Αντί προλόγου…
Δεδομένο πρώτο: Η μουσική βιομηχανία τρέχει με απλησίαστες ταχύτητες και «καταπίνει» σαν τη Χάρυβδη όποιον είναι ανεπαρκής ή αδυνατεί να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Αμφιβάλει κανείς ως προς αυτό;
Δεδομένο δεύτερο: Συχνά, κοινό και Τύπος αποθεώνουν τη μετριότητα. Ο πήχης των standards φτάνει στο πάτωμα, ο ακροατής μοιάζει να έχει υποστεί λοβοτομή και χαρίζεται απλόχερα η κολακεία για λόγους ΜΗ μουσικούς. Αλήθεια ή ψέμα;
Τις απαντήσεις τις γνωρίζουμε όλοι. Όπως γνωρίζουμε ότι υπάρχουν και οι τρανταχτές εξαιρέσεις. Κάποιοι που όχι μόνον νικούν το «τέρας» μένοντας στην επιφάνεια, αλλά οδηγούν τις εξελίξεις. Κάποιοι που δεν συμμετέχουν στο «γαϊτανάκι» της αβάσιμης κολακείας, αλλά αναγκάζουν όλα τα βλέμματα να πέσουν επάνω τους αποκλειστικά χάρις στο πλέριο ταλέντο τους.
Οι Αθηναίοι TRIUMPHER είναι ένα τέτοιο γκρουπ. Εμφανίστηκαν «από το πουθενά» μόλις τέσσερα χρόνια πριν, ανδρώθηκαν κάνοντας όχι βήματα αλλά άλματα μπροστά και πλέον, από εκεί που ντύνονταν τα σπάργανα της ελληνικής metal σκηνής, θεωρούνται το νέο μεγάλο όνομα στο παγκόσμιο στερέωμα του επικού heavy metal.
Δύο δίσκους χρειάστηκαν για να το πετύχουν, το θυελλώδες (όνομα και πράγμα) ντεμπούτο “Storming the walls” και τον άξιο διάδοχό του, το εξίσου συντριπτικό “Spirit Invictus”. Και φέτος, έχοντας περπατήσει τους δρόμους που τα δύο αυτά άλμπουμ άνοιξαν και συλλέγοντας πάμπολλες εμπειρίες ως εφόδιο για το παρόν και το μέλλον, καταθέτουν τον καινούργιο τους δίσκο, με τίτλο “Piercing the heart of the world”.
Το Rock Hard άκουσε προσεκτικά τα οκτώ κομμάτια από τα οποία αποτελείται το “Piercing the heart of the world”, τα αναλύει ξεχωριστά και καταλήγει στη δική του ετυμηγορία. Θα μπορέσουν άραγε οι TRIUMPHER να ισοφαρίσουν σε αξία τις δύο προηγούμενες κυκλοφορίες τους; Ή μήπως είναι ΤΟΣΟ ικανοί, ώστε να τις ξεπεράσουν;
Για να δούμε!
ΠΛΕΥΡΑ Α’
“Black blood”
“Behold the Great Lion, on abyss’s edge…”
Από την αρχή της πορείας τους, οι TRIUMPHER κατηγορούνται από μια ισχνή μερίδα ακροατών για έλλειψη προσωπικότητας. Τους θεωρούν στείρους αντιγραφείς των MANOWAR, δίχως όπως φαίνεται να μπορούν (ή να θέλουν – οι κατήγοροι εννοείται) να ξεχωρίσουν τις πάμπολλες μουσικές επιρροές του γκρουπ. Γι’ αυτό, το πρώτο single του “Piercing the heart of the world”, το ΕΠΟΣ “Black blood”, είναι η καλύτερη απάντηση, βουλώνοντας τα στόματα όσων «στάζουν χολή». Το μαύρο σαν πίσσα clip ας μιλήσει από μόνο του… Καλύτερη έναρξη, δε θα μπορούσα να φανταστώ!
“Destroyer”
“Arch of my triumph, the gospel of hate, the core of the essence of Man!”
Οι TRIUMPHER σε ένα πεδίο όπου είναι κυρίαρχοι: Αυτό της δημιουργίας πραγματικά ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΥ heavy metal. Τα πρώτα δείγματα τα έδειξαν με κομμάτια όπως το “The thunderer” και το “I wake the dragon (Promachos)”. Νομίσαμε δε, ότι στο σαρωτικό, οργισμένο “Arrival of the avenger”, έπιασαν… ταβάνι. Πόσο λάθος κάναμε! Ο ερχομός του “Destroyer” αποδεικνύει ότι ο πήχης της… βαρβαρότητας, έχει το περιθώριο να ανέβει κι άλλο! Μπορείς να φανταστείς ένα “Kill with power” μετά από χρήση αναβολικών και πολύμηνη ωμοφαγική δίαιτα, διανθισμένο με χορωδίες a la RHAPSODY και τον Ritchie Faulkner στην lead κιθάρα; Αν ναι, εγώ σου υπογράφω, προς συμπλήρωση, πως από την πώρωση θα θες να κομματιάσεις λαμαρίνες με τα ίδια σου τα δόντια!
