>
Το “Lovedrive” δεν είναι τυχαίο άλμπουμ. Ούτε για τους SCORPIONS, ούτε για το hard rock και το heavy metal, γενικότερα. Πρόκειται για την εμφατική μεταμόρφωση ενός συγκροτήματος, που πέρασε διθυραμβικά στην επόμενη φάση της καριέρας του, προσφέροντας απλόχερα –και ποιοτικά ίσο αν όχι καλύτερο – heavy metal, με τα δεδομένα, φυσικά, του 1979. Και παράλληλα συνεισφέροντας τα μέγιστα στην άνθηση της σκηνής, επηρεάζοντας άμεσα και έμμεσα τα μετέπειτα mainstream μεγαθήρια, όπως οι DEF LEPPARD, οι BON JOVI, οι MOTLEY CRUE και οι GUNS N’ ROSES αλλά και αγαπημένα σχήματα από την Ευρώπη, όπως οι ACCEPT και οι KROKUS.
Ήδη από το 1972, η παρέα του Rudolf Schenker και του Klaus Meine, κυκλοφορούσε άλμπουμ σπάνιας ομορφιάς, που συνδύαζαν ψυχεδελικές νότες, βαριά riff και μελωδία. Όμως κάπου στο 1978, ο τεράστιος lead κιθαρίστας τους Uli Jon Roth αποφάσισε να αφήσει το συγκρότημα, αφήνοντας ένα δυσαναπλήρωτο δημιουργικό κενό. Το συγκρότημα στρατολόγησε τον ταλαντούχο Matthias Jabs (ο ορισμός του «υποτιμημένου» κιθαρίστα στο heavy metal), μόνο και μόνο για να μπερδευτεί παραπάνω η τράπουλα. Ο αδερφός του Rudolf, Michael Schenker -φρέσκος από τους θρυλικούς UFO- επανήλθε για λίγο, συνεισφέροντας καταιγιστικά σόλο σε κομμάτια όπως τα “Another piece of meat”, “Coast to coast” και το ομώνυμο κομμάτι (και πιθανώς και άλλα, σύμφωνα με δηλώσεις του). Λόγω, ωστόσο, της απρόβλεπτης φύσης του Michael και της εύθραυστης σχέσης με τον μεγάλο του αδελφό, το συγκρότημα ξαναέφερε πίσω τον Jabs, εδραιώνοντας έτσι την κλασική σύνθεση που μας πήρε τα μυαλά την δεκαετία του ’80 και μέχρι τα μέσα των 90s. Αυτά και ακόμα περισσότερα κάνουν το αποψινό μου έργο ακόμα πιο δύσκολο, καθώς θα προσπαθώ να βάλω στην διαβόητη “worst-to-best” σειρά τα τραγούδια από το αγαπημένο μου άλμπουμ των SCORPIONS.
The “Lovedrive” countdown:
- “Another piece of meat” (3.30)
Καταλαβαίνετε κι εσείς για τι άλμπουμ μιλάμε όταν αναγκάζομαι να βάλω το “Another piece of meat” στην τελευταία θέση της κατάταξης. Με στίχους του ντράμερ Herman Rarebell, ο οποίος βοήθησε και τον Rudolf στην σύνθεση, το συγκεκριμένο τραγούδι μιλάει για τις «τυχαίες» σεξουαλικές συνευρέσεις ενός συγκροτήματος που βρίσκεται σε περιοδεία, δημιουργώντας εικόνες με ψήγματα προσωπικών εμπειριών. Αν κυκλοφορούσε σήμερα, το “Another piece of meat” θα είχε ξεσκιστεί σε χίλια κομμάτια λόγω στίχων και μόνο. Εδώ ο Klaus περισσότερο αφηγείται παρά τραγουδάει, σε μία άκρως ωμή σύνθεση, σαν το «κρέας» που ακούγεται στο ρεφραίν, με φρενήρη ταχύτητα, επιθετικότητα και ένα (φυσικά) δυνατό σόλο στην κιθάρα από τον Michael Schenker. Αυτή η ωρολογιακή proto-speed metal βόμβα, αν και ισχυρή, είναι η πιο απλοϊκή συνθετική και στιχουργική έμπνευση σε ένα δίσκο που βαθαίνει πολύ περισσότερο σε άλλες στιγμές του.
