>
Νομίζω πως έχω δει τα πάντα στο δικό μου… bucket-list. Όλους τους καλλιτέχνες που για τον έναν ή τον άλλο λόγο ήθελα να δω ζωντανά. Παρόλα αυτά, το να δω τους DREAM THEATER στο Budokan, ήταν ένα μεγάλο απωθημένο, ιδιαίτερα μετά το απερίγραπτο live που κυκλοφόρησαν πριν από 20 και βάλε χρόνια. Ο χώρος, από μόνος του είναι μοναδικός και κουβαλάει τεράστια ιστορία για όλους εμάς που έχουμε δει άπειρες ζωντανά ηχογραφημένες κυκλοφορίες να φέρουν το όνομά του. Διότι, στην Ιαπωνία, σίγουρα θεωρήσει καταξιωμένος καλλιτέχνης, αν έχεις καταφέρει να γεμίσεις αυτό τον ιστορικό χώρο. Οι Αμερικάνοι, στην περιοδεία όπου παίζουν στις μεγαλύτερες αρένες που έπαιξαν ποτέ, ολοκλήρωσαν στις 3 Μαρτίου, 5 μεγάλες συναυλίες, όταν μεγαλύτερα ονόματα, δεν παίζουν ούτε 3.
Εμένα, επειδή ήξερα πως δεν θα με χόρταινε μια και μόνο εμφάνιση, εκτός από το Τόκιο στις 25 Φεβρουαρίου, θα έπρεπε να ταξιδέψω και στην Οσάκα στις 2 Μαρτίου, για να δω μια από τις τελευταίες εμφανίσεις αυτής της εορταστικής περιοδείας, που έφερε ξανά τον Mike Portnoy μαζί με τους DREAM THEATER στην Ιαπωνία. Στον συγκεκριμένο χώρο, το Festival Hall, με την απίθανη ακουστική, είχαν παίξει πριν 30 χρόνια.
Στην πρωτεύουσα, η ανυπομονησία ήταν μεγάλη, αν και είχα δει την εμφάνισή τους στο Release Festival πέρυσι το καλοκαίρι. Ευτυχώς, όλοι τους ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες μου. Ναι, ακόμα και ο Καναδός τραγουδιστής τους που τόσα έχει ακούσει και εξακολουθεί και ακούει εδώ και πολλά χρόνια. Στα 63 του, δεν νομίζω πως θα μπορούσε να ανταποκριθεί καλύτερα άλλωστε, ενώ για μένα, THEATER δίχως LaBrie δεν είναι πλέον THEATER, αφού ο άνθρωπος έχει ντύσει με την χροιά του τα 35 από τα 40 χρόνια ύπαρξης αυτού του συγκροτήματος. Τώρα για όλους αυτούς που ασχολούνται ακόμα με το «αν» και το «γιατί», θα σας αφήσω να μαλώνετε στα blog σας και στις καφετέριες, όσο οι DREAM THEATER παίζουν κάθε βράδυ μπροστά σε 10.000 θεατές.
Εκτός από εισαγωγή, αυτό κολλάει και σαν σχόλιο στο πρώτο μισό του σετ που έπαιξαν, αφού αυτό το πρώτο μέρος είναι η αναφορά τους στο μεγαλύτερο μέρος της δισκογραφίας τους. Δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλει όπως στο άλμπουμ το “Metropolis pt. I” ένας τραγουδιστής, ή και τα ψιλά μέρη του “Mirror”, ακόμα και όταν αυτά είχαν μόλις κυκλοφορήσει. Πόσο μάλλον, 30 – και βάλε – χρόνια μετά. Τηρουμένων των αναλογιών λοιπόν, η πεντάδα των prog-metal ηγετών, ως Αυτοκράτορες του είδους, έκατσαν υπέροχα στον θρόνο που τους αξίζει. Μπορεί να μας έχουν συνηθίσει στο να παίζουν αψεγάδιαστα, ακόμα και τις πιο θηριώδεις συνθέσεις τους, όμως αυτό δεν παύει να μαγεύει τους πιστούς τους ακόλουθους. Τραγούδια όπως το “Strange déjà vu”, το “The enemy inside” και το “The spirit carries on” μας ταξίδεψαν, αλλά λιμάνι πιάσαμε στο “As I am”, ένα τραγούδι που ξυπνά τόσες πολλές αναμνήσεις από την περιοδεία του “Train of thought” με τους παλιόφιλους, το οποίο είδαμε μόνο στο Τόκιο. Αυτό το σετ, επέλεξαν στις περισσότερες συναυλίες αυτής της περιοδείας, αλλά στην Οσάκα αντί του “As I am” ακούσαμε το “Take the time”.
