>
Τους Βρετανούς Θεούς SYLOSIS άργησα να τους εκτιμήσω. Συγκεκριμένα, τους έπιασα στη περίοδο της πανδημίας, στο δεύτερο ξεκίνημα τους (μια και στο διάστημα ’16 – ’19 ήταν διαλυμένοι) με το εκπληκτικό “Cycle of suffering” (2020). Το υπέροχο μοντέρνο thrash τους που χρωστάει τόσο στη παράδοση του είδους όσο και στο metalcore ρεύμα, είναι πραγματικά εθιστική. Περιττό να τονιστεί ότι το επόμενο διάστημα άκουσα την ως τότε δισκογραφία και ανυπομονούσα για το επόμενο χτύπημα! Το “A sign of things to come” (2023) όχι μόνο συνέχισε από εκεί που σταμάτησε ο προκάτοχός του, αλλά όπως κι εκείνος, στρογγυλοκάθησε στην 20άδα μου με τα καλύτερα της χρονιάς.
Οι τύποι δεν σταμάτησαν εκεί! Το ’24 τσίμπα νέο EP “The path” για να μην ξεχνιόμαστε! Και φτάνουμε στις αρχές του ’26 όπου κυκλοφορεί το “The new flesh”. Τρία full-length (μαζί με το καινούργιο) και ένα EP σε διάστημα 6 ετών, ούτε μια από αυτές τις κυκλοφορίες δεν είναι μη υψηλού επιπέδου. Εργατικότητα και έμπνευση, φονικός συνδυασμός. Πάρε το καταστροφικό εναρκτήριο “Beneath the surface” που συνεχίζει από εκεί που σταμάτησαν οι προκάτοχοι του για να στρώσεις χαρακτήρα! Το δε “Erased” με το υπέροχο ρεφρέν του και τα γκρουβάτα riffs του είναι ιδανικό για διάλυση σβέρκου. Το “All glory, no valour” σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα του και διαλύει συναυλιακούς χώρους για πλάκα (μέχρι και blastbeats ακούμε).
Το πιο πολυποίκιλο “Lacerations” μας χαρίζει άλλο ένα μελωδικό ρεφρέν ενώ το mid-tempo “Mirror mirror” μας δείχνει τις αρετές των SYLOSIS και σε αυτό τον τομέα. Το “Spared from the guillotine” διεκδικεί τον τίτλο του ολέθρου σε νότες, δείχνοντας ότι την συγκεκριμένη γκιλοτίνα ο σβέρκος μας…δεν τη γλυτώνει! Ειδικά η μικρή παύση πριν πάρει φόρα για το solo…ό,τι καλύτερο! Άλλο ένα κομμάτι που φαντάζομαι σε συναυλιακές συνθήκες ότι θα σκοτώσει κόσμο! Οι ατμοσφαιρικές “πλάτες” με πλήκτρα του “Αdorn my throne”, φροντίζουν να προσθέσουν το κατιτίς παραπάνω, μια βιομηχανική αίσθηση που γίνεται “ζευγαράκι” με ένα αλά FEAR FACTORY riffing. Φυσικά, υπάρχει και το ξέσπασμα σε όλα αυτά.
Είναι υπέροχο να τους βλέπεις να προσθέτουν διαφορετικά πράγματα όσο περνάει ο δίσκος αλλά και οι δίσκοι γενικά. Μιλώντας για τα διαφορετικά πράγματα, ξεχωριστά θέλω να σταθώ σε μια αμιγώς μπαλάντα, το “Everywhere at once”, που έχει μια όμορφη αύρα METALLICA, παραμένοντας παράλληλα στο δικό τους στυλ. Είναι πολύ ωραία η καθαρή φωνή του Josh Middleton (και τσαμπουκαλίδικη φωνή και παιχταράς – άσε κάτι και για μας ρε αγόρι μου!) και είναι μεγάλη στιγμή το να τον βλέπεις να την αξιοποιεί στο 100% σε ένα τέτοιου τύπου κομμάτι. Σε κάθε ακρόαση, σκάει ένα δάκρυ σε αυτό το σημείο του δίσκου. Μέχρι και solo με ακουστική έχουν ρίξει μέσα. Άμα έχεις μεράκι ρε παιδί μου, κάνεις πολύ ωραία πράγματα!
Το ομώνυμο που προηγήθηκε (σοφά κατ’ εμέ), κατέστρεψε ό,τι υπήρχε, το αυτό και με το “Circle of swords” (ώστε κουβαλάτε και σπαθιά κωλόπαιδα…), που τα τύμπανα του είναι πρωταγωνιστές με τον πλέον γουστόζικο τρόπο. Το δε μεσαίο μέρος πριν το solo, δείγμα κλάσης μεγάλου παίκτου που θα έλεγε και ο Αλέφαντος! Τέλος, το “Seeds in the river”, η μεγαλύτερη σύνθεση του δίσκου, ρίχνει τίτλους τέλους με τρόπο εμφατικό και πολυποίκιλο συνάμα (μια και εδώ έχουμε μπαλαντοειδή σημεία που συγκινούν και συγκλονίζουν). Ξανά ακούμε τα καθαρά του Middleton, να δίνουν το δικό τους χρώμα στο μεγάλο φινάλε ενός πραγματικά σπουδαίου και μεγάλου δίσκου. Και παραμένουμε κάτω από 50 λεπτά διάρκειας παρόλα τα πράγματα που συμβαίνουν εδώ μέσα!
3/3 από όταν ξεκίνησα να τους παρακολουθώ, ενώ μιλάμε για άλλη μια προσθήκη σε μια σπουδαία και άκρως ποιοτική δισκογραφία. Οι SYLOSIS, σε πλήρη συμφωνία με τον τίτλο τους που υποδηλώνει επαναπροσδιορισμό (“The new flesh”), δείχνουν νέες πτυχές του ήχου τους ενώ ήδη βρίσκονται στην ελιτ του είδους που υπηρετούν. Όπως μου αρέσει να λέω για τέτοια σχήματα, “το κάνουν να φαίνεται εύκολο”, ενώ μόνο εύκολο δεν είναι! Στρογγυλοκάθησε στη λίστα με τους κορυφαίους δίσκους της χρονιάς που διανύουμε, για τρίτη συναπτή φορά. Εύγε κύριοι!
9 / 10
Γιάννης Σαββίδης
