Αν και οι SIKTH είναι από τις μπάντες που δε χρειάζονται συστάσεις, δεν παραβλέπω το γεγονός ότι μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια απουσίας, υπάρχει ένα μεγάλο μέρος της “νέας” ακραίας prog metal σκηνής που αγνοεί την ύπαρξή τους.
Πρόκειται λοιπόν για το συγκρότημα που μαζί με τους FELLSILENT, επαναπροσδιόρισε το djent στις αρχές του 2000. Ουσιαστικά, ήταν ο συνδετικός κρίκος του μαθηματικού technical death metal των MESHUGGAH της εποχής “Chaosphere”, με το όλο μετέπειτα ρεύμα του πιο “γήινου” djent. Όχι ότι οι ίδιοι οι SIKTH ακολούθησαν ποτέ τους τη συμβατική συνθετική οδό, απλά δεν εξέφρασαν ποτέ την ακραία παράνοια των Αμερικανών.
Αλλά ας επιστρέψουμε στο σήμερα. Το συγκρότημα, μετά την ανακοίνωση της επιστροφής του στο Download Fest το 2014, δεν έμεινε στάσιμο, ούτε στις εμφανίσεις του, αλλά πάνω από όλα, ούτε στην παραγωγή νέας μουσικής. Το “Opacities” μπορεί να απογοητεύει εκ πρώτης όψεως τον “παλιό” οπαδό από το σύντομο tracklist, αλλά με το τέλος της παρθενικής ακρόασης τα πράγματα αλλάζουν άρδην. Προσωπικά, ένιωσα να μένω μετέωρος μεταξύ μίας έντονης αμφιβολίας και ενός σπαρακτικού fanboy-ισμού. Ήταν αυτό που άκουσα, η επιστροφή της μπάντας που όρισε ένα ολόκληρο κίνημα μουσικής ή απλά πέρασε μέσα από τα αυτιά μου μία τεράστια φούσκα;
Οι SIKTH κάνουν αυτό που ξέρανε να κάνουν πάντα (με πολύ καλύτερη παραγωγή αυτή τη φορά), και δεν είναι άλλο από το να προκαλούν τον ακροατή σε κάθε δοθείσα ευκαιρία. Από αυτή την άποψη, το συγκρότημα πετυχαίνει 100% τους σκοπούς του. Εκεί μάλιστα που το σύγχρονο djent περνάει τη δική του κρίση ηλικίας, αφού ότι ήταν να παιχτεί παίχτηκε, με αποτέλεσμα να το γυρίζουν οι περισσότεροι προς την πεπατημένη της “ατμοσφαιρικότητας”, οι Βρετανοί ξεθάβουν ένα ξέφρενο 00s groove αλά “Toxicity” (προσοχή, καμία σχέση με μουσική αναφορά ε;), επιστρέφοντας ουσιαστικά στον παλιό καλό τους εαυτό, εποχής “The Trees Are Dead and Dried Out” (2003). Και όλα αυτά στα πρώτα δύο κομμάτια, “Behind the Doors” και “Philistine Philosophies”. Γρήγοροι ρυθμοί, παρανοϊκά riffs και φωνητικά από άλλο πλανήτη, άλλωστε οι Mikee Goodman και Justin Hill έχουν αποδείξει σε κάθε στιγμή στην καριέρα τους, ότι είναι εξίσου ταλαντούχοι και ευρηματικοί.
Από εκεί και πέρα τα πράγματα γίνονται πιο βατά για έναν νέο ακροατή που προσεγγίζει τους SIKTH απροετοίμαστος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε θα βιώσει όλο το εύρος της έκτασης των συνθετικών τους προτύπων. Ειδικά με το “Days are dreamed”, καταλαβαίνει κανείς ότι το μενού δεν περιέχει μόνο ιλιγγιώδη κομμάτια.
Επειδή υπάρχουν ήδη έντονοι ψίθυροι για την έλευση ενός νέου ολοκληρωμένου δίσκου, έχω να πω ότι η μπάντα προϊδεάζει με τον καλύτερο τρόπο παλιούς και νέους οπαδούς, θέτοντας ξεκάθαρα όρια για το δρόμο που πρόκειται να ακολουθήσουν. Εν αναμονή λοιπόν, γιατί τα καλύτερα, απο ότι φαίνεται, έρχονται.
8.5/10
Νίκος Ζέρης
