Δεν μπορεί να μην τους έχετε ακούσει, έτσι;
Η “νέα” μπάντα του Nikki Sixx, συμπληρώνει 10 χρόνια πορείας πλέον και με τους MOTLEY CRUE να αποτελούν παρελθόν, αυτή είναι η πλατφόρμα του βασικού τους συνθέτη. Με το τέταρτο ολοκληρωμένο άλμπουμ, να κυκλοφορεί ήδη, δεν μπορούμε πια να μιλάμε για ένα τυχαίο project, αλλά για συγκρότημα με πετυχημένο παρελθόν και λαμπρό μέλλον. Ο ίδιος ο μπασίστας, θέλει να τους κάνει πιο επιτυχημένους κι από το προηγούμενο σχήμα του. Αυτό μπορεί να ακούγεται αλαζονικό, αλλά το εκρηκτικό μίγμα των SIXX A.M. γεμάτο από κλασικά ριφ και μοντέρνες μελωδίες, για μένα έχει όλα τα χαρακτηριστικά για να γίνει το επόμενο super group.
Να μην παρεξηγηθώ όμως. Αυτή η ταμπέλα, εύκολα μπαίνει στις μέρες μας όταν 2 ή περισσότεροι, επιτυχημένοι μουσικοί συνεργάζονται. Εδώ ο δεύτερος, ο κιθαρίστας DJ Ashba, συντρόφεψε τον Axl στους GNR, σε δύσκολα χρόνια, πολλές περιοδείες και τον πολυαναμενόμενο δίσκο τους. Αυτός ευθύνεται για πολλά από τα φοβερά ριφ στους SIXX A.M. Όπως στο “You have come to the right place”, το οποίο θα ζήλευαν πολλοί, ή το απίστευτο μοτίβο που είναι το βασικό θέμα του “I’m sick” που δανείζεται από το βιβλίο που έγραψε ο Slash (για να μην μιλήσω για το φανταστικό σόλο που παίζει εδώ).
Ασπάστηκα το μουσικό τους χαρακτήρα από το ντεμπούτο τους, όσο κι αν αυτό, ήταν μια προσπάθεια για να ντύσει μουσικά την αυτοβιογραφία του ο Sixx. Το τέρας που γέννησε όμως, έμελλε να μεταμορφωθεί και να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Για όσους έχουν ακούσει κάτι από τις προηγούμενες δουλειές, εύκολα θα μαντέψουν το ύφος του “Prayers for the damned”. Μουσική γραμμένη για μεγάλα ακροατήρια, τραγούδια που εύκολα σε ξεσηκώνουν, μελωδικές γραμμές που πιάνεις τον εαυτό σου να σιγοτραγουδά 2 μέρες μετά και σε συνδυασμό με την τεράστια εμπειρία των 3 συντελεστών. Πώς να μην έρθει η καταξίωση και η επιτυχία λοιπόν;
Αν κάτι διαφοροποιεί το τέταρτο άλμπουμ, είναι μια τάση να είναι κάπως πιο βαρύ. Ιδιαίτερα μετά το πιο ευθύ “Modern vintage”, που είναι ο δίσκος τους που έχω ακούσει τις λιγότερες φορές, αυτή η σκληράδα είναι ευπρόσδεκτη. Έστω κι αν το πρώτο single ακολουθεί τα pop κολλήματα του “Stars”, πρέπει να παραδεχτώ πως είναι απίστευτα κολλητικό. Έχει και το επαναστατικό μήνυμα, οπότε το “Rise” θα μείνει για καιρό ως σύμβολο της μπάντας. Βέβαια, υπάρχουν κι άλλες στιγμές που θυμίζουν το “Life is beautiful”, όπως το υπέροχο ομώνυμο τραγούδι. Άλλο ένα κομμάτι με βαρβάτο σόλο από τον Ashba. Το ανθεμικό “Can’t stop” έχει κάτι από SHINEDOWN, τους PAPA ROACH ή και τους DEVICE. Κι αν το “Everything went to hell” θυμίζει έντονα RAMMSTEIN μόνο για καλό μπορεί να είναι!!!
Κάποιες στιγμές κρατούν τις αναφορές στους MUSE (όπως στο τελευταίο “Rise of the melancholy empire”ή την ξεπατικούρα του “When we were Gods”), όμως ως άλμπουμ είναι περισσότερο βασισμένο στις κιθάρες και λιγότερο στην pop αισθητική (όπως στο προηγούμενο ήταν το “Gotta get it right”). Σε αυτό ανταποκρίνεται υπέροχα και ο James Michael, με την φωνή του να είναι από τα διαμάντια της μπάντας. Άλλη μια απόδειξη του πιο σκληρού χαρακτήρα που στοχεύουν να δώσουν στην μπάντα, είναι η επικείμενη περιοδεία τους, όπου θα ακολουθήσουν τους SHINEDOWN και τους FIVE FINGER DEATH PUNCH! Μόνο το attitude και οι τεράστιες προσωπικότητες των Sixx και Ashba, αρκούν για να σταθούν αξιοπρεπώς δίπλα σε αυτούς.
Το “Prayers for the damned” είναι άλμπουμ που μπορεί να ακουστεί από όλους, ασχέτως μουσικών προτιμήσεων (ωπ, αφήστε τις παρωπίδες) και σίγουρα θα το ακούσω πολλές φορές και στο μέλλον. Τώρα μένει να τους πετύχουμε και σε συναυλία! Και αφού αυτό είναι το πρώτο μέρος του “Prayers for the damned”, περιμένουμε και το δεύτερο. Είπαμε, έχω δηλώσει fan από το ντεμπούτο, οπότε…
8 / 10
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
