Εάν υπάρχει μια μπάντα που φαίνεται να έχει βρει το στοιχείο της, την μουσική της ταυτότητα και δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένη να την εγκαταλείψει, αυτή είναι σίγουρα οι Σουηδοί SOEN όπου στο έβδομο δίσκο τους συνεχίζουν να μας προσφέρουν την ίδια ηχητική, αλλά πάντα αποτελεσματική φόρμουλά τους: βαριά, ατσάλινα riffs και grooves που εναλλάσσονται με μελωδικά και πιασάρικα ρεφραίν με μια μικρή δόση από progressive (η σκιά των OPETH, της πρώην μπάντας του ντραμίστα και συνθέτη, Martin Lopez, θα είναι πάντα εκεί), συνοδευόμενα όλα αυτά βέβαια από την σπουδαία φωνή του Joel Ekelöf που είναι εκφραστική τόσο στις aggressive όσο και στις πιο μελωδικές, στοχαστικές στιγμές των τραγουδιών.
Προσωπικά δεν βρίσκω κάποιες αδύναμες στιγμές στον δίσκο, μιας που καταφέρνουν να διατηρήσουν ένα υψηλό επίπεδο από την αρχή μέχρι το τέλος, βοηθούμενοι κι από τον παραγωγό Alexander Backlund, ο οποίος έχει δουλέψει με μπάντες όπως 1914, DARK TRANQUILITY και τον Marty Friedman, μεταξύ άλλων, καταφέρνοντας να βγάλει έναν κρυστάλλινο, “τραγανό” ήχο που διατηρεί όλες τις αποχρώσεις και λεπτομέρειες των συνθέσεων και μελωδιών.
Ίσως κάποιοι να τους κατηγορήσουν ότι έχουν επαναπαυθεί στις δόξες τους και δεν τολμούν να εξερευνήσουν άλλες μουσικές διαδρομές, αλλά όπως λένε και στο χωριό μου “if it aint broke, why fix it?”. Σίγουρα δεν είναι το πιο καινοτόμο άλμπουμ τους, αλλά σίγουρα είναι το πιο ισορροπημένο, σφιχτοδεμένο, και συνεκτικό, με μια μπάντα γεμάτη αυτοπεποίθηση για αυτό που εκπροσωπούν και με πλήρη επίγνωση του που στέκονται. Εάν κάποιος θα ήθελε να τους ακούσει για πρώτη φορά, θα έλεγα ανεπιφύλακτα να αρχίσει από αυτόν τον δίσκο, ως τον πιο αντιπροσωπευτικό τους.
8 / 10
Γιώργος Γκούμας