7. “Can’t Get Enough” (2.36)
Σύντομο, δυνατό και ευθύ, το “Can’t get enough” σκάει σαν έκρηξη στα ηχεία, σφραγίζοντας με πόθο και εμμονή το άλμπουμ. Ο Matthias μας δίνει ένα από τα δυνατότερα σόλο του “Lovedrive”, το οποίο σε 156 δευτερόλεπτα καταλαμβάνει τον χώρο ενός μικρού συμπληρώματος στον δίσκο. Αν και οι αρετές του θα γινόντουσαν φανερές στην live εκδοχή του, όπου το συγκρότημα «έκαιγε» την σκηνή μέσα σε χεβιμεταλική φρενίτιδα, η έκδοση του στο άλμπουμ δεν του αφήνει και πολύ χρόνο για να λάμψει, συγκριτικά τόσο με το ζωντανό version όσο και με τα υπόλοιπα τραγούδια. Η φλόγα είναι εκεί αλλά ίσως να ακούγεται λίγο πιο κοινότυπο από όσο θα έπρεπε.
- “Is there anybody there?” (3.58)
Πρόκειται για ένα από τα πιο πειραματικά τραγούδια των SCORPIONS – αν όχι το πιο πειραματικό! Ο ρυθμός της reggae (!) συναντά heavy κιθάρες και εξωτικές διαθέσεις σε έναν τολμηρό χορό δύο φαινομενικά ασυμβίβαστων μουσικών ειδών. Με το υπνωτιστικό του mid-tempo groove, το επιφωνηματικό sing-along, και μία πνευματική αναζήτηση για αληθινή σύνδεση και αγάπη μέσα στη νύχτα της μοναξιάς, το “Is there anybody there?” διχάζει τους fans. Κάποιοι αγκαλιάζουν την ένωση reggae και hard rock ως εξαιρετικά πιασάρικη, ενώ άλλοι κοιτούν αμήχανα και κάπως μπερδεμένοι, θεωρώντας πως δεν ανήκει σε ένα άλμπουμ των SCORPIONS. Προσωπικά, ανήκω στην πρώτη κατηγορία, γιατί έχει ψυχή, ανεμελιά κι ας μην είναι στις πρώτες προτιμήσεις των οπαδών του συγκροτήματος.
- “Loving you Sunday morning” (5.36)
Με την συνθετική υπογραφή των Meine, Rarebell και Rudolf Schenker, το “Loving you Sunday morning” αποτελεί το ηχητικό αντίστοιχο ενός τέλειου πρωινού, ανοίγοντας το άλμπουμ. Ακόμα σημαντικότερα, όμως, σηματοδοτεί την απομάκρυνση των SCORPIONS από το ψυχεδελικό παρελθόν τους και την υιοθέτηση ενός πιο «αμερικάνικου», ραδιοφωνικού ήχου. Στιχουργικά εστιάζει στη ρομαντική νοσταλγία και την επιθυμία για την οικειότητα του Σαββατοκύριακου, ενώ μουσικά ξεχωρίζει για τα εκφραστικά φωνητικά του Meine και την συμμετοχή του Michael Schenker, ο οποίος προσθέτει τη δική του μελωδική δεξιοτεχνία στα lead μέρη. Αν και, πλέον, θεωρείται κλασικό κομμάτι και υπήρξε το πρώτο single των SCORPIONS στις ΗΠΑ, εδώ καταλαμβάνει την 5η θέση στην κατάταξη καθώς, παρά τη συναισθηματική του δύναμη, θεωρώ ότι επισκιάζεται από τις κορυφαίες συνθέσεις της τελικής τετράδας.
- “Coast to coast” (4.42)
Είναι instrumental. Η αγγελική φωνή του Klaus δεν ακούγεται πουθενά. Και όμως είναι τόσο καλό, τόσο επικό, τόσο απολαυστικά εθιστικό, που θέλεις να το παίζεις σε επανάληψη. Ξανά και ξανά. Το “Coast to coast” πρέπει να είναι μία από τις ελάχιστες εξαιρέσεις στο σύμπαν της σκληρής μουσικής που λάμπει δια της αφωνίας του, όπως π.χ. το “Orion” των METALLICA ή το “Transylvania” των IRON MAIDEN. Ένα κοσμογονικών διαστάσεων κομμάτι που αποδίδεται συνθετικά στον Rudolf Schenker, με τον αδελφό του Michael να διεκδικεί σημαντικό μέρος των credits. Αποτελεί μία επίδειξη δύναμης των SCORPIONS, με δραματική κλιμάκωση και εξαιρετική αλληλεπίδραση μεταξύ των δύο κιθαριστών (τρεις, αν συμπεριλάβουμε και τον Meine, που στο live συμμετείχε κρατώντας κάποια ακόρντα). Παρά την απουσία στίχων, το “Coast to coast” αποπνέει μια αίσθηση ελευθερίας, σαν soundtrack σε ένα road trip, όπου συντροφεύουμε το συγκρότημα από την μία άκρη της Υφηλίου στην άλλη. Η δεξιοτεχνία του Michael Schenker στις lead κιθάρες είναι δεδομένη, ενώ ο βαρύς ρυθμός του στερεώνεται πάνω στο αργόσυρτο και βαρύ παίξιμο του Rarebell αλλά και στο στιβαρό μπάσο του Francis Buchholz, κάτι σπάνιο για instrumental κομμάτια του είδους, καθώς αντικρίζουν στα ίσα τις κιθάρες των αδελφών Schenker. Το εκστατικό παίξιμο του Jabs στα μετέπειτα live, απλά δικαιώνει, για μία ακόμη φορά, την επιλογή του από τους SCORPIONS στην θέση του lead κιθαρίστα. Το “Coast to coast” αποτελεί αριστοτεχνικό δείγμα μουσικής συνοχής και τεχνικής κατάρτισης, χάνοντας οριακά την πρώτη τριάδα μόνο λόγω της έλλειψης των φωνητικών που χαρακτηρίζουν τα κορυφαία κομμάτια του δίσκου.
