρά ζητήματα, παρά προτιμούν να ασχολούνται με φανταστικές όσο και ιστορίες για party ή αιματοχυσίες. Μήπως τελικά νιώθετε φυλακισμένοι σε ένα μουσικό είδος που δεν ενδιαφέρεται για ιδεώδη;
Δεν νιώθουμε καθόλου έτσι. Προσωπικά ενδιαφέρομαι πάρα πολύ για την κουλτούρα, τη φιλοσοφία, τον πολιτισμό. Είμαι μουσικός, καλλιτέχνης κι αισθάνομαι ότι έχω χρέος να προσπαθώ με τη μουσική μου να βγάζω τον εαυτό μου και τα πιστεύω μου.
Έχεις στο μυαλό σου να γράψεις κάποιο βιβλίο ή σενάριο για την ιστορία του “Operation: Mindcrime”;
Αυτή τη στιγμή γράφω κάποια βιβλία και κοντεύουμε να τελειώσουμε το σενάριο του “Operation: Mindcrime” ώστε να γυριστεί σε ταινία. Ο ατζέντης μας θα το προωθήσει κι ελπίζω η παραγωγή να ξεκινήσει φέτος.
Είναι αλήθεια ότι θα παρουσιάσετε τα δύο μέρη του δίσκου ζωντανά επί σκηνής με ηθοποιούς;
Ακριβώς. Θα έχουμε επί σκηνής ηθοποιούς που θα υποδύονται όλους τους ρόλους που υπάρχουν στην ιστορία, surround ήχο ώστε ο κόσμος να έχει την αίσθηση ότι βρίσκεται στην καρδιά της συναυλίας, video walls. Θέλουμε να παρουσιάσουμε κάτι πρωτοποριακό και πολύ έντονο. Έχουμε κάνει τα πλάνα μας και δουλεύουμε ακόμη πάνω σε αυτό, ώστε να μπορούμε να παρουσιάσουμε το show μας ακόμα και σε club, σε περίπτωση που οι πωλήσεις των εισιτηρίων κι η δημοτικότητά μας σε κάποιες περιοχές δεν μας επιτρέπουν να παίξουμε σε θέατρα ή αρένες… Οι βραδιές θα είναι όλες “An evening with QUEENSRYCHE” και θα παίζουμε για περισσότερες από δύο ώρες. Στα πλάνα μας είναι να ξεκινήσουμε από την Αμερική γύρω στον Αύγουστο αυτή την περιοδεία καθώς θα μας πάρει πολύ χρόνο η προετοιμασία, αλλά θα δούμε αν κάνουμε και κάτι νωρίτερα (σ.σ. μην ξεχνάτε ότι η συνέντευξη έγινε στις 15/2!!!).
Έχεις θεωρήσει το “Operation: Mindcrime” σαν ένα τείχος για το γκρουπ, το οποίο ποτέ δεν σας άφησε να ακολουθήσετε το καλλιτεχνικό σας όραμα;
Κάθε γκρουπ παθαίνει κάτι τέτοιο σε παρόμοιες περιπτώσεις. Οι άνθρωποι μεταχειρίζονται τη μουσική σαν αριθμούς, στατιστικά, βραβεία. Η μουσική όμως είναι τέχνη. Δεν έχει λογική αυτό που γίνεται. Η μουσική είναι προσωπική έκφραση κι όχι ανταγωνισμός. Έτσι δουλεύει όμως η μουσική βιομηχανία για κάθε συγκρότημα. Ευτυχώς εμείς είχαμε επιτυχία με τρεις δίσκους…
Φτάνοντας στο τέλος, θα ήθελα φυσικά να σε ρωτήσω να μου πεις εν συντομία τη συνέχεια της ιστορίας… (ευγενικά αρνήθηκε στη ξεκίνημα να κάνει μία ανάλυση track by track ώστε να αφήσει τον καθένα να ερμηνεύσει την ιστορία όπως θέλει).
Στο τέλος του “Operation: Mindcrime” βρήκαμε τον πρωταγωνιστή μας, τον Nikki, στη φυλακή. Σιγά-σιγά επανέρχεται η μνήμη του και καταλαβαίνει πώς έφτασε σ’ αυτή την κατάσταση. Η μόνη του επαφή με την πραγματικότητα είναι μέσω της τηλεόρασης. Το κύριο θέμα του δίσκου είναι η εκδίκηση και πώς μπορεί να επηρεάσει την προσωπικότητά σου, σε σημείο ώστε να παίρνεις αποφάσεις για τις οποίες δεν μπορείς να φανταστείς τι συνέπειες θα υπάρχουν. Ουσιαστικά η ιστορία ξεκινά στο “The hands”. Ο Nikki αναζητά τον Dr. X, τον οποίο θεωρεί και αποκλειστικό υπεύθυνο της δολοφονίας της Mary και στο τέλος έρχεται σε σύγκρουση μαζί του. Μεγάλο ρόλο παίζει κι η Mary όπου παρουσιάζεται σαν τη συνείδηση του Nikki. Δεν μπορώ να σου πω άλλα πράγματα όμως. Το μόνο που θα σου πω ακόμα είναι πως το τέλος δεν είναι χαρούμενο όπως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες ιστορίες…
Σάκης Φράγκος