Ο Αμερικάνος, έχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου, κάτι που οφείλεται στην ιδιαίτερη, εύκολα αναγνωρίσιμη φωνή του. Το βιογραφικό του έχει ονόματα τεράστιων καλλιτεχνών, με τους οποίους έχει συνεργαστεί, κάνοντας χρονολογικά την αρχή με τα πρώτα προσωπικά άλμπουμ του Yngwie, οι φοβεροί TALISMAN, το πέρασμα από την μπάντα του Axel Rudi Pell και αργότερα η σχέση του μέσα από τους SOUL SIRKUS, τον έφερε στους JOURNEY, έχει περιοδεύσει με τους TSO (εκεί γνωρίστηκε με τον μπασίστα David Z), δίχως να αναφερθούμε στις άπειρες συνεργασίες, συμμετοχές και τα σποραδικές εκλάμψεις της προσωπικής του καριέρας. Παρόλα αυτά, το τεράστιο ταλέντο του λες και δεν έφτασε ποτέ στο ζενίθ, λες και ποτέ δεν άνθισε πλήρως.
Δίχως να αναλύσουμε το γιατί, ο Jeff Scott Soto επιχειρεί ένα νέο ξεκίνημα με τους SOTO, μαζί με νεαρούς, ταλαντούχους μουσικούς, από διαφορετικά μέρη του κόσμου. Οι SOTO παρουσιάζονται ως μπάντα, με το “Divak” να είναι η δεύτερη δουλειά μέσα σε 2 χρόνια, αποσκοπώντας στην καθιέρωση του συγκροτήματος. Στα τύμπανα ο Edu Cominato έπαιξε και παλιότερα μαζί με τον JSS, όπως και ο BJ των TEMPESTT (που είναι και τραγουδιστής στους “δικούς μας” DANGER ANGEL!!!). Τέλος ο Jorge Salan, λάτρης της 7άχορδης και νομίζω ο κύριος λόγος της μοντέρνας τους φύσης, που έχει συνεργαστεί με πολλούς καλλιτέχνες (Eric Martin, Robin Beck, JSS βεβαίως κ.ά.), αλλά δίχως δισκογραφικά παράσημα. Ο αγαπητός σγουρομάλλης, βγάζει τις πιο σκληρές, σκοτεινές και επιθετικές στιγμές της 30άχρονης καριέρας του, επιτρέποντας στους συνοδοιπόρους του να συμβάλλουν συνθετικά και το αποτέλεσμα είναι σίγουρα… βαρβάτο!
Υπάρχουν πολλές διαστάσεις στις συνθέσεις, κάτι που με κάνει να πιστεύω πως, όπως και στο ντεμπούτο, οι SOTO συνεργάστηκαν με εξωτερικούς συνθέτες. Ο πολυδιάστατος αυτός χαρακτήρας είναι από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του δίσκου, που σε μεταφέρει σε διαφορετικές διαστάσεις από αυτές που έχεις ανακαλύψει στο παρελθόν μέσα από τις δουλειές του Jeff. To “Awakened” που κλείνει το άλμπουμ, είναι καλό παράδειγμα.
Πετυχημένη συνέχεια του περυσινού “Inside the vertigo” για όσους το έχουν ακούσει, ενώ για όσους το έχασαν, εύκολα θα καταλάβουν τον ήχο του “Divak” μέσα από το “Freakshow” και το “Weight of the world” που κυκλοφορούν ως βίντεο. Πάντως ακούγοντας ριφ όπως το ξεκίνημα του “Sucker punch” δεν περιμένεις την μελωδική φωνή του JSS να ακολουθεί. Υπάρχουν πολλά groovy μέρη, κοφτά ριφ και επιθετικές κιθάρες που παραπέμπουν σε μοντέρνο metal, πολύ περισσότερο από το μελωδικό hard ‘n heavy που μας είχε συνηθίσει και ακόμα πιο μακριά από το AOR των W.E.T. Εμένα μου έφερε αρκετά στο μυαλό το ντεμπούτο των ADRENALINE MOB, με τα παραπάνω χαρακτηριστικά και την σύγχρονη βαριά αισθητική.
Αυτό που με στενοχωρεί με τις δουλειές του JSS, είναι η αδυναμία να επεκτείνουν το κοινό και τις πωλήσεις τους. Οι στυλιστικές αλλαγές δεν βοηθούν, αλλά ούτε το περιορισμένο κοινό του μελωδικού ήχου θα μπορούσε να του δώσει περισσότερα. Δεν μπορώ να στοιχηματίσω στην επιτυχία των SOTO, αλλά εύκολα μπορώ να πω ότι θα κρατήσει το ενδιαφέρον αρκετών από τους παλαιότερους ακροατές του (για παράδειγμα το “Unblame” είναι μια πιο μοντέρνα έκφανση των TALISMAN) κι εύχομαι να κερδίσει πολλούς νεότερους.
Τα τραγούδια διατηρούν την προσοχή, με περίσσια ενέργεια, καλά ρεφραίν και… – όπως προείπαμε – επιθετικότητα. Είναι μια δυνατή κυκλοφορία, με τραγούδια που θα σας κερδίσουν. Ανέφερα και στην αρχή πως για μένα ο Jeff Scott Soto είναι ξεχωριστός, οπότε δεν είμαι και ο πιο αντικειμενικός, όμως πιστεύω πως έχοντας την πλειονότητα των δίσκων του, έχω το περιθώριο να δηλώσω πως πρόκειται από τις πιο συμπαγείς δουλειές του και σίγουρα είναι χορταστική (με 13 νέα τραγούδια).
8 / 10
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
