>
Στην προακρόαση του δεύτερου δίσκου της μπάντας του The Magus, προσπαθήσαμε να σας μεταφέρουμε τη γενικότερη εικόνα του “Daemonosophia”. Αυτά τα πρώτα συμπεράσματα ενδυναμώνονταν μέσα μου μετά από κάθε επανακρόαση του, φέρνοντας πιο ασφαλή συμπεράσματα για την σπουδαιότητα του.
Κάθε κομμάτι έχει μια δική του ξεχωριστή οντότητα, η οποία διαμορφώνεται τόσο συνθετικά, όσο και στη δομή που έχει. Ο ηχητικός του σχεδιασμός αλλάζει σε επίπεδο ενορχήστρωσης, όντας πολυεπίπεδη ακόμα και με τη χρήση επιπλέον οργάνων.
Αν στο προ τριετίας ντεμπούτο τους, “Βυσσοδομώντας”, η κατεύθυνση ήταν συγκεκριμένη, σε αυτό το δίσκο φαίνεται πόσο πολύ έχει δοθεί έμφαση και στην τελευταία λεπτομέρεια. Ο δίσκος ξεκίνησε να ετοιμάζεται από το καλοκαίρι του 2024, γεγονός που δείχνει ότι αφιέρωσαν όλοι οι συντελεστές του πολύ χρόνο. Και δεν είναι μόνο η τριάδα των μουσικών του, αλλά και το μαγικό χέρι του παραγωγού Γιώργου Εμμανουήλ των LUCIFER’S CHILD, ο οποίος δεν αρκέστηκε να ηχογραφήσει αριστοτεχνικά τον δίσκο. Ο ίδιος ο The Magus τον αποκαλεί «o δικός μας Rick Rubin», γεγονός που δείχνει την ελευθερία που έχει δοθεί ώστε να επιτευχθεί ένα συλλογικό αποτέλεσμα.
Έχουμε από τη μία τον El να επιλέγει τον gloomy ήχο στις, ξεχωριστές κάθε φορά, lead κιθάρες, φέρνοντας μια ηχητική που αποστρέφεται την επιτηδευμένη τραχύτητα. Αντίθετα οδηγούν τις συνθέσεις σε ένα απρόσμενο κάθε φορά ηχητικό δρόμο, ο οποίος μπορεί να είναι ένα ξέσπασμα (“Amelia”) ή ένα mid tempo πέρασμα με εσωτερική ένταση (“Magia obscura”). Αυτό το στοιχείο σε συνδυασμό με το περίτεχνο drumming του Maelstrom, ο οποίος έβαλε τα δικά του στοιχεία στο rhythm section, μεταμορφώνοντας τις εντάσεις σε κάτι ανεξέλεγκτο όπως στο “The Chapel of iniquities”. O The Magus τον ακολουθεί με το μπάσο του, δημιουργώντας απρόσμενες ρυθμικές διαφωνίες με αποκορύφωμα το “The pact”, που αδόκιμα θα θεωρηθεί progressive, ενώ είναι σαφέστατα τεχνικό με την φιλοσοφία του ελληνικού black metal. Αντλώντας έμπνευση από τα στοιχεία που το διαμόρφωσαν με εκείνα του κλασικού heavy metal να είναι πλήρως ενσωματωμένα με τα αντίστοιχα του black metal, έχοντας ιδιότυπο ήχο και ποικιλομορφία σε ταχύτητες, ύφος και εντάσεις.
Η χρήση της χορωδίας και των γυναικείων φωνητικών είναι στοχευμένη και χρησιμοποιείται εύστοχα όπου ταιριάζει. Με αυτή την επιλογή τις αφαιρούν ως χαρακτηριστικό τους, αντίθετα απ’ ό,τι κάνουν οι περισσότερες μπάντες που τις χρησιμοποιούν κατά κόρον. Η Λαμπρινή Γιώτη στο ομότιτλο κομμάτι χρωματίζει με εντελώς ιδιότυπες φωνητικές γραμμές, οι οποίες ταιριάζουν άψογα με την ιδιόμορφη φωνή του The Magus. Πραγματικά εδώ ο ηγέτης και κύριος συνθέτης τους κάνει τα καλύτερα φωνητικά της, μέχρι τώρα, πορείας του που ξεκίνησε με τους NECROMANTIA το μακρινό, πλέον, 1989. Η τοποθέτηση της φωνής του σε κάθε σημείο του άλμπουμ δείχνει πόσο προσεκτικά έχτισε κάθε σύνθεση, εμβαθύνοντας την αφηγηματική του ροή.
Όπως και στον πρώτο τους δίσκο, το τελευταίο κομμάτι είναι μια διασκευή στο “La Llorona”, το οποίο είναι παραδοσιακό μεξικάνικο folk κομμάτι. Μόνο που δεν είναι απλά μια διασκευή, αλλά ουσιαστικά μια μεταγραφή στον ήχο τους, η οποία ξεκινά ως βαλσάκι και οδηγείται σε ελληνικούς μαυρομεταλικούς δρόμους με έναν τρόπο που θα σας αφήσει άφωνους. Μόνο τυχαία δεν ήταν η επιλογή αν αναλογιστούμε την live ανασύνθεση του από την ιέρεια Diamanda Galas, που αξίζει να ακούσετε μαζί με την “La Llorona Negra”. Μόνο που δεν είναι η μόνη μεταγραφή στον δίσκο, μιας και τόλμησαν να επανασυστήσουν το “The era of lucifer’s rising” των THOU ART LORD, του σημαντικότερου project της ελληνικής σκηνής. Σε αυτή την ηχητική μεταμόρφωση θα θαυμάσετε στην αρχή τη χορωδία και μετά τις απαγγελίες του The Magus, οι οποίες εντείνουν την καθηλωτική αργόσυρτη ατμόσφαιρά του.
Το “Daemonosophia” είναι ο δίσκος στον οποίο ο The Magus βρίσκει πλήρως την ταυτότητά του ως μουσική οντότητα μετά το τέλος των NECROMANTIA. Και το πέτυχε αφήνοντας τους συνεργάτες του πλήρως ελεύθερους να συνδιαμορφώσουν το όραμα του για το νέο του μουσικό project. Πλέον είναι συγκρότημα και όχι απλά εκείνος και οι μουσικοί του, όπως λανθασμένα υπονοήθηκε λόγω της συνώνυμης ονοματοδοσίας του. Η ατμόσφαιρά που διαπνέει κάθε στιγμή του θα σας καθηλώσει με έναν τρόπο που τον καθιστά ως μια από τις κορυφαίες δημιουργίες της ιστορίας του μαυρομεταλικού ήχου και όχι μόνο του ελληνικού.
9,5 / 10
Λευτέρης Τσουρέας