“The mountain throne”
“No lament, no grief, no remorse…”
Ίσως το πιο TRIUMPHER κομμάτι από καταβολής μπάντας, με την υπογραφή του drummer Άγη Τζουκόπουλου. Να μια πτυχή του ταλέντου του νεαρού μουσικού που δεν την ήξερα, δεν την περίμενα και κατά την άποψή μου, επιβάλλεται να την επεκτείνει! Επικό heavy/black metal σε δύο tempi (μεσαίες ταχύτητες στο πρώτο μισό, γρήγορες στο δεύτερο), με το συγκρότημα να κρύβει με κάλλιστο τρόπο τις επιρροές του. Η χρήση του πιάνου στο refrain συνεισφέρει στο περαιτέρω «άπλωμα» του ήχου και χαρίζει μια γλυκιά λυρικότητα, ενώ το απόλυτο highlight δεν είναι άλλο από το solo στο μπάσο, που ακροβατεί μεταξύ Joey DeMaio και Baron Blood (NECROMANTIA). “Glorious”, που λένε και στα χωριά!
“Ithaca (Return of the eternal king)”
“They’re calling me home, through the wind’s mighty blow!”
Έλειπε, από το «οπλοστάσιο» του γκρουπ, μια τέτοια στιγμή. Αργό κομμάτι, υποβλητικό στην αρχή, παίρνει το δικό τους “Europa Victrix” (το οποίο, εν αντιθέσει με το τι πιστεύουν αρκετοί, ΔΕΝ είναι εισαγωγή αλλά πλήρης σύνθεση) και το ενώνει με τις μπαλάντες των MANOWAR. Δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο θα «κερδίσει» τον ακροατή με την πρώτη ακρόαση αλλά όταν το καταφέρει, έχει όλα τα φόντα να γίνει πολύ αγαπημένο. Σημείο αναφοράς, φυσικά, η θεόρατη ερμηνεία στα φωνητικά. Το εντελώς “live” finale, θα λειτουργήσει άψογα σε συναυλιακές συνθήκες.
ΠΛΕΥΡΑ Β’
“Vaults of Immortals”
“A silver tear, from Heaven’s eye…”
Η δεύτερη σύνθεση του Άγη, κάτι σαν δίλεπτη εισαγωγή του “Flaming sword”. Πιάνο, πλήκτρα, «μουντή» ατμόσφαιρα και θεατρικότητα στη φωνή, ξαναφέρνουν στο προσκήνιο τους ICED EARTH της περιόδου 1990 με 1995, σε ένα ιντερλούδιο που θα μπορούσε πανεύκολα να ανήκει στο “Burnt offerings”. Ό,τι πρέπει για τον σκοπό που γράφτηκε.
“Flaming sword”
“Wrath of the righteous that none shall defy!”
«Κουκιά μετρημένα»… Άλλη μια απόδειξη του πόσα χρωστά ένα ιδίωμα στον Joey DeMaio και στον Quorthon. Υμνικό heavy metal, στακάτο, με ισόποσα μοιρασμένη αγάπη για τους MANOWAR και τους BATHORY κι εμφατικό, αφηγηματικό τελείωμα. Αν και δεν έχει το εύκολο, συναυλιακό refrain, μπορεί να εξελιχθεί σε δυνατό “live favorite” (Πελοποννησιακή διάλεκτος), λόγω ρυθμού. Η «χειρότερη» (χεχε) σύνθεση του δίσκου, που πολλοί θα έδιναν νεφρό για να τη γράψουν.
“Erynies”
“Waving the torches of Mania”
Επιτέλους! Ένα τραγούδι που οι TRIUMPHER χρωστούσαν πρωτίστως στον εαυτό τους. Κι αυτό γιατί, ενώ οι επιρροές από το majestic black metal ανέκαθεν υπήρχαν διάχυτες στη μουσική τους, περνώντας πάντα μέσα από το προσωπικό τους «φίλτρο», ουδέποτε είχαν ακουστεί πεντακάθαρα! Οι «Ερινύες» είναι ένα γνήσιο τέκνο των EMPEROR, ένας φόρο τιμής στο “With strength I burn” και το “I am the black wizards”, με εφιαλτικά φωνητικά και εντυπωσιακό μπάσο κάτω από ξέφρενες κιθάρες. Το τέλειο black metal για όσους δεν ακούν black metal, διά χειρός Χριστόφορου Τσακιρόπουλου, φυσικά.
“Naus Apidalia” (I. “The Muse and the Tale” II. “Hypnos” III. “Hymn to Poseidon” IV. “Penelope’s weaving”)
“Sing in me, Muse, unveil thy story of the man that has wondered at sea…”
Το “Rime of the ancient mariner”, εάν βρισκόταν σε άλμπουμ των ICED EARTH! Με την απαραίτητη σπονδυλωτή δομή, το εξίσου απαραίτητο ατμοσφαιρικό – «κινηματογραφικό» πέρασμα στο μέσον, Maiden-ικά ματζόρε, ονειρικό “more is less, less is more” solo από τον Μάριο Πετρόπουλο και φωνητικά που ατσαλώνουν μέχρι και πλαστελίνη! Μια ιδανική, διάρκειας δέκα περίπου λεπτών, αυλαία, για τούτο το αραβούργημα.
