Μισή ώρα μετά τη λήξη του V.I.P show, η Τεχνόπολη άνοιξε ξανά τις πύλες της για το «κυρίως πιάτο» της δεύτερης ημέρας του ελληνικού Rock Hard Festival. Ο ενθουσιασμός, έκδηλος. Ο κόσμος πύκνωνε με γοργούς ρυθμούς και η ψυχολογία ήταν στα ύψη. Για κάποιους όμως, εκτός από τη ψυχολογία, ήταν στα ύψη και η ανυπομονησία! Οι “Swordbrothers”, το fan club των σπουδαίων BATTLEROAR, καθόταν σε «αναμμένα κάρβουνα». Βλέπεις, το ιστορικό αυτό συγκρότημα θα έληγε με την εμφάνισή του στο Rock Hard Festival έξι χρόνια απραξίας. Δεν τα λες και λίγα! Και μάλιστα η επαναδραστηριοποίηση αυτή, τους θέλει με καινούργια σύνθεση, νέο δισκογραφικό συμβόλαιο με τη No Remorse και δίσκο «στα σκαριά»!
Κάτι από εκεί δεν ακούσαμε, αλλά να σου πω την αλήθεια; Καλύτερα. Όταν με το καλό κυκλοφορήσει το νέο υλικό, θα έχουμε όλη μας την άνεση να το απολαύσουμε σε ένα δικό τους live. Τώρα, οι BATTLEROAR όφειλαν να παίξουν αγαπημένα μας κομμάτια, αυτά που ξέρουμε, λατρεύουμε και θέλαμε να τραγουδήσουμε μαζί τους. Και αυτό έκαναν. “Finis Mundi”, “Dyvim Tvar”, “Valkyries above us”, τρία ΕΠΗ στην σειρά, παιγμένα ε-ξαι-ρε-τι-κά, με το βιολί του Παπαδιαμάντη, στην επιστροφή του στη φυσική του θέση, να δίνει επί σκηνής τη μαγεία των στουντιακών εκτελέσεων και τον νέο τραγουδιστή, Μιχάλη Καρασούλη, να τα «καρφώνει» με χαρακτηριστική άνεση!
Χωρίς να θέλω να μειώσω τα υπόλοιπα παιδιά που έκαναν το ντεμπούτο τους σε αυτό το live (Ζακ Κοτσίκης στην κιθάρα, Λουκάς Λιμπερτός στο μπάσο – ελπίζω να έγραψα σωστά τα επίθετα), ο Μιχάλης ήταν το μεγάλο στοίχημα, ο μοναδικός γρίφος. Κι αυτό διότι όσοι παρακολουθούμε την ελληνική σκηνή τον γνωρίζουμε από τους SUNLIGHT, τους DEMORALIZE, τους SL THEORY, τη χορωδία των VOICE BOX, το project IT’S ALL ABOUT THE MUSIC και γενικά μας είναι οικείος σε πιο μελωδικά πράγματα. Οπότε, θέλαμε να διαπιστώσουμε αν και κατά πόσο θα ταίριαζε με το επικό metal των BATTLEROAR. Ναι, χρησιμοποιώ πληθυντικό πρόσωπο, γιατί δεν ήταν μόνο δικός μου αυτός ο προβληματισμός (ok, για να μη χτυπάει άσχημα η λέξη, βάλε «περιέργεια»), ήταν και αρκετών φίλων του γκρουπ με τους οποίους και συνομίλησα. Τελικά, όπως προείπα, έλαβα τις απαντήσεις μου «συστημένες» διότι άμα είσαι πραγματικά καλός τραγουδιστής, ό,τι και να σου δώσουν, θα το πεις καλά!