Το δεύτερο μέρος του “An evening with…” αφιερώνεται στο “Parasomnia” και έτσι μας δίνουν την ευκαιρία να δούμε και ν’ ακούσουμε κάποια από τα τραγούδια που δύσκολα θα ξαναπαίξουν μελλοντικά, όπως το αγαπημένο μου “Bend the clock” και το εκπληκτικό “The shadow man incident”. Μαζί με το “Night terror” και το “Midnight Messiah”, τα απολαύσαμε και στις δυο βραδιές. Εννοείται πως όλοι τους, ήταν υπερβολικά άνετοι σε αυτά τα πιο σύγχρονα τραγούδια. Το αποκορύφωμα όμως, είναι η επιστροφή του “Octavarium” με τα 20 λεπτά μαγείας, που μετρά πλέον 20 χρόνια ζωής και εκτός αυτής της περιοδείας, δεν είχε συμπεριληφθεί στο ρεπερτόριό τους από την εποχή που κυκλοφόρησε.
Στην Οσάκα, λες και δεν έφταναν αυτά τα δύο 20άλεπτα έπη, στο encore μας πήραν τα μυαλά με το “A change of seasons” , με ολόκληρη σκηνή από την ταινία «Ο κύκλος των χαμένων ποιητών» με τον Robin Williams να μας εξηγεί το “Carpe diem”. Η μεγαλύτερη παραφωνία του James ήταν στην πρώτη στροφή, αλλά ευτυχώς το μαζεψε και μας ενθουσίασε στη συνέχεια. Λαθάκια έπιασα κι από τον Petrucci αλλά όπως πάντα, oι περισσότεροι μένουμε στο να σχολιάζουμε τον τραγουδιστή.
Όταν λατρεύεις ένα συγκρότημα όπως οι DREAM THEATER και γνωρίζεις πώς συνθέτουν τα setlist, τότε δεν απογοητεύεσαι από ό,τι δεν έπαιξαν, ούτε καν αναλύεις πόσο περιεκτική ήταν η επιλογή των τραγουδιών μιας επετειακής περιοδείας. Απλά απολαμβάνεις τα τραγούδια που σου προσφέρουν, γιατί τα περισσότερα από αυτά, μάλλον θα τα αντικαταστήσουν στις μελλοντικές τους περιοδείες. Τι κι αν κλείνουν με το “Pull me under” τα περισσότερα βράδια (έτσι και στο Τόκιο μαζί με το “The spirit carries on”);
Οι DREAM THEATER όπως καταλαβαίνετε, μας άφησαν για άλλη μια φορά χορτασμένους. Το καθένα από τα μέλη τους, έβρισκε χώρο και χρόνο για να πρωταγωνιστήσει, ώστε να μείνουν όλοι οι θεατές ευχαριστημένοι. Είδαμε τον Jordan Rudess να παίρνει χώρο σε διάφορα μέρη, όπως όταν έδεσαν το «Wish you were here» με το “Peruvian skies” και τον John Myung να αποθεώνεται κάθε φορά που είχε ρόλο μπροστά από τους άλλους, όπως στο «Octavarium» . Στην Οσάκα, όταν μας αιφνιδίασαν με το “Take the time” o John Petrucci έβαλε το κερασάκι στην τούρτα με ένα εκτεταμένο σόλο στο τέλος.
Οι δυο βραδιές λοιπόν στις δυο μεγαλουπόλεις της Ιαπωνίας, οι Αμερικάνοι απέδειξαν πως βρίσκονται στο ζενίθ της καριέρας τους, γνωρίζουν καλύτερα από ποτέ, τόσο τις δυνατότητές τους, όσο και τις ισορροπίες που πρέπει να κρατήσουν ώστε να συνυπάρξουν και να μεγαλουργήσουν. Οι DREAM THEATER θα καθυστερήσουν να ξαναβγούν στον δρόμο, οπότε είμαι απόλυτα ικανοποιημένος με αυτό που είχα την δυνατότητα να δω από αυτούς και πλέον, μένω χορτάτος, να περιμένω το επόμενο δισκογραφικό τους βήμα, που πιστεύω πως θα είναι και περισσότερο περιπετειώδες από το “Parasomnia”.
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
(Φωτογραφίες από Οσάκα)