- “Always somewhere” (4.56)
Οι μπαλάντες ήταν πάντα το σήμα-κατατεθέν των SCORPIONS, και εδώ έχουμε ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής τους. Υπάρχουν πολλά συγκροτήματα που μας εξάπτουν την φαντασία και το συναίσθημα, αλλά με τραγούδια σαν το “Always somewhere”, το ζούμε διαφορετικά. Από τις πρώτες μελαγχολικές πινελιές του εισαγωγικού riff, μέχρι να ακουστεί η ζεστή και, κυρίως, ειλικρινής φωνή του Meine, ο ακροατής βρίσκεται ήδη αποκομμένος από το περιβάλλον και ταξιδεύει κάπου πέρα και πάνω από την καθημερινότητα, σε ένα κόσμο υγρών εικόνων, ζεστών ηλιοβασιλεμάτων και ψυχρών πρωινών. Τούτη εδώ η μπαλάντα ένα από τα πιο ειλικρινή και παθιασμένα δείγματα γραφής του συγκροτήματος, υποβοηθούμενη εν πολλοίς και από τα διάσπαρτα παιχνιδίσματα του Jabs. Μουσικά, το “Always somewhere” ισορροπεί ανάμεσα στις τρυφερές μελωδίες και τις επιβλητικές, «γεμάτες» κιθάρες του ρεφρέν, ενώ θεματικά πραγματεύεται τη νοσταλγία για το σπίτι και τα αγαπημένα πρόσωπα κατά τη διάρκεια της απουσίας και των ταξιδιών. Με την ερμηνεία του Meine να φτάνει στο απόγειό της, το τραγούδι προσδίδει βάθος στον δίσκο και αναγνωρίζεται ως μια υποδειγματική hard rock μπαλάντα, η οποία διατηρεί μια αξιοθαύμαστη συναισθηματική ισορροπία. Σε ένα χωροχρονικό πεδίο ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, οι SCORPIONS μας δίνουν ό,τι καλύτερο έχουν και το όχημα για να φτάσουμε εκεί είναι ένα τραγούδι σαν το “Always somewhere”. Απόδειξη αυτού είναι ότι και τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές είναι πολύ πιθανόν να σιγοτραγουδάτε μέσα στο μυαλό σας “…Always somewhere, miss you where I’ve been…I’ll be back to love you again…”
- “Lovedrive” (4.49)
Επιστρατεύω όλα μου τα δικαιώματα ως συντάκτης αυτού του άρθρου και φανατικός οπαδός των SCORPIONS για να βάλω ένα σκαλί πριν την κορυφή το ομώνυμο τραγούδι του άλμπουμ που είναι και ένα από τα προσωπικά μου αγαπημένα. Το “Lovedrive” αποτελεί έναν εκρηκτικό συνδυασμό ευφορικού hard rock και heavy metal με έναν “καλπάζοντα” ρυθμό που παραπέμπει στο NWΟBHM, μάλιστα πριν καλά καλά αρχίσουν να δισκογραφούν τα μεγάλα συγκροτήματα του είδους. Ανοίγει με έναν κανονιοβολισμό από το μπάσο του Buchholz, που δεν σταματάει πουθενά κατά την διάρκεια του τραγουδιού και οι κοφτερές κιθάρες των αδελφών Schenker ρίχνουν, επίσης ασταμάτητα, λάδι στη φωτιά, άλλοτε διακριτικά, άλλοτε πιο επιθετικά. Το έντονα εκφραστικό (και συνάμα χαρακτηριστικότατο) σόλο του Michael, διατηρεί μια συνδετική γραμμή με τον παλαιότερο ήχο του συγκροτήματος αλλά με σαφώς πιο άγρια διάθεση. Στιχουργικά, ο Meine, που και εδώ παραδίδει μαθήματα heavy metal ερμηνείας με χαρακτηριστική άνεση, δημιούργησε έναν σύνθετο όρο (“Lovedrive”) χρησιμοποιώντας την οδήγηση ως αισθησιακή μεταφορά για το πάθος και την ταχύτητα, μία εικόνα που εύστοχα η Hipgnosis μετέτρεψε σε εξώφυλλο του άλμπουμ, σκανδαλίζοντας εμάς ευχάριστα και τους πιο «εύθικτους» από την ανάποδη. Το τραγούδι καθιερώθηκε ως ένας από τους ύμνους των SCORPIONS, κυκλοφόρησε ως single στο Ηνωμένο Βασίλειο και παραμένει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και αγαπημένα κομμάτια της δισκογραφίας τους.