Σε όσους φάνηκε μικρό το set, να επισημάνω πως μόνο τα τρία προαναφερθέντα κομμάτια ξεπερνούν τα 26 λεπτά, οπότε, έμενε χρόνος για ένα ακόμη, το οποίο δε θα μπορούσε να είναι άλλο από το ομότιτλο της μπάντας, το “Battleroar”. Θέλαμε περισσότερο; Θέλαμε. Γινόταν; Όχι. Μας πείραξε; Όχι. Ευχαριστηθήκαμε μισή ώρα επικού heavy metal από έναν κολοσσό του είδους, τι να κάνουμε, να ψειρίσουμε τη μαϊμού; Θα κάνουμε υπομονή μέχρι την επόμενη φορά, για να ακούσουμε το “Siegecraft” (λέω εγώ τώρα), το “The wrathforge” (μια ιδέα ρίχνω), το “Chronicles of might” (τυχαία αναφορά) και γενικά, να απολαύσουμε ένα ολοκληρωμένο BATTLEROAR set.
Το λέω σε κάθε ευκαιρία. Κάθε τι που βγαίνει και προέρχεται από τη λαϊκή σοφία, είναι αλάνθαστο. Όπως ας πούμε είναι αλάνθαστο το ρητό «η καλή μέρα, από το πρωί φαίνεται». Και το «πρωινό» της δεύτερης μέρας του ελληνικού Rock Hard Festival, προμήνυε μια συναρπαστική συνέχεια!
Δημήτρης Τσέλλος
Oι Σουηδοί ΤΗΕ CRYPT, το δεύτερο συγκρότημα της ημέρας πήραν την σκυτάλη από τους BATTLEROAR και στην προκαθορισμένη ώρα ανέβηκαν στην σκηνή. Η μπάντα ήταν σχετικά άγνωστη στο πλατύ κοινό παρόλο που τα τραγούδια του πολύ αξιόλογου ντεμπούτου τους που βγήκε πέρσι τα έχει γράψει εξ ολοκλήρου ο μέγιστος Leif Edling.
Η μπάντα στάθηκε πολύ καλά πάνω στην σκηνή στα σαράντα λεπτά που είχαν διαθέσιμο χρόνο και ο κόσμος τους δέχθηκε πολύ καλά θα έλεγα. Η χαρακτηριστική αμφίεση της τραγουδίστριας Pepper ήταν αυτό που έκανε σχετικό γκελ στον κόσμο, αλλά η κοπέλα τα πήγε εξαιρετικά και στο θέμα απόδοσης και τραγουδιστικής ικανότητας. Το heavy rock των ΤΗΕ CRYPT είναι πολύ αξιόλογο και πως να μην είναι αφού όλες τις συνθέσεις τις έχει γράψει ο μέγιστος Leif όπως είπαμε παραπάνω.
Η μπάντα απέδωσε μια χαρά και κομμάτια όπως τα “Into the crypt”, “Open the gate”, “Rock Commander”, “I love the darkness”, “Cemetery children”, “Metal priestess” και νομίζω ότι με αυτή την εμφάνισή τους κέρδισαν και αρκετούς οπαδούς. Μένει πλέον να δούμε ποιο θα είναι το επόμενο δισκογραφικό βήμα τους και προσωπικά είμαι περίεργος να δω αν θα πορευθούν συνθετικά με τις δικές τους ιδέες η θα συνεχίσουν να έχουν σαν «σπόνσορα» για άλλη μια φορά τον Edling. Θα τους παραδεχθώ περισσότερο αν βγάλουν έναν δίσκο στο επίπεδο του ντεμπούτου τους αλλά με δικές τους συνθετικές ιδέες. Η πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα ήταν πολύ ικανοποιητική, σε μια μέρα που ο κόσμος είχε έρθει από νωρίς για να παρακολουθήσει όλα τα συγκροτήματα του billing.
