Ο χορός στην Ελληνική underground rock σκηνή, καλά κρατεί, και το περασμένο Σάββατο μπορέσαμε να το διαπιστώσουμε για πολλοστή φορά με την εμφάνιση τριών πολλά υποσχόμενων σχημάτων.
Η βραδιά ξεκίνησε με τους CASE ZERO, μια μπάντα που έχει επιρροές τόσο από το alternative rock/grunge των 90s, όσο και από το classic rock, το blues ακόμα και την soul, χάρη στην πολυεπίπεδη και δυναμική φωνή της Ιωσηφίνας Βλάχου (υπάρχουν βίντεο στο YouTube όπου παίζουν τόσο το “Superstitious” του Stevie Wonder όσο και το “Smells Like Teen Spirit” των NIRVANA στο X Factor, καθώς ακόμα έχουν κάνει support στους BLUES PILLS, ενώ εκείνη την βραδιά έπαιξαν και μια διασκευή του “Come Together” των BEATLES). Από ότι διάβασα, το δισκογραφικό ντεμπούτο τους, ‘Wrong Place, Wrong Time” ήταν ήδη έτοιμο από το 2018 αλλά κυκλοφόρησε μόλις τον περασμένο Απρίλιο ενώ η μπάντα υπάρχει από το 2014. ‘Όπως λέμε στην Ισπανία, ποτέ δεν είναι αργά εάν το αποτέλεσμα αξίζει τον κόπο. Μια μπάντα που καταφέρνει να έχει έναν δικό της ήχο μέσα από όλο αυτό το συνονθύλευμα επιρροών, κάτι που τους κάνει ιδιαίτερα ενδιαφέροντες και προσιτούς μαζί.
Την σκυτάλη πήραν οι DEGENERATE MIND οι οποίοι μας ανακοίνωναν το κλείσιμο του κύκλου του δεύτερου δίσκο τους, ‘Vortex’, και την είσοδό τους στο στούντιο για την ηχογράφηση του νέου τους LP. Μια μπάντα που γέρνει προς το stoner/alternative αλλά με μια ηχητική βάση καθαρά μεταλλική και ένα συναισθηματικό υπόβαθρο πολύ πιο σκοτεινό από τις άλλες δυο μπάντες με τις οποίες μοιράστηκαν την σκηνή εκείνη την νύχτα. “I Walk Alone” είναι από αυτά τα κομμάτια που στο χωριό μου τα χαρακτηρίζουμε ως take no prisoners, λες και οι ALICE IN CHAINS έχουν πάρει speed ενώ τo ίδιο θα μπορούσαμε να πούμε και για τα δύο νέα κομμάτια που μας παρουσίασαν: “Bullseye” και “The Last Supper”. Από την άλλη όμως είχαμε και την πιο doom/stoner έκφραση της μπάντας μέσω κομματιών όπως “Awakening”, “Rite of Passage” και “Black Monday” (από το ντεμπούτο τους ‘B.L.E.V.E.’ και τα τρία) καθώς και την διασκευή του “Children of the Grave” των BLACK SABBATH. Εάν κρίνουμε από τα καινούργια κομμάτια που έπαιξαν, ο επόμενος δίσκος θα κινείται στα ίδια πλαίσια αλλά με το heavy στοιχείο πιο εμφανές ακόμα και μόνο μένει να δούμε εάν θα εξερευνήσουν περαιτέρω και κάποια progressive σημεία που υπήρχαν στο ‘Vortex’. Όπως και να χει, από αυτά που ακούσαμε, έχουμε την προσδοκία να ακούσουμε άλλο ένα δίσκο που θα δικαιώσει την καλή φήμη της Ελληνικής ροκ σκηνής. ‘Ίδωμεν.
Η βραδιά έκλεισε με τους headliners VOYAGER STATION που παρουσίαζαν επισήμως το ντεμπούτο τους ‘Desert God Ritual’, μια μελέτη πάνω στο ψυχεδελικό desert rock με progressive στοιχεία. Από όσο έχω καταλάβει, ξεκίνησαν ως μια Blues/Rock Instrumental μπάντα για να καταλήξουν να κάνουν instrumental cosmic stoner (“Jupiter’s Jellyfish/Golem Walk”, “Wasteland”) α λα YAWNING MAN και RE-STONED, desert rock με , κάποιες φορές σκληρά και άλλοτε ψυχεδελικά φωνητικά (“Desert God Ritual”, “Night Ride”, “Mars Red Sky”, “Harms”) στο στυλ KYUSS ή DOZER. Ενδιαφέρον στοιχείο που, πρόσθεσαν είναι και τα πλήκτρα που δίνουν στα κομμάτια μια πιο ατμοσφαιρική, spaced out ατμόσφαιρα. Μέσα σε αυτό το mix έρχεται και δένει και το ρεμπέτικο στα δύο κομμάτια με το οποία κλείνει τόσο ο δίσκος όσο και το λάιβ: “Katevainontas” και “Stin Ypoga” όπου συμμετέχει με το μπουζούκι του ο μουσικός Χάρης Χριστοδούλου. Η αλήθεια είναι ότι η επιρροή των VIC, όσον αφορά την ένωση της folk, και σε αυτήν την περίπτωση, λαϊκής μουσικής με το rock είναι εμφανής (ο ντράμερ, που, παρεμπιπτόντως μοιάζει πολύ με τον πρώην ντραμίστα των CASE ZERO, φόραγε ένα μπλουζάκι τους). Προσωπικά μου θύμισε κάτι από Νικόλα Άσιμο (ο τραγουδιστής τους έχει και μια παρόμοια χροιά με εκείνη του Νικόλα) και η μελωδία μου θύμισε την «Παξιμαδοκλέφτρα». Εάν ο Βαμβακάρης (αν και η αρχική εκτέλεση είναι του Γιώργου Κατσαρού από το 1930) έπαιζε ροκ, κάπως έτσι θα ακούγονταν.
Όπως είπα και στην αρχή, εκείνη η νύχτα ήταν άλλη μια απόδειξη ότι το Ελληνικό rock underground συνεχίζει να μας δίνει ευχάριστες εκπλήξεις και ελπίζουμε να μπορούμε να ακολουθούμε από κοντά τις επόμενες καινούργιες μουσικές προτάσεις που αναβλύζουν ασταμάτητα σε πείσμα των καιρών και της γενικής παρακμής που βιώνουμε.
Γιώργος Γκούμας
Φωτογραφίες: Αριστοτέλης Χούχλας (@tch_shooting)