- “Holiday” (6.32)
Ξεχάστε για μία στιγμή ότι το ξέρετε πλέον απ’ έξω και ανακατωτά. Κυριολεκτικά, κάθε νότα, κάθε ανεβοκατέβασμα της φωνής, κάθε χτύπημα στα τύμπανα. Σας καλώ να γίνετε και πάλι παιδιά. Και να ταξιδέψετε νοητά πίσω στον χρόνο, όταν ακούσατε το “Holiday” για πρώτη φορά. Αν το κάνετε με ειλικρίνεια και απόλυτη αλήθεια απέναντι στον εαυτό σας, σύντομα θα συνειδητοποιήσετε ότι η καρδιά σας σκίρτησε και ανατριχιάσατε. Το τραγούδι αυτό ήρθε σε αυτό τον κόσμο για να μας μιλήσει βαθιά. Πλέον, μετά από τόσα χρόνια, το πιστεύω ότι είναι μαγικό.
Πρόκειται για το απόλυτο αριστούργημα του δίσκου, σε στίχους του Meine και μουσική του Rudolf Schenker (με τον Michael Schenker να διεκδικεί την πατρότητα της εισαγωγής). Είναι μια επικών διαστάσεων power ballad που ορίζει τη συναισθηματική ταυτότητα του άλμπουμ. Μουσικά, ξεκινά με μια μελαγχολική, δραματική εισαγωγή και εξελίσσεται μέσα από ένα γεμάτο συναίσθημα κουπλέ σε ένα μεγαλειώδες ρεφρέν, για να καταλήξει σε ένα ανατρεπτικό, δυναμικό κλείσιμο που προσδίδει μια ανεπανάληπτη ένταση στη σύνθεση. Στιχουργικά πραγματεύεται τη λυτρωτική επιθυμία για απόδραση από την καθημερινότητα μέσω της αγάπης, προσφέροντας στον Klaus Meine μία από τις κορυφαίες ερμηνευτικές του στιγμές. Με την καθολική αναγνώριση ως ένα διαχρονικό κλασικό κομμάτι και αναπόσπαστο μέρος των ζωντανών τους εμφανίσεων, το “Holiday” κατακτά δίκαια την 1η θέση ως το απόλυτο φωνητικό και συναισθηματικό αποκορύφωμα, συνδυάζοντας την ευαισθησία με την καθαρή hard rock ενέργεια. Προσωπικά και λίγο πριν σας αφήσω στην γλυκιά του αγκαλιά, ομολογώ στην θεωρία πως καθώς «αναζητούμε τον ήλιο», η ενέργεια του “Holiday” έχει την δύναμη να μας καθαρίσει από όλη την τοξικότητα και την ματαιότητα που ο καθένας βιώνει καθώς τα χρόνια περνούν. Ας πάρουμε δύναμη από αυτό και ας γίνουμε καλύτεροι, πρώτα για εμάς και, νομοτελειακά, και για τους άλλους.
Σίγουρα, λοιπόν, το “Lovedrive” αποτελεί ένα από τα πιο κομβικά και αγαπημένα άλμπουμ στην ιστορία των SCORPIONS, ένα σημείο καμπής που μετέτρεψε το γερμανικό συγκρότημα από ήρωες της μουσικής περιφέρειας σε μεγάλο παγκόσμιο όνομα. Εδώ έκαναν τον ήχο τους πιο δυνατό και πιο προσιτό: σταμάτησαν οι εκτεταμένες ψυχεδελικές εξορμήσεις και την θέση τους πήρε το ατόφιο, επιθετικό hard rock γεμάτο ενέργεια, μελωδία, συναίσθημα και αισθησιασμό. Το αποτέλεσμα ήταν να κάνουν την πρώτη μεγάλη τους επιτυχία στις ΗΠΑ. Και με αυτό το σχεδόν τέλειο άλμπουμ, που ενέπνευσε πολλούς να κυνηγήσουν την mainstream επιτυχία, εκφράστηκε στο έπακρο η διάθεση των SCORPIONS να κατακτήσουν την κορυφή σε έναν κόσμο που μόλις άρχισε να σχηματίζεται στην αυγή των 80s.
[Αφιερωμένο στον Francis Buchholz]
Κώστας Τσιρανίδης