Γιάννης Παπαευθυμίου
Μετά από την πολύ δυναμική παρουσία των BATTLEROAR και THE CRYPT, είχε έρθει η στιγμή για το μεγάλο απωθημένο πολλών! Η ανυπομονησία τεράστια, ενώ γιγαντώθηκε όταν στην σκηνή ανέβηκε για soundcheck ο τεράστιος Sascha Paeth με την παρέα του, για ένα σετ μοιρασμένο μεταξύ των MASTERS OF CEREMONY και HEAVENS GATE. Σκεφτόμουν από πριν πόσα τραγούδια θα χωρέσουν στο setlist δεδομένου των 50 λεπτών που είχαν στη διάθεσή τους, αλλά η μπάντα δεν έχασε καθόλου χρόνο! Με το πέρας των απαραίτητων ελέγχων, χωρίς intros και ομιλίες, έγινε μπάσιμο των MASTERS… με το “Sick”.
Δυστυχώς τα φωνητικά της εκτελεστικά εκπληκτικής Adrienne Cowan (SEVEN SPIRES, AVANTASIA) ήταν πολύ χαμηλά στην αρχή, με τον Sascha να κάνει νοήματα να την ανεβάσουν, κάτι που έγινε στο “My anarchy” και έτσι μπορέσαμε να τους απολαύσουμε όπως πρέπει. Μου ήρθε λίγο σαν κεραυνός εν αιθρία η μη συμπερίληψη του “Signs of wings”, αλλά αντί αυτού μας έκαναν την έκπληξη με μία καινούργια σύνθεση η οποία τα σπάει, κάνοντάς με να περιμένω τον επόμενο δίσκο με τεράστια προσμονή, οπότε χαλάλι!
Μετά από πέντε τραγούδια, γίνεται αλλαγή βάρδιας για να ανέβουν στην σκηνή τα μέλη των HEAVENS GATE με τον Herbie Langhans (FIREWIND, AVANTASIA) στο μικρόφωνο, και ξαφνικά ήταν σαν να πατήθηκε ένας διακόπτης και το κοινό τρελάθηκε! Έναρξη με “In Control”, σε μία στιγμή που ήταν πολύ δύσκολο να αναγνωρίσω ως αληθινή! Αλλά ήταν πέρα ως πέρα πραγματικότητα, όπως επίσης τα “We Got the Time”, “Path of Glory”, “Gate of Heaven”, “Livin’ in Hysteria”, “Can’t Stop Rockin’” που ακολούθησαν! Ο Herbie έκανε εξαιρετική δουλειά πιάνοντας παράλληλα τις απαραίτητες ψηλές νότες, βάζοντας τα γυαλιά σε όποιον τον αμφισβητούσε από τα αποδυτήρια και παρέα με την Adrienne η οποία επέστρεψε στην σκηνή στα δύο τελευταία τραγούδια, πιστεύω καλύφθηκε επάξια το κομμάτι των φωνητικών. Συνολικά, η εμφάνιση των HEAVENS GATE με έκανε να αναφωνήσω πολλές φορές τη φράση “Τι στιγμές ζούμε” που νομίζω τα λέει όλα!
Να πω ένα τεράστιο μπράβο στον Sascha, ο οποίος αποφεύγοντας τις χρονοτριβές, μπόρεσε να χωρέσει στο σύνολο έντεκα τραγούδια (5 MASTERS…, 6 HEAVENS…), προσφέροντας ένα αρκετά χορταστικό setlist. Είμαι σίγουρος πως η πλειοψηφία θα ήθελε ένα γεμάτο show των HEAVENS GATE, κάτι που φάνηκε και από την τεράστια διαφορά στις αντιδράσεις του κόσμου μεταξύ των δύο συγκροτημάτων (λογικό αν αναλογιστούμε την ιστορική σημασία τους και τα χρόνια απουσία τους). Προφανώς και δεν θα έλεγα όχι σε περισσότερα δικά τους κομμάτια, αλλά όταν σου χαρίζουν γάιδαρο δεν τον κοιτάς στα δόντια (βέβαια εδώ μιλάμε για μονόκερω, αλλά δεν έχω αντίστοιχη παροιμία), οπότε και μόνο που συνέβη αυτό το reunion είμαι υπερβολικά χαρούμενος.