Τι άλλο μου έκανε εντύπωση στο “Piercing the heart of the world”:
Η ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Ο Αχιλλέας Καλαντζής, κιθαρίστας των VARATHRON, δούλεψε αριστοτεχνικά στην κονσόλα, κατανοώντας πλήρως το όραμα του γκρουπ. Το “Piercing…” διαθέτει έναν ΤΕΡΑΣΤΙΟ ήχο, ένα ευρύ ηχοτοπίο όπου οι νότες δεν «ασφυκτιούν», τα πάντα ακούγονται πεντακάθαρα και, εξίσου σημαντικό αυτό, το τελικό αποτέλεσμα είναι πολύ φιλικό και ξεκούραστο στο αυτί.
Η ΑΠΟΔΟΣΗ, ΤΟ «ΔΕΣΙΜΟ» ΤΗΣ ΜΠΑΝΤΑΣ
Ο νέος δίσκος είναι η κορωνίδα της αδιαμφισβήτητης «χημείας» μεταξύ των μελών της. Μια θεαματική παράσταση για πέντε, εξίσου πρωταγωνιστικούς, ρόλους.
Στα φωνητικά, ακούμε τον εντυπωσιακότερο τραγουδιστή μιας ολόκληρης γενιάς. Ο Mars συναντάται σ’ένα από μικροφώνου ρεσιτάλ, με προφορά και άρθρωση για audiobook, άνεση ακόμη κι όταν «τεντώνονται» οι ερμηνείες σε δυσθεώρητα ύψη και θεατρικότητα όπου και όσο πρέπει. Αψεγάδιαστος.
Στις κιθάρες, το καλύτερο δίδυμο που διαθέτει αυτήν την στιγμή η metal σκηνή της χώρας παίζει λιτά, ουσιαστικά, επιβεβαιώνοντας όλους εμάς που πιστεύουμε ακράδαντα ότι ένας βιρτουόζος είτε παίξει μία, είτε χίλιες νότες, θα ξεχωρίσει από τον σωρό. Και το κυριότερο, δεν «πολτοποιείται» η υπόσταση κάθε κιθαρίστα ξεχωριστά. Δε χάνεται η αναγνωρισιμότητα. Μεγάλο επίτευγμα αυτό.
Όσο για το rhythm section; Από «ραχοκοκαλιά» όπως είναι ο συνήθης ρόλος του, μετατρέπεται σε ουσιώδη συμπρωταγωνιστή, αποτελούμενο από δυο μουσικούς αποφασισμένους να αλλάξουν τις ισορροπίες και να κλέψουν όλη τη λάμψη. Χαλάλι τους!
ΤΟ ARTWORK
Υπέροχη δουλειά. Με έμφαση στη λεπτομέρεια, ιδιαίτερα εύστοχη ως προς την αποτύπωση του στιχουργικού περιεχομένου και τέλειο συνδυασμό χρωμάτων. Αν δεν κάνω λάθος, είναι η πρώτη φορά που βλέπω έργο της Mars Triumph Arts διά χειρός Αναστασίας Ζιαζοπούλου και αν δεν υπήρχε η υπογραφή της, ουδείς θα καταλάβαινε πως αυτή είναι η δημιουργός κι όχι ο ήδη γνωστός για την ικανότητά του στη ζωγραφική, Mars Triumph.
Και ποιο είναι το γενικότερο συμπέρασμα;
Αν το “Storming the walls” και το “Spirit Invictus” ήταν οι προάγγελοι της είδησης, το “Piercing the heart of the world” είναι η ίδια η είδηση. Με έμπνευση ζηλευτή από εχθρούς και φίλους, οι TRIUMPHER μοιάζουν με άλογο που καλπάζει προς τον… θρίαμβο. Έρχονται να γράψουν τη δική τους ιστορία στο μεταλλικό γίγνεσθαι και καταθέτουν ένα διαχρονικό αριστούργημα. Όσο για τον συντάκτη που γράφει τούτες τις γραμμές, δίχως διάθεση κομπορρημοσύνης μιας και τα γεγονότα είναι λίγο-πολύ γνωστά πια… Είναι ωραίο πράγμα να μην ποντάρεις σε «κουτσά άλογα», έτσι δεν είναι;
(10 / 10)
Δημήτρης Τσέλλος
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: TRIUMPHER
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Piercing the heart of the world”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: No Remorse Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Στέλιος Ζούμης – Μπάσο
Άγης Τζουκόπουλος – Τύμπανα
Μάριος Πετρόπουλος – Κιθάρες
Χριστόφορος Τσακιρόπουλος – Κιθάρες
Αντώνης “Mars Triumph” Βάιλας – Φωνητικά
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Βandcamp
Facebook
Spotify
Instagram
YouTube
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ:
Official site
Facebook
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ:
“Storming the walls” (Floga Records, 2023)
“Spirit Invictus” (No Remorse Records, 2024)
“Piercing the heart of the world” (No Remorse Records, 2025)