Οι MASTERS OF CEREMONY από την άλλη ανήκουν στο παρόν του Sascha, οπότε μαζί με το γεγονός ότι είναι και αυτοί εξαιρετικοί το λιγότερο, προσωπικά ευχαριστήθηκα κάθε δευτερόλεπτο της συνολικής αυτής παρουσίας. Το ιστορικό παρελθόν ενώθηκε με το δυνατό και ελπιδοφόρο παρόν, χαρίζοντάς μας μία εμφάνιση που θα συζητιέται για πολύ καιρό, ενώ δύσκολα θα ξεθωριάσει από τη μνήμη μου!
Παύλος Παυλάκης
Θεέ μου, τι διήμερο ήταν αυτό! Ένα διήμερο γεμάτο μουσική, φίλους, απίστευτες στιγμές, κουραστικό σωματικά, αλλά γεμάτο ψυχικά, με συναισθήματα ανεκτίμητης αξίας που εξαφάνισαν κάθε υπόνοια κόπωσης. Και αυτό ακριβώς πέτυχε ο Gus G. με τους φίλους του το βράδυ της δεύτερης ημέρας του Rock Hard Festival.
Είχα την τύχη να βρεθώ από πολύ νωρίς στην Τεχνόπολη. Εκτός από το soundcheck των CANDLEMASS, που με άφησε άφωνο και με έκανε να καταλάβω ότι το βράδυ θα γραφόταν ιστορία, άκουσα και το soundcheck του Gus G, παίρνοντας λίγα… spoiler για τις εκπλήξεις που μας περίμεναν. Όταν έφτασε λοιπόν η ώρα της εμφάνισής του, με τον κόσμο να έχει κατακλύσει κάθε γωνιά της Τεχνόπολης, ο Gus G ανέβηκε στη σκηνή και ξεκίνησε απευθείας με δύο instrumental κομμάτια: το “Force majeure” από το προσωπικό του άλμπουμ “Quantum leap” και το “Fearless” από το ομώνυμο άλμπουμ. (Για την ιστορία, στη studio εκδοχή του “Quantum leap” συμμετείχε ο Vinnie Moore).
Επειδή έχουμε μία συνήθεια να σχολιάζουμε πάντα τον ήχο, ας πω λίγα λόγια και γι’ αυτόν. Πολλές φορές η ακουστική εμπειρία εξαρτάται από το σημείο όπου βρίσκεται κανείς στον χώρο. Στην περίπτωση όμως του Gus G μιλάμε για ένα αψεγάδιαστο αποτέλεσμα. Προσωπικά δεν μπόρεσα να βρω το παραμικρό ψεγάδι, και αυτό ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τη συνολική εμπειρία.
Και απογειώθηκε πραγματικά όταν, στο τρίτο τραγούδι, ο Gus G παρουσίασε τους πρώτους του καλεσμένους: τον Tore Østby και τον Roy Khan, για να παίξουν μαζί το “Roll the fire”. Αφού μας είχε μαγέψει στην ακουστική εκδοχή του στο VIP show, ήρθε τώρα να μας συνεπάρει και στην κανονική version. Επική στιγμή, αλλά όχι η μόνη. Μόλις αποχώρησαν οι Østby και Khan, ο Gus G καλωσόρισε τον Ronnie Romero για το “Kill the king” των RAINBOW. Ακολούθησαν το “My premonition” από την κοινή τους συνεργασία και το “I am the fire” από το ομώνυμο προσωπικό άλμπουμ του Gus.
Ήρθε κατόπιν η σειρά του τελευταίου καλεσμένου και ο David Ellefson ανέβηκε στη σκηνή για να παίξουν μαζί το instrumental “Vengeance”. Από εκεί και έπειτα οι καλεσμένοι παρέμειναν σταθεροί, με τον Ronnie Romero στο μικρόφωνο μέχρι το τέλος. Ο Gus G ρώτησε το κοινό αν θέλει κάποιο κομμάτι από τους BLACK SABBATH, και το “Mob rules” που ακολούθησε ξεσήκωσε τον κόσμο. Ακολούθησε ένας συγκινητικός λόγος του Gus για το σπουδαίο έργο και την κληρονομιά του Ozzy, ο οποίος υπήρξε καθοριστικός και για τον ίδιο, καθώς είχε την τύχη να παίξει στο πλευρό του για αρκετά χρόνια. Το κοινό άρχισε να φωνάζει το όνομα του Ozzy, και το “Bark at the moon” — εκτός από τα ουρλιαχτά λύκων — μας έκανε να τραγουδήσουμε με όση δύναμη είχαμε. Η βραδιά για την παρέα του Gus G έκλεισε με τον πιο επικό τρόπο, αφού άφησαν το “War pigs” για το τέλος, δοκιμάζοντας τα όρια των φωνητικών μας χορδών.
Αξίζει να αναφερθεί για όσους δεν ήταν εκεί ότι, μετά το τέλος της εμφάνισης, ακολούθησε η κλήρωση για την κιθάρα του Gus G, από τον Σάκη Φράγκο και τον ίδιο τον Gus. Στη συνέχεια, όλος ο κόσμος τραγούδησε το “Happy birthday” για τον Gus G, αφού μία μέρα πριν είχε τα γενέθλιά του. Όμορφες στιγμές, που χαρήκαμε απίστευτα και το σημαντικότερο, φάνηκε πως το χάρηκε και ο κόσμος, αγκαλιάζοντας και στηρίζοντας αυτό το δύσκολο εγχείρημα.
Ένα εγχείρημα που θα μείνει στην ιστορία, καθώς αυτό που ακολούθησε, σε παγκόσμια αποκλειστικότητα, ήταν βγαλμένο από τα όνειρά μας. Και θα μιλάμε γι’ αυτό για πολλά χρόνια ακόμα.
Δημήτρης Μπούκης
H ώρα είχε πάει δέκα και τέταρτο και ήταν η ώρα των CANDLEMASS με των Μessiah Marcolin, την παγκόσμια αποκλειστικότητα του ελληνικού Rock Hard. Ο κόσμος είχε γεμίσει από νωρίς τον χώρο και πριν την έναρξη του σχήματος δεν έπεφτε καρφίτσα και φυσικά η αγωνία είχε φθάσει στο Θεό. Από τα ηχεία ακούγεται το March Funebre και η μπάντα θα εμφανιστεί με το “The well of souls” στην σκηνή. Ο Μessiah τρομερά ευδιάθετος και η φωνή του παρότι απουσιάζει τα τελευταία 20 (!!!) χρόνια από το προσκήνιο βρίσκεται σε απίστευτη φόρμα. Τρομερά επικοινωνιακός επίσης, ήταν λες και δεν είχε φύγει ποτέ από το σχήμα.
Η συνέχεια με το “Dark are the veils of death”, η μπάντα σπέρνει ο ήχος είναι παραπάνω από τέλειος και εμείς έχουμε ξελαρυγγιαστεί και βρισκόμαστε στον έβδομο ουρανό. Ο Μessiah το ζει πραγματικά και αποδεικνύει ότι είναι εξαιρετικός frontman και ο σωστός τραγουδιστής για την μπάντα. Έχω ξαναδεί CANDLEMASS στην χώρα μας με τον Μessiah αρκετές φορές όλα αυτά τα χρόνια, πρώτη φορά τον βλέπω να έχει τέτοια απόδοση και τόσο κέφι. Δυο κομμάτια στα καπάκια από το “Ancient dreams”, τα “Mirror mirror” και “Darkness in paradise”θα ακολουθήσουν. Το πρώτο το περίμενα αλλά το δεύτερο έσκασε σε βόμβα. Εξαιρετική απόδοση και εδώ από όλους και όλοι μας συνεχίζουμε να βρισκόμαστε σε έκσταση. “Πριν από χρόνια κάναμε ένα σοβαρό video για το παρακάτω κομμάτι” προλογίζει ο Messiah και φυσικά δεν αναφέρεται πουθενά αλλού παρά στο θρυλικό clip του κομματιού “Bewitched” και όλη η Τεχνόπολη τραγουδάει χωρίς άλλο.
Παραμένουμε στο “Nightfall” για μια εξαιρετική απόδοση του doom ύμνου “Samarithan”, τι άσματα έχει γράψει ο ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ Leif Elding ρε πού**η μου …. «The first one she said to me, don’t be afraid I will give you immortality, and grace for your soul. The second had eyes of gold, she gave me my wings. The third gave all wisdom, an angel could give…to me» και πλέον έχω χάσει την φωνή μου! Θα επανέρθουμε στην “κανονικότητα” για λίγο με το “Black dwarf” και ο Messiah θα μας συστήσει την μπάντα σε αυτό το σημείο.
Βουτιά στο θρυλικό ντεμπούτο της μπάντας και στο πρώτο κομμάτι που έπαιξαν μαζί σε συναυλία το 1987 ήταν το παρακάτω όπως μας ανακοινώνει ο Messiah και πρόκειται για το “Crystal ball”, άλλη μια ονείρωξη για τους παρευρισκόμενους της βραδιάς. Θα ακολουθήσει άλλο ένα άσμα από το ντεμπούτο, το “A Sorcerer’s pledge” και όλος ο κόσμος τραγουδά φυσικά ΚΑΙ ΕΔΩ. Σε αυτό το σημείο θα κλείσει το πρώτο μέρος της συναυλίας για να πάμε στο encore με το φανταστικό “At the gallows end”. “Νομίζω ότι ξεχάσαμε ένα κομμάτι” αναφέρει ο Messiah και φυσικά η αυλαία θα πέσει πανηγυρικά με το “Solitude”. Τα λόγια έχουν στερέψει, οι φωνές μας επίσης, γίναμε μάρτυρες μιας ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ εμφάνισης που θα μνημονεύεται τα επόμενα χρόνια, για πάντα!
Προσωπικά παρακολουθώ συναυλίες από το 1987 και έχω δει άπειρα μικρά και μεγάλα σχήματα του χώρου μας. Η εμφάνιση των CANDLEMASS το βράδυ της 13ης Σεπτεμβρίου ήταν μια βραδιά που συγκαταλέγεται όχι μόνο στις 2-3 κορυφαίες συναυλίες της χρονιάς αλλά επίσης και στις κορυφαίες που έχουν γίνει στην χώρα μας ever. Δεν θέλω να ευλογήσω τα γένια μας, ρωτήστε οποιονδήποτε ήταν παρών στην συναυλία και θα σας πει τα ίδια. Όλος ο κόσμος παραμίλαγε μετά το τέλος της συναυλίας για την εμφάνιση αυτή των CANDLEMASS. Όλες οι αντιδράσεις στα social media αυτό το διάστημα αναφέρουν το ίδιο πράγμα, πόσο μεγαλειώδη εμφάνιση έκαναν οι Σουηδοί στο πρώτο festival του Rock Hard.
Συνοψίζοντας, είχα την φοβία πριν το live μήπως ο Messiah κάνει διεκπεραιωτική δουλειά, αλλά αποδείχθηκε ότι ο τύπος ζούσε το κάθε λεπτό της συναυλίας και ήταν εξαιρετικός και σωστός (παρά τα 57 του χρόνια) όσο αφορά τα φωνητικά αλλά και σαν frontman, λες και δεν είχε περάσει ούτε λεπτό από τότε που έφυγε από την μπάντα και ήταν άριστος σε όλα του. Άσε δε, που στο τέλος της συναυλίας τον συνάντησα στα παρασκήνια και ήταν ευδιάθετος και μίλησε με όλον τον κόσμο που ήταν εκεί και έβγαλε φωτογραφίες με όλους. Γενικά η παρουσία του Messiah ήταν εξαιρετική σε όλους τους τομείς και μπράβο του που δεν άφησε καμία πρότερη διαμάχη να τον επηρεάσει στην παρουσία του στην σκηνή. Ανάφερε πολλές φορές κατά την διάρκεια της συναυλίας το πόσο αγαπάει το Ελληνικό κοινό και πραγματικά πιστεύω ότι το έλεγε με κάθε ειλικρίνεια. Φαινόταν στα μάτια του και το ίδιο ειλικρινής μου φάνηκε και backstage. “Να προσέχετε τους εαυτούς σας” ήταν η πρώτη κουβέντα που μας είπε, χαρούμενος και με χαμόγελο να μιλήσει με όσους τον περίμεναν.
Όσοι έχουν δει τους υπόλοιπους CANDLEMASS σε οποιαδήποτε φάση της καριέρας τους live, ξέρουν ότι αυτή η μπάντα δεν παίζεται με τίποτα. Πάντα δίνει τον καλύτερο εαυτό της και το βράδυ του Σάββατου έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα από όλους, να μοιράζει αριστοκρατικό doom και να εστιάζει στην ουσία της μουσικής αυτής. Ούτε κόλπα, ούτε πυροτεχνήματα, ούτε θεατρικά, η μουσική των CANDLEMASS μιλά από μόνη της και δεν χρειάζεται δεκανίκια για να λάμψει (στο σκοτάδι)! Τόσο τεράστια είναι η δύναμη των συνθέσεών της.
Ο κόσμος που είχε έρθει από το εξωτερικό ήταν πολύς, σε κάποια φάση ο Messiah ανέφερε 500 άτομα (σ.σ. ήταν πάνω από 650) και πραγματικά όπως το περιμέναμε αρκετοί ταξίδεψαν για να απολαύσουν αυτή την αποκλειστικότητα του περιοδικού. Όλο το κοινό, πάνω από τέσσερις χιλιάδες, απόλαυσαν και συμμετείχαν στην γιορτή αυτή που έστησε το rock hard με επικεφαλής τους CANDLEMASS και τα video που κυκλοφορούν το YouTube αποδίδουν και μεταφέρουν το ανάλογο κλίμα της εμφάνισης αυτής.
Τέλος, αξίζουν συγχαρητήρια στους διοργανωτές για όλο αυτό που έστησαν, γιατί αν έκαναν τέτοια δουλειά στο πρώτο festival, είμαι σίγουρος ότι τις όποιές ατέλειες θα τις εξαλείψουν την επόμενη φορά. Εγώ 24 ώρες μετά από το τέλος της συναυλίας που γράφονται αυτές οι γραμμές, είμαι ακόμα under the influence (που λένε και οι ΟVERKILL- οι άλλοι γίγαντες της πρώτης ημέρας του festival). Πήγαμε, είδαμε, ακούσαμε, μιλήσαμε με παλιούς αλλά και νέους φίλους, τραγουδήσαμε, χτυπηθήκαμε, αγοράσαμε δίσκους, CD, t-shirts, πήραμε αυτόγραφα, βγάλαμε φωτογραφίες, σουλατσάραμε, αναπολήσαμε, ξεφύγαμε, διασκεδάσαμε, κοινώς ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΤΕΛΕΙΑ!
Χρόνια πολλά Rock Hard, άντε και στα επόμενα 20. Πάντα τέτοια.
Thanks for the memories….. Ευχαριστούμε.
Γιάννης Παπαευθυμίου
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη
